کتاب دانیال - شماره صد و هشتاد و پنج

وقتی عیسی به نواحی قیصریهٔ فیلیپی آمد، از شاگردانش پرسید: مردم دربارهٔ من، پسر انسان، چه می‌گویند؟ من که هستم؟ آنان گفتند: برخی می‌گویند تو یحییِ تعمیددهنده‌ای؛ برخی، ایلیا؛ و برخی دیگر، ارمیا یا یکی از پیامبران. به ایشان گفت: اما شما چه می‌گویید؟ من که هستم؟ شمعونِ پطرس پاسخ داد: تو مسیح، پسر خدای زنده‌ای. عیسی در پاسخ به او گفت: خوشابه‌حال تو، شمعونِ پسرِ یونا، زیرا این را نه انسان‌ها بر تو آشکار کرده‌اند، بلکه پدر من که در آسمان است. و من نیز به تو می‌گویم: تو پطرسی، و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و دروازه‌های هاویه بر آن چیره نخواهد شد. و کلیدهای ملکوت آسمان‌ها را به تو خواهم داد؛ و هرآنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد، و هرآنچه بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد. متی 16:13-19.

و هر تقدمه از قربانیِ آردیِ تو را با نمک بیامیز؛ و مگذار نمکِ عهدِ خدایِ تو از قربانیِ آردیِ تو کم باشد؛ با همهٔ قربانی‌هایت نمک تقدیم کن. لاویان ۲:۳.

سرود صعودی از داود. اینک، چه نیکو و چه خوشایند است که برادران در وحدت با هم ساکن باشند! مانند روغنِ گرانبهای تدهین بر سر که بر ریش، یعنی ریشِ هارون، فرو می‌ریخت و تا دامنِ جامه‌هایش فرو می‌آمد؛ همچون شبنمِ حرمون و چون شبنمی که بر کوه‌های صهیون فرو می‌آمد؛ زیرا در آنجا خداوند برکت را فرمان داد، یعنی حیات تا ابدالآباد. مزمور ۱۳۳: ۱-۳.

و از خونی که بر مذبح است، و از روغنِ مسح، بگیر، و آن را بر هارون، و بر جامه‌های او، و بر پسرانش، و بر جامه‌های پسرانش که با او هستند، بپاش؛ و او و جامه‌هایش و پسرانش و جامه‌های پسرانش که با او هستند، تقدیس خواهند شد. خروج ۲۹:۲۱.

ای آسمان‌ها، گوش فرا دهید و من سخن خواهم گفت؛ و ای زمین، سخنان دهانم را بشنو. تعلیم من چون باران فرو ریزد، گفتار من چون شبنم بچکد، همچون باران ریز بر گیاه لطیف و همچون بارش‌ها بر علف؛ زیرا نام خداوند را اعلام خواهم کرد؛ عظمت را به خدای ما نسبت دهید. تثنیه ۳۲:۱-۳.

چه زیباست بر کوه‌ها قدم‌های آن کس که بشارت می‌آورد و صلح را اعلام می‌کند؛ که بشارتِ خیر می‌آورد و نجات را اعلام می‌کند؛ که به صهیون می‌گوید: «خدای تو سلطنت می‌کند!» دیده‌بانانِ تو آواز خود را بلند خواهند کرد؛ با یک صدا با هم خواهند سرایید، زیرا هنگامی که خداوند صهیون را بازآورد، آنان چشم در چشم خواهند دید. ای ویرانه‌های اورشلیم، همگی با هم بانگِ شادی برآورید و بسرایید، زیرا خداوند قوم خود را تسلی داده است؛ اورشلیم را بازخرید کرده است. خداوند بازوی مقدس خود را در برابر چشمانِ همهٔ قوم‌ها برهنه ساخته است؛ و همهٔ اقصای زمین نجاتِ خدای ما را خواهند دید. اشعیا ۵۲:‏۷‏-‏۱۰.

زیرا چنین می‌گوید خداوند: چون هفتاد سال در بابل به پایان رسد، به شما التفات خواهم کرد و کلام نیکوی خود را دربارهٔ شما به انجام خواهم رساند، تا شما را به این مکان بازگردانم. زیرا من افکاری را که نسبت به شما می‌اندیشم می‌دانم، خداوند می‌گوید: افکار سلامتی و نه شر، تا به شما پایانی که انتظار دارید عطا کنم. آنگاه مرا خواهید خواند، و خواهید رفت و نزد من دعا خواهید کرد، و من به شما گوش فرا خواهم داد. و مرا خواهید جست و خواهید یافت، وقتی مرا با تمام دل خود بجویید. و برای شما یافت خواهم شد، خداوند می‌گوید؛ و شما را از اسارت بازمی‌گردانم، و شما را از میان همهٔ قوم‌ها و از همهٔ جاهایی که شما را به آن‌ها رانده‌ام گرد خواهم آورد، خداوند می‌گوید؛ و شما را به مکانی که از آن باعث شدم به اسیری برده شوید باز خواهم آورد. ارمیا ۲۹:۱۰-۱۴.

کلامی که از جانب خداوند به ارمیا رسید، بدین مضمون: خداوند خدای اسرائیل چنین می‌فرماید: همهٔ سخنانی را که به تو گفته‌ام در کتابی بنویس. زیرا اینک روزها می‌آید، می‌گوید خداوند، که اسارت قوم خود اسرائیل و یهودا را باز خواهم آورد، می‌گوید خداوند؛ و ایشان را به زمینی که آن را به پدرانشان دادم باز خواهم آورد و آن را تصرف خواهند کرد. ارمیا ۳۰:۱‏-‏۳.

و من نیز به تو می‌گویم: تو پطرس هستی، و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و دروازه‌های جهنم بر آن غلبه نخواهد یافت. متی ۱۶:۱۸

در او نیز ما میراثی یافته‌ایم، زیرا مطابق قصدِ او، که همه چیز را بر حسبِ مشورتِ ارادهٔ خود به انجام می‌رساند، از پیش مقدّر شده‌ایم. افسسیان ۱:۱۱

همه‌جا وحشت و آشفتگی است. کاهن در شُرف کُشتنِ قربانی است؛ اما کارد از دستِ بی‌رمقش می‌افتد و برّه می‌گریزد. نمونه و ضدنمونه در مرگِ پسرِ خدا به هم رسیده‌اند. قربانیِ عظیم تقدیم شده است. راه به قدسِ اقداس گشوده شده است. راهی نو و زنده برای همگان مهیا شده است. دیگر بشریتِ گناهکار و اندوهگین نیازی ندارد منتظرِ آمدنِ کاهنِ اعظم بماند.

و من نیز به تو می‌گویم: تو پطرس هستی، و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و دروازه‌های جهنم بر آن غلبه نخواهد یافت. متی ۱۶:۱۸

«امور نهان از آنِ خداوند، خدای ماست؛ اما آنچه مکشوف است از آنِ ما و فرزندان ما تا ابدالآباد است.» تثنیه ۲۹:۲۹. اینکه خدا دقیقاً چگونه کار آفرینش را به انجام رسانده است، هرگز آن را بر انسان‌ها آشکار نکرده است؛ علم بشری نمی‌تواند رازهای خدای متعال را کشف کند. قدرت خلاقه او به همان اندازه فهم‌ناپذیر است که وجودش.

خدا اجازه داده است که سیلابی از نور در هر دو عرصهٔ علم و هنر بر جهان فرو ریزد؛ اما هنگامی که کسانی که خود را اهل علم می‌خوانند به این موضوعات صرفاً از دیدگاه انسانی می‌پردازند، بی‌گمان به نتایج نادرست خواهند رسید. شاید بی‌اشکال باشد که فراتر از آنچه کلام خدا آشکار کرده است گمانه‌زنی کنیم، اگر نظریه‌های ما با حقایق موجود در کتاب مقدس تناقضی نداشته باشد؛ اما آنان که کلام خدا را کنار می‌گذارند و می‌کوشند آفریده‌های او را بر پایهٔ اصول علمی تبیین کنند، بی‌نقشه و بی‌قطب‌نما بر اقیانوسی ناشناخته سرگردان‌اند. بزرگ‌ترین ذهن‌ها، اگر در پژوهش خود به کلام خدا هدایت نشوند، در تلاش برای ردیابی رابطهٔ علم و وحی سردرگم می‌شوند. چون خالق و کارهای او چنان فراتر از فهم ایشان‌اند که نمی‌توانند آنها را با قوانین طبیعی توضیح دهند، تاریخ کتاب مقدس را غیرقابل اعتماد می‌انگارند. کسانی که در اعتبار گزارش‌های عهد عتیق و عهد جدید تردید می‌کنند، به گامی فراتر سوق داده می‌شوند و در وجود خدا نیز شک می‌کنند؛ و آنگاه که لنگر خود را از دست داده‌اند، رها می‌شوند تا بر صخره‌های بی‌ایمانی کوبیده شوند.

این افراد سادگیِ ایمان را از دست داده‌اند. باید باوری استوار به اقتدار الهیِ کلام مقدس خدا وجود داشته باشد. کتاب مقدس را نباید با اندیشه‌های علمیِ بشری محک زد. دانش بشری راهنمای قابل اعتمادی نیست. شکاکانی که کتاب مقدس را به قصد خرده‌گیری می‌خوانند، ممکن است به سبب درک ناقص از علم یا وحی، ادعا کنند که میان آن دو تناقض‌هایی می‌یابند؛ اما اگر درست فهمیده شوند، کاملاً با هم هماهنگ‌اند. موسی تحت هدایت روح خدا نوشت، و هیچ نظریهٔ درستِ زمین‌شناسی هرگز مدعی کشفیاتی نخواهد شد که نتوان آن‌ها را با گفته‌های او سازگار کرد. هر حقیقتی، چه در طبیعت و چه در وحی، در همهٔ جلوه‌های خود با خود سازگار است.

در کلام خدا پرسش‌های بسیاری مطرح می‌شود که ژرف‌اندیش‌ترین دانشمندان نیز هرگز نمی‌توانند به آن‌ها پاسخ دهند. به این موضوعات توجه جلب می‌شود تا به ما نشان دهد که چه بسیار چیزهایی هست، حتی در میان امور معمولیِ زندگیِ روزمره، که عقولِ محدود، با همه خردی که به آن می‌بالند، هرگز نمی‌توانند آن‌ها را به‌طور کامل درک کنند.

با این همه، دانشمندان می‌پندارند که می‌توانند حکمت خدا را دریابند، آنچه او انجام داده یا می‌تواند انجام دهد. این اندیشه به‌طور گسترده رواج دارد که او به قوانین خویش مقید است. آدمیان یا وجود او را انکار می‌کنند یا نادیده می‌گیرند، یا می‌پندارند که می‌توان همه چیز را توضیح داد، حتی تأثیر روح او بر قلب انسان؛ و دیگر نام او را حرمت نمی‌دارند و از قدرتش بیمی ندارند. آنان به ماوراءالطبیعه باور ندارند، زیرا نه قوانین خدا را درمی‌یابند و نه قدرت بی‌نهایت او را برای تحقق اراده‌اش از طریق آن‌ها. چنان‌که معمولاً به کار می‌رود، اصطلاح «قوانین طبیعت» شامل آنچه انسان‌ها دربارهٔ قوانین حاکم بر جهان مادی توانسته‌اند کشف کنند؛ اما دانش آنان چه محدود است، و چه پهناور است عرصه‌ای که در آن آفریننده می‌تواند در هماهنگی با قوانین خویش عمل کند و با این همه، یکسره فراتر از ادراک موجودات محدود باشد!

بسیاری تعلیم می‌دهند که ماده دارای نیروی حیاتی است—که خواصّ معینی به ماده اعطا شده و سپس رها می‌شود تا به‌واسطۀ نیروی ذاتیِ خود عمل کند؛ و اینکه کارکردهای طبیعت در هماهنگی با قوانینی ثابت انجام می‌گیرد که خودِ خدا نیز نمی‌تواند در آن‌ها مداخله کند. این، علمِ کاذب است و از جانب کلام خدا تأیید نمی‌شود. طبیعت خادمِ آفریدگارِ خویش است. خدا قوانینِ خود را باطل نمی‌کند و بر خلاف آن‌ها عمل نمی‌کند، بلکه پیوسته آن‌ها را به‌عنوان ابزارهای خود به کار می‌گیرد. طبیعت گواهِ یک شعور، یک حضور، و نیرویی فعال است که در درون و از طریق قوانینش عمل می‌کند. در طبیعت، فعالیتِ پیوستۀ پدر و پسر جاری است. مسیح می‌گوید: «پدرِ من تا کنون کار می‌کند، و من نیز کار می‌کنم.» یوحنا ۵:۱۷.

لاویان، در سرودی که نحمیا ثبت کرده است، چنین سرودند: «تو، آری تو، تنها خداوندی؛ تو آسمان را، آسمانِ آسمان‌ها را با تمامی لشکریانشان، و زمین را با هرچه در آن است، ... آفریده‌ای، و تو همهٔ آنها را نگاه می‌داری.» نحمیا ۹:۶. در مورد این جهان، کار آفرینش خدا به اتمام رسیده است. زیرا «کارها از بنیاد جهان به انجام رسیده بود.» عبرانیان ۴:۳. اما قدرت او همچنان در نگاهداری آفریده‌هایش اعمال می‌شود. این‌گونه نیست که سازوکاری که یک‌بار به حرکت درآمده، به سبب نیروی ذاتی خود به کار ادامه دهد تا نبض بزند و دم از پیِ دم آید؛ بلکه هر نفس، هر تپشِ قلب، گواهِ مراقبت فراگیرِ اوست که «در او زنده‌ایم و حرکت می‌کنیم و هستی داریم.» اعمال رسولان ۱۷:۲۸. این نیز به سبب نیروی ذاتی نیست که سال‌به‌سال زمین نعمت‌هایش را پدید می‌آورد و گردش خود را به گرد خورشید ادامه می‌دهد. دستِ خدا سیارات را هدایت می‌کند و آنها را در جایگاهشان نگاه می‌دارد، در حرکت منظم‌شان در میان آسمان‌ها. او «لشکر آنان را به شماره بیرون می‌آورد؛ همه را به نام می‌خواند، به عظمت قدرتش، زیرا زورآور است؛ هیچ‌یک فرو نمی‌ماند.» اشعیا ۴۰:۲۶. به قدرت اوست که گیاهان می‌بالند، برگ‌ها پدیدار می‌شوند و گل‌ها می‌شکفند. او «بر کوه‌ها علف می‌رویاند» (مزمور ۱۴۷:۸)، و به‌دست اوست که دره‌ها بارور می‌شوند. «تمامی وحوش جنگل ... خوراک خود را از خدا می‌جویند»، و هر موجود زنده، از کوچک‌ترین حشره تا انسان، هر روزه بر عنايت الهی او متّکی است. به گفته‌های زیبای مزمورنویس، «همهٔ اینان چشم به تو دارند.... آنچه می‌دهی گرد می‌آورند؛ دست خود را می‌گشایی، از نیکی سیر می‌شوند.» مزمور ۱۰۴:۲۰، ۲۱، ۲۷، ۲۸. کلام او عناصر را مهار می‌کند؛ آسمان‌ها را با ابر می‌پوشاند و برای زمین باران فراهم می‌آورد. «برف را چون پشم می‌دهد؛ ژالهٔ یخ‌زده را چون خاکستر می‌پراکند.» مزمور ۱۴۷:۱۶. «چون آواز خود را برآورد، در آسمان‌ها انبوهیِ آب‌ها پدید می‌آید، و بخارها را از اقصای زمین بالا می‌فرستد؛ با باران برق‌ها می‌سازد و باد را از خزانه‌های خویش بیرون می‌آورد.» ارمیا ۱۰:۱۳.

«خدا بنیاد همه‌چیز است. هر علم راستینی با آفریده‌های او هماهنگ است؛ هر تعلیم و تربیت راستینی به اطاعت از حاکمیت او می‌انجامد. علم شگفتی‌های نوینی را بر دیدگان ما می‌گشاید؛ اوج می‌گیرد و ژرفناهای تازه را می‌کاود؛ اما از پژوهش‌های خود چیزی به همراه نمی‌آورد که با وحی الهی در تعارض باشد. ناآگاهی شاید بکوشد با تمسک به علم، دیدگاه‌های نادرستی دربارهٔ خدا را تأیید کند، اما کتاب طبیعت و کلام مکتوب بر یکدیگر نور می‌افشانند. بدین‌سان به پرستش آفریننده و اعتماد خردمندانه به کلام او رهنمون می‌شویم.» پدران و پیامبران، 113-115.