The increase of knowledge that is represented by the vision of the Ulai River is what ultimately was written upon Habakkuk’s two tables.

افزایش معرفتی که در رؤیای نهرِ اولای نشان داده شده است، همان چیزی است که در نهایت بر دو لوحِ حبقوق نوشته شد.

“Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

همراه با پیشگویی‌هایی که به‌گمان آنان مربوط به زمانِ ظهورِ دوم بود، تعالیمی نیز درهم‌تنیده بود که به‌طور ویژه با وضعیتِ تردید و اضطرابشان سازگار شده بود و آنان را ترغیب می‌کرد با صبر و ایمان انتظار بکشند، با این باور که آنچه اکنون برای فهمشان مبهم است، در وقتِ مقرر روشن خواهد شد.

“Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

در میان این نبوت‌ها، نبوتِ حبقوق ۲:۱‏-‏۴ نیز بود: 'بر نگهبانیِ خود خواهم ایستاد و بر برج جای خواهم گرفت، و می‌نگرم که او با من چه خواهد گفت و من چون توبیخ شوم چه پاسخ دهم. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را به‌روشنی بر لوح‌ها بنگار تا هر که آن را می‌خواند بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ هرچند دیر کند، در انتظارش باش، زیرا بی‌گمان خواهد آمد و درنگ نخواهد کرد. اینک، آن که جانش سربرافراشته است، در او راستی نیست؛ اما عادل به ایمان خود زیست خواهد کرد.'

“As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry…. The just shall live by his faith.” The Great Controversy, 391, 392.

به همان اوایلِ سال ۱۸۴۲، دستورِ آمده در این نبوت که «رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها آشکار ساز تا هر که آن را می‌خواند بدود»، چارلز فیچ را بر آن داشت تا برای تبیین رؤیاهای دانیال و مکاشفه، نموداری نبوتی تهیه کند. انتشار این نمودار تحققِ فرمانِ داده‌شده به‌وسیلهٔ حبقوق تلقی شد. با این حال، در آن زمان هیچ‌کس متوجه نشد که در همان نبوت به تعویقی ظاهری در تحققِ رؤیا—زمانِ درنگ—اشاره شده است. پس از آن ناکامی، این آیه بسیار معنادار به نظر آمد: «زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ هرچند درنگ کند، برای آن انتظار بکش، زیرا بی‌گمان خواهد آمد، درنگ نخواهد کرد... اما عادل به ایمانِ خود زندگی خواهد کرد.» نبرد عظیم، ۳۹۱، ۳۹۲.

The two tables of Habakkuk are prophetically two witnesses. Biblically, two witnesses are to be brought together to establish truth.

دو لوح حبقوق از نظر نبوی دو شاهد به‌شمار می‌آیند. بر اساس کتاب مقدس، دو شاهد باید گرد هم آورده شوند تا حقیقت اثبات شود.

But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. Matthew 18:16.

اما اگر به تو گوش ندهد، پس یک یا دو نفر دیگر را نیز با خود ببر تا به شهادتِ دو یا سه شاهد، هر سخنی ثابت شود. متی ۱۸:۱۶

When Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts) are overlaid with one another they confirm the truths that were the jewels of Miller’s dream. The mistake of 1843, represented upon the first table, when overlaid with the second table, establishes the tarrying time of the vision. Miller (the symbolic watchman of that history) asked what he was to say during the debate of his history.

وقتی دو لوحِ حبقوق (نمودارهای پیشگامِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰) بر هم منطبق می‌شوند، حقایقی را که جواهرِ رؤیای میلر بودند تأیید می‌کنند. خطای سال ۱۸۴۳، که بر لوحِ نخست نشان داده شده است، هنگامی که با لوحِ دوم منطبق می‌شود، زمانِ تأخیرِ رؤیا را تثبیت می‌کند. میلر (دیده‌بانِ نمادینِ آن تاریخ) پرسید که در جریانِ مجادلهٔ تاریخش چه باید بگوید.

I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

بر نگهبانی خود خواهم ایستاد، و بر برج جای خواهم گرفت، و مراقب خواهم بود تا ببینم او به من چه خواهد گفت، و چون مؤاخذه شوم چه پاسخ خواهم داد. حبقوق ۲:۱

The Lord instructed Miller to write the vision, and in his dream he placed the casket which contained the vision on a table in the center of his room.

خداوند به میلر دستور داد رؤیا را بنویسد، و او در خواب، صندوقچه‌ای را که آن رؤیا را در خود داشت، روی میزی در وسط اتاقش گذاشت.

And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

و خداوند به من پاسخ داد و گفت: رویا را بنویس و آن را بر لوح‌ها آشکارا ساز تا هر که آن را می‌خواند بتواند بدود. حبقوق ۲:۲

The tables then identify the tarrying time and the first disappointment.

سپس جداول زمان درنگ و نخستین ناامیدی را مشخص می‌کنند.

For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

زیرا این رؤیا هنوز برای زمانی مقرر است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه دیر کند، منتظرش باش، زیرا بی‌گمان خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. حبقوق ۲:۳.

The three-step testing process produced by the increase of knowledge (Miller’s jewels) are then represented.

سپس فرایند آزمونِ سه‌مرحله‌ای که ناشی از افزایش دانش (جواهرات میلر) است، ارائه می‌شود.

Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

اینک، جانِ او که متکبر است، در او راستی نیست؛ اما عادل به ایمانِ خود زنده خواهد ماند. حبقوق ۲:۴.

The two classes of worshippers would be manifested by the testing process of Daniel chapter twelve.

دو گروه پرستندگان از طریق فرایند آزمون باب دوازدهم دانیال آشکار خواهند شد.

And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

و گفت: برو به راه خود، ای دانیال؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده‌اند. بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند گردید و آزموده خواهند شد؛ اما شریران بدکاری خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲: ۹، ۱۰.

The wise of Daniel are the wise virgins of Matthew twenty-five who were justified by faith and the wicked were the foolish virgins who were lifted up in pride. At the end of Miller’s dream, the jewels represent the oil in the parable of the ten virgins, which was the message.

دانایانِ دانیال همان باکره‌های دانای متی باب بیست‌وپنج هستند که به‌واسطهٔ ایمان عادل شمرده شدند و شریران همان باکره‌های نادان بودند که در تکبّر برکشیده شده بودند. در پایانِ رؤیای میلر، جواهرات نمایانگرِ روغن در مَثَلِ ده باکره‌اند که همان پیام بود.

“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked.” Review and Herald, July 20, 1897.

وقتی پیام‌هایی را که او برای ما می‌فرستد دریافت نمی‌کنیم، خدا بی‌حرمت می‌شود. از این‌رو روغن زرّینی را که می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به آنان که در تاریکی‌اند منتقل شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندا دررسد: «اینک داماد می‌آید؛ برای استقبال او بیرون بروید»، آنان که روغن مقدس را دریافت نکرده‌اند و فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، خواهند دریافت که مانند دوشیزگان نادان برای ملاقات با خداوندِ خود آماده نیستند. آنان در خود توان به‌دست‌آوردن آن روغن را ندارند و زندگی‌شان تباه می‌شود. ریویو اند هرالد، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

The light of Miller’s jewels in the last days will shine ten times brighter, and both the number ten and light are symbols of a test. In the last days, represented in the end of Miller’s dream, the light of truth represented upon Habakkuk’s tables produces a testing message, which in the parable of the ten virgins is represented as the message of the Midnight Cry. That testing process is a repetition of the testing process of Millerite history, for the parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the last days.

نورِ جواهراتِ میلر در روزهای آخر ده برابر درخشان‌تر خواهد تابید، و هم عددِ ده و هم نور نمادِ یک آزمون هستند. در روزهای آخر، که در پایانِ رؤیای میلر به تصویر کشیده شده‌اند، نورِ حقیقتی که بر لوح‌های حبقوق نشان داده شده است، پیامی آزمونگر پدید می‌آورد که در مَثَلِ ده باکره به‌عنوان پیامِ فریادِ نیمه‌شب نشان داده می‌شود. آن فرایندِ آزمون، تکرارِ فرایندِ آزمون در تاریخِ جنبشِ میلری است، زیرا مَثَلِ ده باکره در روزهای آخر حرف‌به‌حرف تکرار می‌شود.

“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

"اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

Ten is the symbol of a test, and at the end of ten days Daniel and the three worthies were visually fairer and fatter, than those who were eating the diet of Babylon. The proud represented in Habakkuk who lived by presumption, not faith, developed the character of Babylon. In Millerite history they became the daughters of Babylon, and in Habakkuk it is the prophetic characteristics of the papacy which is employed to identify the character of those who chose not to live by faith.

ده نمادِ آزمون است، و در پایان ده روز، دانیال و آن سه نیک‌مرد از نظر ظاهر سالم‌تر و فربه‌تر از کسانی بودند که خوراکِ بابل را می‌خوردند. متکبرانِ معرفی‌شده در حبقوق، که نه به ایمان بلکه بر خودرأیی می‌زیستند، خصلتِ بابل را در خود پروراندند. در تاریخ میلری آنان دخترانِ بابل شدند، و در حبقوق این ویژگی‌های نبویِ دستگاه پاپ است که برای شناسایی منشِ کسانی به کار می‌رود که برگزیدند به ایمان زندگی نکنند.

Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people: Shall not all these take up a parable against him, and a taunting proverb against him, and say, Woe to him that increaseth that which is not his! how long? and to him that ladeth himself with thick clay! Shall they not rise up suddenly that shall bite thee, and awake that shall vex thee, and thou shalt be for booties unto them? Because thou hast spoiled many nations, all the remnant of the people shall spoil thee; because of men’s blood, and for the violence of the land, of the city, and of all that dwell therein. Habakkuk 2:4–8.

اینک، جانِ او که برافراشته شده، در او راست نیست؛ امّا عادل به ایمان خود زنده خواهد بود. بلی، نیز چون به سبب شراب تعدّی می‌کند، مردی مغرور است و در خانه آرام نمی‌گیرد؛ میلِ خود را چون دوزخ می‌گستراند و همچون مرگ است و سیر نمی‌شود، بلکه همه ملّت‌ها را نزد خود گرد می‌آورد و همه قوم‌ها را برای خود انباشته می‌کند. آیا همه اینان بر ضدّ او مثلی برنمی‌گیرند و ضرب‌المثلی طعنه‌آمیز بر او نخواهند گفت که: وای بر او که آنچه از آنِ او نیست می‌افزاید! تا به کی؟ و بر آن که خود را با گلِ غلیظ بار می‌کند! آیا ناگهان برنمی‌خیزند آنان که تو را خواهند گزید، و بیدار نمی‌شوند آنان که تو را به تنگ خواهند آورد، و تو برای ایشان غنیمت خواهی شد؟ زیرا تو ملّت‌های بسیار را غارت کرده‌ای، پس تمامی بازماندگانِ قوم‌ها تو را غارت خواهند کرد؛ به سبب خونِ آدمیان و برای ظلمِ بر زمین و بر شهر و بر همه ساکنان آن. حبقوق 2:4-8.

The testing process brought upon the virgins of Matthew twenty-five produces a class of worshippers, who have developed the character of the king of the north (the papacy), who is also the power that “spoiled many nations.” It is the papal power that gets suddenly bitten, just as Jezebel was eaten by dogs.

فرآیند آزمونی که بر باکره‌های متی باب بیست‌وپنج جاری می‌شود، گروهی از پرستندگان پدید می‌آورد که منشِ پادشاهِ شمال (پاپیت) را در خود پرورده‌اند؛ همان قدرتی که "بسیاری از ملت‌ها را تاراج کرد". این همان قدرت پاپی است که ناگهان گاز گرفته می‌شود، چنان‌که ایزابل را سگ‌ها خوردند.

Thus saith the Lord, Behold, a people cometh from the north country, and a great nation shall be raised from the sides of the earth. They shall lay hold on bow and spear; they are cruel, and have no mercy; their voice roareth like the sea; and they ride upon horses, set in array as men for war against thee, O daughter of Zion. We have heard the fame thereof: our hands wax feeble: anguish hath taken hold of us, and pain, as of a woman in travail. Go not forth into the field, nor walk by the way; for the sword of the enemy and fear is on every side. O daughter of my people, gird thee with sackcloth, and wallow thyself in ashes: make thee mourning, as for an only son, most bitter lamentation: for the spoiler shall suddenly come upon us. Jeremiah 6:22–26.

خداوند چنین می‌فرماید: اینک قومی از سرزمینِ شمال می‌آید، و امتی عظیم از کناره‌های زمین برانگیخته خواهد شد. کمان و نیزه را به دست خواهند گرفت؛ بی‌رحمند و رحم ندارند؛ فریادشان چون غرشِ دریاست؛ و بر اسبان سوار می‌شوند، برای جنگ بر ضد تو، ای دخترِ صهیون، صف بسته‌اند. خبرِ آن را شنیده‌ایم؛ دست‌های ما سست شده‌اند؛ اندوه بر ما چیره شده، و دردی، همچون دردِ زنِ زایمان‌کننده، بر ماست. به کشتزار بیرون مرو و در راه مگذر؛ زیرا شمشیرِ دشمن و هراس از هر سوست. ای دخترِ قومِ من، پلاس بپوش و در خاکستر بغلت؛ ماتم بگیر، چنان‌که برای پسرِ یگانه، با تلخ‌ترین نوحه‌گری؛ زیرا تاراجگر ناگهان بر ما خواهد آمد. ارمیا ۶:۲۲–۲۶.

Habakkuk’s two classes are those who are justified by faith, and those who ate and drank the doctrines of Babylon. Those in the last days of Miller’s dream that are represented as virgins, either develop the character of Christ, and thus receive the seal of God, or they develop the character of the papacy and receive the mark of the beast.

حبقوق از دو گروه سخن می‌گوید: کسانی که به‌وسیلهٔ ایمان عادل شمرده می‌شوند، و کسانی که تعالیمِ بابل را خورده و نوشیده‌اند. آنان که در روزهای آخرِ رؤیای میلر به‌عنوانِ باکره‌ها تصویر شده‌اند، یا شخصیتِ مسیح را در خود پرورش می‌دهند و بدین‌سان مُهرِ خدا را دریافت می‌کنند، یا خصلتِ پاپیّت را در خود می‌پرورانند و نشانِ وحش را دریافت می‌کنند.

“The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God. Of all who receive this mark, God says, ‘The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb.’” Review and Herald, July 13, 1897.

زمان آن فرا رسیده است که نور حقیقی در میان تاریکی اخلاقی بتابد. پیام فرشتهٔ سوم به جهان فرستاده شده است تا به مردم هشدار دهد که نشانِ وحش یا نشانِ تمثالِ او را بر پیشانی‌ها یا دست‌هایشان نپذیرند. پذیرفتنِ این نشان یعنی به همان تصمیمی برسند که وحش گرفته است و همان اندیشه‌ها را ترویج کنند، در مخالفتی مستقیم با کلامِ خدا. خدا دربارهٔ هر که این نشان را بپذیرد می‌گوید: «او از شرابِ خشمِ خدا خواهد نوشید، شرابی که بی‌اختلاط در جامِ غضبِ او ریخته شده است؛ و او در حضورِ فرشتگانِ مقدس و در حضورِ برّه، با آتش و گوگرد معذّب خواهد شد.» ریویو اند هرالد، ۱۳ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

The virgins that drink the wine of Babylon will ultimately drink the wine of God’s wrath. In Isaiah, the drunkards of Ephraim manifest their blind drunkenness by turning things upside down, and that action is to be esteemed as “potter’s clay.”

دوشیزگانی که شرابِ بابل را می‌نوشند، سرانجام شرابِ خشمِ خدا را خواهند نوشید. در اشعیا، مستانِ افرایم مستیِ کورانهٔ خود را با وارونه‌کردنِ امور آشکار می‌کنند و آن عمل به‌منزلهٔ «گلِ کوزه‌گر» به‌شمار می‌آید.

The identification of “the daily” as a symbol of Christ, turns the truth of “the daily” upside down, for “the daily,” is a satanic symbol. Miller’s identification of “the daily” as paganism is directly represented upon Habakkuk’s tables. Miller’s discovery of the passage in Thessalonians, which allowed him to understand that it was paganism that was “taken away,” in order for the “man of sin” who sits in the temple of God to be revealed, is the primary truth located in Second Thessalonians, chapter two.

شناسایی «روزانه» به‌عنوان نمادی از مسیح، حقیقتِ «روزانه» را وارونه می‌کند، زیرا «روزانه» نمادی شیطانی است. شناسایی میلر از «روزانه» به‌عنوان بت‌پرستی، مستقیماً بر لوح‌های حبقوق نمایان است. کشف میلر درباره آن بخش در تسالونیکیان، که به او امکان داد بفهمد آنچه «از میان برداشته شد» بت‌پرستی بود تا «مردِ گناه» که در هیکل خدا می‌نشیند آشکار شود، حقیقتِ اصلیِ مندرج در تسالونیکیانِ دوم، باب دوم است.

“I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.

من به خواندن ادامه دادم و نتوانستم مورد دیگری بیابم که در آن [«هرروزه»] یافت شود، جز در دانیال. سپس [به یاری یک فهرست‌واژه] آن کلماتی را که با آن پیوند داشتند برداشتم: «برداشتن»؛ «او آن هرروزه را برخواهد داشت»؛ «از زمانی که آن هرروزه برداشته شود»، و غیره. به خواندن ادامه دادم و پنداشتم که نوری بر این متن نخواهم یافت؛ سرانجام به دوم تسالونیکیان ۲:۷، ۸ رسیدم: «زیرا رازِ بی‌قانونی هم‌اکنون در کار است؛ فقط آن که اکنون مانع می‌شود، مانع خواهد شد تا وقتی که از سرِ راه برداشته شود، و آنگاه آن شریر مکشوف خواهد شد»، و غیره. و چون به آن متن رسیدم، آه، حقیقت چه روشن و پرجلال آشکار شد! همان است! این همان «هرروزه» است! خب، اکنون پولس از «آن که اکنون مانع می‌شود»، یا بازدارنده، چه منظوری دارد؟ منظور از «مرد گناه» و «آن شریر»، پاپیسم است. خب، چه چیزی مانع می‌شود که پاپیسم مکشوف شود؟ البته بت‌پرستی است؛ پس «هرروزه» باید به معنای بت‌پرستی باشد.» — ویلیام میلر، راهنمای ظهور دوم، صفحهٔ ۶۶. Advent Review and Sabbath Herald، ۶ ژانویهٔ ۱۸۵۳.

The meaning of “the daily” in Thessalonians, which Miller discovered is the primary truth of the passage. When Paul identifies those who do not love the truth, and who will therefore receive strong delusion, he is most certainly identifying the hatred of truth in the general sense, but the truth which is directly referenced in the passage is the truth that “the daily,” represents pagan Rome.

معنای "the daily" در تسالونیکیان، که میلر آن را کشف کرد، حقیقت اساسی این فراز است. هنگامی که پولس کسانی را که حقیقت را دوست ندارند و از این رو گرفتار گمراهیِ شدید خواهند شد مشخص می‌کند، او بی‌تردید به نفرت از حقیقت به معنای کلی اشاره دارد؛ اما حقیقتی که به‌طور مستقیم در این فراز به آن ارجاع داده می‌شود این است که "the daily" نمایانگرِ رومِ بت‌پرست است.

The light of the body is the eye: if therefore thine eye be single, thy whole body shall be full of light. But if thine eye be evil, thy whole body shall be full of darkness. If therefore the light that is in thee be darkness, how great is that darkness! No man can serve two masters: for either he will hate the one, and love the other; or else he will hold to the one, and despise the other. Ye cannot serve God and mammon. Matthew 6:22–24.

نورِ بدن چشم است: پس اگر چشمت سالم باشد، تمام بدن تو پر از نور خواهد بود. اما اگر چشمت ناسالم باشد، تمام بدن تو پر از تاریکی خواهد بود. پس اگر نوری که در توست تاریکی باشد، آن تاریکی چه عظیم است! هیچ‌کس نمی‌تواند دو ارباب را خدمت کند؛ زیرا یا از یکی نفرت خواهد داشت و دیگری را دوست خواهد داشت، یا به یکی وفادار خواهد بود و دیگری را خوار خواهد شمرد. شما نمی‌توانید خدا و ثروت را خدمت کنید. متی ۶:۲۲ تا ۲۴.

There is only a love for truth, or a hatred of the truth. There is no middle ground. The strong delusion that comes upon the foolish virgins of Matthew twenty-five is based upon their rejection of the light of Miller’s jewels that represent the final test. Ancient Israel’s final test, was their tenth test, and Miller’s jewels shine ten times brighter in the last days. The symbol of the rejection of Miller’s jewels is “the daily,” which the drunkards of Ephraim turned upside down in the third generation of Adventism. “The daily” is a satanic symbol of paganism. The drunkards introduced a counterfeit jewel, which they brought from apostate Protestantism that identifies “the daily” as a symbol of Christ.

تنها یا محبت به حقیقت وجود دارد یا نفرت از حقیقت. هیچ راه میانه‌ای نیست. گمراهیِ شدیدی که بر باکره‌های نادانِ متی باب بیست‌وپنج می‌آید، بر ردّ نورِ جواهراتِ میلر که نمایانگر آزمون نهایی‌اند، استوار است. آزمون نهاییِ اسرائیلِ باستان دهمین آزمونشان بود، و جواهراتِ میلر در ایامِ آخر ده برابر درخشان‌تر می‌تابند. نمادِ ردّ جواهراتِ میلر «دائمی» است؛ همان چیزی که میگسارانِ افرایم در نسلِ سومِ ادونتیسم وارونه کردند. «دائمی» نمادی شیطانی از بت‌پرستی است. آن میگساران جواهری بدلی را وارد کردند که آن را از پروتستانتیسمِ مرتد آورده بودند؛ جواهری که «دائمی» را به‌عنوان نمادی از مسیح معرفی می‌کند.

Miller’s understanding of his jewels was limited by the history in which he was raised up. Convinced the Second Coming was the next prophetic event, the deadly wound of the papacy in 1798, could only represent the fourth and final earthly kingdom of Daniel two. Miller was also limited in his understanding of “the daily,” for his testimony is that through revelation he was led to a specific method of study, in which he stated that he used his Bible, Cruden’s Concordance and read some newspapers. His decision to study in that manner had simply come into his mind.

درک میلر از جواهراتش به‌واسطهٔ تاریخی که در آن پرورش یافته بود محدود بود. با این باور که بازگشت دوم رویداد نبوی بعدی بود، زخم مرگبارِ وارد بر دستگاه پاپی در سال ۱۷۹۸ فقط می‌توانست نمایانگر چهارمین و آخرین پادشاهی زمینیِ فصل دوم دانیال باشد. میلر همچنین در فهم «روزانه» محدود بود، زیرا به گفتهٔ خودش از طریق مکاشفه به روشی مشخص برای مطالعه هدایت شد که در آن اظهار داشت از کتاب مقدسِ خود و کنکوردانسِ کرودن استفاده می‌کرد و چند روزنامه می‌خواند. تصمیم او برای مطالعه به آن شیوه به‌سادگی به ذهنش خطور کرده بود.

“During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant. Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.

در طول دوازده سالی که دئیست بودم، هر کتاب تاریخی‌ای را که می‌توانستم پیدا کنم می‌خواندم؛ اما اکنون کتاب مقدس را دوست داشتم؛ از عیسی تعلیم می‌داد! اما هنوز بخش‌های زیادی از کتاب مقدس برایم تاریک بود. در سال ۱۸۱۸ یا ۱۹، هنگامی که با دوستی که به دیدارش رفته بودم گفت‌وگو می‌کردم—دوستی که مرا در دوران دئیست بودنم می‌شناخت و سخنانم را شنیده بود—او با لحنی کم‌وبیش معنادار پرسید: «درباره این آیه و آن آیه چه فکر می‌کنی؟» اشاره‌اش به همان آیاتی بود که در دوران دئیسم به آنها اشکال می‌گرفتم. فهمیدم منظورش چیست و پاسخ دادم: اگر به من فرصت بدهی، به تو می‌گویم معنایشان چیست. گفت: «چقدر وقت می‌خواهی؟» پاسخ دادم: نمی‌دانم، اما به تو خواهم گفت؛ زیرا نمی‌توانستم باور کنم خدا وحیی داده باشد که نتوان آن را فهمید. سپس تصمیم گرفتم کتاب مقدسم را مطالعه کنم، با این باور که می‌توانم دریابم روح‌القدس چه مقصودی داشته است. اما همین که این تصمیم را گرفتم، فکری به ذهنم آمد: «فرض کن به فرازی برخوری که نتوانی آن را بفهمی؛ چه خواهی کرد؟» آن‌گاه این شیوهٔ مطالعهٔ کتاب مقدس به فکرم رسید: واژه‌های چنین فرازهایی را برمی‌دارم و آنها را در سراسر کتاب مقدس پی می‌گیرم و از این راه معنایشان را درمی‌یابم. کنکوردانسِ کرودن را داشتم که به‌گمانم بهترینِ جهان است؛ پس آن را و کتاب مقدسم را برداشتم و پشت میزم نشستم و جز اندکی روزنامه چیزی نخواندم، زیرا مصمم بودم بدانم کتاب مقدسم چه معنایی دارد. آپولوس هیل، راهنمای ظهور دوم، ص ۶۵.

Miller’s jewels were not simply recognized by his method of study, but also by direct revelation from God.

گوهرهای میلر صرفاً از طریق روش مطالعهٔ او شناخته نشدند، بلکه از طریق وحی مستقیم از جانب خدا نیز شناخته شدند.

“God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

«خدا فرشتهٔ خود را فرستاد تا بر دلِ کشاورزی که به کتاب مقدس ایمان نداشت اثر بگذارد، تا او را برانگیزد که نبوت‌ها را جست‌وجو کند. فرشتگان خدا بارها و بارها به دیدار آن برگزیده آمدند تا ذهن او را هدایت کنند و نبوت‌هایی را که همواره برای قوم خدا تاریک بود بر فهم او بگشایند. آغاز زنجیرهٔ حقیقت به او داده شد، و او رهنمون شد تا حلقه به حلقه در پی آن بگردد، تا آن‌که با شگفتی و تحسین به کلام خدا نگریست. او در آنجا زنجیره‌ای کامل از حقیقت دید. همان کلامی که آن را بی‌الهام می‌پنداشت، اکنون در جمال و جلالش در برابر دیدگانش گشوده شد. دید که بخشی از کتاب مقدس بخش دیگر را توضیح می‌دهد، و هرگاه عبارتی بر فهمش بسته بود، در بخش دیگری از کلام آنچه آن را توضیح می‌داد می‌یافت. او به کلام مقدس خدا با شادی و با عمیق‌ترین احترام و هیبت می‌نگریست.» نوشته‌های نخستین، ۲۳۰.

When Sister White states that “God sent His angel” to Miller, it is identifying that Gabriel was the angel sent to Miller, for “His angel,” is a term assigned to Gabriel.

وقتی خواهر وایت می‌گوید که «خدا فرشته‌اش را فرستاد» نزد میلر، این نشان می‌دهد که جبرئیل همان فرشته‌ای بود که نزد میلر فرستاده شد، زیرا «فرشته‌اش» اصطلاحی است که به جبرئیل اطلاق می‌شود.

“The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

سخنان فرشته، «من جبرائیلم که در حضور خدا می‌ایستم»، نشان می‌دهد که او در دربارهای آسمانی از شأن و مقامی بس والا برخوردار است. وقتی با پیغامی نزد دانیال آمد، گفت: «در این امور هیچ‌کس مرا یاری نمی‌کند جز میکائیل [مسیح]، سردار شما.» دانیال 10:21. دربارهٔ جبرائیل، نجات‌دهنده در مکاشفه سخن می‌گوید و می‌فرماید که «آن را به‌واسطهٔ فرشتهٔ خود نزد بنده‌اش یوحنا فرستاد و آن را اعلام نمود.» مکاشفه 1:1. اشتیاق اعصار، 99.

Gabriel and the other angels were sent to guide Miller’s mind and “open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people.” His message was not simply developed through his method of study, but also by divine revelation. The very method he employed to study the Bible had come into his mind. When God brings truth to our mind, it is divine revelation as opposed to arriving at truth through the process of rightly dividing the Bible. Miller did both, but divine revelation had to be part of how Miller came to understand the subject of “the daily.”

جبرئیل و دیگر فرشتگان فرستاده شدند تا ذهن میلر را هدایت کنند و پیشگویی‌هایی را که همواره برای قوم خدا مبهم بوده‌اند برای او روشن سازند. پیام او تنها از طریق روش مطالعه‌اش شکل نگرفت، بلکه همچنین از راه وحی الهی بود. همان روشی که او برای مطالعهٔ کتاب مقدس به کار می‌برد به ذهنش آمده بود. وقتی خدا حقیقت را به ذهن ما می‌آورد، این وحی الهی است، در مقابلِ رسیدن به حقیقت از طریق فرایند تفسیر درستِ کتاب مقدس. میلر هر دو را انجام داد، اما وحی الهی ناگزیر بخشی از چگونگی فهم او از موضوع «روزانه» بود.

Miller would not have recognized the gender oscillation of Daniel chapter eight, verses nine through twelve, for all he had was the Bible and a concordance that is void of any information concerning the biblical languages. He would not have seen the distinction between “sur” and “rum” which are both translated as “take away.” He would not have seen the distinction between “miqdash” and “qodesh” which are both translated as “sanctuary.”

میلر نوسان جنس دستوریِ باب هشتم کتاب دانیال، آیات ۹ تا ۱۲ را تشخیص نمی‌داد، زیرا تنها چیزی که در اختیار داشت کتاب مقدس و یک فرهنگ واژگان بود که فاقد هرگونه اطلاعات دربارهٔ زبان‌های کتاب مقدس بود. او تفاوت میان «sur» و «rum» را که هر دو به «برداشتن» ترجمه شده‌اند، نمی‌دید. او تفاوت میان «miqdash» و «qodesh» را نیز که هر دو به «حرم» ترجمه شده‌اند، نمی‌دید.

He would not have seen the truth of the word “tamid” that is found one hundred and four times in the Bible. The truth he could not have seen (which is also the truth that he did see), was that of the one hundred and four times that the Hebrew word “tamid” is used in the Bible, only in the book of Daniel is the Hebrew word “tamid” used as a noun. “Tamid” is the Hebrew word that means “continual”, and is translated as “the daily” in the book of Daniel.

او حقیقتِ واژهٔ «tamid» را، که صد و چهار بار در کتاب مقدس آمده است، نمی‌دید. حقیقتی که او نمی‌توانست ببیند (و همان حقیقتی که دید) این بود که از میان آن صد و چهار باری که واژهٔ عبری «tamid» در کتاب مقدس به کار رفته، فقط در کتاب دانیال این واژه به‌صورت اسم به کار رفته است. «tamid» واژه‌ای عبری به معنای «پیوسته» است و در کتاب دانیال به «روزانه» ترجمه شده است.

Only in the book of Daniel is the word used as a noun, and the other ninety-nine times it is used as an adverb. For this reason, when the translators of the King James Bible were confronted with Daniel using the word five times as a noun, when all the other writers of the Bible used the word ninety-nine times as an adverb, they were forced by the weight of evidence to correct Daniel’s use of the word as a noun. In order to correct Daniel, they added the word “sacrifice” to the Word, and thus turned a noun into an adverb. And then in order to correct the translators, Ellen White was inspired to record that she, “saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.”

فقط در کتاب دانیال این واژه به صورت اسم به کار رفته است، و در نود و نه مورد دیگر به صورت قید به کار رفته است. از این رو، هنگامی که مترجمان کتاب مقدس کینگ جیمز با این واقعیت روبه‌رو شدند که دانیال این واژه را پنج بار به صورت اسم به کار برده است، در حالی که همهٔ نویسندگان دیگر کتاب مقدس آن را نود و نه بار به صورت قید به کار برده‌اند، به سبب وزن شواهد ناگزیر شدند کاربرد این واژه به‌صورت اسم در دانیال را اصلاح کنند. برای اصلاح دانیال، واژهٔ «قربانی» را به متن افزودند و بدین‌سان یک اسم را به قید تبدیل کردند. و سپس برای اصلاح مترجمان، الن وایت الهام یافت تا ثبت کند که او «در ارتباط با «روزانه» دید که واژهٔ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده و به متن تعلق ندارد؛ و اینکه خداوند دیدگاه درست آن را به کسانی داد که ندای ساعت داوری را سر دادند.»

Miller, by his own testimony, was seeking to understand “the daily,” which he ultimately did in 2 Thessalonians. But also, by his own testimony, when seeking to understand a word, he would consider every place the word was used, and the word is used ninety-nine other times in the Bible. Yet his testimony of “the daily,” is that he found it nowhere but in the book of Daniel, when he stated, “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel.” Miller was led to the jewels not alone by his method of study, but also by divine revelation that was given to him through the ministry of angels.

میلر، به گفتهٔ خودش، در پی فهم "the daily" بود که سرانجام آن را در دوم تسالونیکیان دریافت. اما باز هم بنا بر شهادت خودش، وقتی می‌خواست معنای واژه‌ای را دریابد، همهٔ موارد کاربرد آن واژه را بررسی می‌کرد، و آن واژه نود و نه بار دیگر در کتاب مقدس به کار رفته است. با این حال، شهادت او دربارهٔ "the daily" این است که آن را جز در کتاب دانیال در جای دیگری نیافت؛ آن‌گاه که گفت: «به خواندن ادامه دادم و مورد دیگری نیافتم که در آن [the daily] یافت شده باشد، جز در دانیال.» میلر تنها به واسطهٔ روش مطالعهٔ خود به جواهرات رهنمون نشد، بلکه همچنین از طریق مکاشفهٔ الهی که از راه خدمت فرشتگان به او عطا شد.

This is why his understanding of “the daily,” was correct, but limited. He could not recognize that of the five times “the daily” is referenced in the book of Daniel, that one of the three times “the daily” is “taken away,” represented a different meaning than the other two times. One time “the daily” is used with the Hebrew word “rum” and the other two times it is used with the Hebrew word “sur”. Both words are translated as take away, but “rum” in Daniel chapter eight, verse eleven means “to lift up and exalt”, and in chapter eleven, verse thirty-one, and chapter twelve, verse eleven, the word “sur” means “to remove”.

به همین دلیل، فهم او از «the daily» درست بود، اما محدود. او متوجه نشد که از پنج باری که در کتاب دانیال به «the daily» اشاره شده، در سه بار آمده است که «the daily» «برداشته می‌شود»، و یکی از آن سه بار معنایی متفاوت از دو بار دیگر دارد. یک بار «the daily» با واژهٔ عبری «rum» به‌کار رفته و دو بار دیگر با واژهٔ عبری «sur». هر دو واژه به‌صورت «take away» ترجمه شده‌اند، اما «rum» در کتاب دانیال، باب هشتم، آیهٔ یازدهم به معنای «برکشیدن و سرافراشتن» است، و در باب یازدهم، آیهٔ سی‌ویکم، و باب دوازدهم، آیهٔ یازدهم، واژهٔ «sur» به معنای «از میان برداشتن» است.

The theologians that eat and drink the Babylonian diet, argue that whether you remove a thing or whenever you lift up a thing, they both represent a type of removal, so both words are to be understood as possessing the same meaning. They argue that the three times “the daily,” is “taken away” always means to remove, and in doing so, they identify that Daniel was careless in his choice of words. They do not openly say that, but by inference they teach that Daniel should have used the word “sur” in all three occurrences, for according to the theologians he supposedly meant the same thing each time “the daily” was “taken away.”

الهی‌دانانی که خوراک و نوشیدنی‌شان بابِلی است، استدلال می‌کنند که چه چیزی را از میان برداری و چه هرگاه چیزی را بلند کنی، هر دو نمایانگر نوعی از برداشتن‌اند؛ بنابراین باید هر دو واژه را هم‌معنا دانست. آن‌ها می‌گویند که در سه باری که «روزانه» «برداشته می‌شود»، همیشه معنایش «از میان برداشتن» است، و با این کار دانیال را در گزینش واژه‌هایش بی‌دقت می‌شمارند. این را آشکارا نمی‌گویند، اما به‌طور ضمنی تعلیم می‌دهند که دانیال می‌بایست در هر سه مورد از واژه «sur» استفاده می‌کرد، زیرا بنابر نظر آن الهی‌دانان او ظاهراً هر بار که «روزانه» «برداشته شد» همان معنا را در نظر داشته است.

They do the same thing with the words “miqdash” and “qodesh” which are both translated as “sanctuary,” in verses eleven through fourteen of chapter eight. In each reference of “sanctuary” in those four verses, they insist they all represent God’s sanctuary. By inference again, Daniel should have simply used “qodesh” in all three references, and not used “miqdash” in verse eleven. Miller would not have recognized the distinction between those words, but the modern theologians do, and when they do, they insist that no distinction should be acknowledged. Yet Miller, who did not recognize the distinctions between the words, came to the opposite understanding of the modern theologians.

آن‌ها همین کار را با واژه‌های «miqdash» و «qodesh» نیز می‌کنند که هر دو در آیات یازده تا چهاردهِ باب هشت به «مقدس‌گاه» ترجمه شده‌اند. در هر موردِ کاربردِ «مقدس‌گاه» در آن چهار آیه، اصرار دارند که همه‌شان به مقدس‌گاه خدا دلالت دارند. باز هم بر اساس استنتاج، دانیال می‌بایست در هر سه مورد صرفاً از «qodesh» استفاده می‌کرد و در آیهٔ یازدهم از «miqdash» استفاده نمی‌کرد. میلر تفاوت میان آن واژه‌ها را تشخیص نمی‌داد، اما الهی‌دانان معاصر تشخیص می‌دهند، و وقتی هم که چنین می‌کنند، اصرار دارند که هیچ تمایزی نباید به رسمیت شناخته شود. با این حال، میلر که تمایزات میان آن واژه‌ها را تشخیص نمی‌داد، به برداشتی برخلاف فهم الهی‌دانان معاصر رسید.

The reality is that Daniel was an extremely careful writer, who knew the Hebrew language and was judged as ten times smarter than all the other wise men of Babylon who were very smart men in their society in their own right. If anyone knew the proper usage of the Hebrew language, and how it was to be correctly represented in that particular history, it was Daniel. If Daniel employed different words, it was because they were meant to convey different meanings, which he purposely sought to represent. When Daniel’s distinct use of the words that are translated as “sanctuary” or as “take away” are acknowledged, they uphold Miller’s understanding of “the daily,” which was recognized by Miller in the very passage where Paul identifies that those who hate truth are destined to receive strong delusion.

واقعیت این است که دانیال نویسنده‌ای به‌غایت دقیق بود که به زبان عبری آگاهی داشت و او را ده برابر از همهٔ دیگر حکیمان بابل — که خودشان نیز به‌حق مردانی بسیار هوشمند در جامعهٔ خود بودند — هوشمندتر دانسته بودند. اگر کسی کاربرد درست زبان عبری و این‌که در آن تاریخِ خاص چگونه باید به‌درستی بازنمایی شود را می‌دانست، او دانیال بود. اگر دانیال از واژه‌های متفاوتی استفاده کرده است، به این دلیل بوده که قرار بوده معانی متفاوتی را برسانند؛ معانی‌ای که او عامدانه در پیِ بازنمایی‌شان بود. هنگامی که به‌کارگیری متمایز دانیال از واژه‌هایی که به «sanctuary» یا به «take away» ترجمه می‌شوند مورد اذعان قرار گیرد، آن‌ها برداشت میلر از «the daily» را تأیید می‌کنند؛ برداشتی که خود میلر آن را در همان قطعه‌ای بازشناخت که در آن پولس تصریح می‌کند کسانی که از حقیقت نفرت دارند، مقدر است دچار گمراهیِ شدید شوند.

Those who hate the truth and believe the lie which produces strong delusion, are also represented as the drunkards of Ephraim, who are represented in two classes. One class is the learned leadership and the other class is the unlearned laity who will only hear what the learned teach them. They are those who hide beneath lies, and who make a covenant with death. They are those whose soul is lifted up in Habakkuk two, and they are the foolish virgins of Matthew twenty-five. They are those who reject the foundational truths of Miller’s dream, which shine ten times brighter at the end (representing the tenth and final test for modern Israel), as typified by the tenth and final test for ancient Israel.

آنان که از حقیقت نفرت دارند و دروغی را که سبب گمراهیِ شدید می‌شود باور می‌کنند، همچنین به‌صورت می‌گسارانِ افرایم تصویر شده‌اند که در دو گروه نمایانده می‌شوند. یک گروه رهبرانِ عالِم‌اند و گروه دیگر عوامِ ناآموخته که فقط آنچه را عالِمان به آنان تعلیم می‌دهند می‌شنوند. آنان کسانی‌اند که زیرِ دروغ‌ها پنهان می‌شوند و با مرگ عهد می‌بندند. همان کسان‌اند که در حبقوق بابِ دو، نفس‌شان متکبّر است، و همان دوشیزگانِ نادانِ متی بابِ بیست‌وپنج‌اند. آنان همان کسانی هستند که حقایقِ بنیادینِ خوابِ میلر را رد می‌کنند؛ حقایقی که در پایان ده برابر فروزان‌تر می‌شوند (که نمایانگرِ دهمین و آخرین آزمون برای اسرائیلِ معاصر است)، چنان‌که دهمین و آخرین آزمون برای اسرائیلِ باستان نمونه‌اش بود.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have shewed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:11–24.

و خداوند به موسی گفت: تا به کی این قوم مرا خشمگین خواهند ساخت؟ و تا چه وقت، با وجود همۀ آیاتی که در میان ایشان نشان داده‌ام، به من ایمان نخواهند آورد؟ من ایشان را به وبا خواهم زد و از میراث محرومشان خواهم کرد، و از تو قومی بزرگ‌تر و نیرومندتر از ایشان خواهم ساخت. و موسی به خداوند گفت: آنگاه مصریان این را خواهند شنید (زیرا تو این قوم را به قوت خود از میان آنان بیرون آوردی) و آن را به ساکنان این سرزمین بازخواهند گفت؛ زیرا شنیده‌اند که تو، ای خداوند، در میان این قوم هستی، و اینکه تو، ای خداوند، رو در رو دیده شده‌ای، و اینکه ابر تو بر فراز آنان ایستاده است، و تو در روز در ستونی از ابر و در شب در ستونی از آتش پیشاپیش آنان می‌روی. اکنون اگر همۀ این قوم را یکجا چون یک نفر بکُشی، آنگاه قوم‌هایی که آوازۀ تو را شنیده‌اند خواهند گفت: «زیرا خداوند قادر نبود این قوم را به زمینی که برایشان سوگند خورده بود بیاورد، از این‌رو ایشان را در بیابان کُشت.» و اکنون، استدعا می‌کنم، قدرتِ خداوندم عظیم باشد، چنان‌که خود گفته‌ای که: «خداوند دیرخشم و سرشار از رحمت است، گناه و عصیان را می‌بخشد، اما به هیچ‌وجه گناهکار را تبرئه نمی‌کند، و گناه پدران را بر فرزندان تا نسل سوم و چهارم می‌رساند.» اکنون، تمنا دارم، به اقتضای عظمت رحمتت، گناه این قوم را ببخش، همان‌گونه که از مصر تا به اکنون این قوم را آمرزیده‌ای. و خداوند گفت: بر حسب گفتۀ تو آمرزیدم؛ اما به حیات خود سوگند، تمامی زمین از جلال خداوند پر خواهد شد؛ زیرا همۀ آن مردانی که جلال من و معجزاتی را که در مصر و در بیابان به جا آوردم دیده‌اند و اینک ده بار مرا آزموده و به آواز من گوش نسپرده‌اند، هرآینه آن سرزمینی را که برای پدرانشان سوگند خوردم نخواهند دید؛ و هیچ‌یک از آنان که مرا خشمگین ساختند آن را نخواهند دید. امّا بنده‌ام کالیب، چون روحی دیگر در اوست و یکسره از من پیروی کرده است، او را به همان سرزمینی که بدان رفت خواهم آورد، و نسل او آن را تصرف خواهد کرد. اعداد ۱۴:۱۱-۲۴.