کتاب دانیال - شماره سی و یک

و خدا همه این سخنان را گفت و فرمود: من خداوند، خدای تو هستم که تو را از سرزمین مصر، از خانه بردگی، بیرون آوردم. تو نباید خدایان دیگری در برابر من داشته باشی. برای خود هیچ تمثالِ تراشیده‌ای، یا هیچ شبیهی از هر آنچه در آسمانِ بالا، یا بر زمینِ پایین، یا در آب‌های زیرِ زمین است، مساز. در برابرشان سجده مکن و به آنان خدمت مکن، زیرا من، خداوندِ خدای تو، خدایی غیورم؛ کیفر گناه پدران را بر فرزندان تا نسل سوم و چهارمِ آنان که از من نفرت دارند می‌رسانم؛ و بر هزاران نفر از آنان که مرا دوست دارند و فرمان‌های مرا نگاه می‌دارند رحمت می‌کنم. خروج ۲۰:۱.

ای افعی‌زادگان، شما که شریر هستید چگونه می‌توانید سخنان نیکو بگویید؟ زیرا دهان از فراوانی دل سخن می‌گوید. انسان نیکو از گنجینه نیکوی دل چیزهای نیکو بیرون می‌آورد؛ و انسان بد از گنجینه بد چیزهای بد بیرون می‌آورد. اما به شما می‌گویم که از هر سخن بیهوده‌ای که مردم بر زبان می‌آورند، در روز داوری حساب خواهند داد. زیرا به سبب سخنانت عادل شمرده خواهی شد و به سبب سخنانت محکوم خواهی شد. متی ۱۲:۳۴-۳۷

مباهات شما نیکو نیست. آیا نمی‌دانید که اندکی خمیرمایه، تمام خمیر را می‌مایاند؟ پس خمیرمایهٔ کهنه را بزدایید تا توده‌ای تازه شوید، چون بی‌خمیرمایه‌اید. زیرا مسیح، فِصَحِ ما، برای ما قربانی شده است. پس عید را نگاه داریم، نه با خمیرمایهٔ کهنه، و نه با خمیرمایهٔ کینه و شرارت، بلکه با نانِ فطیرِ اخلاص و راستی. اول قرنتیان 5:6-8.

در همین اثنا، چون جماعتی بی‌شمار از مردم گرد آمده بودند، چنان‌که بر یکدیگر پا می‌نهادند، او نخست به شاگردان خود گفت: «از خمیرمایهٔ فریسیان که همان ریاکاری است، برحذر باشید.» لوقا ۱۲:۱.

و دربارهٔ تو شنیده‌ام که می‌توانی تعبیر کنی و معماها را حل کنی. اکنون اگر بتوانی نوشته را بخوانی و تعبیر آن را به من اعلام کنی، جامه‌ای ارغوانی بر تن خواهی کرد، زنجیرِ طلا بر گردنت خواهند انداخت، و سومین حاکم در این پادشاهی خواهی بود. آنگاه دانیال در حضور پادشاه پاسخ داد و گفت: هدایایت برای خودت باشد و پاداش‌هایت را به دیگری بده؛ اما من نوشته را برای پادشاه خواهم خواند و تعبیرش را به او خواهم گفت.

ای پادشاه، خدای متعال به نبوکدنصر، پدرت، پادشاهی و عظمت و جلال و حرمت بخشید؛ و به سبب آن عظمت که به او داده بود، همهٔ مردم و امت‌ها و زبان‌ها در برابر او می‌لرزیدند و می‌ترسیدند: هر که را می‌خواست، می‌کشت؛ و هر که را می‌خواست، زنده می‌گذاشت؛ هر که را می‌خواست، سربلند می‌کرد؛ و هر که را می‌خواست، فرو می‌نشاند. اما چون دلش برآمد و روحش در تکبر سخت شد، از تخت پادشاهی‌اش برکنار شد و جلالش را از او گرفتند؛ و از میان بنی‌آدم رانده شد، و دلش مانند دل حیوانات گشت و مسکنش با خران وحشی بود؛ او را چون گاوان با علف می‌خورانیدند و بدنش از شبنم آسمان تر می‌شد؛ تا دانست که خدای متعال در مملکت آدمیان سلطنت می‌کند و هر که را بخواهد بر آن می‌گمارد.

و تو ای بلشصر، با اینکه همهٔ اینها را می‌دانستی، دل خود را فروتن نساخته‌ای؛ بلکه بر ضد خداوند آسمان سر افراشته‌ای؛ و ظرف‌های خانهٔ او را به حضور تو آورده‌اند، و تو و سرورانت و زنانت و کنیزان حرم در آنها شراب نوشیده‌اید؛ و خدایان نقره و طلا و مفرغ و آهن و چوب و سنگ را که نه می‌بینند و نه می‌شنوند و نه می‌دانند، ستوده‌ای؛ و خدایی را که نفس تو در دست اوست و همهٔ راه‌های تو از آنِ اوست، تمجید نکرده‌ای. آنگاه پاره‌ای از دست از نزد او فرستاده شد؛ و این نوشته نوشته شد. و این است نوشته‌ای که نوشته شد: منه، منه، تکل، اوفارسین. این است تعبیر این سخن: منه؛ خدا پادشاهی تو را شماره کرده و آن را به پایان رسانده است. تکل؛ تو در ترازو سنجیده شده‌ای و کاستی در تو یافته شده است. پرس؛ پادشاهی تو تقسیم شده و به مادها و پارس‌ها داده شده است.

آنگاه بلشصر فرمان داد، و آنان دانیال را به جامه‌ای سرخ پوشانیدند و زنجیری از طلا بر گردنش نهادند و دربارهٔ او اعلام کردند که او سومین فرمانروا در مملکت باشد. همان شب، بلشصر، پادشاه کلدانیان، کشته شد. و داریوشِ مادی، در حالی که حدود شصت‌ودو سال داشت، پادشاهی را به دست گرفت. دانیال ۵: ۱۶-۳۱.

دربارهٔ اموریان، خداوند گفت: «در نسل چهارم بار دیگر به اینجا باز خواهند آمد، زیرا گناهِ اموریان هنوز کامل نشده است.» هرچند این قوم به سبب بت‌پرستی و فسادش شهره بود، هنوز جام گناه خود را پر نکرده بود و خدا فرمان نابودی کاملش را صادر نمی‌کرد. مقرر بود که مردم قدرت الهی را به‌گونه‌ای چشمگیر آشکارشده ببینند تا عذری برایشان باقی نماند. خالق رحیم حاضر بود تا نسل چهارم در برابر گناهشان بردباری کند. سپس، اگر بهبودی دیده نمی‌شد، داوری‌های او بر آنان فرود می‌آمد.

با دقتی بی‌خطا، آن ذات نامتناهی هنوز حسابِ همهٔ ملت‌ها را نگه می‌دارد. تا زمانی که رحمت او همراه با دعوت به توبه عرضه می‌شود، این حساب باز می‌ماند؛ اما هنگامی که ارقام به حدی که خدا مقرر کرده برسد، اجرای خشم او آغاز می‌شود. حساب بسته می‌شود. شکیبایی الهی پایان می‌یابد. دیگر برای آنان التماسِ رحمت در میان نیست.

پیامبر، که در امتداد اعصار می‌نگریست، این زمان در برابر دیدگانش نمایان شد. ملت‌های این عصر دریافت‌کنندگان رحمت‌هایی بی‌سابقه بوده‌اند. برگزیده‌ترین برکات آسمان به آنان عطا شده است، اما تکبّرِ فزاینده، حرص، بت‌پرستی، بی‌حرمتی به خدا و ناسپاسیِ پست بر ضد آنان ثبت شده است. آنان به‌سرعت حساب خود را با خدا می‌بندند.

اما آنچه مرا به لرزه می‌اندازد این است که آنان که بیشترین نور و امتیازات را داشته‌اند، به شرارت رایج آلوده شده‌اند. تحت تأثیر ناراستانِ اطراف خود، بسیاری، حتی از میان کسانی که به حقیقت اقرار دارند، سرد شده و مغلوب جریان نیرومند شر گشته‌اند. تحقیر همگانیِ پارسایی و قداست حقیقی سبب می‌شود کسانی که پیوند نزدیکی با خدا ندارند، حرمت شریعت او را از دست بدهند. اگر از نور پیروی می‌کردند و از دل از حقیقت اطاعت می‌کردند، این شریعت مقدس هنگامی که چنین تحقیر و کنار گذاشته می‌شود، در نظرشان عزیزتر می‌نمود. هرچه بی‌حرمتی به شریعت خدا آشکارتر می‌شود، خط تمایز میان پاسداران آن و جهان روشن‌تر می‌گردد. محبت به فرامین الهی در یک گروه به همان نسبت افزایش می‌یابد که تحقیر آنها در گروهی دیگر فزونی می‌گیرد.

بحران به‌سرعت نزدیک می‌شود. آمارِ به‌سرعت فزاینده نشان می‌دهند که زمانِ رسیدگیِ خداوند نزدیک شده است. گرچه از مجازات کردن اکراه دارد، با این همه مجازات خواهد کرد، آن هم به‌سرعت. کسانی که در نور راه می‌روند نشانه‌های خطرِ نزدیک‌شونده را خواهند دید؛ اما نباید در سکوت و بی‌تفاوتی بنشینند و در انتظار ویرانی بمانند، و با این باور به خود دلگرمی دهند که خداوند در روزِ رسیدگی قومِ خود را پناه خواهد داد. به هیچ‌وجه چنین نیست. باید دریابند که وظیفه دارند با جدیت بکوشند تا دیگران را نجات دهند و با ایمانی استوار چشمِ امید به یاریِ خدا بدوزند. «دعای مؤثر و پرحرارتِ مردِ پارسا بسیار کارساز است.»

خمیرمایهٔ تقوا کاملاً قدرت خود را از دست نداده است. در زمانی که خطر و اندوهِ کلیسا به اوج می‌رسد، گروهِ کوچکی که در نور ایستاده‌اند برای پلیدی‌هایی که در سرزمین انجام می‌شود آه می‌کشند و می‌گریند. اما به‌ویژه دعاهای ایشان در حقّ کلیسا برخواهد خاست، زیرا اعضای آن مطابقِ روشِ جهان رفتار می‌کنند.

دعاهای صادقانهٔ این معدود وفاداران بیهوده نخواهد بود. هنگامی که خداوند به‌عنوان دادخواه ظاهر شود، همچنین به‌عنوان حافظِ همهٔ کسانی خواهد آمد که ایمان را در پاکیِ آن حفظ کرده و خود را از جهان بی‌لکه نگاه داشته‌اند. در همین هنگام است که خدا وعده داده است از برگزیدگانِ خود که شبانه‌روز نزد او فریاد می‌کنند دادخواهی کند، هرچند با آنان درنگ می‌ورزد.

فرمان این است: «از میان شهر، از میان اورشلیم، بگذرید و بر پیشانیِ مردانی که به خاطر همه پلیدی‌هایی که در میان آن انجام می‌شود آه می‌کشند و می‌گریند، علامتی بگذارید.» این کسانِ آه‌کش و گریان، کلام حیات را اعلام می‌کردند؛ توبیخ کرده، اندرز داده و التماس کرده بودند. برخی از کسانی که خدا را بی‌حرمت کرده بودند، توبه کردند و دل‌های خود را در حضور او فروتن ساختند. اما جلالِ خداوند از اسرائیل رخت بربسته بود؛ هرچند بسیاری هنوز به ظواهر دین ادامه می‌دادند، قدرت و حضور او در میانشان نبود. شهادت‌ها، جلد ۵، صفحات ۲۰۸ تا ۲۱۰.

این‌ها کسانی‌اند که خود را با زنان نیالودند، زیرا باکره‌اند. این‌ها کسانی‌اند که هرجا بره برود، او را پیروی می‌کنند. اینان از میان آدمیان خریداری شدند تا به‌عنوان نوبرها برای خدا و برای بره باشند. مکاشفه ۱۴:۴.

و چنین شد که چون او در حال زایمان بود، یکی از آن دو دست خود را بیرون آورد؛ و قابله نخ قرمزی بر دست او بست و گفت: این نخست بیرون آمد. و چون او دست خود را پس کشید، ناگاه برادرش بیرون آمد؛ و قابله گفت: چگونه شکاف گشودی؟ این شکاف بر تو باشد! از این رو نام او را فارص نهادند. و پس از آن، برادرش که نخ قرمز بر دست داشت بیرون آمد؛ و نام او را زارح نهادند. پیدایش ۳۸:۲۸-۳۰

اینک، چون به سرزمین درآییم، باید این ریسمانِ کرمزی را در آن پنجره‌ای که ما را از آن فرود آوردی، ببندی؛ و پدرت و مادرت و برادرانت و تمامی خاندانِ پدرت را نزد خود به خانه بیاوری. و چنین خواهد شد که هر که از درهای خانه‌ات به خیابان بیرون رود، خونش بر سرِ خودش خواهد بود و ما بی‌گناه خواهیم بود؛ و هر که با تو در خانه باشد، اگر دستی بر او دراز شود، خونش بر سرِ ما خواهد بود. و اگر این کارِ ما را فاش کنی، آنگاه از سوگندی که ما را به آن سوگند دادی، بری خواهیم بود. و او گفت: مطابق سخنان شما، چنین باد. و ایشان را روانه کرد و رفتند؛ و او آن ریسمانِ کرمزی را در پنجره بست. یوشع ۲:۱۸-۲۱.

آنگاه سربازان والی، عیسی را به دارالحکومه بردند و تمام گروهان سربازان نزد او گرد آمدند. و او را برهنه کردند و ردایی ارغوانی بر او پوشاندند. متی ۲۷:۲۷، ۲۸.

بیایید شادمان شویم و شادی کنیم و به او احترام بگذاریم، زیرا جشن عروسیِ برّه فرا رسیده است و عروسِ او خود را آماده کرده است. و به او عطا شد که به کتانِ ظریفِ پاک و سفید آراسته شود، زیرا آن کتانِ ظریف، اعمالِ نیکوی مقدّسان است. مکاشفه ۱۹:۷، ۸.

اما کیست که روزِ آمدنِ او را تاب آورد؟ و هنگامی که او ظاهر شود، چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او چون آتشِ گدازنده است و مانند صابونِ رختشویان؛ و او چون گدازنده و پالایندهٔ نقره خواهد نشست و پسرانِ لاوی را پاک خواهد کرد و ایشان را چون طلا و نقره پالایش خواهد نمود، تا برای خداوند هدیه‌ای در عدالت تقدیم کنند. ملاکی ۳:۲، ۳.

و از عیسی مسیح، که شاهدِ امین و نخست‌زاده از میان مردگان و سرورِ پادشاهانِ زمین است: به او که ما را محبت کرد و ما را از گناهانمان به خونِ خویش شست، و ما را برای خدا و پدر او پادشاهان و کاهنان ساخت، جلال و فرمانروایی تا ابدالآباد از آنِ او باد. آمین. مکاشفه ۱:۵، ۶.

و فرعون به یوسف گفت: ببین، تو را بر تمام سرزمین مصر گماشته‌ام. و فرعون انگشتر خود را از دست خود برداشت و آن را در دست یوسف نهاد و او را به لباس‌های کتانیِ ظریف پوشانید و زنجیری طلایی بر گردنش آویخت؛ و او را بر ارابهٔ دومِ خود که داشت سوار کرد؛ و در پیشِ روی او ندا دادند: «زانو بزنید!» و او را بر تمام سرزمین مصر فرمانروا ساخت. و فرعون انگشتر خود را از دست خود برداشت و آن را در دست یوسف نهاد و او را به لباس‌های کتانیِ ظریف پوشانید و زنجیری طلایی بر گردنش آویخت. پیدایش ۴۱:۴۱-۴۳.

و فرعون به یوسف گفت: در خوابم دیدم، اینک بر کرانهٔ رود ایستاده بودم. و اینک هفت گاو فربه و نیک‌منظر از رود برآمدند و در مرغزاری می‌چریدند. و اینک پس از آنها هفت گاو دیگر برآمدند، نزار و بسیار زشت‌منظر و لاغراندام، چنان بد که در تمام سرزمین مصر مانندشان ندیده بودم. و گاوهای لاغر و زشت آن هفت گاو فربهٔ نخستین را خوردند. و چون آنان را خوردند، معلوم نمی‌شد چیزی خورده‌اند؛ بلکه همچنان مانند آغاز زشت‌منظر بودند. پس بیدار شدم. و در خواب دیدم، و اینک هفت خوشه بر یک ساقه برآمد، پر و نیکو. و اینک پس از آنها هفت خوشهٔ خشکیده و نزار که از باد شرقی سوخته بود برآمد. و خوشه‌های نزار، آن هفت خوشهٔ نیکو را بلعیدند. و این را برای ساحران بازگفتم، اما هیچ‌کس نبود که بتواند آن را برایم تعبیر کند. و یوسف به فرعون گفت: خواب فرعون یکی است؛ خدا به فرعون نشان داده است که چه می‌خواهد بکند. پیدایش ۴۱:‏۱۷‏–‏۲۵.

آنگاه چشمان خود را بالا بردم و دیدم، و اینک، قوچی با دو شاخ در برابر نهر ایستاده بود؛ و آن دو شاخ بلند بودند؛ اما یکی از دیگری بلندتر بود، و آن که بلندتر بود، دیرتر رویید. دانیال ۸:۳.

"در آن شب واپسینِ بی‌خردیِ جنون‌آمیز، بلشاصر و سرورانش پیمانهٔ تقصیر خود و تقصیر پادشاهیِ کلدانی را لبریز کرده بودند. دیگر دستِ بازدارندهٔ خدا نمی‌توانست شرّ قریب‌الوقوع را دفع کند. خدا از طریق مشیت‌های گوناگون کوشیده بود به آنان احترام به شریعت خود را بیاموزد. 'می‌خواستیم بابل را شفا دهیم،' او دربارهٔ کسانی که داوری‌شان اکنون تا آسمان می‌رسید، اعلام کرد، 'اما او شفا نیافته است.' ارمیا 51:9. به سبب کژروی شگفت‌آور دل انسان، خدا سرانجام لازم دانست حکمِ غیرقابلِ بازگشت را صادر کند. بلشاصر می‌بایست سقوط کند و پادشاهی‌اش به دستِ دیگران بیفتد." پیامبران و پادشاهان، 530.