کتاب دانیال - شمارهٔ بیست‌وچهار

و به من گفت: سخنان نبوتِ این کتاب را مهر و موم مکن، زیرا زمان نزدیک است. هر که بی‌عدالت است، همچنان بی‌عدالت بماند؛ و هر که ناپاک است، همچنان ناپاک بماند؛ و هر که عادل است، همچنان عادل بماند؛ و هر که مقدس است، همچنان مقدس بماند. و اینک، به‌زودی می‌آیم؛ و پاداش من با من است تا به هر کس بر حسب اعمالش جزا بدهم. من آلفا و امگا هستم، ابتدا و انتها، اول و آخر. مکاشفه ۲۲:‏۱۰-۱۳.

مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا به او داد تا به بندگان خود آنچه را که به‌زودی باید واقع شود نشان دهد؛ و آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود به بندهٔ خویش یوحنا فرستاد و آن را به او اعلام کرد؛ که بر کلام خدا و شهادت عیسی مسیح و هرآنچه دید شهادت داد. خوشا به حال کسی که می‌خواند و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه در آن نوشته شده نگاه می‌دارند؛ زیرا زمان نزدیک است. مکاشفه ۱:۱‏–‏۳.

«درنگ کنید و حیران شوید، فریاد برآورید و فغان کنید؛ مست‌اند، اما نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، اما نه از مسکر. زیرا خداوند روحِ خوابِ گران بر شما فرو ریخته و چشمانتان را بسته است؛ یعنی پیامبران شما و پیشوایانتان، بینایان را پوشانده است. و رؤیای همه برای شما چون سخنانِ کتابی مُهرشده گردیده است که آن را به نزدِ دانشمندی می‌سپارند و می‌گویند: تو را به خدا، این را بخوان؛ و او می‌گوید: من باسواد نیستم.»

از این‌رو خداوند می‌گوید: چون این قوم با دهان‌هایشان به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خود مرا حرمت می‌نهند، اما دل‌هایشان را از من دور ساخته‌اند، و ترس ایشان از من به دستورِ انسان‌ها آموخته می‌شود؛ بنابراین، اینک کاری شگفت و شگفتی به‌جا خواهم آورد، زیرا حکمتِ دانایانشان نابود خواهد شد و فهمِ خردمندانشان پنهان خواهد گشت. وای بر آنان که می‌کوشند مشورتِ خود را در نهان از خداوند پنهان کنند، و کارهایشان در تاریکی است، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند و چه کسی ما را می‌شناسد؟ به‌راستی وارونه‌کردنِ شما همچون گلِ کوزه‌گر انگاشته خواهد شد؛ آیا ساخته دربارهٔ سازندهٔ خود خواهد گفت: او مرا نساخته است؟ یا آیا آنچه صورت یافته است دربارهٔ صورت‌دهندهٔ خود خواهد گفت: او فهمی ندارد؟

هر کلمه از این، تحقق خواهد یافت. کسانی هستند که دل‌های خود را نزد خدا فروتن نمی‌کنند و راست‌کارانه راه نمی‌روند. مقاصد حقیقی خود را پنهان می‌کنند و در مشارکت با آن فرشتهٔ ساقط که دروغ را دوست می‌دارد و به آن عمل می‌کند، باقی می‌مانند. دشمن بر مردانی که می‌تواند از آنان برای فریفتن کسانی که تا اندازه‌ای در تاریکی‌اند بهره گیرد، روحی می‌افکند. برخی از تاریکیِ حاکم آکنده می‌شوند و حقیقت را کنار گذاشته، خطا را برمی‌گزینند. روزی که در نبوت بدان اشاره شده بود، فرا رسیده است. عیسی مسیح فهمیده نمی‌شود. عیسی مسیح برای آنان افسانه‌ای بیش نیست. در این مقطع از تاریخ زمین، بسیاری همچون مست‌ها رفتار می‌کنند. «درنگ کنید و شگفتی نمایید؛ فریاد کنید و بانگ برآورید؛ آنان مست‌اند، اما نه از شراب؛ می‌لرزند و می‌لغزند، اما نه از مسکر. زیرا خداوند بر شما روح خواب عمیق فرو ریخته است و چشمان شما را بسته است. پیامبران و فرمانروایانتان، یعنی بینایان را پوشانیده است.» مستیِ روحانی بر بسیاری از آنان که می‌پندارند ایشان همان قومی‌اند که سرافراز خواهند شد، مستولی است. ایمان دینی‌شان درست همان است که در این نوشته وصف شده است. زیر تأثیر آن نمی‌توانند راست گام بردارند. در مسیر اعمال خود راه‌های کج می‌سازند. یکی پس از دیگری، تلوتلوخوران به این سو و آن سو می‌افتند. خداوند با دلسوزیِ بسیار به آنان می‌نگرد. راهِ حقیقت را نشناخته‌اند. آنان دسیسه‌گرانِ علمی‌اند، و کسانی که می‌توانستند و می‌بایست به سبب بیناییِ روحانیِ روشن یاری رسانند، خود فریب خورده‌اند و از کاری شریرانه حمایت می‌کنند.

تکلیف تحولات این روزهای واپسین به‌زودی روشن خواهد شد. هنگامی که آشکار شود که این فریب‌های روح‌گرایانه در حقیقت همان اعمال پنهانیِ ارواح شریرند، کسانی که در آن‌ها نقشی داشته‌اند مانند کسانی خواهند شد که عقل خود را از دست داده‌اند.

از این رو خداوند می‌فرماید: چون این قوم با دهان به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خود مرا حرمت می‌نهند، اما دل‌هایشان را بسیار از من دور ساخته‌اند، و ترسشان از من بر حسب تعالیم انسانی آموخته شده است؛ بنابراین، اینک من در میان این قوم کاری شگرف به‌جا خواهم آورد، آری کاری شگفت و اعجاب‌انگیز؛ زیرا حکمت دانایانشان نابود خواهد شد و فهم خردمندانشان پنهان خواهد شد. وای بر آنان که عمیقاً در پیِ پنهان ساختن تدبیر خود از خداوندند، و کارهایشان در تاریکی است، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند، و چه کسی ما را می‌شناسد؟ به‌راستی وارونه‌کاری شما همچون گلِ کوزه‌گر شمرده خواهد شد؛ زیرا آیا ساخته می‌تواند دربارهٔ سازندهٔ خود بگوید: او مرا نساخت؟ یا آیا آنچه صورت یافته است می‌تواند دربارهٔ صورت‌دهنده‌اش بگوید: او هیچ فهمی نداشت؟

بر من آشکار شده است که در تجربهٔ خود، با همین وضعیت روبه‌رو بوده‌ایم و هستیم. کسانی که نور عظیم و امتیازات شگفتی داشته‌اند، سخنِ رهبرانی را پذیرفته‌اند که خود را دانا می‌پندارند، که بسیار مورد لطف و برکتِ خداوند بوده‌اند، اما خود را از دستِ خدا بیرون کشیده و در صفوفِ دشمن قرار داده‌اند. جهان با مغالطاتِ موجه‌نما غرق خواهد شد. ذهنی انسانی، با پذیرفتن این مغالطات، بر ذهن‌های انسانی دیگر اثر خواهد گذاشت؛ بر کسانی که شواهدِ گران‌بهای حقیقتِ خدا را به دروغ می‌گردانند. این مردان به‌دستِ فرشتگانِ سقوط‌کرده فریب خواهند خورد، در حالی که می‌بایست چون پاسدارانِ وفادار بایستند و از جان‌ها نگهبانی کنند، چون آنان که باید حساب پس بدهند. سلاح‌های پیکار خود را بر زمین نهاده‌اند و به ارواحِ فریبنده گوش سپرده‌اند. آنان مشورتِ خداوند را بی‌اثر می‌سازند و هشدارها و توبیخ‌های او را کنار می‌گذارند، و بی‌تردید در جانبِ شیطان‌اند، گوش سپرده به ارواحِ فریبنده و تعالیمِ شیاطین.

مستیِ روحانی اکنون دامنگیرِ مردمی شده است که نباید چون کسانی که تحتِ تأثیرِ شرابِ قوی‌اند تلوتلو بخورند. جرایم و ناهنجاری‌ها، تقلب، فریب و معاملاتِ ناعادلانه جهان را پر کرده‌اند، مطابقِ آموزه‌های آن پیشوایی که در بارگاه‌های آسمانی سر به شورش برداشت.

"تاریخ تکرار خواهد شد. می‌توانم مشخص کنم که در آینده‌ی نزدیک چه رخ خواهد داد، اما هنوز وقتش نرسیده است. شمایل‌های مردگان از طریق تدبیر مکارانه‌ی شیطان پدیدار خواهند شد، و بسیاری به آن‌که دروغ را دوست می‌دارد و می‌سازد خواهند پیوست. به مردم‌مان هشدار می‌دهم که درست در میان خود ما، برخی از ایمان روی‌گردان خواهند شد و به ارواح فریبنده و تعالیم شیاطین گوش خواهند سپرد، و به‌سبب آنان از حقیقت بدگویی خواهد شد." نامه‌های بتل کریک، 123-125.

«به آخرین فرمانروای بابل، چنان‌که به‌گونه‌ای نمادین به نخستینِ آن، حکمِ نگهبانِ الهی رسیده بود: 'ای پادشاه، ... این سخن به تو گفته می‌شود؛ سلطنت از تو گرفته شده است.' دانیال ۴:۳۱.» انبیاء و پادشاهان، ۵۳۳.

بلشاصر، که از این نمود قدرت خدا مرعوب شده بود ـ نمودی که نشان می‌داد آنان شاهدی داشتند، هرچند خود نمی‌دانستند ـ فرصت‌های بزرگی برای شناخت کارهای خدای زنده و قدرت او، و برای انجام اراده‌اش داشت. او از نور فراوانی برخوردار شده بود. پدربزرگش، نبوکدنصر، درباره خطرِ فراموش کردن خدا و تمجید از خود هشدار یافته بود. بلشاصر از رانده شدن او از جامعه انسان‌ها و همنشینی‌اش با حیواناتِ صحرا آگاه بود؛ و این واقعیت‌ها، که می‌بایست برای او درسی باشد، را نادیده گرفت، گویی هرگز رخ نداده بودند؛ و به تکرار گناهان پدربزرگش ادامه داد. او جسارت کرد جرایمی را مرتکب شود که موجب شد داوری‌های خدا بر نبوکدنصر نازل شود. او محکوم شد، نه تنها بدان سبب که خود به شرارت دست می‌زد، بلکه نیز بدان سبب که از فرصت‌ها و توانایی‌هایی که اگر پرورده می‌شدند می‌توانستند او را درست‌کار سازند، بهره نبرد. شهادت‌ها برای خادمان، ۴۳۶.