As we address the third proxy war, represented in verses thirteen through fifteen, we will remind ourselves of what has led up to these verses. In chapter ten, Daniel receives his final vision, and in doing so he is identified as understanding both the internal and external prophetic visions. The Hebrew word “dabar,” meaning “word” is translated as “thing.” In chapter nine, when Gabriel came to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, the Hebrew word “dabar” was translated as “matter.”

هنگامی که به جنگ نیابتی سوم، که در آیات سیزدهم تا پانزدهم به تصویر کشیده شده است، می‌پردازیم، آنچه را که به این آیات منتهی شده است به خود یادآوری خواهیم کرد. در باب دهم، دانیال رؤیای نهایی خود را دریافت می‌کند، و بدین‌سان او به‌عنوان کسی شناخته می‌شود که هم رؤیاهای نبویِ درونی و هم بیرونی را می‌فهمد. واژهٔ عبری «dabar» که به‌معنای «کلمه» است، به «thing» ترجمه شده است. در باب نهم، هنگامی که جبرئیل آمد تا دانیال را از رؤیای دوهزار و سیصد روز آگاه سازد، واژهٔ عبری «dabar» به «matter» ترجمه شده بود.

Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

آری، هنگامی که در دعا سخن می‌گفتم، همان مرد، جبرئیل، که در آغازِ رؤیا او را دیده بودم، در حالی که به شتاب پرواز می‌کرد، در وقتِ قربانیِ شامگاهی مرا لمس کرد. و مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: ای دانیال، اکنون آمده‌ام تا به تو بصیرت و فهم بدهم. در آغازِ تضرعاتت فرمان صادر شد و من آمده‌ام تا تو را آگاه سازم؛ زیرا بسیار محبوبی. پس این امر را بفهم و رؤیا را در نظر آور. دانیال ۹:۲۱‏–۲۳.

When Gabriel told Daniel to “understand the matter, and consider the vision,” the Hebrew word “biyn” was translated as both “understand” and also as “consider.” The word means to mentally separate. Gabriel informed Daniel to make a mental separation between the “dabar” translated as “matter” and the “mareh“, translated as “vision”. In order to understand the interpretation that Gabriel was providing to Daniel concerning the prophecy of twenty-three hundred years, Daniel was to recognize the distinction between the prophetic vision represented as the “matter” and the prophetic “mareh” vision. The “matter”, which is the “dabar,” meaning word, represents the external line of prophecy and the “mareh” vision represents the internal line of prophecy.

هنگامی که جبرئیل به دانیال گفت «امر را بفهم و رؤیا را ملاحظه کن»، واژهٔ عبری «biyn» هم به «بفهم» و هم به «ملاحظه کن» ترجمه شده است. این واژه به معنای جدا ساختن ذهنی است. جبرئیل به دانیال اعلام کرد که میان «dabar» که به «امر» ترجمه شده است و «mareh» که به «رؤیا» ترجمه شده است، در ذهن خود تمایز قائل شود. برای آن‌که دانیال تفسیرِی را که جبرئیل دربارهٔ نبوتِ دو هزار و سیصد سال به او ارائه می‌کرد درک کند، می‌بایست تمایز میان رؤیای نبوی‌ای را که به‌صورت «امر» نمایانده شده است و رؤیای نبویِ «mareh» تشخیص دهد. «امر» که همان «dabar» است و به معنای کلمه می‌باشد، خط بیرونی نبوت را نمایندگی می‌کند و رؤیای «mareh» خط درونی نبوت را نمایندگی می‌کند.

In Daniel chapter ten, the first truth that is revealed to the student of prophecy is that Daniel represents God’s people in the last days who understand both the internal and external lines of prophecy.

در باب دهمِ کتاب دانیال، نخستین حقیقتی که بر شاگردِ نبوت آشکار می‌شود این است که دانیال نمایندهٔ قومِ خدا در روزهای آخر است، قومی که هم خطوطِ درونی و هم خطوطِ بیرونیِ نبوت را درک می‌کنند.

In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

در سال سوم کوروش پادشاه پارس، امری به دانیال، که نامش بلطشصر بود، مکشوف شد؛ و آن امر راست بود، اما زمان مقرر طولانی بود؛ و او آن را فهمید و رؤیا را درک کرد. دانیال ۱۰:۱.

The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” and the “vision,” is the “mareh” vision. As a prophet, Daniel represents God’s last day people, whose perfect fulfillment is the one hundred and forty-four thousand. The third year of Cyrus places Daniel in the reform line that began at the time of the end in 1989. In “those days,” representing the history of 1989 to the soon coming Sunday law in the United States, Daniel was mourning for three weeks. In the reform line of the one hundred and forty-four thousand, the period of mourning is marking the three and a half days that the two witnesses of Revelation chapter eleven, are dead in the street. The street of that great city of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified, is also Ezekiel’s valley of dead dry bones.

«امر» همان واژهٔ عبریِ «دَبار» است، و «رؤیا» همان رؤیایِ «مَرِه» است. دانیال، به‌عنوان یک نبی، نمایندهٔ قوم خدا در ایام آخر است که تحقق کامل آن در یکصد و چهل و چهار هزار نفر است. سال سومِ کورش، دانیال را در خطِ اصلاحی قرار می‌دهد که در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، آغاز شد. در «آن ایام» که نمایانگر تاریخِ ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع در ایالات متحده است، دانیال به مدت سه هفته سوگواری می‌کرد. در خطِ اصلاحیِ یکصد و چهل و چهار هزار، این دورهٔ سوگواری نشانهٔ آن سه روز و نیم است که دو شاهدِ مکاشفه باب یازدهم، در کوچه افتاده و مرده‌اند. کوچهٔ آن شهرِ عظیم، یعنی سدوم و مصر، جایی که خداوند ما نیز در آن مصلوب شد، همان درهٔ استخوان‌های خشکِ مردهٔ حزقیال نیز هست.

In chapter ten, Daniel is transformed into the image of Christ, and touched three times in advance of Gabriel interpreting the vision which Daniel saw. The vision produced a separation of two classes of worshippers. The everlasting gospel always produces two classes of worshippers. Daniel represented the class of worshippers represented as the one hundred and forty-four thousand, in contrast with the class that fled in fear from the vision.

در فصل دهم، دانیال به صورتِ مسیح دگرگون شد و سه بار لمس شد، پیش از آن‌که جبرئیل رؤیایی را که دانیال دیده بود تعبیر کند. آن رؤیا باعثِ جداییِ دو گروهِ پرستنده شد. انجیلِ ابدی همواره دو گروه پرستنده پدید می‌آورد. دانیال نمایندهٔ گروهِ پرستندگانی بود که به عنوان صد و چهل و چهار هزار معرفی می‌شوند، در مقابلِ گروهی که از ترسِ رؤیا گریختند.

Prior to chapter ten Gabriel came three times to Daniel to interpret a vision. He interpreted the visions of chapters seven and eight, which illustrated the kingdoms of Bible prophecy in both their political manifestation (chapter seven), and their religious manifestation (chapter eight). Then in chapter nine Gabriel interpreted the twenty-three-hundred-year prophecy. Gabriel arrives in chapter ten to finish the interpretation that was left incomplete in chapter nine, and to provide Daniel with the interpretation of the vision which produced the two classes of worshippers. Gabriel first provides Daniel with a general overview of the vision in verse fourteen.

پیش از باب دهم، جبرئیل سه بار نزد دانیال آمد تا رویایی را تعبیر کند. او رویاهای باب‌های هفتم و هشتم را تعبیر کرد؛ رویاهایی که پادشاهی‌هایی را که در پیشگویی‌های کتاب مقدس آمده‌اند، هم در نمود سیاسی‌شان (باب هفتم) و هم در نمود دینی‌شان (باب هشتم) به تصویر می‌کشید. سپس در باب نهم، جبرئیل پیشگوییِ دو هزار و سیصد ساله را تعبیر کرد. جبرئیل در باب دهم می‌آید تا تعبیری را که در باب نهم ناتمام مانده بود به پایان برساند و تعبیرِ رویایی را که دو گروه پرستنده را پدید آورد، در اختیار دانیال بگذارد. جبرئیل نخست در آیهٔ چهاردهم، مروری کلی بر رویا به دانیال می‌دهد.

Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

اکنون آمده‌ام تا تو را بفهمانم آنچه بر قوم تو در ایام آخر خواهد آمد، زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. دانیال ۱۰:۱۴

The vision of Christ, which produced two classes of worshippers, represents what shall befall God’s people in the last days. The interpretation of chapters seven and eight was an interpretation of the history represented by the rise and fall of the kingdoms of Bible prophecy, as illustrated by beasts of prey and sanctuary animals respectively. The interpretation of chapter nine, was a detailed breakdown of the different prophetic periods represented within the prophecy of twenty-three hundred years. Somehow the vision of the glorified Christ in chapter ten represented what shall befall God’s people in the last days. Before Gabriel begins with the detailed outline of history, which is the interpretation of the vision of the glorified Christ, he reminds Daniel that he has already told Daniel what the interpretation represents.

رؤیای مسیح، که دو گروه از پرستندگان را پدید آورد، بیانگر آن است که در ایام آخر چه بر قوم خدا خواهد رفت. تعبیر فصل‌های هفتم و هشتم، تعبیرِ تاریخی بود که با ظهور و سقوطِ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب مقدس نمایانده می‌شد و به‌ترتیب با درندگان و حیواناتِ معبد تصویر می‌شد. تعبیر فصل نهم، تقسیم‌بندی مفصلِ دوره‌های گوناگونِ نبوی بود که در چارچوبِ نبوتِ دو هزار و سیصد ساله نمایانده شده بودند. به‌نوعی، رؤیای مسیحِ جلال‌یافته در فصل دهم نشان می‌داد که در ایام آخر چه بر قوم خدا خواهد رفت. پیش از آن‌که جبرئیل با طرحِ تفصیلیِ تاریخ — که همان تعبیرِ رؤیای مسیحِ جلال‌یافته است — آغاز کند، به دانیال یادآوری می‌کند که پیش‌تر به او گفته است این تعبیر به چه چیز اشاره دارد.

Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:20.

آنگاه گفت: آیا می‌دانی برای چه نزد تو آمده‌ام؟ و اکنون بازمی‌گردم تا با رئیس فارس پیکار کنم؛ و چون بیرون روم، اینک رئیس یونان خواهد آمد. دانیال ۱۰:۲۰.

Gabriel reminds Daniel that he had told Daniel in verse fourteen, that he had come to make Daniel understand what shall befall God’s people in the last days, and he expected Daniel to place the following presentation of prophetic history in that context. Daniel had been seeking a specific understanding from the first day in which he began to mourn.

جبرئیل به دانیال یادآوری می‌کند که در آیهٔ چهاردهم به او گفته بود که آمده است تا به دانیال بفهماند در روزهای آخر چه بر قوم خدا خواهد گذشت، و انتظار داشت دانیال ارائهٔ بعدیِ تاریخ نبوی را در همان چارچوب قرار دهد. دانیال از همان روزی که آغاز به سوگواری کرد، در پی درکی مشخص بود.

Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Daniel 10:12, 13.

آنگاه به من گفت: «دانیال، مترس؛ زیرا از همان روز نخست که قصد فهم کردی و در حضور خدای خود خود را فروتن ساختی، سخنانت شنیده شد و من به سبب سخنانت آمده‌ام. اما رئیس مملکت فارس بیست‌ویک روز در برابر من مقاومت کرد؛ ولی اینک میکائیل، یکی از سروران بزرگ، به یاری من آمد، و من در آنجا نزد پادشاهان فارس ماندم.» دانیال ۱۰:۱۲، ۱۳

After Daniel’s three weeks of mourning, he saw the vision of Christ, that prophetically aligned with the vision of Christ that John in Patmos had witnessed.

پس از سه هفته سوگواریِ دانیال، او رؤیای مسیح را دید که از نظر نبوی با رؤیای مسیح که یوحنا در پاتموس دیده بود، مطابقت داشت.

“No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.

نه شخصیتی کمتر از پسر خدا، بلکه خودِ پسر خدا بر دانیال ظاهر شد. این توصیف به آنچه یوحنا هنگامی که مسیح در جزیرۀ پاتموس بر او ظاهر شد بیان کرد، شباهت دارد. اکنون خداوند ما با فرشتۀ آسمانی دیگری می‌آید تا به دانیال بیاموزد که در روزهای آخر چه رخ خواهد داد. این معرفت به دانیال داده شد و به الهام الهی برای ما، که پایان جهان بر ما فرا رسیده است، ثبت گردید.

“The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire; yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that he may open our understanding to comprehend the truths brought to us from Heaven.

حقایق بزرگی که نجات‌دهندهٔ جهان آشکار کرده، از آنِ کسانی است که حقیقت را همچون گنج‌های پنهان می‌جویند. دانیال مردی سالخورده بود. عمرش در میان جاذبه‌های یک دربار بت‌پرست سپری شده بود و ذهنش به امورِ یک امپراتوریِ بزرگ گرفتار بود؛ با این همه از همهٔ این‌ها کناره گرفت تا در حضور خدا نفس خود را فروتن سازد و دانشی از مقاصدِ خدای متعال بجوید. و در پاسخ به تضرعات او، نوری از بارگاه‌های آسمانی برای کسانی که می‌بایست در ایام آخر زندگی کنند، فرستاده شد. پس با چه جدیتی باید خدا را بطلبیم تا او فهم ما را بگشاید و حقایقی را که از آسمان به ما رسیده دریابیم.

“‘And I Daniel alone saw the vision; for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me; for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ Such will be the experience of every one who is truly sanctified. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

«و من، دانیال، تنها رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند رؤیا را ندیدند؛ بلکه لرزۀ عظیمی بر آنان افتاد، چنان‌که گریختند تا خود را پنهان کنند... و هیچ نیرویی در من باقی نماند؛ زیرا آراستگی‌ام در درونم به تباهی بدل شد و دیگر هیچ نیرویی نداشتم.» تجربهٔ هر کس که حقیقتاً تقدیس شده باشد، چنین خواهد بود. هرچه دیدگاه او نسبت به عظمت و جلال و کمال مسیح روشن‌تر باشد، ناتوانی و نقص خویش را آشکارتر خواهد دید. هیچ تمایلی به ادعای بی‌گناهی نخواهد داشت؛ آنچه در خود درست و پسندیده می‌نمود، در قیاس با پاکی و جلال مسیح تنها ناشایست و فسادپذیر جلوه خواهد کرد. وقتی انسان‌ها از خدا جدا افتاده‌اند، وقتی دیدشان نسبت به مسیح بسیار مبهم است، می‌گویند: «من بی‌گناهم؛ من تقدیس شده‌ام.»

“Gabriel then appeared to the prophet, and thus addressed him; ‘O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright; for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel; for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words.’

آنگاه جبرئیل بر پیامبر ظاهر شد و بدو چنین خطاب کرد: «ای دانیال، مردی سخت محبوب، سخنانی را که به تو می‌گویم دریاب و راست بایست؛ زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام.» و چون این سخن را به من گفت، لرزان ایستادم. آنگاه به من گفت: «مترس، ای دانیال؛ زیرا از همان روز نخست که دل خود را بر آن نهادی تا بفهمی و در برابر خدای خود خویشتن را فروتن سازی، سخنانت شنیده شد و من به سبب سخنانت آمده‌ام.»

“What great honor was shown to Daniel by the Majesty of Heaven! He comforts his trembling servant, and assures him that his prayer was heard in Heaven, and that in answer to that fervent petition, the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but Heaven’s Prince, the archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

چه افتخار بزرگی از سوی جلال آسمان نصیب دانیال شد! او بندهٔ لرزان خود را تسلّی می‌دهد و به او اطمینان می‌دهد که دعایش در آسمان شنیده شده است و اینکه در پاسخ به آن درخواستِ پرشور، فرشتهٔ جبرئیل فرستاده شد تا بر دلِ پادشاهِ فارس اثر بگذارد. آن پادشاه طی سه هفته‌ای که دانیال روزه می‌گرفت و دعا می‌کرد، در برابر تأثیرات روحِ خدا مقاومت کرده بود، اما شاهزادهٔ آسمان، رئیسِ فرشتگان، میکائیل، فرستاده شد تا دلِ آن پادشاهِ سرسخت را بگرداند و او را وادارد که اقدامی قاطع در پاسخ به دعای دانیال انجام دهد.

“‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee; be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me.’ So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of Heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men.’ By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

«و چون چنین سخنانی به من گفت، رخسارهٔ خویش را به زمین نهادم و لال شدم. و اینک، یکی به صورتِ پسرانِ آدم لبانم را لمس کرد... و گفت: ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلام بر تو باد؛ قوی باش، آری، قوی باش. و چون با من سخن گفت، قوت یافتم و گفتم: بگذار سرورم سخن بگوید، زیرا تو مرا قوت بخشیده‌ای.» جلالِ الهی‌ای که بر دانیال مکشوف شد، چنان عظیم بود که تابِ دیدنش را نداشت. آنگاه فرستادهٔ آسمان روشنیِ حضورِ خود را در پرده پوشانید و بر نبی به صورتِ «یکی به صورتِ پسرانِ آدم» ظاهر شد. به قدرتِ الهیِ خویش، این مردِ درستکار و باایمان را توانمند ساخت تا پیامِ فرستاده از جانبِ خدا را بشنود.

“Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character, and unwavering fidelity, are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Review and Herald, February 8, 1881.

دانیال بنده‌ای مخلصِ خدای متعال بود. عمر طولانی‌اش سرشار از کارهای شریفِ خدمت به خداوندش بود. پاکی منش او و وفاداری تزلزل‌ناپذیرش تنها با فروتنی دل و انکسارش در پیشگاه خدا برابری می‌یابد. باز تکرار می‌کنیم: زندگی دانیال نمونه‌ای مُلهَم از تقدیس حقیقی است. Review and Herald، ۸ فوریهٔ ۱۸۸۱.

Daniel’s experience in chapter ten, represents God’s people in the last days, who as Daniel and John, understand the Revelation of Jesus Christ. The key to placing Daniel into the prophetic history where his experience is located is based upon the fact that he was in mourning, and that Michael was sent at the conclusion of the twenty-one days. In the first verse, Daniel records that he had understanding of both the internal and external visions of prophecy. Prior to the twenty-one days Daniel had an incomplete understanding of the two visions, but with the interpretation of Gabriel, Daniel fully grasps the “thing” and the “vision” as different revelations.

تجربهٔ دانیال در فصل دهم، نمایانگر قوم خدا در روزهای آخر است؛ آنان که همچون دانیال و یوحنا، مکاشفهٔ عیسی مسیح را درمی‌یابند. کلید جای‌گذاری دانیال در تاریخ نبوّتی که تجربه‌اش در آن واقع شده است، بر این واقعیت استوار است که او در سوگواری بود و اینکه میکائیل در پایان آن بیست‌ویک روز فرستاده شد. در آیهٔ نخست، دانیال می‌نویسد که از هر دو رؤیای درونی و بیرونیِ نبوّتی درک داشت. پیش از آن بیست‌ویک روز، دانیال از آن دو رؤیا درکی ناقص داشت، اما با تفسیر جبرئیل، دانیال «امر» و «رؤیا» را به‌عنوان مکاشفه‌هایی متفاوت به‌طور کامل درمی‌یابد.

“As the time approached for the close of the seventy years’ captivity, Daniel’s mind became greatly exercised upon the prophecies of Jeremiah. He saw that the time was at hand when God would give his chosen people another trial; and with fasting, humiliation, and prayer, he importuned the God of Heaven in behalf of Israel, in these words: ‘O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments’; we have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments; neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land.’

هرچه زمان پایان اسارت هفتادساله نزدیک‌تر می‌شد، ذهن دانیال سخت درگیر نبوت‌های ارمیا بود. او دریافت که زمان نزدیک شده است که خداوند به قوم برگزیده‌اش فرصتی دیگر بدهد؛ و او با روزه، خضوع و دعا، برای اسرائیل با الحاح به درگاه خدای آسمان تضرع کرد و چنین گفت: «ای خداوند، خدای بزرگ و مَهیب، که عهد و رحمت را برای آنان که تو را دوست می‌دارند و برای آنان که فرامینت را نگاه می‌دارند نگاه می‌داری؛ ما گناه ورزیده‌ایم و بی‌عدالتی کرده‌ایم و بدی نموده‌ایم و سرکشی کرده‌ایم، تا آنجا که از فرامین تو و از احکامت روی برتافته‌ایم؛ و به بندگان تو، یعنی انبیا، گوش فرا نداده‌ایم؛ آنان که به نام تو با پادشاهان ما و سروران ما و پدران ما و با همه مردم این سرزمین سخن گفتند.»

“Notice these words. Daniel does not proclaim his own fidelity before the Lord. Instead of claiming to be pure and holy, he identifies himself with the really sinful of Israel. The wisdom which God imparted to him was as far superior to the wisdom of the wise men of the world as the light of the sun shining in the heavens at noonday is brighter than the feeblest star. Yet ponder the prayer from the lips of this man so highly favored of Heaven. With deep humiliation, with tears, and with rending of heart, he pleads for himself and for his people. He lays his soul open before God, confessing his own vileness, and acknowledging the Lord’s greatness and majesty.

به این سخنان توجه کنید. دانیال وفاداریِ خود را در حضورِ خداوند اعلام نمی‌کند. به‌جای آن‌که مدعیِ پاکی و قدوسیت باشد، خود را با گناهکارانِ واقعیِ اسرائیل همسان می‌بیند. حکمتی که خدا به او بخشیده بود، چنان برتر از حکمتِ دانایانِ جهان بود که نورِ خورشیدِ تابان در آسمانِ نیمروز از کم‌نورترین ستاره درخشان‌تر است. با این همه، به دعایی که از لبانِ این مردِ بسیار موردِ عنایتِ آسمان برآمد، بیندیشید. با فروتنیِ ژرف، با اشک، و با دلِ چاک‌چاک، برای خود و قومش استغاثه می‌کند. او جانِ خود را در برابرِ خدا می‌گشاید، به پستیِ خویش اعتراف می‌کند و به عظمت و جلالِ خداوند اذعان می‌نماید.

“What earnestness and fervor characterize his supplications! He is coming nearer and nearer to God. The hand of faith is reached upward to grasp the never-failing promises of the Most High. His soul is wrestling in agony. And he has the evidence that his prayer is heard. He feels that victory is his. If we as a people would pray as Daniel prayed, and wrestle as he wrestled, humbling our souls before God, we should realize as marked answers to our petitions as were granted to Daniel. Hear how he presses his case at the court of Heaven:

چه جدّیت و چه حرارتی بر تضرعات او حاکم است! او هر دم به خدا نزدیک‌تر می‌شود. دستِ ایمان به سوی بالا دراز شده تا به وعده‌های تخلف‌ناپذیر خدای متعال چنگ زند. روح او در عذابی جانکاه دست‌وپنجه نرم می‌کند. و او گواه آن را دارد که دعایش شنیده شده است. احساس می‌کند که پیروزی از آنِ اوست. اگر ما به‌عنوان یک قوم چنان‌که دانیال دعا کرد دعا می‌کردیم، و چنان‌که او تقلا کرد تقلا می‌کردیم، و در برابر خدا جان‌های خود را فروتن می‌ساختیم، ما نیز پاسخ‌هایی به همان روشنی به درخواست‌هایمان می‌دیدیم که به دانیال عطا شد. بشنو که چگونه دعوی خود را در دادگاه آسمانی پی می‌گیرد:

“‘O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name; for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God; for thy city and thy people are called by thy name. And whilst I was speaking and praying, and confessing my sin and the sin of my people, … even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation.’

'ای خدای من، گوش خود را فرا ده و بشنو؛ چشمانت را بگشا و ویرانی‌های ما و شهری را که به نام تو خوانده می‌شود بنگر؛ زیرا تضرعات خود را به سبب عدالت‌های خود در حضور تو عرضه نمی‌داریم، بلکه به سبب رحمت‌های عظیم تو. ای خداوند، بشنو؛ ای خداوند، بیامرز؛ ای خداوند، توجه کن و عمل فرما؛ برای خاطر خودت تأخیر مکن، ای خدای من؛ زیرا که شهر تو و قوم تو به نام تو خوانده می‌شوند. و هنگامی که سخن می‌گفتم و دعا می‌کردم و به گناه خود و گناه قوم خود اعتراف می‌نمودم، ... همان مرد، جبرئیل، که در آغاز در رؤیا دیده بودم، در حال پرواز شتابان، نزدیک وقت قربانی شامگاهی مرا لمس کرد.'

“As Daniel’s prayer is going forth, the angel Gabriel comes sweeping down from the heavenly courts, to tell him that his petitions are heard and answered. This mighty angel has been commissioned to give him skill and understanding,—to open before him the mysteries of future ages. Thus, while earnestly seeking to know and understand the truth, Daniel was brought into communion with Heaven’s delegated messenger.

در همان حال که دعای دانیال به بارگاه‌های آسمانی بالا می‌رود، فرشتهٔ جبرئیل شتابان فرود می‌آید تا به او بگوید که درخواست‌هایش شنیده و اجابت شده است. این فرشتهٔ نیرومند مأمور شده است تا به او بینش و فهم ببخشد و رازهای روزگاران آینده را بر او بگشاید. بدین‌سان، در حالی که با جدیت در پی شناخت و فهم حقیقت بود، دانیال به مشارکت با فرستادهٔ منصوبِ آسمان راه یافت.

“The man of God was praying, not for a flight of happy feeling, but for a knowledge of the divine will. And he desired this knowledge, not merely for himself, but for his people. His great burden was for Israel, who were not, in the strictest sense, keeping the law of God. He acknowledges that all their misfortunes have come upon them in consequence of their transgressions of that holy law. He says, ‘We have sinned, we have done wickedly…. Because for our sins and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us.’ They had lost their peculiar, holy character as God’s chosen people. ‘Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate.’ Daniel’s heart turns with intense longing to the desolate sanctuary of God. He knows that its prosperity can be restored only as Israel shall repent of their transgressions of God’s law, and become humble, and faithful, and obedient.

آن مرد خدا دعا می‌کرد، نه برای وجد و سرخوشی، بلکه برای شناخت ارادهٔ الهی. و این شناخت را نه تنها برای خود، بلکه برای قومش می‌خواست. دغدغهٔ بزرگ او برای اسرائیل بود؛ آنان که به معنای دقیق کلمه شریعت خدا را نگاه نمی‌داشتند. او اذعان می‌کند که همهٔ بدبختی‌هایشان در پیامد سرپیچی‌هایشان از آن شریعت مقدس بر آنان آمده است. می‌گوید: «گناه کرده‌ایم، شرارت ورزیده‌ایم... زیرا از برای گناهان ما و معاصی پدرانمان، اورشلیم و قوم تو ننگِ همهٔ آنان شده‌اند که گرداگرد ما هستند.» آنان ویژگی خاص و مقدسِ قوم برگزیدهٔ خدا را از دست داده بودند. «پس اکنون، ای خدای ما، دعای بنده‌ات و تضرعات او را بشنو و رخسارت را بر قدس ویرانت بتابان.» دلِ دانیال با اشتیاقی سوزان به سوی قدس ویرانِ خدا می‌گراید. او می‌داند که رونق آن تنها زمانی بازخواهد گشت که اسرائیل از سرپیچی‌های خود از شریعت خدا توبه کند و فروتن و وفادار و مطیع گردد.

“In answer to his petition, Daniel received not only the light and truth which he and his people most needed, but a view of the great events of the future, even to the advent of the world’s Redeemer. Those who claim to be sanctified, while they have no desire to search the Scriptures, or to wrestle with God in prayer for a clearer understanding of Bible truth, know not what true sanctification is.

در پاسخ به دعایش، دانیال نه تنها نور و حقیقتی را که او و قومش بیش از همه به آن نیاز داشتند دریافت کرد، بلکه چشم‌اندازی از رویدادهای بزرگ آینده، حتی تا ظهور نجات‌دهندهٔ جهان، نیز به او داده شد. کسانی که ادعای تقدیس‌یافتگی دارند، در حالی که نه میلی به جست‌وجو در کتاب‌مقدس دارند و نه می‌خواهند در دعا با خدا مجاهده کنند تا به درکی روشن‌تر از حقیقت کتاب‌مقدس برسند، نمی‌دانند تقدیس حقیقی چیست.

“All who believe with the heart the word of God will hunger and thirst for a knowledge of his will. God is the author of truth. He enlightens the darkened understanding, and gives to the human mind power to grasp and comprehend the truths which he has revealed.

همهٔ کسانی که از صمیم دل به کلام خدا ایمان دارند، گرسنه و تشنهٔ شناختِ ارادهٔ او خواهند شد. خدا سرچشمهٔ حقیقت است. او فهمِ تیره و تار را روشن می‌سازد و به ذهن انسان توانِ درک و دریافتِ حقایقی را که او آشکار کرده است می‌بخشد.

“Daniel talked with God. Heaven was opened before him. But the high honors granted him were the result of humiliation and earnest seeking. He did not think, as do many at the present day, that it is no matter what we believe, if we are only honest, and love Jesus. True love for Jesus will lead to the most close and earnest inquiry as to what is truth. Christ prayed that his disciples might be sanctified through the truth. He who is too indolent to make anxious, prayerful search for truth, will be left to receive errors which shall prove the ruin of his soul.

دانیال با خدا سخن می‌گفت. آسمان بر او گشوده شد. اما افتخارات والایی که به او عطا شد، نتیجهٔ فروتنی و جست‌وجوی صادقانه و جدی بود. او مانند بسیاری در روزگار کنونی چنین نمی‌اندیشید که اگر فقط صادق باشیم و عیسی را دوست بداریم، دیگر مهم نیست به چه چیز ایمان داریم. محبت راستین به عیسی آدمی را به دقیق‌ترین و جدی‌ترین پرس‌وجو دربارهٔ اینکه حقیقت چیست می‌کشاند. مسیح دعا کرد تا شاگردانش به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شوند. هر که آن‌قدر سست‌همت است که برای یافتن حقیقت به جست‌وجویی دل‌نگران و همراه با دعا برنخیزد، واگذاشته می‌شود تا خطاهایی را بپذیرد که تباهیِ جانش را در پی خواهد داشت.

“At the time of Gabriel’s visit, the prophet Daniel was unable to receive further instruction; but a few years afterward, desiring to know more of subjects not yet fully explained, he again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in color to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.’

در زمان دیدار جبرئیل، پیامبر دانیال نتوانست تعلیمات بیشتری دریافت کند؛ اما چند سال بعد، چون می‌خواست دربارهٔ موضوعاتی که هنوز به‌طور کامل توضیح داده نشده بودند بیشتر بداند، بار دیگر بر آن شد که از خدا نور و حکمت بطلبد. 'در آن روزها من، دانیال، سه هفتهٔ کامل در سوگ بودم. هیچ نانِ مطبوعی نخوردم، نه گوشت و نه شراب به دهانم آمد، و اصلاً روغن بر تن خود نمالیدم.... سپس چشمانم را بالا بردم و نگریستم، و اینک مردی را دیدم که جامهٔ کتان بر تن داشت و کمرش با طلای خالصِ اوفاز بسته شده بود. پیکرش نیز همچون سنگِ بریل بود، و چهره‌اش به‌سانِ برق، و چشمانش چون چراغ‌های آتشین، و بازوان و پاهایش به رنگِ مِفرغِ صیقل‌خورده؛ و آوازِ سخنانش همچون صدای جمعیتی انبوه.'

“No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.” Review and Herald, February 8, 1881.

خودِ پسرِ خدا بر دانیال ظاهر شد. این توصیف شبیه به آن است که یوحنا، هنگامی که مسیح در جزیرهٔ پطمس بر او مکشوف شد، بیان کرده است. اکنون خداوندِ ما همراه با فرشته‌ای آسمانیِ دیگر می‌آید تا به دانیال بیاموزد که در روزهای آخر چه رخ خواهد داد. این دانش به دانیال داده شد و به الهام برای ما، که پایان‌های عالم بر ما فرارسیده است، ثبت گردید. Review and Herald، ۸ فوریهٔ ۱۸۸۱.

The interpretation that Gabriel, “heaven’s delegated messenger,” was bringing to Daniel was the completion of the interpretation he had begun to provide to Daniel in chapter nine. The methodology of “line upon line,” requires that we align the interpretation and associated circumstances of both chapters nine and ten, together in order to rightly divide the prophetic illustration. It is in this interpretation that the visions of the Ulai and Hiddekel rivers join.

تفسیری که جبرئیل، «پیام‌آورِ مأمورِ آسمان»، برای دانیال می‌آورد، تکمیلِ همان تفسیری بود که در باب نهم آغاز کرده بود تا به دانیال ارائه دهد. روشِ «خط بر خط» ایجاب می‌کند که تفسیر و اوضاع و احوالِ مربوط به هر دو بابِ نهم و دهم را در کنار یکدیگر هماهنگ سازیم تا بتوانیم تصویرِ نبوی را به‌درستی تقسیم کنیم. در همین تفسیر است که رؤیاهای رودهای اولای و حدّاقل به هم می‌پیوندند.

Daniel had understood from the books of Jeremiah and Moses that the deliverance of God’s people was at hand. In so doing, Daniel represents God’s people of the last days that understand that the final deliverance of God’s people is at hand. Those last-day people will recognize that they have been spiritually scattered, as represented by Daniel who had been scattered into the slavery of the seventy years captivity in Babylon. They will then understand that they, as Daniel, must manifest the response to their scattered condition that agrees with the remedy represented by the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six.

دانیال از کتاب‌های ارمیا و موسی دریافته بود که رهایی قوم خدا نزدیک است. بدین‌سان، دانیال نمایندهٔ قوم خدا در ایام آخر است که درمی‌یابند رهایی نهایی قوم خدا در آستانه است. آن مردمانِ ایام آخر تشخیص خواهند داد که از نظر روحانی پراکنده شده‌اند، چنان‌که دانیال، که به بردگیِ اسارتِ هفتادساله در بابل تبعید شده بود، نمایانگر آن است. سپس درخواهند یافت که آنان نیز، همچون دانیال، باید پاسخی به وضعیت پراکندگی خود نشان دهند که با چاره‌ای که در "هفت بار"ِ لاویان، فصل بیست‌وشش، نشان داده شده است، سازگار باشد.

When the experience of humility represented by Daniel, that is demanded by the remedy set forth in Leviticus twenty-six, is manifested in the last days, God’s last-day people will have been mourning for a specific period of time. That period of time concludes when Michael the archangel descends.

وقتی تجربه فروتنی‌ای که دانیال نمایانگر آن است و راه علاجِ مقرر در لاویان باب بیست‌وششم آن را می‌طلبد، در روزهای آخر آشکار شود، قوم خدا در روزهای آخر برای مدتی معین سوگواری کرده خواهند بود. آن دوره زمانی هنگامی پایان می‌یابد که میکائیل، رئیس فرشتگان، فرود می‌آید.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

And ye shall perish among the heathen, and the land of your enemies shall eat you up. And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. The land also shall be left of them, and shall enjoy her sabbaths, while she lieth desolate without them: and they shall accept of the punishment of their iniquity: because, even because they despised my judgments, and because their soul abhorred my statutes. And yet for all that, when they be in the land of their enemies, I will not cast them away, neither will I abhor them, to destroy them utterly, and to break my covenant with them: for I am the Lord their God. But I will for their sakes remember the covenant of their ancestors, whom I brought forth out of the land of Egypt in the sight of the heathen, that I might be their God: I am the Lord. Leviticus 26:38–45.

و شما در میان امت‌ها هلاک خواهید شد، و زمینِ دشمنانتان شما را فرو خواهد بلعید. و آنان از شما که باقی بمانند، در سرزمین‌های دشمنانتان به سبب گناه خود تحلیل خواهند رفت؛ و نیز به سبب گناهان پدرانشان، همراه با آنان تحلیل خواهند رفت. اگر گناه خود را و گناه پدرانشان را، با آن تعدّی که در حق من مرتکب شدند، اعتراف کنند، و نیز اینکه بر خلاف من رفتار کرده‌اند؛ و اینکه من نیز بر خلاف ایشان رفتار کردم و ایشان را به سرزمین دشمنانشان آوردم؛ اگر آنگاه دل‌های نامختونشان فروتن شود و کیفر گناه خود را بپذیرند، آنگاه عهد خود را با یعقوب به یاد خواهم آورد، و نیز عهد خود را با اسحاق، و همچنین عهد خود را با ابراهیم به یاد خواهم آورد؛ و زمین را به یاد خواهم آورد. و زمین نیز از ایشان تهی خواهد شد و در حالی که بدون آنان ویران افتاده است، سبت‌های خود را به جا خواهد آورد؛ و آنان کیفر گناه خود را خواهند پذیرفت، زیرا احکام مرا خوار شمردند و جانشان از فرایض من بیزار بود. اما با همه اینها، آنگاه که در سرزمین دشمنان خود باشند، ایشان را رد نخواهم کرد و از آنان بیزار نخواهم شد تا ایشان را یکسره نابود سازم و عهد خود را با آنان بشکنم؛ زیرا من خداوند، خدای ایشان هستم. بلکه به خاطر ایشان عهد پدرانشان را به یاد خواهم آورد، همانانی که در برابر دیدگان امت‌ها ایشان را از سرزمین مصر بیرون آوردم تا خدای ایشان باشم؛ من خداوندم. لاویان 26:38-45.