John the Baptist was a connecting link prophet.

یوحنا تعمیددهنده یک پیامبرِ حلقهٔ وصل بود.

“The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

"پیامبر یحیی حلقهٔ اتصال میان دو دوره بود. او به‌عنوان نمایندهٔ خدا ایستاد تا رابطهٔ شریعت و انبیا را با دوران مسیحی نشان دهد. او نور کوچک‌تری بود که قرار بود نوری بزرگ‌تر از پیِ او بیاید. ذهن یحیی به‌وسیلهٔ روح‌القدس روشن شده بود تا بر قومش نور بتاباند؛ اما هیچ نور دیگری هرگز بر انسانِ سقوط‌کرده به آن روشنی نتابیده و نخواهد تابید که از تعالیم و الگوی عیسی ساطع شد. مسیح و مأموریت او، چنان‌که در قربانی‌های سایه‌گون نمونه‌وار می‌شد، تنها به‌گونه‌ای مبهم درک شده بود. حتی یحیی نیز زندگی آینده و جاودانه را که به‌واسطهٔ نجات‌دهنده حاصل می‌شود، به‌طور کامل درنیافته بود." اشتیاق اعصار، ۲۲۰.

Jesus was also a connecting link prophet.

عیسی نیز پیامبرِ حلقهٔ وصل بود.

“Christ has led the way from earth to heaven. He forms the connecting link between the two worlds. He brings the love and condescension of God to man, and brings man up through His merits to meet the reconciliation of God. Christ is the way, the truth, and the life. It is hard work to follow on, step by step, painfully and slowly, onward and upward, in the path of purity and holiness. But Christ has made ample provision to impart new vigor and divine strength at every advance step in the divine life. This is the knowledge and experience that the hands in the office all want, and must have, or they daily bring reproach upon the cause of Christ.” Testimonies, volume 3, 193.

مسیح راه را از زمین تا آسمان گشوده است. او پیوند میان این دو جهان را برقرار می‌کند. او محبت و تفضلِ خدا را به انسان می‌آورد و به واسطهٔ شایستگی‌های خود، انسان را بالا می‌برد تا به آشتی با خدا برسد. مسیح راه و حقیقت و حیات است. اینکه در مسیر پاکی و قداست، گام‌به‌گام، رنج‌آلود و آهسته، رو به پیش و رو به بالا حرکت کنیم، کاری دشوار است. اما مسیح تدارکِ فراوانی دیده است تا در هر گامِ پیش‌روندهٔ حیاتِ الهی، نیرویی تازه و قوتی الهی ببخشد. این همان معرفت و تجربه‌ای است که همهٔ کارکنانِ دفتر خواهانِ آن‌اند و باید داشته باشند؛ وگرنه هر روز مایهٔ وهنِ امرِ مسیح می‌شوند. گواهی‌ها، جلد ۳، ۱۹۳.

John the Baptist’s prophetic work included connecting the dispensation of the earthly to the heavenly sanctuary. The first words John said when he first saw Jesus was:

کار نبویِ یحییِ تعمیددهنده شامل پیوند دادن تدبیرِ امورِ زمینی با قدسِ آسمانی بود. نخستین جمله‌ای که یحیی وقتی برای نخستین بار عیسی را دید گفت، این بود:

The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. John 1:29.

فردای آن روز یوحنا دید که عیسی به سوی او می‌آمد و گفت: اینک برهٔ خدا که گناه جهان را برمی‌دارد. یوحنا ۱:۲۹.

But even though John was to identify the transition from ancient Israel unto spiritual Israel, his understanding of that transition was limited.

هرچند قرار بود یوحنا گذار از اسرائیل باستان به اسرائیل روحانی را شناسایی کند، درک او از آن گذار محدود بود.

“Said Christ, in vindication of John, ‘But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet.’ Not only was John a prophet to foretell future events, but he was a child of promise, filled with the Holy Spirit from his birth, and was ordained of God to execute a special work as a reformer, in preparing a people for the reception of Christ. The prophet John was the connecting link between the two dispensations.

عیسی مسیح، در تأیید یحیی، گفت: «اما برای دیدن چه بیرون رفتید؟ پیامبری؟ آری، به شما می‌گویم؛ او بیش از یک پیامبر است.» یحیی نه تنها پیامبری بود برای پیشگویی رویدادهای آینده، بلکه فرزند وعده بود، از بدو تولد مملو از روح‌القدس بود، و از سوی خدا مأمور شد تا به‌عنوان یک مصلح کاری ویژه انجام دهد: مهیّا ساختن مردمی برای پذیرش مسیح. پیامبر یحیی حلقهٔ اتصال میان دو عهد بود.

“The religion of the Jews, in consequence of their departure from God, consisted mostly in ceremony. John was the lesser light, which was to be followed by a greater light. He was to shake the confidence of the people in their traditions, and call their sins to their remembrance, and lead them to repentance; that they might be prepared to appreciate the work of Christ. God communicated to John by inspiration, illuminating the prophet that he might remove the superstition and darkness from the minds of the honest Jews, which had been, through false teachings for generations, gathering upon them.

دینِ یهودیان، به‌سبب دوری آنان از خدا، عمدتاً به تشریفات فروکاسته شده بود. یوحنا نوری کوچک‌تر بود که قرار بود نوری بزرگ‌تر در پی آن بیاید. او باید اعتماد مردم به سنت‌هایشان را متزلزل سازد، گناهانشان را به یادشان آورد و آنان را به توبه رهبری کند، تا آماده شوند کارِ مسیح را قدر بدانند. خدا به الهام با یوحنا سخن گفت و پیامبر را روشن ساخت تا بتواند خرافه و تاریکی را که طی نسل‌ها بر اثر آموزه‌های نادرست بر اذهانِ یهودیانِ صادق‌دل انباشته شده بود، بزداید.

“The least disciple that followed Jesus, that witnessed his miracles, and listened to his divine lessons of instruction, and heard the comforting words which fell from his lips, was more privileged than John the Baptist, for he had a clearer light. No other light has shone, or ever will shine, upon the intellect of sinful, fallen man, save that which was, and is, communicated through Him who is the light of the world. Christ and his mission had been but dimly understood through the shadowy sacrifices. Even John thought that the reign of Christ would be in Jerusalem, and that he would set up a temporal kingdom, the subjects of which would be holy.” Review and Herald, April 8, 1873.

کوچک‌ترین شاگردی که از پی عیسی رفت، معجزات او را دید، به تعلیمات الهی‌اش گوش سپرد و سخنان تسلی‌بخشی را که از لبانش جاری می‌شد شنید، از امتیاز بیشتری نسبت به یحیی تعمیددهنده برخوردار بود، زیرا نوری روشن‌تر داشت. هیچ نور دیگری بر خِرَدِ انسانِ گناهکار و سقوط‌کرده نتابیده و هرگز نخواهد تابید، جز همان نوری که از طریق او که نور جهان است، تابیده است و می‌تابد. مسیح و مأموریت او از خلال قربانی‌های سایه‌گون تنها به شکلی مبهم درک شده بود. حتی یحیی نیز می‌پنداشت که سلطنت مسیح در اورشلیم خواهد بود و او پادشاهیِ دنیوی‌ای برپا خواهد کرد که رعایای آن مقدس خواهند بود. ریویو اند هرالد، ۸ آوریل ۱۸۷۳.

The apostle Paul was also a connecting link prophet that was to identify the prophetic applications of the literal transitioning unto the spiritual. He understood that literal Jerusalem was no longer the Jerusalem of prophecy, for it then had transitioned unto heavenly Jerusalem.

پولس رسول همچنین پیامبری بود که نقش حلقهٔ وصل را داشت تا کاربردهای نبویِ گذار از معنای ظاهری به معنوی را مشخص کند. او دریافته بود که اورشلیمِ ظاهری دیگر اورشلیمِ نبوت‌ها نیست، زیرا اورشلیمِ نبوی در آن هنگام به اورشلیمِ آسمانی گذار کرده بود.

For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.

زیرا این هاجر همان کوه سینا در عربستان است و با اورشلیمِ کنونی مطابقت دارد و با فرزندانش در بردگی است. اما اورشلیمی که در بالاست، آزاد است و او مادرِ همهٔ ماست. غلاطیان ۴:۲۵، ۲۶.

In chapter two of 2 Thessalonians, which we have been considering, Paul identified that literal pagan Rome was the power that restrained spiritual papal Rome from ascending to the throne until the year 538. In the chapter he identifies that the “man of sin” which is seated in the temple of God, was the same “king” that Daniel identified in chapter eleven, verse thirty-six. The proof that the “king of the north” in the last six verses of Daniel eleven is the papacy became the key to establish the framework of truth employed by Future for America from the increase of knowledge in 1989.

در فصل دومِ تسالونیکیانِ دوم، که در حال بررسی آن بوده‌ایم، پولس تصریح می‌کند که رومِ بت‌پرستِ واقعی همان قدرتی بود که تا سال ۵۳۸ مانع می‌شد رومِ پاپیِ روحانی بر تخت بنشیند. او در همان فصل روشن می‌سازد که «مردِ گناه» که در هیکلِ خدا نشسته است، همان «پادشاهی» بود که دانیال در فصل یازدهم، آیهٔ سی‌وشش معرفی کرده است. اثبات اینکه «پادشاهِ شمال» در شش آیهٔ پایانیِ فصل یازدهمِ دانیال پاپی است، به کلیدِ بنیان‌گذاریِ چارچوبِ حقیقتی بدل شد که «فیوچر فور آمریکا» از زمان افزایش دانش در سال ۱۹۸۹ به کار گرفته است.

In the same chapter, Paul identified pagan Rome’s work of restraining the rise of the papacy, until the time when pagan Rome would be taken away, and thus identified that “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. That truth became the very key to establish the framework of truth which produced the increase of knowledge in 1798.

در همان فصل، پولس کارِ روم بت‌پرست را در بازداشتن خیزش نظام پاپی مشخص کرد، تا زمانی که روم بت‌پرست از میان برداشته شود، و بدین‌سان روشن ساخت که «دائمی» در کتاب دانیال همان روم بت‌پرست بود. آن حقیقت به کلید اصلی برای استقرارِ چارچوبِ حقیقتی بدل شد که افزایشِ دانش در سال ۱۷۹۸ را پدید آورد.

In William Miller’s history the message was proclaimed when a transition from the Philadelphian to the Laodicean movement was to take place. In Future for America’s history the transition from a Laodicean movement unto the Philadelphian movement is now taking place.

در تاریخ ویلیام میلر، پیام زمانی اعلام شد که قرار بود گذار از جنبش فیلادلفی به جنبش لاودیکی صورت گیرد. در تاریخ Future for America، گذار از یک جنبش لاودیکی به سوی جنبش فیلادلفی اکنون در حال وقوع است.

The truth that Paul set forth in 2 Thessalonians that identified the transition from literal pagan Rome unto spiritual papal Rome became the framework for Miller’s prophetic understanding. Both John the Baptist and Paul were raised up to explain the transition from literal to spiritual. William Miller was typified by John the Baptist and in his work it was essential that he recognized the relation and transition of pagan and papal Rome, the transition that John was raised up to identify.

حقیقتی که پولس در رسالهٔ دوم به تسالونیکیان بیان کرد و گذار از روم بت‌پرستِ لفظی به روم پاپیِ روحانی را مشخص می‌ساخت، به چارچوب فهم نبویِ میلر بدل شد. هر دو، یوحناى تعمیددهنده و پولس، برانگیخته شدند تا گذار از لفظی به روحانی را توضیح دهند. یوحناى تعمیددهنده، نمونۀ ویلیام میلر بود و در کار او این امر اساسی بود که نسبت و گذارِ روم بت‌پرست و روم پاپی را بازشناسد؛ همان گذاری که یوحنا برای شناساندنِ آن برانگیخته شده بود.

There are five references to “the daily” in the book of Daniel, and they always precede a symbol of the papal power. In the context of the prophetic transition we are considering, all five references include the transition from literal Rome to spiritual Rome. “The daily” in the book of Daniel is one of the truths represented upon Habakkuk’s two tables, and is therefore a foundational truth that was to be defended; a truth which would ultimately become covered up with false and counterfeit jewels and coins. It is no accident that every truth represented upon the two sacred charts has direct inspired endorsements within the writings of Ellen White. To reject any of the foundational truths (including “the daily”), is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy.

در کتاب دانیال پنج بار به «دائمی» اشاره شده است و این اشاره‌ها همواره پیش از نمادی از قدرت پاپی می‌آیند. در چارچوب گذار نبوی که در حال بررسی آن هستیم، هر پنج اشاره شامل گذار از رومِ تاریخی به رومِ روحانی است. «دائمی» در کتاب دانیال یکی از حقایقی است که بر روی دو لوح حبقوق نمایانده شده و بنابراین حقیقتی بنیادی است که باید از آن دفاع می‌شد؛ حقیقتی که سرانجام با جواهرات و سکه‌های دروغین و جعلی پوشانده شد. تصادفی نیست که هر حقیقتی که بر روی آن دو لوح مقدّس نمایانده شده، در نوشته‌های الن وایت تأییدات الهامیِ مستقیم دارد. رد کردن هر یک از حقایق بنیادی (از جمله «دائمی») به‌طور هم‌زمان به معنای رد کردن مرجعیت روح نبوت است.

“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

«سپس دیدم که در ارتباط با «دائمی»، واژهٔ «قربانی» به‌واسطهٔ خرد انسانی افزوده شده و به متن تعلق ندارد؛ و اینکه خداوند دیدگاه درستِ آن را به کسانی عطا کرد که فریادِ ساعتِ داوری را سر دادند. زمانی که اتحاد وجود داشت، پیش از ۱۸۴۴، تقریباً همه دربارهٔ دیدگاه درستِ «دائمی» هم‌نظر بودند؛ اما از ۱۸۴۴ به بعد، در میان آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده و تاریکی و سردرگمی در پی آمده است.» ریویو و هرالد، ۱ نوامبر ۱۸۵۰.

Those “who gave the judgment hour cry,” understood “the daily” as a symbol of paganism, and/or pagan Rome. Their understanding included the fact that they understood that the word “sacrifice” did not belong in the passage in Daniel, where it had been added by the translators (by human wisdom) of the King James Bible. The pioneer understanding also included that “the daily” was always presented in connection with one of the two symbols of the papal power, and that paganism (“the daily”), always preceded the papal symbol. They were always identified in the sequence in which they arrived into prophetic history. The books of Daniel and Revelation never deviate from the historical sequence of paganism preceding papalism, and when the book of Revelation introduces the third desolating power of the false prophet, that sequence is always upheld.

کسانی که «ندای ساعت داوری» را سر دادند، «دائمی» را نمادی از بت‌پرستی و/یا روم بت‌پرست می‌دانستند. برداشت آنان همچنین شامل این بود که واژهٔ «قربانی» به آن بخشِ کتاب دانیال تعلق نداشت، بلکه آن را مترجمان کتاب مقدسِ نسخهٔ کینگ جیمز (به حکمت انسانی) افزوده بودند. برداشت پیشگامان همچنین در بر داشت که «دائمی» همیشه در پیوند با یکی از دو نماد قدرت پاپی مطرح می‌شد، و اینکه بت‌پرستی («دائمی») همواره بر نماد پاپی مقدّم بود. آنان همواره به همان ترتیبی شناسایی می‌شدند که وارد تاریخ نبوی شدند. کتاب‌های دانیال و مکاشفه هرگز از توالی تاریخیِ تقدّمِ بت‌پرستی بر پاپی‌گری منحرف نمی‌شوند، و هرگاه کتاب مکاشفه سومین قدرت ویرانگرِ نبیِ کاذب را معرفی می‌کند، آن توالی همواره حفظ می‌شود.

Without Paul’s instruction that the literal things of prophecy transitioned to the spiritual in the time period of the cross, a dilemma is produced with Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem found in all the gospels except John. The two symbols of the papacy connected with “the daily” in the book of Daniel are the abomination of desolation and the transgression of desolation. Those two symbols represent the mark of the beast (the abomination) and the image of the beast (the transgression).

بدون تعلیم پولس مبنی بر اینکه جنبه‌های تحت‌اللفظیِ نبوت در دورانِ صلیب به بُعد روحانی تبدیل شدند، در ارتباط با پیشگوییِ مسیح دربارهٔ ویرانیِ اورشلیم که در همهٔ اناجیل جز یوحنا آمده است، معضلی پدید می‌آید. دو نمادِ پاپیّت که در کتابِ دانیال با «دائمی» پیوند دارند، «رجاستِ ویرانی» و «تعدّیِ ویرانی» هستند. این دو نماد نمایانگرِ نشانِ وحش (رجاست) و تصویرِ وحش (تعدّی) هستند.

The transgression that allows the papacy to murder those it deems as heretics is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Thus, Daniel represents the combination of church and state which is the image of the papal beast, as the transgression of desolation. The Bible identifies idolatry as an abomination, and all the idolatry of the papal power is represented with its idol sabbath, which John calls the mark of the beast, and Daniel calls the abomination that maketh desolate.

آن تعدّی که به پاپیت اجازه می‌دهد کسانی را که بدعت‌گذار می‌پندارد به قتل برساند، همان درهم‌آمیختگیِ کلیسا و دولت است، به‌گونه‌ای که کلیسا زمام این رابطه را در دست دارد. از این‌رو، دانیال این پیوند کلیسا و دولت را که صورتِ وحشِ پاپی است، به‌عنوان «تعدّیِ ویرانی» معرفی می‌کند. کتاب‌مقدّس بت‌پرستی را «رجاست» می‌شمارد، و تمام بت‌پرستیِ قدرت پاپی با «سبتِ بتیِ» آن نمایان می‌شود؛ چیزی که یوحنا «نشانِ وحش» می‌خوانَد و دانیال «رجاستِ ویرانگر».

And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:9–12.

و از یکی از آنها شاخی کوچک برآمد که بسیار بزرگ شد، به سوی جنوب و به سوی شرق و به سوی سرزمین دلپسند. و تا به سپاه آسمان بزرگ شد؛ و برخی از سپاه و از ستارگان را به زمین افکند و آنها را پایمال کرد. آری، خود را تا به رئیس سپاه بزرگ گردانید، و به‌دست او قربانیِ روزانه برداشته شد و جایگاهِ مقدّسِ او فرو افکنده شد. و به سبب تعدّی، لشکری بر ضدّ قربانیِ روزانه به او داده شد، و حقیقت را به زمین افکند؛ و عمل کرد و کامیاب شد. دانیال ۸:۹‏-‏۱۲.

We will address these verses in greater detail in another article, but in verse eleven, the power that magnified itself against Christ was pagan Rome, when they attempted to kill him at his birth and then finally did so at the cross. The verse states that “by him” (pagan Rome), “the daily was taken away.” The Hebrew word translated as “taken away” is “rum,” and it means “to lift up and exalt”. Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism, and they did that very thing in history. This is why they are called “pagan” Rome.

ما به این آیات در مقاله‌ای دیگر با جزئیات بیشتری خواهیم پرداخت، اما در آیهٔ یازدهم، قدرتی که خود را بر ضد مسیح بزرگ ساخت، روم بت‌پرست بود؛ هنگامی که کوشیدند در هنگام تولدش او را بکشند و سرانجام بر صلیب او را کشتند. آیه بیان می‌کند که «به‌دست او» (روم بت‌پرست) «دائمی برداشته شد». واژهٔ عبری‌ای که به «برداشته شد» ترجمه شده «rum» است و به معنای «بالا بردن و بزرگ داشتن» است. روم بت‌پرست دین بت‌پرستی را برافراشته و بزرگ می‌داشت و در تاریخ نیز دقیقاً همین کار را کرد. از همین رو به آن «روم بت‌پرست» گفته می‌شود.

The next verse identifies that papal Rome, was given a “host” (military power), that was against, or was to overcome “the daily” (paganism). This also is a fact of history, for military strength was employed by the papacy (though she never has her own army), to overcome the restraint placed upon her rise to power. That power came from pagan Rome. The military power that she employed was given unto her through “transgression,” for the transgression that allowed her to control the armies of the kings that placed her on the throne in the year 538, was the transgression of the combination of church and state. First pagan Rome is addressed in verse eleven, informing the student that pagan Rome would stand up against Christ, and that it would exalt the religion of paganism.

آیهٔ بعدی بیان می‌کند که به رومِ پاپی «لشکری» (قدرت نظامی) داده شد که علیهِ «دائمی» (بت‌پرستی) بود، یا قرار بود بر آن چیره شود. این نیز واقعیتی تاریخی است، زیرا قدرت نظامی از سوی دستگاه پاپی به کار گرفته شد (هرچند هرگز ارتشِ مستقلِ خود را نداشته است) تا مانعی را که بر سرِ برآمدنِ او به قدرت نهاده شده بود، از میان بردارد. آن قدرت از رومِ بت‌پرست آمده بود. قدرت نظامی‌ای که او به کار گرفت، از راه «تخطّی» به او داده شد، زیرا آن تخطّی که به او امکان داد سپاهیانِ پادشاهانی را که در سال ۵۳۸ او را بر تخت نشاندند در اختیار گیرد، تخطّیِ آمیختنِ کلیسا و دولت بود. نخست در آیهٔ یازدهم به رومِ بت‌پرست پرداخته می‌شود و به خواننده می‌فهماند که رومِ بت‌پرست بر ضدّ مسیح برخواهد خاست و دینِ بت‌پرستی را اعتلا خواهد بخشید.

The next verse describes the transgression of the combination of church and state that allowed the papacy to overcome and remove the restraint that pagan Rome had exercised against her. History upholds the application of both those verses. “The daily” represents either pagan Rome, the power that stood against Christ, or the religion of paganism that was exalted by pagan Rome. The symbol of “the daily” is then followed by the papacy, as it identifies the transgression of church and state that is what empowers the papacy with an army to do its dirty work. Daniel’s third use of “the daily,” is the question that produces the answer, that is the central pillar of Adventism.

آیهٔ بعدی تعدّیِ آمیزشِ کلیسا و دولت را توصیف می‌کند؛ امری که به پاپیّت اجازه داد بر مهاری که رومِ بت‌پرست بر او اعمال می‌کرد غلبه کند و آن را برچیند. تاریخ کاربردِ هر دو آیه را تأیید می‌کند. «دائمی» یا نمایندهٔ رومِ بت‌پرست است، آن قدرتی که در برابر مسیح ایستاد، یا نمایندهٔ دینِ بت‌پرستی که از سوی رومِ بت‌پرست بزرگ داشته شد. سپس نمادِ «دائمی» با پاپیّت دنبال می‌شود، زیرا در آن تعدّیِ آمیزشِ کلیسا و دولت مشخص می‌شود؛ همان چیزی که به پاپیّت نیروی یک ارتش می‌دهد تا اعمالِ ناپاکش را انجام دهد. سومین کاربرد «دائمی» نزد دانیال، همان پرسشی است که پاسخی را به بار می‌آورد؛ پاسخی که ستونِ مرکزی ادونتیسم است.

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

آنگاه شنیدم که یکی از مقدسان سخن می‌گفت، و مقدس دیگری به آن مقدسی که سخن می‌گفت گفت: تا به کِی رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و معصیتِ ویرانگر خواهد بود، تا قدس و لشکر هر دو برای پایمال شدن سپرده شوند؟ دانیال ۸:۱۳.

In this verse, the question is asked of how long shall the vision be, thus asking for an answer that represents duration, and not a point in time. The question is not on what date will the vision be fulfilled, but what is the duration of the vision. The verse does not ask “When?”, it asks, “How long?” The vision is about the desolating powers of paganism, represented as “the daily,” and papalism as represented by the transgression of the papacy that is accomplished when she commits fornication with the kings of the earth. Those two desolating powers of paganism followed by papalism were to trample down the sanctuary and the host for a period of “seven times.”

در این آیه پرسیده می‌شود که این رؤیا تا چه مدت خواهد بود، بنابراین پاسخی خواسته می‌شود که بیانگر مدت باشد، نه یک نقطه در زمان. پرسش این نیست که رؤیا در چه تاریخی تحقق می‌یابد، بلکه مدتِ رؤیا چیست. آیه نمی‌پرسد «کی؟»، می‌پرسد: «تا چه مدت؟» رؤیا درباره قدرت‌های ویرانگرِ بت‌پرستی است که به‌صورت «the daily» معرفی می‌شوند، و نیز درباره پاپی‌گری که با تخطیِ دستگاه پاپی نمایان می‌شود؛ تخطی‌ای که وقتی او با پادشاهانِ زمین زنا می‌کند تحقق می‌یابد. این دو قدرتِ ویرانگر ـ نخست بت‌پرستی و سپس پاپی‌گری ـ بنا بود قدس و لشکر را برای مدتی معادل «هفت زمان» پایمال کنند.

It is important to recognize that the trampling down of the literal sanctuary which began in the time of Babylon, and continued through to the destruction of Jerusalem by pagan Rome in 70 AD, was done by pagan powers from the beginning of the history to the end. Thus, it was literal paganism in the plural that trampled down the literal sanctuary and literal host (God’s people). But it was spiritual Rome that trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel.

مهم است دریابیم که پایمال شدن معبدِ عینی، که از زمان بابل آغاز شد و تا ویرانی اورشلیم به دست رومِ مشرک در سال ۷۰ میلادی ادامه یافت، از آغاز تا پایان به دست قدرت‌های مشرک انجام شد. از این رو، این بت‌پرستیِ عینی، در قالب قدرت‌های متعدد، بود که معبدِ عینی و سپاهِ عینی (قوم خدا) را پایمال کرد. اما این رومِ معنوی بود که اورشلیمِ معنوی و اسرائیلِ معنوی را پایمال کرد.

But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

اما صحن بیرونی هیکل را بیرون بگذار و آن را مسنج، زیرا به غیریهودیان داده شده است؛ و آنان شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. و به دو شاهدِ خود قدرت خواهم داد تا در جامهٔ پلاس، هزار و دویست و شصت روز نبوّت کنند. مکاشفه ۱۱:۲، ۳.

John the Baptist was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from the earthly sanctuary to the heavenly, without knowing the fullness of his work. Paul was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from literal Israel (the host) to spiritual Israel. The Jerusalem that was trampled down for forty-two months was spiritual Jerusalem.

یوحنا تعمیددهنده پیامبری بود که نقش حلقهٔ اتصال را داشت و بدون آن‌که از تمامیت خدمت خود آگاه باشد، تغییرِ تدبیرِ الهی را از قدسگاهِ زمینی به قدسگاهِ آسمانی شناسایی کرد. پولس نیز پیامبرِ حلقهٔ اتصال بود که تغییرِ تدبیرِ الهی را از اسرائیلِ جسمانی (لشکر) به اسرائیلِ روحانی شناسایی کرد. اورشلیمی که به مدت چهل‌ودو ماه پایمال شد، اورشلیمِ روحانی بود.

“The periods here mentioned—forty and two months,” and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.” The Great Controversy, 266.

«دوره‌هایی که در اینجا ذکر شده — "چهل و دو ماه" و "هزار و دویست و شصت روز" — یکی هستند و هر دو همان زمانی را نشان می‌دهند که در آن کلیسای مسیح باید از سوی روم دچار ستم می‌شد. ۱۲۶۰ سال برتری پاپی از سال ۵۳۸ میلادی آغاز شد و بنابراین در ۱۷۹۸ پایان یافت. در آن زمان ارتشی فرانسوی وارد روم شد و پاپ را زندانی کرد و او در تبعید درگذشت. هرچند اندکی بعد پاپ جدیدی انتخاب شد، سلسله‌مراتب پاپی از آن پس هرگز نتوانست قدرتی را که پیش‌تر داشت اعمال کند.» مناقشه بزرگ، ۲۶۶.

Paul identified that at the transition which took place in the history of the cross, spiritual Jerusalem which “is above,” became the city which God chose to place his name, and literal Jerusalem ceased to be the Jerusalem of Bible prophecy.

پولس دریافت که در انتقالی که در تاریخِ صلیب رخ داد، اورشلیمِ روحانی که «در بالا» است، به شهری بدل شد که خدا برگزید تا نام خود را در آن قرار دهد، و اورشلیمِ زمینی دیگر اورشلیمِ نبوت‌های کتاب‌مقدس نبود.

For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.

زیرا این هاجر همان کوه سینا در عربستان است و با اورشلیمِ کنونی مطابقت دارد و با فرزندانش در بردگی است. اما اورشلیمی که در بالاست، آزاد است و او مادرِ همهٔ ماست. غلاطیان ۴:۲۵، ۲۶.

This truth is essential to understand correctly, and the false application of literal Jerusalem as the symbol of Bible prophecy is part of the deception created by the Jesuits to undermine the truth that the pope of Rome is the antichrist. That false teaching produces a belief within apostate Protestantism that allows them to incorrectly look to the modern Jewish nation of Israel as a symbol of prophecy. Literal Jerusalem ceased to be God’s Jerusalem in the time of the cross.

درکِ درستِ این حقیقت ضروری است، و به‌کارگیریِ نادرستِ اورشلیمِ زمینی به‌عنوان نمادِ نبوّتِ کتاب‌مقدّس بخشی از فریبی است که یسوعیان برای تضعیفِ این حقیقت پدید آوردند که پاپِ رم ضدّ مسیح است. آن تعلیمِ کاذب در درونِ پروتستانتیسمِ مرتد باوری پدید می‌آورد که به آنان امکان می‌دهد به‌غلط به ملّتِ یهودیِ معاصرِ اسرائیل به‌عنوان نمادِ نبوّت بنگرند. از زمانِ صلیب، اورشلیمِ زمینی دیگر اورشلیمِ خدا نبود.

“The city of Jerusalem is no longer a sacred place. The curse of God is upon it because of the rejection and crucifixion of Christ. A dark blot of guilt rests upon it, and never again will it be a sacred place until it has been cleansed by the purifying fires of heaven. At the time when this sin-cursed earth is purified from every stain of sin, Christ will again stand upon the Mount of Olives. As His feet rest upon it, it will part asunder, and become a great plain, prepared for the city of God.” Review and Herald, July 30, 1901.

شهر اورشلیم دیگر جای مقدسی نیست. لعنت خدا به سبب ردّ و به صلیب کشیدن مسیح بر آن است. لکه‌ای تیره از تقصیر بر آن سنگینی می‌کند، و هرگز دیگر تا وقتی که با آتش‌های پاک‌کنندهٔ آسمان پاک نشود، جای مقدسی نخواهد بود. در زمانی که این زمینِ نفرین‌شده به سبب گناه از هر لکهٔ گناه پاک گردد، مسیح بار دیگر بر کوه زیتون خواهد ایستاد. چون پاهای او بر آن قرار گیرد، از هم خواهد شکافت و به دشتی بزرگ بدل می‌شود که برای شهر خدا آماده شده است. Review and Herald، ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۰۱.

The relevance of the distinction between literal Jerusalem and spiritual Jerusalem will be addressed as we consider Christ’s prophecy of the end of the world. The fourth time Daniel identifies “the daily,” is in chapter eleven.

وقتی نبوتِ مسیح دربارهٔ پایانِ جهان را بررسی می‌کنیم، به اهمیتِ تمایز میان اورشلیمِ زمینی و اورشلیمِ روحانی خواهیم پرداخت. چهارمین بار که دانیال «روزانه» را مشخص می‌کند، در بابِ یازدهم است.

And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

و سپاهیانی از جانب او برخواهند خاست، و مقدسِ حصین را ناپاک خواهند کرد و قربانیِ دائمی را از میان برخواهند داشت، و آن پلیدیِ ویرانگر را برپا خواهند داشت. دانیال ۱۱:۳۱.

This verse is identifying the work of pagan Rome in placing the papacy on the throne of the earth in the year 538. The “arms” represent the military strength of pagan Rome that stood up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks in the year 496. Different European kings worked for the placement of the papacy following Clovis, but the verse is identifying four things the European kings (arms) did for the papacy, once they transgressed by forming a church and state alliance with the whore of Tyre.

این آیه نقشِ رومِ بت‌پرست را در بر تختِ زمین نشاندنِ نهادِ پاپی در سال ۵۳۸ معرفی می‌کند. «بازوها» نمایانگر نیروی نظامیِ رومِ بت‌پرست‌اند که از سال ۴۹۶، با کلوویس، پادشاهِ فرانک‌ها، به حمایت از نهادِ پاپی برخاست. پس از کلوویس، پادشاهانِ گوناگونِ اروپایی برای استقرارِ نهادِ پاپی کار کردند، اما آیه چهار کاری را که پادشاهانِ اروپا (بازوها) پس از آن‌که با روسپیِ صور اتحادِ کلیسا و دولت بستند و بدین‌سان از حد گذشتند، برای نهادِ پاپی انجام دادند، مشخص می‌کند.

Once they stood up for the papacy, they “polluted” or destroyed the city of Rome, which was the symbol of strength of both pagan and papal Rome. The pollution of the verse was carried out repeatedly through the years, as the city of Rome was brought under continuous military attacks. Those European kings (the arms), would also “take away the daily.” The Hebrew word translated as “take away” in this verse is not “rum,” as it was in chapter eight. In this verse, the word translated as “take away,” is “sur,” and it means to remove. The arms of the European kings would remove the pagan resistance to the rise of the papacy in the year 508. Then in the year 538, those arms would place the papacy on the throne of the earth. Then at the Counsel of Orleans, in that very year, the papacy implemented a Sunday law.

وقتی به حمایت از دستگاه پاپ برخاستند، شهرِ روم را که نماد قدرتِ هم رومِ بت‌پرست و هم رومِ پاپی بود، «آلوده» یا ویران کردند. آن آلودگی که این آیه از آن سخن می‌گوید، در طول سال‌ها بارها رخ داد، زیرا شهرِ روم زیرِ یورش‌های پی‌درپیِ نظامی قرار داشت. آن پادشاهان اروپایی (بازوها) همچنین «دائمی» را «از میان برداشتند». واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «برداشتن» در این آیه «rum» نیست، چنان‌که در فصل هشتم بود. در این آیه، واژه‌ای که به «برداشتن» ترجمه شده «sur» است و به معنای «برطرف کردن» است. بازوهای پادشاهان اروپایی در سال ۵۰۸ مقاومتِ بت‌پرستانه در برابر خیزشِ دستگاه پاپ را از میان برداشتند. سپس در سال ۵۳۸، همان بازوها دستگاه پاپ را بر تختِ زمین نشاندند. و آنگاه در همان سال، در شورای اورلئان، دستگاه پاپ قانونِ یکشنبه را به اجرا گذاشت.

Sunday as a day of worship is what Sister White calls the “idol” sabbath, and idolatry is the perfect biblical definition of the word “abomination”. In the year 538, the arms of pagan Rome placed the abomination that maketh desolate.

یکشنبه به‌عنوان روز عبادت همان چیزی است که خواهر وایت آن را «سبتِ بت‌پرستی» می‌نامد، و بت‌پرستی تعریف کامل کتاب‌مقدسیِ واژهٔ «رجاست» است. در سال ۵۳۸، قوای رومِ بت‌پرست «رجاستِ ویرانگر» را برقرار کردند.

“All who will exalt and worship the idol Sabbath, a day that God has not blessed, help the devil and his angels with all the power of their God-given ability, which they have perverted to a wrong use. Inspired by another spirit, which blinds their discernment, they cannot see that the exaltation of Sunday is entirely the institution of the Catholic Church.” Selected Messages, book 3, 423.

همهٔ کسانی که سبتِ بُتی، روزی که خدا آن را برکت نداده است، را بزرگ می‌دارند و می‌پرستند، با تمام قدرتِ خدادادیِ خود ـ که آن را به کاربُردی نادرست منحرف کرده‌اند ـ به شیطان و فرشتگان او یاری می‌رسانند. به الهامِ روحی دیگر که قدرتِ تشخیصشان را کور می‌کند، نمی‌توانند دریابند که تعظیمِ یکشنبه کاملاً نهادهٔ کلیسای کاتولیک است. پیام‌های برگزیده، کتاب ۳، ۴۲۳.

Prophecy and history uphold the application we have just identified for verse thirty-one. When we say prophecy upholds this application, we are referring to the fact that there are other prophecies which address these same facts, without bringing them into the discussion at this time. The fifth and final time Daniel uses “the daily,” is found in chapter twelve.

نبوّت و تاریخ، کاربردی را که به‌تازگی برای آیهٔ سی‌ویکم شناسایی کرده‌ایم تأیید می‌کنند. وقتی می‌گوییم نبوّت این کاربرد را تأیید می‌کند، مقصودمان این است که نبوّت‌های دیگری نیز وجود دارند که به همین واقعیت‌ها می‌پردازند، بی‌آن‌که فعلاً آن‌ها را وارد بحث کنیم. پنجمین و آخرین باری که دانیال از «روزانه» استفاده می‌کند، در فصل دوازدهم است.

And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

و از زمانی که قربانیِ دائمی برداشته شود و مکروهِ ویرانگر برپا شود، هزار و دویست و نود روز خواهد بود. خوشا به حال کسی که انتظار بکشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد. دانیال ۱۲:۱۱، ۱۲.

Prophecy and history uphold that in the year 508, the resistance to the rise of the papacy essentially ended, when the last of three geographical obstacles (the Goths), were plucked up as Daniel chapter seven identifies.

نبوت و تاریخ گواهی می‌دهند که در سال ۵۰۸، مقاومت در برابر اوج‌گیری نظام پاپی عملاً پایان یافت؛ زمانی که آخرینِ آن سه مانع جغرافیایی (گوت‌ها)، چنان‌که در باب هفتمِ دانیال آمده است، ریشه‌کن شد.

I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

به شاخ‌ها نظر کردم، و اینک، در میان آنها شاخی کوچکِ دیگر سر برآورد؛ و در برابر آن، سه تا از شاخ‌های نخستین از ریشه برکنده شدند؛ و اینک، در آن شاخ چشمانی مانند چشمان انسان بودند و دهانی که سخنان بزرگ می‌گفت. دانیال ۷:۸.

The three horns being removed are illustrated on the two sacred tables, and when the third of those three geographical obstacles was driven out of the city of Rome, in the year 508, the resistance against the rise of the papal power was taken away. The setting up referenced in verse eleven, represents the thirty years between 508 and 538. It identifies thirty years where the preparation of establishing the man of sin in the temple of God was accomplished.

سه شاخِ برداشته‌شده بر روی دو لوح مقدس به تصویر کشیده شده‌اند، و هنگامی که سومینِ آن سه مانع جغرافیایی در سال ۵۰۸ از شهر روم بیرون رانده شد، مقاومت در برابر خیزش قدرت پاپی از میان برداشته شد. «برپا شدن» مذکور در آیهٔ یازدهم، نمایانگر سی سال میان ۵۰۸ تا ۵۳۸ است. این عبارت سی سالی را مشخص می‌کند که در طی آن آمادگی برای استقرار مرد گناه در معبد خدا به انجام رسید.

The word translated as “taken away” is also “sur,” which means to remove, and in 508, the resistance against the rise of the papacy was removed (taken away). From that date, twelve hundred and ninety years takes you to 1798, and the deadly wound of the papacy. Thirteen hundred and thirty-five days takes you to the first disappointment, and the beginning of the tarrying time at the very end of the year 1843. The verse promises a blessing to those who “cometh” to 1843. The word “cometh” means to touch. The first day of 1844, marks the first disappointment, but the last day of 1843, touches the first moment of 1844. The last day of a year touches the first day of the following year. The blessing associated with that date is upheld by history and prophecy.

واژه‌ای که به «برداشته شد» ترجمه شده، «سور» نیز هست که به معنای برداشتن است، و در سال ۵۰۸، مقاومت در برابر برآمدن پاپیّت از میان برداشته شد (برداشته شد). از آن تاریخ، هزار و دویست و نود سال شما را به ۱۷۹۸ و زخم مرگبار پاپیّت می‌رساند. هزار و سیصد و سی‌وپنج روز شما را به نخستین سرخوردگی و آغاز زمان درنگ در خودِ پایان سال ۱۸۴۳ می‌برد. آیه وعدهٔ برکتی به کسانی می‌دهد که به ۱۸۴۳ «می‌رسند». واژهٔ «cometh» به معنای «لمس کردن» است. روز نخستِ ۱۸۴۴، نخستین سرخوردگی را نشان می‌دهد، اما آخرین روز ۱۸۴۳، نخستین لحظهٔ ۱۸۴۴ را لمس می‌کند. آخرین روز یک سال، نخستین روز سال بعد را لمس می‌کند. برکتی که با آن تاریخ پیوند دارد، به‌وسیلهٔ تاریخ و نبوت مورد تأیید است.

We will continue our consideration of the significance of “the daily” as a foundational truth in the next article.

در مقالهٔ بعدی به بررسی اهمیتِ «the daily» به‌عنوان یک حقیقت بنیادین ادامه خواهیم داد.

“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

تمام پیام‌هایی که در سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شده‌اند، اکنون باید با قوت بیان شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت خود را گم کرده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها رسانده شوند.

“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

مسیح فرمود: "خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از پیامبران و صالحان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند" [متی ۱۳:۱۶، ۱۷]. خوشا به حال چشمانی که آنچه در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد، دیدند.

“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

پیام داده شد. و نباید هیچ درنگی در تکرار پیام باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کارِ پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی پیامی به تعیین الهی داده خواهد شد که به فریادی بلند تبدیل خواهد شد. آنگاه دانیال در نصیب خود خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد. Manuscript Releases، جلد ۲۱، صفحه ۴۳۷.