کتاب دانیال - شمارهٔ دویست

و در آن روز، ریشه‌ای از یسّی خواهد بود که همچون عَلَمی برای قوم‌ها برپا خواهد ایستاد؛ امّت‌ها او را خواهند طلبید و آرامیِ او با شکوه خواهد بود. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند بار دیگر، برای بار دوم، دست خود را دراز خواهد کرد تا بازماندۀ قوم خود را که باقی مانده‌اند، از آشور و از مصر و از فتروس و از کوش و از عیلام و از شِنعار و از حمات و از جزایر دریا باز بیاورد. و او برای امّت‌ها عَلَمی برپا خواهد کرد و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشۀ جهان جمع خواهد کرد. و حسدِ افرایم نیز از میان خواهد رفت و دشمنانِ یهودا منقطع خواهند شد؛ افرایم بر یهودا حسد نخواهد برد و یهودا افرایم را به تنگ نخواهد آورد. اشعیا 11:10-13.

آزمایش‌ها بر قوم خدا خواهد آمد و علف‌های هرز از گندم جدا خواهند شد. اما افرایم دیگر بر یهودا حسد نورزد، و یهودا نیز دیگر افرایم را نخواهد آزرد. سخنان مهربانانه، لطیف و شفقت‌آمیز از دل‌ها و لب‌های تقدیس‌شده جاری خواهد شد. ضروری است که متحد باشیم، و اگر همگی حِلم و فروتنی مسیح را بجوییم، فکر مسیح را خواهیم داشت، و یگانگیِ روح برقرار خواهد شد. ریویو و هرالد، ۱۹ مارس ۱۸۹۵.

اما در دورهٔ تردید و بی‌اطمینانی که در پی آن نومیدی آمد، بسیاری از مؤمنانِ ظهور از ایمان خود دست کشیدند. اختلافات و تفرقه‌ها درگرفت... به این ترتیب کار مختل شد و جهان در تاریکی رها ماند. اگر تمام جماعت ادونتیست بر احکام خدا و ایمانِ عیسی متحد می‌شدند، تاریخ ما تا چه اندازه متفاوت می‌بود!

ارادهٔ خدا این نبود که آمدنِ مسیح چنین به تأخیر بیفتد. خدا چنین اراده نکرده بود که قومش، اسرائیل، چهل سال در بیابان سرگردان شوند. او وعده داده بود که ایشان را مستقیماً به سرزمین کنعان رهبری کند و آنان را در آنجا به‌عنوان قومی مقدس، تندرست و خوشبخت مستقر سازد. اما کسانی که نخست بشارت را شنیدند، «به سبب بی‌ایمانی» داخل نشدند (عبرانیان ۳:۱۹). دل‌هایشان از غرولند، سرکشی و نفرت پر شده بود، و او نتوانست پیمان خود را با ایشان تحقق بخشد.

به مدت چهل سال، بی‌ایمانی، غرولند و عصیان، مانعِ ورودِ قومِ اسرائیلِ باستان به سرزمینِ کنعان شد. همان گناهان، ورود اسرائیلِ امروز به کنعانِ آسمانی را به تأخیر انداخته‌اند. در هیچ‌یک از این دو مورد، هیچ نقصی در وعده‌های خدا نبود. همین بی‌ایمانی، دنیادوستی، عدمِ تقدیس و نزاع در میان کسانی که خود را از آنِ خداوند می‌دانند، ما را این همه سال در این دنیای گناه و اندوه نگه داشته‌اند. پیام‌های برگزیده، جلد اول، صفحات ۶۸ و ۶۹.

و چون روز سبت فرا رسید، او در کنیسه به تعلیم پرداخت؛ و بسیاری که سخنان او را می‌شنیدند، در شگفت شدند و گفتند: «این مرد این چیزها را از کجا یافته است؟ و این چه حکمتی است که به او داده شده است، که حتی چنین کارهای بزرگی به دست او انجام می‌شود؟» مرقس ۶:۲.

که غربال در دست اوست و خرمنگاه خود را به‌تمامی پاک خواهد کرد و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد؛ اما کاه را با آتشی خاموش‌نشدنی خواهد سوزانید. متی ۳:۱۲.

و فرشتهٔ نیرومند دیگری را دیدم که از آسمان فرود می‌آمد، پوشیده در ابر؛ و رنگین‌کمانی بر سر او بود، و چهره‌اش چون خورشید، و پاهایش مانند ستون‌های آتش. و در دستش کتابچه‌ای کوچکِ گشوده داشت؛ و پای راست خود را بر دریا، و پای چپ خود را بر زمین نهاد. مکاشفه ۱۰:۱، ۲.

من دیده‌ام که نمودار ۱۸۴۳ به دست خداوند هدایت شده بود و نباید تغییر داده می‌شد؛ که ارقام آن همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ که دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از ارقام پوشانده بود، چنان‌که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند تا وقتی که دست او برداشته شد. نوشته‌های نخستین، ۷۴.

آن مؤمنانِ ناامیدی که نمی‌توانستند دریابند چرا پروردگارشان نیامده است، در تاریکی به حال خود رها نشدند. بار دیگر هدایت شدند تا به کتاب‌مقدس‌شان رجوع کنند و دوره‌های نبوی را جست‌وجو کنند. دستِ خداوند از روی ارقام برداشته شد و خطا آشکار گردید. دیدند که دوره‌های نبوی تا سال 1844 امتداد می‌یابند، و اینکه همان شواهدی که برای نشان دادنِ پایان‌یافتنِ دوره‌های نبوی در 1843 ارائه کرده بودند، نشان می‌داد که این دوره‌ها در 1844 پایان خواهند یافت. نوشته‌های اولیه، 237.

و فرشته‌ای که دیدم بر دریا و بر زمین ایستاده بود، دست خود را به سوی آسمان بلند کرد، و به آن که تا ابدالآباد زنده است، که آسمان و آنچه در آن است، و زمین و آنچه در آن است، و دریا و آنچه در آن است آفرید، سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود. مکاشفه ۱۰:۵، ۶.

اینک، بر در ایستاده‌ام و در را می‌کوبم؛ اگر کسی آواز مرا بشنود و در را بگشاید، نزد او داخل خواهم شد و با او شام خواهم خورد و او نیز با من. مکاشفه ۳:۲۰

اگر ادونتیست‌ها پس از ناامیدی بزرگِ سال ۱۸۴۴ بر ایمان خود استوار می‌ماندند و در مشیتِ مکشوفِ خدا یکدلانه پیش می‌رفتند، پیام فرشتهٔ سوم را می‌پذیرفتند و با قدرت روح‌القدس آن را به جهان اعلام می‌کردند، نجاتِ خدا را می‌دیدند؛ خداوند نیرومندانه در کنار تلاش‌هایشان عمل می‌کرد، کار به انجام می‌رسید و مسیح پیش از این آمده بود تا قوم خود را برای دریافتِ پاداش‌شان بپذیرد. اما در دورهٔ شک و عدمِ قطعیتی که پس از آن ناامیدی پیش آمد، بسیاری از ایماندارانِ ظهور از ایمان خود دست کشیدند... بدین‌سان کار دچار وقفه شد و جهان در تاریکی رها گردید. اگر تمام بدنهٔ ادونتیست بر احکامِ خدا و ایمانِ عیسی یکدل می‌شد، تاریخ ما تا چه اندازه متفاوت می‌بود! بشارت، ۶۹۵.

۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد که برای بار دوم دست خود را دراز کرده است تا باقی‌ماندهٔ قوم خویش را بازآورد، و اینکه در این زمانِ گردآوری باید تلاش‌ها دوچندان شود. در زمان پراکندگی، اسرائیل زده و دریده شد؛ اما اکنون در زمان گردآوری، خداوند قوم خود را شفا خواهد داد و زخم‌هایشان را خواهد بست. در پراکندگی، تلاش‌های انجام‌شده برای گسترش حقیقت اثر اندکی داشت و کمابیش هیچ یا اندکی به انجام می‌رسید؛ اما در گردآوری، هنگامی که خداوند دست خود را برای گرد آوردن قومش دراز کرده است، تلاش‌ها برای انتشار حقیقت اثر مقصود خود را خواهد داشت. همه باید در این کار متحد و غیورانه بکوشند. دیدم که شرم‌آور است کسی برای هدایت ما اکنون در زمان گردآوری، به نمونه‌های زمان پراکندگی استناد کند؛ زیرا اگر خداوند اکنون بیش از آنچه آن زمان انجام داد برای ما انجام ندهد، اسرائیل هرگز گردآوری نخواهد شد. انتشار حقیقت در یک نشریه به همان اندازه ضروری است که موعظهٔ آن. ریویو اند هرالد، ۱ نوامبر ۱۸۵۰.

آیا کلیساها به پیام لاودیکیه گوش فرا خواهند داد؟ آیا توبه خواهند کرد، یا با وجود این‌که جدی‌ترین پیام حقیقت—پیام فرشتهٔ سوم—به جهان اعلام می‌شود، به گناه ادامه خواهند داد؟ این آخرین پیام رحمت، آخرین هشدار به جهانی سقوط‌کرده است. اگر کلیسای خدا ولرم شود، نزد خدا بیش از کلیساهایی که سقوط کرده و به مسکن شیاطین و زندان هر روح ناپاک و قفس هر پرندهٔ ناپاک و مکروه بدل شده‌اند، مورد لطف نخواهد بود. کسانی که فرصت شنیدن و پذیرفتن حقیقت را داشته‌اند و به کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم پیوسته، خود را قوم نگاه‌دارندهٔ احکام خدا می‌نامند، و با این حال از حیث حیات و وقف‌شدگی برای خدا بیش از کلیساهای اسمی نیستند، به همان قطعیت دچار بلایای خدا خواهند شد که کلیساهایی که با شریعت خدا مخالفت می‌کنند. تنها آنان که به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند، خانوادهٔ سلطنتی را در منازل آسمانی تشکیل خواهند داد؛ همان‌جا که مسیح برای آنان که او را دوست می‌دارند و احکامش را نگاه می‌دارند، رفته است تا مهیا سازد.

«هر که گوید او را می‌شناسم و فرمان‌های او را نگاه نمی‌دارد، دروغگوست و راستی در او نیست» [اول یوحنا ۲:۴]. این شامل همهٔ کسانی می‌شود که ادعا می‌کنند شناختی از خدا دارند و فرمان‌های او را نگاه می‌دارند، اما این را با اعمال نیکو آشکار نمی‌کنند. ایشان بر حسب اعمال خود جزا خواهند یافت. «هر که در او می‌ماند، گناه نمی‌کند؛ هر که گناه می‌کند، نه او را دیده است و نه او را شناخته است» [اول یوحنا ۳:۶]. این خطاب به همهٔ اعضای کلیساست، از جمله اعضای کلیساهای ادونتیست روز هفتم. «ای فرزندان کوچک، مبادا کسی شما را بفریبد: هر که پارسایی می‌کند، پارساست، همان‌گونه که او پارساست. هر که گناه می‌کند از ابلیس است؛ زیرا ابلیس از آغاز گناه می‌کند. برای همین منظور پسر خدا ظاهر شد تا اعمال ابلیس را نابود سازد. هر که از خدا زاده شده است، گناه نمی‌کند؛ زیرا نطفهٔ او در او می‌ماند، و نمی‌تواند گناه کند چون از خدا زاده شده است. به این است که فرزندان خدا و فرزندان ابلیس آشکار می‌شوند: هر که پارسایی نمی‌کند از خدا نیست، و نیز آن‌که برادر خود را دوست نمی‌دارد» [اول یوحنا ۳:۷-۱۰].

همهٔ کسانی که ادعا می‌کنند ادونتیستِ سبت‌نگه‌دار هستند و با این حال در گناه ادامه می‌دهند، در نظر خدا دروغگو هستند. سیر گناه‌آلودشان بر ضد کار خدا عمل می‌کند. آنها دیگران را به گناه می‌کشانند. این کلام از جانب خدا به هر عضو کلیساهای ما می‌رسد: «و برای پاهای خود راه‌هایی راست بسازید، مبادا آنچه لنگ است از راه به‌در افتد؛ بلکه بهتر آن است که شفا یابد. با همه در صلح بکوشید و در قداست، زیرا بدون آن هیچ‌کس خداوند را نخواهد دید؛ با دقت مراقب باشید مبادا کسی از فیض خدا محروم بماند؛ مبادا ریشه‌ای از تلخی سر برآورد و شما را برآشوبد و به‌سبب آن بسیاری آلوده شوند؛ مبادا کسی زناکار یا بی‌حرمت باشد، مانند عیسو که برای یک لقمه خوراک، حق نخست‌زادگی خود را فروخت. زیرا می‌دانید که بعداً، هنگامی که می‌خواست برکت را به میراث ببرد، رد شد؛ زیرا جایی برای توبه نیافت، هرچند با اشک آن را به جد می‌طلبید.» [عبرانیان ۱۲:۱۳-۱۷]

این امر دربارهٔ بسیاری از کسانی که مدعیِ ایمان به حقیقت‌اند صدق می‌کند. به جای آن‌که از کردارهای شهوانی خود دست بکشند، زیر نفوذ سفسطهٔ فریبندهٔ شیطان، در مسیر نادرستی از آموزش پیش می‌روند. گناه، گناه شناخته نمی‌شود. خودِ وجدانشان آلوده است، دل‌هایشان فاسد شده، و حتی افکارشان پیوسته فاسد است. شیطان آنان را به‌عنوان دام به کار می‌گیرد تا جان‌ها را به سوی اعمال ناپاکی که تمام وجود را می‌آلاید، بکشاند. «هر که شریعت موسی را [که همان شریعت خدا بود] خوار می‌شمرد، به گواهی دو یا سه شاهد، بدون رحمت به مرگ سپرده می‌شد؛ پس به گمان شما، سزاوار چه عذاب سخت‌تری خواهد بود کسی که پسر خدا را زیر پا لگدمال کرده است و خونِ عهد را که به‌واسطهٔ آن تقدیس شده بود، چیز ناپاکی شمرده و به روحِ فیض اهانت کرده است؟ زیرا او را می‌شناسیم که گفته است: "انتقام از آنِ من است؛ من جزا خواهم داد"، خداوند می‌گوید. و نیز: "خداوند قوم خود را داوری خواهد کرد." سقوط کردن در دستان خدای زنده، امر هولناکی است» [عبرانیان ۱۰:۲۸-۳۱]. انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۹، صفحات ۱۷۶ و ۱۷۷.