کتاب دانیال - شماره بیست‌وهفت

ای بَلتشصر، سرورِ جادوگران، چون می‌دانم که روحِ خدایانِ مقدس در توست و هیچ رازی تو را مضطرب نمی‌کند، رؤیاهای خوابی را که دیده‌ام و تعبیرش را به من بگو. این بود رؤیاهای سرم بر بسترم: دیدم و اینک در میانِ زمین درختی بود و بلندیِ آن عظیم بود. درخت نمو کرد و نیرومند شد، و بلندی‌اش تا آسمان رسید، و جلوۀ آن تا انتهای تمامیِ زمین می‌رسید. برگ‌هایش نیکو بود و میوۀ آن بسیار، و برای همه در آن خوراک بود؛ وحوشِ صحرا زیر آن سایه می‌گرفتند، و مرغانِ آسمان در شاخه‌هایش می‌زیستند، و هر ذی‌جسد از آن خوراک می‌یافت. در رؤیاهای سرم بر بسترم می‌دیدم که اینک نگهبانی، یکی از مقدسان، از آسمان فرود آمد؛ به آواز بلند ندا داد و چنین گفت: درخت را بیندازید و شاخه‌هایش را ببُرید، برگ‌هایش را بریزانید و میوۀ آن را پراکنده کنید؛ بگذارید حیوانات از زیر آن بروند و پرندگان از شاخه‌هایش دور شوند. اما کُنده و ریشه‌هایش را در زمین بگذارید، با بندی از آهن و برنج، در سبزۀ نرمِ صحرا؛ و بگذارید از شبنمِ آسمان تر شود، و نصیبش با حیوانات باشد در علفِ زمین؛ دلش از انسانی دگرگون شود و دلِ حیوانی به او داده گردد، و هفت زمان بر او بگذرد. این امر به فرمانِ نگهبانان است، و این درخواست به گفتۀ مقدسان، تا زندگان بدانند که بلندمرتبه‌ترین در پادشاهیِ انسان‌ها حکم می‌راند، و آن را به هر که بخواهد می‌بخشد، و فروترینِ آدمیان را بر آن برمی‌گمارد. این خواب را من، نبوکدنصرِ پادشاه، دیده‌ام. اکنون تو، ای بَلتشصر، تعبیرش را بیان کن، زیرا همۀ حکیمانِ مملکتم قادر نیستند تعبیر را به من معلوم کنند؛ اما تو توانایی، زیرا روحِ خدایانِ مقدس در توست. آنگاه دانیال، که نامش بَلتشصر بود، ساعتی مبهوت ماند و اندیشه‌هایش او را مضطرب ساخت. پادشاه گفت: ای بَلتشصر، خواب و تعبیرش تو را نگران نسازد. بَلتشصر پاسخ داد و گفت: ای سرورم، کاش این خواب برای دشمنانت باشد و تعبیرش برای مخالفانت. دانیال ۴:۹-۱۹

آنگاه دانیال که نامش بلطشاصر بود، ساعتی مبهوت ماند و اندیشه‌هایش او را آشفته ساخت. پادشاه لب به سخن گشود و گفت: ای بلطشاصر، خواب یا تعبیرش تو را نگران نسازد. بلطشاصر پاسخ داد و گفت: ای سرور من، کاش این خواب نصیب آنان شود که از تو نفرت دارند و تعبیرش برای دشمنانت باشد. دانیال ۴:۱۹.

زیرا این‌ها روزهای انتقام‌اند تا هر آنچه نوشته شده است به انجام رسد. اما وای بر زنان باردار و بر آنان که در آن روزها شیر می‌دهند! زیرا در آن سرزمین مصیبتی بزرگ خواهد بود و خشم بر این قوم خواهد آمد. و به دم شمشیر خواهند افتاد و به اسارت به میان همهٔ امّت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم به دست غیریهودیان پایمال خواهد شد تا زمان‌های غیریهودیان به سر آید. لوقا ۲۱:۲۲‏–‏۲۴.

و به دم شمشیر خواهند افتاد، و به اسارت به میان همهٔ ملت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم به دست غیریهودیان پایمال خواهد شد تا وقتی که زمان‌های غیریهودیان به کمال برسد. لوقا ۲۱:۲۴.

اما صحن بیرونی هیکل را بیرون بگذار و آن را مسنج، زیرا به غیریهودیان داده شده است؛ و آنان شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. و به دو شاهدِ خود قدرت خواهم داد تا در جامهٔ پلاس، هزار و دویست و شصت روز نبوّت کنند. مکاشفه ۱۱:۲، ۳.

تمام اینها بر پادشاه نبوکدنصر آمد. در پایان دوازده ماه، در کاخِ پادشاهیِ بابل قدم می‌زد. پادشاه گفت: آیا این بابل عظیم نیست که من آن را به زورِ قدرت خود برای خانهٔ پادشاهی بنا کرده‌ام و برای افتخارِ شکوهِ خویش؟ هنوز این سخن در دهان پادشاه بود که صدایی از آسمان فرود آمد: ای پادشاه نبوکدنصر، با تو گفته می‌شود: پادشاهی از تو سلب شد. و تو را از میان مردم خواهند راند، و سکونتت با وحوشِ صحرا خواهد بود؛ تو را وادار خواهند کرد که مانند گاوان علف بخوری، و هفت زمان بر تو خواهد گذشت تا بدانی که والاترین در پادشاهیِ آدمیان سلطنت می‌کند و آن را به هر که بخواهد می‌بخشد. در همان ساعت، این سخن دربارهٔ نبوکدنصر به انجام رسید: او از میان مردم رانده شد و مانند گاوان علف می‌خورد، و تنش از شبنم آسمان تر می‌شد، تا موهایش مانند پرهای عقاب بلند و انبوه شد و ناخن‌هایش چون چنگال‌های پرندگان دراز گردید. دانیال ۴:۲۸-۳۳.

اینک، جانِ او که متکبر است، در او راستی نیست؛ اما عادل به ایمانِ خود زنده خواهد ماند. حبقوق ۲:۴.

و آن پادشاه بر وفق ارادۀ خویش عمل خواهد کرد؛ و خود را خواهد افراشت و خویشتن را برتر از هر خدایی خواهد گردانید، و سخنانی شگفت بر ضد خدایِ خدایان بر زبان خواهد آورد، و کامیاب خواهد بود تا زمانی که غضب به کمال رسد؛ زیرا آنچه مقرر شده است انجام خواهد شد. دانیال ۱۱:۳۶.

و گفت: «اینک، تو را آگاه می‌کنم از آنچه در پایانِ غضب رخ خواهد داد؛ زیرا در وقتِ مقرر، پایان خواهد بود.» دانیال ۸:۱۹.

در سال سوم سلطنتِ پادشاه بلشصر، پس از آن رویایی که در آغاز به من ظاهر شده بود، رویایی به من، یعنی به من دانیال، ظاهر شد. و در رویا دیدم؛ و چنین شد که هنگامی که دیدم، در شوشن، در قصر که در ایالت عیلام است، بودم؛ و در رویا دیدم که کنار نهر اولای بودم. دانیال ۸:۱، ۲.

و در روز بیست‌وچهارمِ ماهِ نخست، من کنار رودِ بزرگ، که نامش هیدکل است، بودم. دانیال ۱۰:۴.

به مطالعه‌ای بسیار عمیق‌تر از کلام خدا نیاز است. به‌ویژه لازم است کتاب‌های دانیال و مکاشفه چنان مورد توجه قرار گیرند که هرگز در تاریخ خدمت ما سابقه نداشته است. شاید در برخی زمینه‌ها درباره قدرت روم و پاپیّت سخن کمتری برای گفتن داشته باشیم، اما باید توجه را به آنچه پیامبران و رسولان تحت الهام روح خدا نوشته‌اند جلب کنیم. روح‌القدس امور را، هم در اعطای نبوت و هم در رویدادهای ترسیم‌شده، چنان سامان داده است تا تعلیم دهد که عامل انسانی باید از نظر پنهان نگاه داشته شود، در مسیح پنهان گردد، و خداوند، خدای آسمان، و شریعت او بزرگ داشته شوند.

کتاب دانیال را بخوانید. نکته‌به‌نکته تاریخ پادشاهی‌هایی را که در آنجا نمایانده شده‌اند مرور کنید. سیاست‌مداران، شوراها و لشکرهای نیرومند را بنگرید و ببینید خدا چگونه عمل کرد تا غرور آدمیان را فروبکوبد و شکوه انسانی را به خاک بیفکند. تنها خداست که به عظمت نمودار می‌شود. در رؤیای پیامبر دیده می‌شود که او فرمانروایی نیرومند را به زیر می‌کشد و دیگری را برمی‌نشاند. او به‌عنوان شهریارِ جهانِ هستی آشکار می‌گردد، در آستانه برپا کردن پادشاهی جاودانه خویش—قدیم‌الایام، خدای زنده، سرچشمه همهٔ حکمت، فرمانروای حال، آشکارکننده آینده. بخوانید و دریابید که انسان، در برکشیدن جان خود به سوی بیهودگی، چه‌قدر فقیر، چه‌قدر نحیف، چه‌قدر کوتاه‌عمر، چه‌قدر خطاپذیر و چه‌قدر گناهکار است.

روح‌القدس به‌واسطۀ اشعیا ما را به خدا، خدای زنده، به‌عنوان کانون توجه، رهنمون می‌کند—به خدایی که در مسیح مکشوف شده است. «زیرا برای ما کودکی زاده شده، و پسری به ما عطا گردیده؛ و حکومت بر دوش او خواهد بود؛ و نام او عجیب، مشیر، خدای قدیر، پدر جاودانه، سرور سلامتی خوانده خواهد شد» [اشعیا ۹:۶].

نوری که دانیال مستقیماً از جانب خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای ایامِ آخر داده شده بود. رؤیاهایی که او در کنار رودهای اولای و حدّیقل، رودهای بزرگِ شِنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند، و به زودی همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به وقوع خواهند پیوست.

به شرایط ملت یهود در زمانی که نبوّت‌های دانیال داده شد توجه کنید. اسرائیلیان در اسارت بودند، هیکلشان ویران شده بود و خدمت هیکل معلق شده بود. دین آنان بر مراسم نظام قربانی متمرکز شده بود. آنان صورت‌های ظاهری را همه‌چیز شمرده بودند، حال آن‌که روح عبادت حقیقی را از دست داده بودند. خدماتشان به سنت‌ها و اعمال بت‌پرستی آلوده شده بود، و در اجرای مراسم قربانی، فراتر از سایه به حقیقت نمی‌نگریستند. مسیح را، قربانیِ حقیقی برای گناهان بشر، درنمی‌یافتند. خداوند عمل کرد تا قوم را به اسارت ببرد و خدمات هیکل را معلق سازد، تا مبادا مراسم ظاهری تمامِ دین آنان گردد. اصول و اعمال آنان باید از بت‌پرستی پالوده می‌شد. خدمتِ آیینی متوقف شد تا خدمتِ قلبی احیا شود. جلالِ ظاهری برداشته شد تا آنچه روحانی است آشکار گردد. Manuscript Releases، جلد ۱۶، ۳۳۳، ۳۳۴.