کتاب دانیال - شمارهٔ سی‌وهفت

در زمان نجات‌دهنده، یهودیان چنان گوهرهای گران‌بهای حقیقت را با خاشاکِ سنّت و افسانه پوشانده بودند که تمایز دادن راست از ناراست ناممکن شده بود. نجات‌دهنده آمد تا خاشاکِ خرافه و خطاهای دیرینهٔ عزیزشمرده را بروبد و گوهرهای کلام خدا را در چارچوبِ حقیقت جای دهد. اگر نجات‌دهنده اکنون همان‌گونه که نزد یهودیان آمد نزد ما بیاید، چه خواهد کرد؟ او باید کاری مشابه انجام دهد و خاشاکِ سنّت و تشریفات را بزداید. یهودیان هنگامی که او این کار را انجام داد، سخت برآشفته شدند. آنان حقیقت اصیلِ خدا را از نظر گم کرده بودند، اما مسیح بار دیگر آن را پیش چشم آورد. کارِ ما این است که حقایق گران‌بهای خدا را از خرافه و خطا برهانیم. چه کاری در انجیل به ما سپرده شده است! Review and Herald، ۴ ژوئن ۱۸۸۹.

«هنگامی که مسیح به جهان آمد تا دین راستین را عینیت بخشد و اصولی را که باید بر دل‌ها و اعمال انسان‌ها حکم‌فرما باشد برافرازد، باطل چنان بر کسانی که از چنان نوری عظیم برخوردار بودند چنگ انداخته بود که دیگر آن نور را درنمی‌یافتند و هیچ تمایلی نداشتند که سنت را به سود حقیقت واگذارند. آنان آموزگار آسمانی را رد کردند، خداوندِ جلال را مصلوب کردند تا بتوانند رسوم و ساخته‌های خود را حفظ کنند. همین روح امروز نیز در جهان آشکار است. آدمیان از کاوش در حقیقت بیزارند، مبادا سنت‌هایشان برهم خورد و نظمی نو پدید آید. در انسان همواره آمادگیِ لغزش وجود دارد، و انسان‌ها به طور طبیعی گرایش دارند که اندیشه‌ها و دانشِ بشری را بسیار برافرازند، در حالی که امرِ الهی و جاودانه نه شناخته می‌شود و نه قدر می‌بیند.» رهنمودها درباره کارِ مدرسهٔ سبت، ۴۷.

در روزگار مسیح، کلید معرفت را کسانی از میان برداشته بودند که می‌بایست آن را نگاه می‌داشتند تا خزانهٔ حکمتِ مندرج در کتبِ عهد عتیق را بگشایند. ربیان و آموزگاران عملاً درِ ملکوت آسمان را بر فقیران و رنج‌دیدگان بسته و آنان را واگذاشته بودند تا هلاک شوند. مسیح در گفتارهای خود، مطالب بسیار را یکباره پیش رویشان نمی‌نهاد تا مبادا ذهنشان دچار آشفتگی شود. او هر نکته‌ای را روشن و مشخص بیان می‌کرد. اگر تکرارِ حقایق کهن و آشنا در پیشگویی‌ها در خدمت هدفش برای القای اندیشه‌ها بود، از آن ابا نداشت.

مسیح سرچشمهٔ همهٔ گوهرهای کهنِ حقیقت بود. به‌واسطهٔ کارِ دشمن، این حقایق از جای خود جابه‌جا شده بودند؛ از جایگاه حقیقی خویش گسسته و در چارچوبِ خطا جای داده شده بودند. کارِ مسیح این بود که این گوهرهای گران‌بها را بازسامان دهد و در چارچوبِ حقیقت استوار سازد. اصولِ حقیقتی که خودِ او برای برکتِ جهان عطا کرده بود، به‌واسطهٔ دخالتِ شیطان مدفون شده و ظاهراً از میان رفته بودند. مسیح آنها را از خاکروبهٔ خطا بیرون کشید، به آنها نیرویی نو و حیاتی بخشید، و فرمان داد که چون جواهرات گران‌بها بدرخشند و تا ابد پایدار بمانند.

خودِ مسیح می‌توانست هر یک از این حقایق کهن را بی‌آنکه کوچک‌ترین ذره‌ای وام بگیرد به کار گیرد، زیرا او همهٔ آنها را پدید آورده بود. او آنها را در ذهن‌ها و اندیشه‌های هر نسل افکنده بود، و هنگامی که به جهان ما آمد، حقایقی را که به مردگی گراییده بودند دوباره سامان داد و به آنها جان تازه بخشید، و برای منفعتِ نسل‌های آینده آنها را نافذتر ساخت. این عیسی مسیح بود که قدرتِ رهانیدنِ حقایق از زیر خاکروبه را داشت و بار دیگر آنها را با طراوت و قدرتی بیش از حالتِ نخستین‌شان به جهان عرضه کرد. انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۳، ۲۴۰، ۲۴۱.

خداوند در بیست‌وششم ژانویه مکاشفه‌ای به من داد که آن را بازگو می‌کنم. دیدم که برخی از قوم خدا نادان و خفته بودند؛ تنها نیمه‌بیدار بودند و درک نمی‌کردند در چه زمانی زندگی می‌کنیم؛ و اینکه «مرد» با «جاروی خاکروبه» داخل شده بود و بعضی در خطرِ روبیده شدن بودند. از عیسی تمنا کردم که نجاتشان دهد، اندکی دیگر به آنان مهلت دهد، و بگذارد خطر هولناک‌شان را ببینند تا پیش از آنکه برای همیشه دیر شود، آماده شوند. فرشته گفت: «هلاکت همچون گردبادی نیرومند می‌آید.» از فرشته تمنا کردم بر آنان که این جهان را دوست می‌دارند و به دارایی‌های خود دل‌بسته‌اند و نمی‌خواهند از آنها دست بکشند و آنها را قربانی کنند تا پیام‌آوران را در راهشان شتاب بخشند، تا گوسفندانِ گرسنه‌ای را که از فقدان خوراک روحانی در حال هلاک شدن‌اند، خوراک دهند، رحم آورد و نجاتشان دهد.

«وقتی دیدم جان‌های بیچاره‌ای از فقدانِ حقیقتِ حاضر در حال جان دادن‌اند، و برخی که مدعیِ ایمان به حقیقت بودند با دریغ کردنِ وسایلِ لازم برای پیشبردِ کارِ خدا آنان را وا‌می‌گذاشتند تا بمیرند، آن منظره بیش از حد دردناک بود و از فرشته التماس کردم آن را از نظرم بردارد. دیدم که وقتی کارِ خدا از آنان بخشی از دارایی‌شان را می‌طلبید، مانند جوانی که نزد عیسی آمد [متی ۱۹:۱۶–۲۲.]، غمگین کنار می‌کشیدند؛ و اینکه به‌زودی تازیانهٔ فراگیر می‌گذرد و همهٔ دارایی‌هایشان را می‌روبد، و آن‌گاه دیگر برای فدا کردنِ اموالِ زمینی و اندوختنِ گنجی در آسمان دیر خواهد شد.» ریویو اند هرالد، ۱ آوریل ۱۸۵۰.

و چون روزهایی که پادشاه مقرر کرده بود تا آنان را به حضور بیاورند، به پایان رسید، سرورِ خواجه‌سرایان ایشان را به حضور نبوکدنصر آورد. و پادشاه با ایشان گفتگو کرد؛ و در میان همگان، هیچ‌کس مانند دانیال و حننیا و میشائیل و عزریا یافت نشد؛ از این‌رو ایشان در حضور پادشاه ایستادند. و در هر امرِ حکمت و فهم که پادشاه از ایشان می‌پرسید، ایشان را ده برابر بهتر از همۀ ساحران و منجمانِ سراسر قلمرو او یافت. دانیال ۱:۱۸-۲۰.

شما آمدنِ خداوند را بیش از حد دور می‌انگارید. من دیدم که بارانِ آخر [به همان ناگهانی که] فریادِ نیمه‌شب، و با ده برابر قدرت می‌آید. اسپالدینگ و مگن، ۵.

"با ردّ حقیقت، مردم پدیدآورندهٔ آن را رد می‌کنند. با پایمال کردن قانون خدا، اقتدار قانون‌گذار را انکار می‌کنند. بت ساختن از آموزه‌ها و نظریه‌های باطل به همان اندازه آسان است که بت ساختن از چوب یا سنگ." مناقشهٔ بزرگ، ۵۸۴.

افرایم به بت‌ها پیوسته است؛ او را به حال خود بگذارید. هوشع ۴:۱۷.

کاتبان و فریسیان مدعی بودند که کتاب مقدس را تفسیر می‌کنند، اما آن را مطابق با اندیشه‌ها و سنت‌های خود تفسیر می‌کردند. رسوم و اصولشان بیش‌ازپیش سخت‌گیرانه شد. در معنای روحانی‌اش، کلام مقدس برای مردم همچون کتابی مهر و موم‌شده شد که بر درک آنان بسته بود. نشانه‌های زمان، ۱۷ مهٔ ۱۹۰۵.

ما نجات‌دهنده‌ای نامتناهی داریم، و چه گرانبها هستند گوهرهای حقیقتی که در کلام خدا بر این امر شهادت می‌دهند. اما این جواهر گرانبها زیر انبوهی از زباله‌ها و سنت‌ها و بدعت‌ها، که خودِ شیطان آنها را پدید آورده است، مدفون شده‌اند. نقشه‌های او با نیرویی عجیب بر اذهان انسان‌ها کار می‌کنند تا ارزش مسیح را برای کسانی که به او ایمان دارند تیره سازند. دشمنِ خدا و انسان بر کسانی که مدعی پیروی از مسیح‌اند افسون افکنده است، تا آنجا که دربارهٔ بسیاری می‌توان گفت: «زمانِ تفتیشِ خود را نمی‌شناسند.» Review and Herald، ۱۶ اوت ۱۸۹۸.

گرد و غبار و خاشاکِ خطا گوهرهای گران‌بهای حقیقت را به خاک سپرده‌اند، اما خادمانِ خداوند می‌توانند این گنج‌ها را آشکار سازند تا هزاران تن با شادمانی و حیرت بر آنها نظر افکنند. فرشتگانِ خدا در کنارِ خادمِ فروتن خواهند بود و فیض و روشناییِ الهی عطا خواهند کرد، و هزاران نفر برانگیخته خواهند شد تا با داود چنین دعا کنند: «چشمانم را بگشا تا عجایبِ شریعتت را ببینم.» حقایقی که طی قرن‌ها نادیده و موردِ بی‌اعتنایی بوده‌اند، از صفحاتِ نورانیِ کلامِ مقدسِ خدا شعله‌ور خواهند شد. کلیساها، به طور کلی، که حقیقت را شنیده، رد کرده و آن را پایمال نموده‌اند، شریرانه‌تر عمل خواهند کرد؛ اما «خردمندان»، یعنی آنان که صادق‌اند، خواهند فهمید. کتاب گشوده است، و سخنانِ خدا به دل‌های آنان که خواهانِ دانستنِ ارادهٔ او هستند می‌رسد. با فریادِ بلندِ آن فرشتهٔ آسمانی که به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد، هزاران نفر از رخوتی که قرن‌ها جهان را در چنگ خود داشته است بیدار خواهند شد و زیبایی و ارزشِ حقیقت را خواهند دید. ریویو اند هرالد، ۱۵ دسامبر ۱۸۸۵.

رسول می‌گوید: «تمامی کتاب مقدس از الهام خداست و برای تعلیم، برای توبیخ، برای اصلاح، و برای تربیت در عدالت سودمند است، تا مرد خدا کامل باشد و برای هر کار نیکو به‌کلی مجهز.» کتاب مقدس خود مفسر خویش است. یک آیه به کلیدی بدل خواهد شد که آیات دیگر را بگشاید و به این ترتیب نوری بر معنای نهفتهٔ کلام افکنده خواهد شد. با مقایسهٔ متن‌های گوناگون که به یک موضوع می‌پردازند و نگریستن به ارتباطشان از هر سو، معنای حقیقی کتب مقدس آشکار خواهد شد.

بسیاری می‌پندارند که برای فهم معنای کلام خدا باید به تفاسیر کتاب‌مقدس رجوع کنند، و ما نیز بر این موضع نیستیم که نباید تفاسیر مطالعه شوند؛ اما تشخیص فراوان لازم است تا زیر انبوه سخنان آدمیان، حقیقت خدا کشف شود. چقدر اندک کار از سوی کلیسا، به‌عنوان پیکره‌ای که مدعی ایمان به کتاب‌مقدس است، برای گردآوردن جواهرات پراکندۀ کلام خدا در یک زنجیرۀ کاملِ حقیقت انجام شده است! گوهرهای حقیقت، برخلاف پندار بسیاری، بر سطح قرار ندارند. طراحِ اصلی در هم‌پیمانیِ شر پیوسته در کار است تا حقیقت را از نظر پنهان نگه دارد و دیدگاه‌های مردان بزرگ را به‌تمامی در برابر دیدگان بنهد. دشمن با تمام توان می‌کوشد تا از طریق فرایندهای آموزشی نور آسمان را تیره و تار سازد؛ زیرا نمی‌خواهد که انسان‌ها آوازِ خداوند را بشنوند که می‌گوید: «این است راه، در آن گام بردارید.»

گوهرهای حقیقت بر عرصهٔ وحی پراکنده افتاده‌اند؛ اما زیر سنت‌های بشری، زیر اقوال و فرامین انسان‌ها مدفون شده‌اند، و حکمتِ آسمانی عملاً نادیده گرفته شده است؛ زیرا شیطان توانسته است جهان را به این باور برساند که سخنان و دستاوردهای انسان‌ها از اهمیتِ بسزایی برخوردارند. خداوندِ خدا، آفرینندهٔ جهان‌ها، به بهایی بی‌نهایت، انجیل را به جهان عطا کرده است. به‌واسطهٔ این وسیلهٔ الهی، چشمه‌های شادی‌بخش و جان‌فزای تسلیِ آسمانی و دل‌داریِ ماندگار برای کسانی که به سرچشمهٔ حیات می‌آیند گشوده شده است. هنوز رگه‌هایی از حقیقت برای کشف شدن باقی مانده است؛ اما امورِ روحانی به‌گونه‌ای روحانی تشخیص داده می‌شوند. ذهن‌هایی که با شر تیره شده‌اند، نمی‌توانند ارزشِ حقیقت را، چنان‌که در عیسی است، دریابند. ریویو اند هرالد، اول دسامبر ۱۸۹۱.

پس خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگردی، تو را باز خواهم آورد و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر نفیس را از پست بیرون آوری، چون دهان من خواهی بود؛ بگذار آنان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان باز مگرد. ارمیا ۱۵:۱۹.

«نمی‌توانم بگویم این فرایند پالایش دقیقاً چه زمانی آغاز خواهد شد، اما چندان به تعویق نخواهد افتاد. آن‌که بادزن در دست دارد، هیکل خود را از ناپاکی اخلاقی پاک خواهد کرد. او خرمنگاه خود را کاملاً پاک خواهد کرد.» شهادات برای خادمان، 372، 373.

ملاکی ۳:۱–۴ نقل شده است.

«فرایند پالایش و تطهیر در میان قوم خدا در جریان است، و خداوندِ لشکرها دست خود را بر این کار نهاده است. این فرایند برای جان بسیار آزماینده است، اما لازم است تا ناپاکی زدوده شود. آزمایش‌ها ضروری‌اند تا ما، در تسلیم به ارادهٔ او، به پدر آسمانیِ خود نزدیک شویم، تا بتوانیم برای خداوند قربانی‌ای در عدالت تقدیم کنیم. کار خدا در پالایش و تطهیر جان باید ادامه یابد تا خادمان او چنان فروتن، چنان نسبت به نفسِ خود مرده شوند که چون به خدمتِ فعال فراخوانده شوند، نگاهشان تنها معطوف به جلال خدا باشد.» Review and Herald، ۱۰ آوریل ۱۸۹۴.

وقتی در موضع اختلاف با دیگران قرار می‌گیریم، یا دیگران اختلاف خود را با نظر ما ابراز می‌کنند، باید روحیه‌ای مسیحی نشان دهیم و این حقیقت را برجسته بداریم که می‌توانیم آرام و منصف باشیم؛ زیرا حقیقت تابِ بررسی را دارد. هرچه بیشتر مطالعه شود، نورش درخشان‌تر خواهد تابید. خداوند از هر آنچه رنگِ تندی و خشونت دارد ناخشنود است و سرزنش خود را متوجه کسانی می‌کند که بر آنان که با ایشان اختلاف رأی دارند، تحقیر و ملامت روا می‌دارند و ایشان را در بدترین نور ممکن جلوه می‌دهند. تمام آسمان به چنین کسانی همان‌گونه می‌نگرد که به فریسیان می‌نگریست، و ایشان را ناآگاه از کتاب مقدس و قدرت خدا اعلام می‌کند. دشمنان حقیقت نمی‌توانند حقیقت را به خطا بدل کنند. ممکن است بر حقیقت لگدمال کنند و بیندیشند چون آن را به زمین افکنده و با خاکروبه پوشانده‌اند، مغلوب شده است؛ اما خدا برخی از وفاداران خود را برمی‌انگیزد تا چنان که مسیح هنگامی که بر زمین بود کرد، خاکروبه را کنار بزنند و حقیقت را به جایگاه شایسته‌اش در چارچوب حقیقت بازگردانند.

در محافلی که حقیقت موضوع گفت‌وگو است، کسانی خواهند بود که با هر آنچه آن را حقیقت نشمرده‌اند مخالفت کنند؛ و در حالی که به خود می‌بالند که تنها با خطا می‌جنگند، نیاز دارند با گوش‌های بی‌تعصب بشنوند تا دریابند حقیقت چیست و آنچه گفته می‌شود را تحریف و سوءتعبیر نکنند. پیشِ چشم آنان نمونهٔ مردمانی در همهٔ اعصار هست که با حقیقت جنگیده‌اند و با این کار، شورا (sic)ی خدا را بر ضد خود رد کرده‌اند. مسئولیتی سنگین بر دوش مردانی خواهد بود که نورِ بسیار و فرصت‌های بزرگ داشته‌اند، و با این همه از آن‌که یک‌سره در جانبِ خداوند باشند فرو مانده‌اند. اگر جسارت می‌کردند که تماماً در جانبِ خداوند باشند، در درستکاری محفوظ می‌ماندند، حتی آنگاه که فراخوانده می‌شدند تنها بایستند. او آنان را توانا می‌ساخت که با دلاوری، در پاکی و انصاف، برای اصولِ دست‌نخوردهٔ راستی پیکار کنند. او ایشان را در نبرد برای حق، به‌خاطر آن‌که حق است، پایدار می‌داشت، هرچند عدالت در خیابان فرو افتاده باشد و انصاف نتواند داخل شود. آنان درمی‌یافتند چه چیز پاک و بی‌آلایش و مطابق با حیاتِ مسیح است، و در روح، کلام یا عمل از پاک‌ترین اصولِ مسیحیت روی برنمی‌تافتند، هرچند نه فقط در برابرِ نادانی، بلکه در برابرِ کسانی که پرورده و باتجربه بودند و برای خاموش کردنشان از سلاح‌های سفسطه بهره می‌گرفتند، ایستادگی می‌کردند. در تمام این کشاکشِ خطا با حقیقت، محفوظ می‌ماندند و توانا می‌شدند چنان سلوکی را نگاه دارند که دشمنانشان نتوانند انکارشان کنند یا در برابرشان مقاومت ورزند. آنان همچون صخره‌ای بر سرِ اصل می‌ایستادند، از سازش با هیچ‌کس تن نمی‌دادند، و با این همه روحیه‌ای را که باید در هر مسیحی باشد، حفظ می‌کردند.

«هر که پیرو مسیح است، میان مقدّس و عادی تمییز خواهد داد و به شواهد راستینِ منش و کار انسان تمسّک خواهد جست، زیرا مسیح گفته است: «از میوه‌هایشان ایشان را خواهید شناخت.» مسیحی در میان هرگونه مخالفت به پیش خواهد رفت. او چاپلوسی را خوار خواهد شمرد، زیرا از شیطان سرچشمه می‌گیرد. او از اتهام‌زنی بیزار خواهد بود، زیرا سلاح آن شریر است. آنان حسد را در دل نخواهند پروراند و در خودبزرگ‌بینی غرق نخواهند شد، زیرا این‌ها ویژگی‌های دشمنِ خدا و انسان است. آنان در مقام جاسوس یافت نخواهند شد؛ زیرا شیطان برای انجام این کار بر ضدّ عیسی از یهودیان تحقیرشده استفاده کرد. آنان برادران خود را با سیلی از پرسش‌ها دنبال نخواهند کرد، همان‌گونه که یهودیان مسیح را دنبال کردند تا او را در سخنانش گرفتار سازند و برانگیزند که از امور بسیار سخن بگوید، تا مگر او را به‌خاطر یک کلمه مجرم سازند.» مبلّغ خانگی، ۱ سپتامبر ۱۸۹۴.