کتاب دانیال - شماره نوزده

در همان ساعت، انگشتانِ دستِ انسانی ظاهر شد و روبه‌روی چراغدان بر گچِ دیوارِ قصرِ پادشاه نوشت؛ و پادشاه همان بخش از دست را که می‌نوشت دید. دانیال ۵:۵

و آوای دیگری از آسمان شنیدم که می‌گفت: ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است و خدا شرارت‌هایش را به یاد آورده است. همان‌گونه که به شما جزا داد، به او جزا دهید، و بر حسب اعمالش، دو برابر به او بازگردانید؛ در همان جامی که پر کرده است، برایش دو برابر بریزید. به هر اندازه که خود را بزرگ داشت و در ناز و نعمت زیست، همان‌قدر عذاب و اندوه به او بدهید؛ زیرا در دل خود می‌گوید: چون ملکه‌ای بر تخت نشسته‌ام، بیوه نیستم و اندوه نخواهم دید. از این رو بلایایش در یک روز خواهند آمد: مرگ و ماتم و قحطی؛ و او به‌کلی با آتش سوزانده خواهد شد؛ زیرا خداوندِ خدا که او را داوری می‌کند تواناست. و پادشاهان زمین که با او زنا کرده و با او در ناز و نعمت زیسته‌اند، چون دودِ سوختن او را ببینند، بر او نوحه خواهند کرد و برایش ماتم خواهند گرفت، از بیم عذابش از دور ایستاده، خواهند گفت: وای، وای بر آن شهر عظیم، بابل، آن شهر نیرومند! زیرا در یک ساعت حکم تو فرارسیده است. مکاشفهٔ یوحنا 18:4-10.

و در آن روز، ریشه‌ای از یَسّی خواهد بود که به‌منزلۀ عَلَمی برای قوم‌ها برپا خواهد شد؛ امّت‌ها در پیِ او خواهند بود و جایگاهِ آرامشِ او پرجلال خواهد بود. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند بار دیگر، برای بارِ دوم، دست خود را دراز کند تا بازماندۀ قومِ خویش را که باقی مانده‌اند بازآورد: از آشور و از مصر و از پاتروس و از کوش و از عِلام و از شِنعار و از حَمات و از جزایرِ دریا. و او برای امّت‌ها عَلَمی برافراشته خواهد کرد و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشۀ زمین جمع خواهد کرد. اشعیا ۱۱:۱۰‏-‏۱۲.

و صدای عظیمی از آسمان شنیدند که به ایشان می‌گفت: «به اینجا بالا آیید.» و آنان در ابری به آسمان صعود کردند و دشمنانشان ایشان را می‌دیدند. و در همان ساعت زلزله‌ای بزرگ رخ داد، و یک‌دهم شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت هزار نفر از مردم کشته شدند؛ و بازماندگان به وحشت افتادند و به خدای آسمان جلال دادند. وایِ دوم گذشت؛ و اینک، وایِ سوم به‌زودی می‌آید. و فرشتهٔ هفتم شیپور را نواخت؛ و در آسمان آوازهای عظیمی بود که می‌گفتند: «پادشاهی‌های این جهان از آنِ خداوندِ ما و مسیح او شده است، و او تا ابدالآباد سلطنت خواهد کرد.» و آن بیست‌وچهار پیر که بر تخت‌های خود در حضور خدا نشسته بودند، به روی درافتادند و خدا را پرستش کردند و گفتند: «تو را شکر می‌کنیم، ای خداوندْ خدای قادر مطلق، که هستی و بودی و خواهی آمد، زیرا قدرت عظیم خود را به دست گرفته‌ای و به پادشاهی نشسته‌ای. و امّت‌ها خشمگین شدند، و خشم تو فرا رسیده است، و زمان داوریِ مردگان، و اینکه پاداش دهی به بندگان خود، انبیا، و به قدیسان و آنان که از نام تو می‌ترسند، کوچک و بزرگ؛ و اینکه نابود سازی کسانی را که زمین را تباه می‌کنند.» مکاشفه ۱۱:۱۲-۱۸.

از این رو در آن وقت برخی از کلدانیان نزدیک آمدند و یهودیان را متهم کردند. ایشان سخن گفتند و به پادشاه نبوکدنصر گفتند: ای پادشاه، تا ابد زنده باش. تو، ای پادشاه، فرمانی صادر کرده‌ای که هر کس صدای کرنا، نی، چنگ، ساکبوت، سنطیر و سنتور و همه‌گونه موسیقی را بشنود، باید به خاک افتاده تمثال زرین را بپرستد؛ و هر که به خاک نیفتد و پرستش نکند، باید به میان کورهٔ آتشِ سوزان افکنده شود. مردانی از یهودیان هستند که ایشان را بر کارهای ولایت بابل گماشته‌ای، یعنی شدرک، میشک و عبدنغو؛ این مردان، ای پادشاه، برای تو وقعی ننهاده‌اند: خدایان تو را خدمت نمی‌کنند و تمثال زرینی را که برپا کرده‌ای نمی‌پرستند. دانیال ۳:۸-۱۲.

آنگاه نبوکد نصر در خشم و غضب خود فرمان داد شدرک، میشک و عبد نغو را بیاورند. سپس آنان این مردان را به حضور پادشاه آوردند. دانیال ۳:۱۳.

و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانبِ خدا در آنان داخل شد و بر پاهای خود ایستادند؛ و ترسِ بزرگی بر کسانی که آنان را دیدند افتاد. و صدای بلندی از آسمان شنیدند که به آنان می‌گفت: به اینجا بالا بیایید. و در میان ابری به آسمان صعود کردند؛ و دشمنانشان آنان را می‌نگریستند. مکاشفه ۱۱:۱۱، ۱۲.

کار در بتل کریک نیز از همان قماش است. رهبران آسایشگاه با بی‌ایمانان درآمیخته‌اند و کم‌وبیش آنان را به شوراهای خود راه داده‌اند، اما این مانند آن است که با چشمان بسته به کار مشغول شوند. آنان بصیرتی ندارند که ببینند هر لحظه چه چیزی ممکن است بر سر ما فرو ریزد. روحی از درماندگی، جنگ و خون‌ریزی وجود دارد، و آن روح تا خودِ پایان زمان فزونی خواهد یافت. به محض آنکه قوم خدا بر پیشانی‌هایشان مهر شوند—نه مهر یا نشانه‌ای که دیدنی باشد، بلکه استقرار در حقیقت، هم از نظر فکری و هم روحانی، به‌گونه‌ای که نتوان آنان را متزلزل ساخت—به محض آنکه قوم خدا مهر شوند و برای لرزش آماده گردند، آن فرا خواهد رسید. در واقع، هم‌اکنون آغاز شده است. داوری‌های خدا اکنون بر این سرزمین نازل شده است تا به ما هشدار دهد، تا بدانیم چه در راه است. انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۰، ۲۵۲.

نبوکدنصر گفت: آیا راست است، ای شدرک و میشک و عبدنغو، که خدایان مرا خدمت نمی‌کنید و تمثال زرینی را که برپا داشته‌ام نمی‌پرستید؟ اکنون اگر آماده‌اید که هرگاه آواز کرنا و نی و چنگ و بربط و قانون و سنتور و هرگونه ساز را بشنوید، به خاک افتاده تمثالی را که ساخته‌ام بپرستید، نیکوست؛ اما اگر پرستش نکنید، همان ساعت به میان کورهٔ آتشِ سوزان افکنده خواهید شد؛ و آن خدایی کیست که شما را از دست من برهاند؟ شدرک و میشک و عبدنغو در پاسخ پادشاه گفتند: ای نبوکدنصر، در این باره نیازی به پاسخ دادن نداریم. اگر چنین باشد، خدای ما که او را خدمت می‌کنیم قادر است ما را از کورهٔ آتشِ سوزان رهایی دهد، و ای پادشاه، ما را از دست تو خواهد رهانید. اما اگر نه، ای پادشاه، بدان که ما خدایان تو را خدمت نخواهیم کرد و تمثال زرینی را که برپا داشته‌ای نخواهیم پرستید. دانیال ۳:۱۴–۱۸

پس نبوکدنصر آکنده از خشم شد، و چهره‌اش نسبت به شدرک و میشک و عبدنغو دگرگون گشت؛ از این رو سخن گفت و فرمان داد که کوره را هفت برابر بیش از آنچه معمول بود گرم کنند. و به نیرومندترین مردانِ سپاهش فرمان داد تا شدرک و میشک و عبدنغو را ببندند و آنان را به کورهٔ آتشِ سوزان بیفکنند. آنگاه این مردان با قبای خود و شلوارها و کلاه‌ها و سایر جامه‌هایشان بسته شدند و در میانِ کورهٔ آتشِ سوزان افکنده شدند. و چون فرمان پادشاه سخت شتابان بود و کوره بسیار داغ، شعلهٔ آتش آن مردانی را که شدرک و میشک و عبدنغو را برده بودند کُشت. و این سه مرد، شدرک و میشک و عبدنغو، بسته در میانِ کورهٔ آتشِ سوزان فرو افتادند. آنگاه پادشاه نبوکدنصر شگفت‌زده شد و شتابان برخاست و سخن گفت و به مشاورانش گفت: آیا سه مردِ بسته را به میانِ آتش نیفکندیم؟ پاسخ دادند و به پادشاه گفتند: درست است، ای پادشاه. گفت: اینک، من چهار مرد را می‌بینم که آزادند و در میانِ آتش راه می‌روند و هیچ آسیبی به آنان نرسیده است؛ و هیئتِ چهارمین مانندِ پسرِ خداست. دانیال ۳:۱۹-۲۵.

کار روح‌القدس این است که جهان را در باب گناه، پارسایی و داوری ملزم سازد. جهان فقط وقتی هشدار می‌یابد که کسانی را ببیند که به حقیقت ایمان دارند و به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند؛ کسانی که بر پایهٔ اصولی والا و مقدس عمل می‌کنند و در معنایی بلند و متعالی، خط تمایز میان آنان که فرمان‌های خدا را نگه می‌دارند و آنان که آن‌ها را زیر پا می‌گذارند، نشان می‌دهند. تقدیسِ روح، تفاوت میان کسانی را که مُهرِ خدا را دارند و کسانی که روز استراحتِ جعلی را نگه می‌دارند، آشکار می‌سازد. هنگامی که آزمون فرا برسد، به‌روشنی نشان داده خواهد شد که نشانهٔ وحش چیست. و آن، نگه‌داشتِ روز یکشنبه است. آنان که پس از شنیدنِ حقیقت، همچنان این روز را مقدس می‌شمارند، مُهرِ مردِ گناه را بر خود دارند؛ همان که می‌پنداشت زمان‌ها و شریعت‌ها را تغییر دهد. مدرسهٔ آموزش کتاب‌مقدس، ۱ دسامبر ۱۹۰۳.

و دیدم وحش دیگری که از زمین بالا می‌آمد؛ او دو شاخ داشت مانند شاخ‌های بره، و چون اژدها سخن می‌گفت. و در حضور آن وحش نخستین، همه اقتدار او را اعمال می‌کند و باعث می‌شود که زمین و ساکنانش آن وحش نخستین را، که زخم مرگبارش شفا یافته بود، بپرستند. و آیات بزرگی انجام می‌دهد، چنان‌که در برابر دیدگان مردم آتش را از آسمان بر زمین فرو می‌آورد، و به‌واسطه همان معجزاتی که قدرت انجامشان را در حضور آن وحش دارد، ساکنان زمین را می‌فریبد؛ و به ساکنان زمین می‌گوید که برای آن وحش که ضربت شمشیر خورده و زنده مانده بود، تمثالی بسازند. و او قدرت دارد به تمثال وحش جان ببخشد، تا تمثال وحش نیز سخن بگوید و باعث شود که هر کس تمثال وحش را نپرستد، کشته شود. و همه را، خرد و بزرگ، ثروتمند و فقیر، آزاد و برده، وادار می‌کند تا نشانی بر دست راست خود یا بر پیشانی خود بگیرند؛ و تا هیچ‌کس نتواند بخرد یا بفروشد، مگر کسی که آن نشان، یا نام وحش، یا عدد نام او را دارد. در اینجا حکمت است. هر که فهم دارد، عدد وحش را محاسبه کند، زیرا آن عددِ انسان است؛ و عدد او ششصد و شصت و شش است. مکاشفه ۱۳:۱۱-۱۸.

وای بر آنان که برای یاری به مصر می‌روند و بر اسب‌ها تکیه می‌کنند، و به ارابه‌ها اعتماد دارند چون بسیارند، و به سواران، زیرا بسیار نیرومندند؛ اما به قدوس اسرائیل نظر نمی‌کنند و خداوند را نمی‌جویند! با این همه، او نیز حکیم است و بلا خواهد آورد و سخنان خود را باز نخواهد گرفت؛ بلکه بر ضد خانه بدکاران برخواهد خاست و بر ضد یاریِ عاملان شرارت. مصریان انسان‌اند، نه خدا؛ و اسبانشان جسم‌اند، نه روح. چون خداوند دست خود را دراز کند، هم یاری‌دهنده خواهد افتاد و هم یاری‌یافته به زمین خواهد افتاد، و همه با هم از پا خواهند افتاد. زیرا خداوند چنین به من گفته است: همان‌گونه که شیر و شیر جوان بر صید خود غرش می‌کنند، و چون گروهی از شبانان بر ضد او فراخوانده شوند، نه از صدای ایشان می‌ترسد و نه از هیاهویشان عقب‌نشینی می‌کند، به همان‌گونه خداوند لشکرها فرود خواهد آمد تا برای کوه صهیون و تپه آن نبرد کند. چونان پرندگان در پرواز، خداوند لشکرها اورشلیم را دفاع خواهد کرد؛ در دفاع آن را رهایی خواهد بخشید؛ و در گذر آن را محفوظ خواهد داشت. به سوی او بازگردید، همان که بنی‌اسرائیل سخت از او سرپیچی کرده‌اند. زیرا در آن روز هر کس بت‌های نقره خود و بت‌های طلای خود را که دست‌های شما برایتان به گناه ساخته است، دور خواهد انداخت. آنگاه آشوری به شمشیر خواهد افتاد، نه به شمشیر مردی نیرومند؛ و شمشیری، نه از سوی مردی فرومایه، او را خواهد بلعید؛ اما او از برابر شمشیر خواهد گریخت و جوانانش درهم خواهند شکست. و از ترس به دژ استوار خود پناه خواهد برد، و سرورانش از علم خواهند ترسید، می‌گوید خداوند که آتشش در صهیون است و کوره‌اش در اورشلیم. اشعیا 31:1-9.

آنگاه نبوکدنصر به دهانهٔ کورهٔ آتشِ سوزان نزدیک شد و گفت: «ای شدرک، میشک و عبدنغو، ای بندگانِ خدای متعال، بیرون آیید و اینجا بیایید.» پس شدرک و میشک و عبدنغو از میان آتش بیرون آمدند. و سروران و والیان و فرماندهان و مشاورانِ پادشاه گرد آمده، این مردان را دیدند که آتش بر بدن‌هایشان هیچ تسلطی نداشت؛ نه حتی مویی از سرشان سوخته بود، و نه لباس‌هایشان دگرگون شده بود، و بوی آتش نیز به آنان نگرفته بود. آنگاه نبوکدنصر گفت: «متبارک باد خدای شدرک و میشک و عبدنغو که فرشتهٔ خود را فرستاد و بندگانِ خود را که بر او توکل کرده بودند، رهانید؛ آنها فرمانِ پادشاه را دگرگون ساختند و بدن‌های خود را تسلیم کردند تا جز خدای خود هیچ خدایی را خدمت و پرستش نکنند.» دانیال ۳:۲۶–۲۸.

از این رو فرمانی صادر می‌کنم که هر کس از هر قوم و ملت و زبانی که سخنی ناروا بر ضد خدای شدرک، میشک و عبدنغو بگوید، قطعه‌قطعه خواهد شد و خانه‌اش به مزبله‌ای مبدل خواهد شد، زیرا خدایی دیگر نیست که بتواند چنین رهایی ببخشد. آنگاه پادشاه شدرک، میشک و عبدنغو را در ولایتِ بابل ترفیع داد. دانیال ۳:۲۹، ۳۰.

به بلشصر فرصت‌های بسیاری داده شده بود تا ارادهٔ خدا را بشناسد و انجام دهد. او دیده بود که پدربزرگش، نبوکدنصر، از جامعهٔ آدمیان رانده شد. او دیده بود که خردی را که آن پادشاه مغرور به آن می‌بالید، از سوی همان کسی که آن را داده بود، از او گرفته شد. او دیده بود که آن پادشاه از پادشاهی‌اش رانده شد و همنشینِ وحوشِ صحرا گردید. اما عشقِ بلشصر به عیش‌ونوش و خودستایی، درس‌هایی را که هرگز نباید فراموش می‌کرد، از یادش زدود؛ و گناهانی همانند آن گناهانی مرتکب شد که داوری‌های آشکاری را بر نبوکدنصر فرود آوردند. او فرصت‌هایی را که به لطف به او عطا شده بود تباه ساخت و از بهره‌گیری از فرصت‌های در دسترسش برای آشنا شدن با حقیقت غفلت ورزید. «برای نجات یافتن چه باید بکنم؟» سؤالی بود که آن پادشاهِ بزرگ ولی نادان با بی‌اعتنایی از کنار آن گذشت. بایبل اِکو، ۲۵ آوریل ۱۸۹۸.