کتاب دانیال - شماره صد و هفتاد و شش

آنگاه گفتم: وای بر من! زیرا که تباه شده‌ام؛ چون من مردی با لبان ناپاک هستم و در میان قومی با لبان ناپاک ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، خداوند لشکرها را دیده است. آنگاه یکی از سرافیم‌ها به سوی من پرواز کرد؛ در دستش اخگری افروخته بود که آن را با انبر از مذبح گرفته بود. و آن را بر دهانم نهاد و گفت: اینک، این لبانت را لمس کرده است؛ تقصیرت برداشته شد و گناهت پاک گردید. همچنین صدای خداوند را شنیدم که می‌گفت: چه کسی را بفرستم، و چه کسی برای ما برود؟ آنگاه گفتم: اینک منم؛ مرا بفرست. اشعیا ۶:۵-۸

و او گفت: برو و به این قوم بگو: به‌راستی می‌شنوید، اما نمی‌فهمید؛ و به‌راستی می‌بینید، اما درنمی‌یابید. دلِ این قوم را فربه کن، گوش‌هایشان را سنگین کن، و چشمانشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دلِ خود بفهمند، و بازگردند و شفا یابند. اشعیا ۶:۹، ۱۰.

آنگاه گفتم: خداوندا، تا کی؟ و او پاسخ داد: تا زمانی که شهرها ویران و بی‌سکنه شوند، و خانه‌ها بی‌انسان بمانند، و زمین به‌کلی ویران گردد، و خداوند مردم را دور سازد، و در میانهٔ سرزمین متروکیِ عظیمی باشد. اشعیا ۶:۱۱، ۱۲.

او همچنین وارد سرزمین باشکوه خواهد شد، و بسیاری از کشورها سرنگون خواهند شد؛ اما اینان از دست او رهایی خواهند یافت: یعنی ادوم، موآب و بزرگان بنی‌عمون. دانیال ۱۱:۴۱.

آنگاه بار دیگر، کسی به هیئتِ مردی آمد و مرا لمس کرد و به من قوّت بخشید، و گفت: ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلام بر تو باد؛ قوی باش، بلی، قوی باش. و چون با من سخن گفت، نیرومند شدم و گفتم: سرورم سخن بگوید، زیرا مرا نیرومند ساخته‌ای. دانیال ۱۰:۱۸، ۱۹.

آنگاه گفتم: «ای خداوند، تا به کی؟» و او پاسخ داد: «تا وقتی که شهرها بی‌ساکن و ویران شوند، و خانه‌ها بی‌انسان بمانند، و زمین کاملاً ویران گردد؛ و خداوند مردم را به دوردست‌ها براند، و در میان زمین متروکیِ عظیمی پدید آید. اما با این همه، در آن ده یک باقی خواهد ماند، و باز خواهد گشت، و خورده خواهد شد؛ چنان‌که درخت بَطْم و بلوط، که هرگاه برگ‌های خود را می‌ریزند، مایه‌شان در آنها باقی است؛ همچنین نسل مقدس مایهٔ آن خواهد بود.» اشعیا ۶:۱۱‏-۱۳.

و تمامی عُشرِ زمین، چه از تخمِ زمین و چه از میوهٔ درخت، از آنِ خداوند است؛ برای خداوند مقدّس است. و اگر کسی بخواهد چیزی از عُشرهای خود را بازخرید کند، باید یک‌پنجمِ آن را به آن بیفزاید. و اما عُشرِ گلهٔ گاو یا گوسفند، یعنی هر آنچه از زیر عصا بگذرد، دهمینِ آن برای خداوند مقدّس خواهد بود. لاویان ۲۷:۳۰-۳۲.

زیرا سهمِ خداوند قومِ اوست؛ یعقوب قرعۀ میراثِ اوست. تثنیه ۳۲:۹.

کلامت را یافتم و آن را خوردم؛ و کلام تو برای من شادی و شادمانیِ دل من شد، زیرا به نام تو خوانده شده‌ام، ای خداوند، خدای لشکرها. در مجلس استهزاگران ننشستم و شادمان نشدم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم سرشار ساخته‌ای. چرا درد من پیوسته است و زخمم علاج‌ناپذیر، که از شفا سر باز می‌زند؟ آیا برای من کاملاً مانند دروغگو و چون آب‌هایی که خشک می‌شوند خواهی بود؟ پس خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگردی، تو را بازمی‌آورم و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گرانبها را از پست جدا کنی، چونان دهان من خواهی بود؛ بگذار آنان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان بازنگرد. و تو را برای این قوم دیواری برنجین و استوار خواهم ساخت؛ آنان با تو خواهند جنگید، اما بر تو غالب نخواهند آمد، زیرا من با تو هستم تا تو را نجات دهم و رهایی بخشم، می‌گوید خداوند. و تو را از دست شریران خواهم رهانید و از چنگ ستمکار بازخواهم خرید. ارمیا ۱۵:۱۶-۲۱.

آن که پیروز شود، او را ستونی در هیکل خدای من خواهم ساخت، و دیگر هرگز از آن بیرون نخواهد رفت؛ و نام خدای من را بر او خواهم نوشت، و نام شهر خدای من را، یعنی اورشلیم جدید که از آسمان از نزد خدای من فرود می‌آید؛ و نام جدید خود را بر او خواهم نوشت. آن که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید. مکاشفه ۳:۱۲، ۱۳.

در حالی که در چنین حالت یأس‌آلودی بودم، خوابی دیدم که تأثیر عمیقی بر ذهنم گذاشت. در خواب دیدم معبدی هست که بسیاری به سوی آن می‌شتافتند. تنها کسانی که در آن معبد پناه می‌گرفتند، هنگام پایان گرفتن زمان نجات می‌یافتند. همه کسانی که بیرون می‌ماندند، برای همیشه هلاک می‌شدند. انبوه کسانی که بیرون بودند و هر یک راه خود را می‌رفتند، کسانی را که به معبد وارد می‌شدند تمسخر و استهزا می‌کردند و به آنان می‌گفتند این طرح نجات فریبی مکارانه است و در واقع هیچ خطری برای پرهیز وجود ندارد. حتی برخی را می‌گرفتند تا مانع شوند شتابان به درون دیوارها بروند.

از ترس آن‌که مورد تمسخر قرار گیرم، صلاح دانستم صبر کنم تا جمعیت پراکنده شود، یا تا وقتی که بتوانم بی‌آن‌که آنان متوجه من شوند وارد شوم. اما شمارشان به‌جای کم شدن بیشتر شد و من، بیم آن‌که دیر شود، شتابان از خانه بیرون زدم و از میان جمعیت راه باز کردم. در اضطراب رسیدن به معبد، نه متوجه ازدحامی شدم که دورم را گرفته بود و نه به آن اعتنایی کردم. با ورود به بنا دیدم که معبدِ پهناور بر یک ستونِ عظیم استوار بود و به آن بره‌ای بسته شده بود که سراپا پاره‌پاره و خون‌آلود بود. ما حاضران انگار می‌دانستیم که این بره به خاطر ما دریده و زخم‌خورده شده بود. هر کس که وارد معبد می‌شد باید در برابر آن می‌آمد و به گناهان خود اعتراف می‌کرد.

درست در برابرِ بره جایگاه‌های مرتفعی بود که بر آن‌ها جماعتی نشسته بودند و بسیار خوشحال می‌نمودند. گویی نور آسمان بر چهره‌هایشان می‌تابید و خدا را می‌ستودند و سرودهای شکرگزاریِ شادمانه‌ای می‌خواندند که همچون موسیقیِ فرشتگان می‌نمود. اینان کسانی بودند که به حضورِ بره آمده بودند، به گناهانِ خود اعتراف کرده بودند، آمرزش یافته بودند و اکنون با شادمانی در انتظارِ رویدادی شادی‌بخش بودند.

"حتی پس از آن‌که وارد بنا شدم، ترسی بر من چیره شد و احساسی از شرم از این‌که باید در برابر این مردم خود را فروتن کنم. اما گویی ناگزیر بودم پیش بروم و آهسته گردِ ستون می‌رفتم تا روبه‌روی بره بایستم که ناگهان شیپوری به صدا درآمد، معبد لرزید، فریادهای پیروزی از قدیسانِ گردآمده برخاست، درخششی هولناک بنا را روشن کرد و سپس همه‌جا در تاریکیِ شدید فرو رفت. مردمِ شاد همگی با آن درخشش ناپدید شدند و من در وحشتِ خاموشِ شب تنها ماندم. با عذابِ ذهنی بیدار شدم و به‌سختی می‌توانستم خود را قانع کنم که خواب دیده‌ام. به نظرم می‌آمد که سرنوشتِ شومم قطعی شده است، که روحِ خداوند مرا ترک کرده و هرگز بازنخواهد گشت." گواهی‌ها، جلد ۱، ۲۷.

چنین می‌گوید خداوند خدا: من نیز جمعیت مصر را به دست نبوکدرصر، پادشاه بابل، از میان برمی‌دارم. او و قومش با او، که دهشتِ قوم‌ها هستند، برای ویران کردن آن سرزمین آورده خواهند شد؛ و ایشان شمشیرهای خود را بر ضد مصر خواهند کشید و زمین را از کشته‌شدگان پر خواهند ساخت. و نهرها را خشک خواهم کرد و آن زمین را به دست شریران خواهم فروخت؛ و سرزمین را، با هرچه در آن است، به دست بیگانگان ویران خواهم ساخت. من، خداوند، این را گفته‌ام. اشعیا ۳۰:۱۰-۱۲.

و به من گفت: سخنانِ نبوتِ این کتاب را مُهر مکن، زیرا زمان نزدیک است. آن‌که ستمکار است، بگذار همچنان ستمکار بماند؛ و آن‌که پلید است، بگذار همچنان پلید بماند؛ و آن‌که عادل است، بگذار همچنان عادل بماند؛ و آن‌که مقدس است، بگذار همچنان مقدس بماند. مکاشفهٔ یوحنا ۲۲:۱۰، ۱۱.

مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا به او داد تا به بندگان خود آنچه را که به‌زودی باید واقع شود نشان دهد؛ و آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود به بندهٔ خویش یوحنا فرستاد و آن را به او اعلام کرد؛ که بر کلام خدا و شهادت عیسی مسیح و هرآنچه دید شهادت داد. خوشا به حال کسی که می‌خواند و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه در آن نوشته شده نگاه می‌دارند؛ زیرا زمان نزدیک است. مکاشفه ۱:۱‏–‏۳.

«کتابی که مهر و موم شده بود، کتاب مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوت دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود. فرشته فرمان داد: "اما تو، ای دانیال، کلام را پنهان دار و کتاب را مهر کن تا وقتِ آخر." دانیال ۱۲:۴.» اعمال رسولان، ۵۸۵.

در بریه، پولُس بار دیگر کار خود را با رفتن به کنیسهٔ یهودیان برای بشارت دادن انجیلِ مسیح آغاز کرد. او دربارهٔ آنان می‌گوید: «این‌ها از کسانی که در تسالونیکی بودند شریف‌تر بودند، زیرا کلام را با کمال آمادگی پذیرفتند و هر روزه کتب مقدس را تفتیش می‌کردند تا ببینند آیا این چیزها چنین است یا نه. ازاین‌رو بسیاری از ایشان ایمان آوردند؛ همچنین از زنانِ محترمی که یونانی بودند و از مردان نیز، کم نبودند.»

در ارائهٔ حقیقت، کسانی که صادقانه می‌خواهند بر حق باشند، به جست‌وجویی کوشاگرانه در کتاب مقدس برانگیخته خواهند شد. این، نتایجی مشابه آنچه در تلاش‌های رسولان در بریه مشاهده شد به بار خواهد آورد. اما کسانی که در این روزها حقیقت را موعظه می‌کنند، با بسیاری روبه‌رو می‌شوند که درست نقطهٔ مقابلِ اهل بریه‌اند. آنان نمی‌توانند آموزه‌ای را که به ایشان ارائه می‌شود رد کنند، با این همه نهایت بی‌میلی را برای بررسی شواهدی که به سود آن عرضه شده نشان می‌دهند، و می‌پندارند که حتی اگر آن حقیقت هم باشد، اینکه آن را به‌عنوان حقیقت بپذیرند یا نه، چندان اهمیتی ندارد. می‌اندیشند که ایمان و رسوم دیرینه‌شان برایشان کافی است. اما خداوند، که سفیران خود را با پیامی برای جهان فرستاد، مردم را مسئولِ چگونگی رفتارشان با سخنان خادمانش خواهد دانست. خدا همه را بر حسب نوری که به آنان ارائه شده داوری خواهد کرد، چه برایشان روشن باشد چه نباشد. وظیفهٔ آنان است که همچون اهل بریه تحقیق کنند. خداوند از زبانِ پیامبر هوشع می‌فرماید: «قوم من از بی‌دانشی هلاک شدند؛ چون تو معرفت را رد کردی، من نیز تو را رد خواهم کرد.»

ذهن‌های اهالی بریه با تعصب تنگ و محدود نشده بود و آنان مایل بودند حقایقی را که رسولان موعظه می‌کردند بررسی کنند و بپذیرند. اگر مردم زمان ما، در جست‌وجوی روزانهٔ کتاب‌مقدس و در سنجیدن پیام‌هایی که به آنان رسانده می‌شود با آنچه در آن مکتوب است، از الگوی شریفِ اهالی بریه پیروی می‌کردند، در جایی که امروز یکی است، هزاران تن وفادار به شریعت خدا می‌بودند. اما بسیاری از کسانی که ادعای محبت به خدا دارند، میلی به تغییر از خطا به حقیقت ندارند و به افسانه‌های خوشایندِ روزهای آخر می‌چسبند. خطا ذهن را نابینا می‌کند و از خدا دور می‌سازد؛ اما حقیقت به ذهن نور می‌بخشد و به جان حیات. طرح‌هایی از زندگی پولس، صفحات ۸۷ و ۸۸.