کتاب دانیال - شماره چهل‌وسه

پس هنگامی که دیدید مکروهِ ویرانگر که به‌وسیلهٔ دانیال نبی گفته شده، در مکان مقدس ایستاده است (هر که می‌خواند، دریابد)، آنگاه کسانی که در یهودیه‌اند به کوه‌ها بگریزند. کسی که بر بام است، فرود نیاید تا چیزی از خانه‌اش بردارد. و آن‌که در مزرعه است، بازنگردد تا لباس‌هایش را بردارد. و وای بر زنان آبستن و بر شیر‌دهندگان در آن روزها! اما دعا کنید که فرارتان نه در زمستان باشد و نه در روز سبت. زیرا آنگاه مصیبتی بزرگ خواهد بود، چنان که از آغاز جهان تا کنون نبوده و هرگز نیز نخواهد بود. و اگر آن روزها کوتاه نمی‌شد، هیچ بشری نجات نمی‌یافت؛ اما به‌خاطر برگزیدگان، آن روزها کوتاه خواهد شد. متی 24:15-22.

و پادشاهیِ چهارم همچون آهن نیرومند خواهد بود؛ زیرا آهن همه‌چیز را خرد می‌کند و همه‌چیز را زیر سلطه می‌آورد؛ و همان‌گونه که آهن همهٔ این‌ها را می‌شکند، آن نیز خرد خواهد کرد و درهم خواهد کوبید. و اما از آن‌جا که دیدی پاها و انگشتان پا، بخشی از گلِ کوزه‌گران و بخشی از آهن بود، آن پادشاهی منقسم خواهد شد؛ ولی از استحکامِ آهن در آن خواهد بود، زیرا دیدی که آهن با گلِ لجنی آمیخته بود. دانیال ۲:۴۰، ۴۱.

"کلیسای خدا بر روی زمین، در طول این دورهٔ طولانیِ جفای بی‌امان، به همان‌سان واقعاً در اسارت بود که بنی‌اسرائیل در دوران تبعید در بابل اسیر بودند." پیامبران و پادشاهان، ۷۱۴.

به صلیب کشیدن مسیح به دست یهودیان، ویرانی اورشلیم را در پی داشت. خونی که بر جلجتا ریخته شد، همان وزنه‌ای بود که آنان را در این جهان و در جهان آینده به ورطۀ تباهی فرو برد. چنین نیز خواهد بود در روز عظیمِ نهایی، آنگاه که داوری بر ردکنندگانِ فیضِ خدا فرود آید. مسیح، سنگِ لغزشِ ایشان، آنگاه در نظرشان چون کوهی انتقام‌گیرنده جلوه خواهد کرد. جلالِ رخسارش، که برای پارسایان حیات است، برای شریران آتشی فروبرنده خواهد بود. به سبب محبتِ ردشده و فیضِ خوارداشته، گناهکار نابود خواهد شد.

با تمثیل‌های بسیار و هشدارهای مکرر، عیسی نشان داد که نتیجهٔ رد کردن پسر خدا برای یهودیان چه خواهد بود. با این سخنان، او خطاب به همهٔ کسانی در هر عصر بود که از پذیرفتن او به‌عنوان نجات‌دهنده‌شان سر باز می‌زنند. هر هشدار برای ایشان است. هیکلِ هتک‌حرمت‌شده، پسر نافرمان، باغدارانِ خائن، بنّایانِ خوارشمار، هر یک در تجربهٔ هر گناهکار نظیری دارند. اگر توبه نکند، همان سرنوشتی که آنان از پیش نشان داده بودند از آنِ او خواهد شد. اشتیاق اعصار، ۶۰۰.

و هفت پادشاه‌اند: پنج نفرشان سقوط کرده‌اند، یکی هست، و دیگری هنوز نیامده است؛ و هنگامی که بیاید، باید اندک زمانی بماند. و آن وحش که بود و نیست، او همان هشتمی است و از آن هفت است و به هلاکت می‌رود. مکاشفه ۱۷:‏۱۰، ۱۱.

«عیسی به شاگردانی که گوش می‌دادند داوری‌هایی را اعلام کرد که قرار بود بر اسرائیل از ایمان برگشته فرود آید، و به‌ویژه انتقام تلافی‌جویانه‌ای را که به سبب رد کردن و به صلیب کشیدن مسیح بر آنان وارد می‌شد. نشانه‌های بی‌ابهامی پیش از اوج هولناک رخدادها پدیدار می‌شد. ساعت هراس‌انگیز ناگهانی و شتابان فرا می‌رسید. و نجات‌دهنده به پیروان خود هشدار داد: ‘پس چون رجاست ویرانی را که نبی دانیال از آن سخن گفته است، دیدید که در مکان مقدس ایستاده است (هر که می‌خواند، فهم کند)، آنگاه آنان که در یهودیه‌اند به کوه‌ها بگریزند.’ متی 24:15، 16؛ لوقا 21:20، 21. هرگاه بیرق‌های بت‌پرستانهٔ رومیان بر زمین مقدسی که تا چند فرلانگ بیرون از دیوارهای شهر امتداد داشت، برافراشته می‌شد، آنگاه پیروان مسیح می‌بایست ایمنی را در گریز بجویند. وقتی علامت هشدار دیده می‌شد، آنان که می‌خواستند بگریزند نباید هیچ درنگی کنند. در سراسر سرزمین یهودیه، و همچنین در خود اورشلیم، به محض دیدن علامتِ گریز باید فوراً گریخت. آن که اتفاقاً بر بام بود نباید برای نجات دادن گران‌بهاترین دارایی‌هایش به خانه پایین بیاید. آنان که در کشتزارها یا تاکستان‌ها کار می‌کردند نباید وقت صرف کنند تا برای برداشتن ردای بیرونیِ کنار گذاشته‌شده در هنگام رنجِ کار در گرمای روز بازگردند. نباید لحظه‌ای درنگ کنند، مبادا در نابودی همگانی گرفتار شوند.» نبرد عظیم، 25.

پیشگوییِ نجات‌دهنده دربارهٔ فرود آمدنِ داوری‌ها بر اورشلیم تحققِ دیگری نیز خواهد داشت، که آن ویرانیِ هولناک جز سایه‌ای کم‌رنگ از آن نبود. در سرنوشتِ شهرِ برگزیده می‌توانیم فرجامِ شومِ جهانی را ببینیم که رحمتِ خدا را رد کرده و بر شریعتِ او پای نهاده است. تیره‌وتار است کارنامهٔ مصیبت‌های انسانی که زمین در سده‌های طولانیِ جرم و جنایت شاهدش بوده است. دل به درد می‌آید و ذهن در تأمل ناتوان می‌گردد. هولناک بوده است پیامدهای رد کردنِ اقتدارِ آسمان. اما در مکاشفاتِ آینده صحنه‌ای تیره‌تر نمودار می‌شود. اسنادِ گذشته—رشتهٔ درازی از آشوب‌ها، درگیری‌ها و انقلاب‌ها، «نبردِ جنگاور ... با هیاهویی آشفته و جامه‌هایی غلطان در خون» (اشعیا ۹:۵)—این‌ها چه هستند در برابرِ هراس‌های آن روز که روحِ بازدارندهٔ خدا به‌کلی از شریران بازپس گرفته شود و دیگر طغیانِ هواهای نفسانیِ انسان و خشمِ شیطانی را مهار نکند! آنگاه جهان، چنان‌که هرگز پیش از آن ندیده است، پیامدهای فرمانرواییِ شیطان را خواهد دید.

اما در آن روز، همان‌گونه که در زمان ویرانی اورشلیم، قوم خدا رهایی خواهند یافت؛ هر که نامش در میان زندگان نوشته شده یافت شود. اشعیا ۴:۳. مسیح اعلام کرده است که بار دوم خواهد آمد تا وفاداران خود را نزد خویش گرد آورد: «آنگاه تمام قبایل زمین نوحه خواهند کرد، و پسر انسان را خواهند دید که با قدرت و جلال عظیم بر ابرهای آسمان می‌آید. و او فرشتگان خود را با بانگ بلند شیپور خواهد فرستاد، و آنان برگزیدگان او را از چهار باد، از یک سر آسمان تا سر دیگر آن، گرد خواهند آورد.» متی ۲۴:۳۰، ۳۱. آنگاه آنان که از انجیل اطاعت نمی‌کنند، به دم دهان او از میان خواهند رفت و با درخشش ظهورش هلاک خواهند شد. دوم تسالونیکیان ۲:۸. همچون اسرائیلِ ایام قدیم، شریران خود را نابود می‌کنند؛ آنان به سبب گناهکاری خویش سقوط می‌کنند. با زندگیِ گناه‌آلود، آن‌چنان از هماهنگی با خدا بیرون افتاده‌اند و سرشتشان آن‌قدر با شرارت تباه شده است که تجلی جلال او برای ایشان آتشی سوزاننده است.

مردم باید برحذر باشند مبادا درسِ نهفته در سخنانِ مسیح را نادیده بگیرند. چنان‌که او شاگردانش را از ویرانیِ اورشلیم هشدار داد و نشانه‌ای از نزدیک شدنِ آن خرابی به آنان داد تا بتوانند بگریزند، همان‌گونه نیز جهان را از روزِ نابودیِ نهایی هشدار داده و نشانه‌هایی از فرارسیدنِ آن عطا کرده است تا هر که بخواهد از غضبِ آینده بگریزد. عیسی اعلام می‌کند: «در خورشید و در ماه و در ستارگان علاماتی خواهد بود؛ و بر زمین پریشانیِ امّت‌ها.» لوقا ۲۱:۲۵؛ متی ۲۴:۲۹؛ مرقس ۱۳:۲۴‏-‏۲۶؛ مکاشفه ۶:۱۲‏-‏۱۷. آنان که این پیش‌نشانه‌های آمدنِ او را می‌بینند باید «بدانند که نزدیک است، بلکه بر درهاست.» متی ۲۴:۳۳. «پس بیدار باشید»، سخنِ هشداردهندهٔ اوست. مرقس ۱۳:۳۵. آنان که به هشدار گوش فرا دهند، در تاریکی واگذاشته نخواهند شد تا آن روز بی‌خبر بر ایشان درآید. اما برای آنان که بیدار نمی‌مانند، «روزِ خداوند چون دزدی در شب می‌آید.» اول تسالونیکیان ۵:۲‏-‏۵. مناقشه عظیم، ۳۶، ۳۷.

اما میان شهریار نور و شهریار تاریکی هیچ اتحادی وجود ندارد، و میان پیروانشان نیز نمی‌تواند اتحادی وجود داشته باشد. هنگامی که مسیحیان پذیرفتند با کسانی که تنها تا نیمه از بت‌پرستی بازگشته بودند متحد شوند، در راهی قدم گذاشتند که آنان را هرچه بیشتر از حقیقت دور می‌برد. شیطان شادمان شد که در فریب دادن شمار بزرگی از پیروان مسیح کامیاب شده است. سپس قدرت خود را بیش از پیش بر اینان اعمال کرد و آنان را برانگیخت تا کسانی را که به خدا وفادار مانده بودند جفا کنند. هیچ‌کس همچون آنان که روزگاری مدافع آن بودند، خوب نمی‌دانست چگونه با ایمان راستین مسیحی مخالفت کند؛ و این مسیحیانِ مرتد، با همدستیِ همراهانِ نیمه‌بت‌پرستِ خود، جنگ خود را متوجه اساسی‌ترین جنبه‌های آموزه‌های مسیح کردند.

برای آنان که می‌خواستند وفادار بمانند، استوار ایستادن در برابر آن فریب‌ها و پلیدی‌هایی که در جامه‌های روحانی پنهان شده و به کلیسا راه یافته بودند، مستلزم پیکاری سخت بود. کتاب مقدس به‌عنوان معیار ایمان پذیرفته نمی‌شد. تعلیم آزادی دینی بدعت خوانده می‌شد و مدافعان آن منفور و مطرود می‌شدند.

پس از کشمکشی طولانی و سخت، آن عدهٔ اندکِ وفادار تصمیم گرفتند اگر کلیسای مرتد همچنان از رها شدن از دروغ و بت‌پرستی سر باز زند، هرگونه پیوندی را با او بگسلند. آنان دریافتند که جدایی، ضرورتی مطلق است اگر بخواهند از کلام خدا اطاعت کنند. جرأت آن را نداشتند که خطاهایی را تحمل کنند که برای جان‌هایشان مهلک بود و الگویی بگذارند که ایمانِ فرزندانشان و فرزندانِ فرزندانشان را به خطر اندازد. برای تأمین صلح و وحدت آماده بودند هر امتیازی را که با وفاداری به خدا سازگار باشد بدهند؛ اما بر این باور بودند که حتی صلح نیز اگر به بهای قربانی کردن اصول به دست آید، بهایی بس گزاف خواهد داشت. اگر وحدت تنها با مصالحه بر سر حقیقت و عدالت حاصل شود، پس بگذار اختلاف، و حتی جنگ، باشد. مناقشه عظیم، ۴۵.

ابدیت پیشِ روی ما گسترده است. پرده در شرف بالا رفتن است. ما که در این جایگاه خطیر و مسئولیت‌بار قرار داریم، چه می‌کنیم، به چه می‌اندیشیم که به عشقِ خودخواهانهٔ آسایش می‌چسبیم، در حالی که جان‌ها در پیرامون ما هلاک می‌شوند؟ آیا دل‌های ما به‌کلی قساوت گرفته‌اند؟ آیا نمی‌توانیم احساس کنیم یا دریابیم که برای نجاتِ دیگران کاری بر عهده داریم؟ ای برادران، آیا از آن گروهید که چشم دارند و نمی‌بینند و گوش دارند و نمی‌شنوند؟ آیا بیهوده است که خدا شناختِ ارادهٔ خود را به شما بخشیده است؟ آیا بیهوده است که پیاپی برای شما هشدار فرستاده است؟ آیا اعلان‌های حقیقتِ جاودان را دربارهٔ آنچه در آستانهٔ وقوع بر زمین است باور دارید، آیا باور دارید که داوری‌های خدا بالای سرِ مردم سایه افکنده است، و با این همه می‌توانید همچنان آسوده بنشینید، سست، بی‌اعتنا، لذت‌دوست؟

اکنون زمان آن نیست که قوم خدا دل‌بستگی‌های خود را بر جهان ببندند یا گنج خود را در دنیا ذخیره کنند. زمان چندان دور نیست که، همچون شاگردان نخستین، ناگزیر خواهیم شد در جاهای ویران و خلوت پناهگاهی بجوییم. همان‌گونه که محاصرهٔ اورشلیم به‌دست سپاهیان روم علامت فرار برای مسیحیان یهودیه بود، به‌کارگیری قدرت از سوی ملت ما در فرمانِ اجرای سبتِ پاپی برای ما هشداری خواهد بود. آنگاه وقت آن خواهد بود که شهرهای بزرگ را ترک کنیم، و در تدارکِ ترک شهرهای کوچک‌تر، به سوی خانه‌های دورافتاده در مکان‌های خلوتِ میان کوهستان برویم. و اکنون، به‌جای جستنِ مسکن‌های گران‌بها در اینجا، باید خود را برای کوچ به کشوری بهتر، یعنی آسمانی، آماده کنیم. به‌جای صرفِ امکانات‌مان برای ارضای نفس، باید در اندیشهٔ صرفه‌جویی باشیم. هر استعدادی که خدا به امانت سپرده است، باید برای جلال او، در رساندن هشدار به جهان، به‌کار رود. خدا برای همکاران خود در شهرها کاری دارد. مأموریت‌های ما باید حمایت شود؛ مأموریت‌های تازه باید گشوده گردد. پیشبرد موفق این کار، هزینهٔ اندکی نخواهد خواست. عبادتگاه‌هایی لازم است تا در آنها مردم به شنیدن حقایقِ این زمان دعوت شوند. برای همین منظور، خدا سرمایه‌ای به امینان خود سپرده است. مگذارید دارایی‌تان در بنگاه‌های دنیوی چنان گره بخورد که این کار بازداشته شود. دارایی خود را آن‌گونه در اختیار داشته باشید که بتوانید آن را به سودِ کارِ خدا به‌کار گیرید. گنج‌های خود را از پیش به آسمان بفرستید. شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۶۴.