کتاب دانیال - شماره پنجاه و هشت

به‌گواهِ چندین شاهد ثابت شده است که در تاریخ و در نبوت، روم همواره به‌عنوان هشتم پدیدار می‌شود و از آنِ هفت است. معمای نبویِ این نماد، بخشی از چیزهایی است که شیرِ قبیلهٔ یهودا درست پیش از پایان مهلت مُهر آنها را می‌گشاید. مسیح هرگز تغییر نمی‌کند، و در نخستین ناامیدی و ناامیدیِ بزرگِ تاریخِ میلری‌ها، حقیقتی را آشکار کرد که راز آن ناامیدی را توضیح می‌داد.

پس از نخستین ناامیدی در تاریخ میلرایان، او دست خود را از اشتباهی در برخی از اعدادِ درج‌شده بر نمودار ۱۸۴۳ برداشت. آن اشتباه نمایانگرِ بدفهمیِ نبوی‌ای بود که آن ناامیدی را پدید آورد. سرانجام میلرایان به سلسله‌ای از دریافت‌ها رهنمون شدند که تاریخ آغازِ دو هزار و سیصد روز را به‌طور قاطع تثبیت کرد. با داشتن نقطهٔ شروعی محکم که عمدتاً بر تاریخِ صلیب مبتنی بود، آنان سپس دیدند که همان شواهدِ نبوی که برای تعیین ۱۸۴۳ به کار می‌گرفتند، در واقع نه‌تنها ۱۸۴۴، بلکه خودِ روزِ ۲۲ اکتبرِ ۱۸۴۴ را نیز مشخص می‌کند.

پس از نومیدیِ دوم و بزرگ، خداوند بار دیگر حقیقتی را آشکار ساخت که پاسخگوی همهٔ معضلاتِ نبویِ ناشی از اعلانِ نادرستِ آنان ـ مبنی بر اینکه ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بازگشتِ دومِ مسیح است ـ بود. خداوند موضوعِ مقدسگاه و حقایقِ مرتبط با آن را گشود و نومیدیِ بزرگ تبیین شد.

ناامیدی شاگردان در هنگام مصلوب شدن بر برداشت نادرستی از آن پادشاهی مبتنی بود که مسیح قرار بود بر صلیب برپا کند. خدمت های یوحنای تعمیددهنده و پولس رسول دربرگیرنده تبیین این بود که تدبیر اسرائیل جسمانی و قدس زمینی به اسرائیل روحانی و قدس آسمانی انتقال یافته بود. شیر سبط یهودا همواره ناامیدی را برای «حکیمان» توضیح می دهد. توضیح معمای نبوی اینکه روم «هشتم است، اما از هفت است»، بخشی از کاری است که شیر سبط یهودا برای توضیح ناامیدی ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰ انجام می دهد.

پیروان میلر، روم را به‌عنوان پادشاهی چهارم در نبوت‌های کتاب مقدس می‌دیدند و تمایز میان بت‌پرستی و پاپی‌گری را تشخیص می‌دادند، اما نتوانستند روم پاپی را پادشاهی پنجمِ نبوت‌های کتاب مقدس ببینند. اندکی پس از ۱۸۴۴، پیشگامان دریافتند که ایالات متحده پادشاهی بعدیِ نبوت‌های کتاب مقدس است.

آن شناخت در نمودار پیشگام ۱۸۵۰ بازنمایی شده است، اما توانایی آنان برای تشخیص تصویر کامل پادشاهی‌های مطرح در نبوت‌های کتاب مقدس، چنان‌که در باب هفدهم کتاب مکاشفه نمایانده شده است، فراتر از حدّ فهم‌شان بود؛ زیرا آنان پس از ردِ «هفت زمان» در سال ۱۸۶۳، به سرگردانی در بیابان لائودکیه افتادند.

جیمز و الن وایت هر دو تشخیص دادند که این جنبش در سال ۱۸۵۶ به وضعیت لاودیکیایی گذار کرده بود، و در عبارت پیشین او تصریح می‌کند که «اگر همهٔ کسانی که در سال ۱۸۴۴ به‌طور متحدانه در این کار خدمت کرده بودند، پیام فرشتهٔ سوم را پذیرفته و آن را با قدرت روح‌القدس اعلام کرده بودند، خداوند به‌گونه‌ای نیرومند با تلاش‌هایشان عمل می‌نمود.» سپس می‌گوید: «به همین صورت»، «پسرفت و ارتدادی» که اسرائیل باستان از خود نشان داد، باعث شد اسرائیل باستان «در بیابان هلاک شود.» این عبارت بیان می‌کند که ادونتیسمِ لاودیکیایی در همان دوره‌ای که کسانی که پیام فریاد نیمه‌شب را اعلام کرده بودند هنوز زنده بودند، سرگردانی در بیابان را آغاز کرد.

امروز الهی‌دانان (عالمان) برای باب هفدهم کتاب مکاشفه کاربردهای گوناگونی را شناسایی می‌کنند که یا از روش‌شناسیِ آینده‌گراییِ ابداع‌شده به‌دست یسوعیان سرچشمه می‌گیرد یا از رویه‌های الهیاتیِ فاسدِ پروتستانتیسمِ مرتد. نمادهای باب هفدهم کتاب مکاشفه بسیار ساده‌اند. ما نمادهای لازم را شناسایی کرده‌ایم؛ پس به پادشاهی‌هایی که در آن‌جا نمایانده شده‌اند بازمی‌گردیم و آن‌ها را با پادشاهی‌های باب دوم کتاب دانیال منطبق می‌کنیم، زیرا عیسی همواره پایانِ چیزی را با آغازِ آن نشان می‌دهد.

در آیهٔ سوم، یوحنا به‌طور روحانی به سال ۱۷۹۸ برده شد. از آن منظر تاریخی به او گفته شد که پنج پادشاهی پیش‌تر سقوط کرده بودند. آن پادشاهی‌ها عبارت بودند از: بابل، ماد و پارس، یونان، رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی. ویلیام میلر نتوانست این بخش از باب هفدهم را بگشاید، زیرا تشخیص نمی‌داد که رومِ پاپی پادشاهی‌ای متمایز از رومِ بت‌پرست است. با این‌حال این توالی در باب‌های دوازده و سیزده مکاشفه مطرح شده است، زیرا اژدها در باب دوازدهم نمایندهٔ رومِ بت‌پرست بود، و وحشی که در باب سیزدهم از دریا برآمد، پاپی‌گری بود و وحشِ زمین ایالات متحده است. خواهر وایت هر سهٔ این وحوش را به‌عنوان اژدها، وحش و نبیِ کاذب معرفی می‌کند. او با ارائهٔ شهادتش ترتیب پادشاهی‌ها را مشخص می‌کند، و این ترتیب با تطبیقی که ما از باب هفدهم مکاشفه ارائه می‌کنیم، همخوانی دارد.

در پاراگراف نخستِ آخرین فراز، خواهر وایت، رومِ بت‌پرست، رومِ پاپی و ایالات متحده را «دولت‌های زمینی» معرفی می‌کند. در پاراگراف دوم، او مشخص می‌کند که این دولت‌ها به‌صورت پیاپی بوده‌اند، هنگامی که می‌گوید: "از طریق بت‌پرستی، و سپس از طریق پاپیّت"، و "وقتی پاپیّت، که از نیروی خود تهی شده بود، ناچار شد از آزار و شکنجه دست بردارد، یوحنا نیرویی نو را دید که سر برمی‌آورد تا پژواک صدای اژدها باشد و همان کارِ بی‌رحمانه و کفرآمیز را پیش ببرد." اما او در آنجا متوقف نمی‌شود، زیرا در پاراگراف سوم تصریح می‌کند که ایالات متحده قرار بود پادشاهی دیگری را بر سراسر جهان تحمیل کند. او می‌گوید: "وحش با شاخ‌های برّه‌گون با صدای اژدها سخن می‌گوید و 'تمام قدرتِ وحشِ نخستین را در حضور خود به کار می‌بندد.' نبوت اعلام می‌کند که او به ساکنان زمین خواهد گفت که باید تصویری برای آن وحش بسازند."

فصل‌های دوازده و سیزدهِ مکاشفه، رومِ بت‌پرست، رومِ پاپی، ایالات متحده و تصویر جهانیِ وحش را که به‌وسیلهٔ ایالات متحده برپا می‌شود، مشخص می‌کنند. تعریف «تصویرِ وحش» ترکیبِ کلیسا و دولت است، و اینکه تمام جهان تصویری از وحش برپا کند، بنا بر تعریف نشان می‌دهد که در روزهای آخر، حکومتی واحدِ جهانی بر سراسر زمین تحمیل خواهد شد. آن پادشاهی از دولت و کلیسا تشکیل خواهد شد و کلیسا بر این رابطه حاکم خواهد بود. فصل‌های دوازده و سیزدهِ مکاشفه چهار پادشاهیِ پی‌درپی را مشخص می‌کنند، و همان پادشاهی‌ها در فصل هفده و نیز در فصل دومِ کتاب دانیال بیان شده‌اند.

در سال ۱۷۹۸، یوحنا دید که پنج پادشاهیِ نخستِ پیشگویی‌های کتاب مقدس از پیش سقوط کرده بودند و اینکه در همان سال تنها یک پادشاهی وجود داشت. پادشاهیِ پیشگوییِ کتاب مقدس که در ۱۷۹۸ آغاز شد، همان وحشِ زمینِ باب سیزدهمِ مکاشفه بود که چون بره آغاز شد، اما سرانجام چون اژدها سخن می‌گوید. ایالات متحده پادشاهیِ ششمِ پیشگوییِ کتاب مقدس با دو شاخ است که پس از پادشاهیِ پنجمِ بابلِ روحانی می‌آید؛ همان که زخم مهلکی دریافت کرده بود. پادشاهیِ پنجم بابلِ روحانی بود که به‌وسیلهٔ پادشاهیِ نخستِ بابلِ حقیقی تمثیل شده بود. پادشاهیِ ششمِ دوشاخ نیز به‌وسیلهٔ دو بازوی نقره‌ای تمثیل شده بود.

در سال 1798، قرار بود پادشاهی‌ای در آینده پدید آید، زیرا در سال 1798، «آن دیگری هنوز نیامده است». وقتی آن پادشاهی هفتم وارد تاریخ شود، فقط «برای مدت کوتاهی دوام خواهد آورد». پادشاهی پنجم زخم مرگباری دریافت کرد، پادشاهی ششم دو شاخ داشت و پادشاهی هفتم فقط برای مدت کوتاهی ادامه می‌یابد. سیاق این بخش مشخص می‌کند که پادشاهی هفتم به‌وسیله «ده پادشاه» نمایندگی می‌شود، زیرا وقتی «ده پادشاه» به یک پادشاهی تبدیل می‌شوند، تنها برای «یک ساعت» حکومت می‌کنند، و یک «ساعت» یک «مدت» کوتاه است. وقتی «ده پادشاه» سلطنت کنند، آنان برای همان «یک ساعت» با وحش به‌طور مشترک حکومت می‌کنند.

«ده شاخ» پادشاهی هفتم‌اند، اما به مدت «یک ساعت» همراه با وحش حکومت می‌کنند. «یک ساعت» دوره بحران قانون یکشنبه است که با قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده برقرار می‌شود آغاز می‌گردد. آنان موافقت می‌کنند که با وحش حکومت کنند، زیرا توسط پادشاه اصلی، یعنی ایالات متحده، به این کار وادار می‌شوند. خواهر وایت در بخشی که همین‌اکنون نقل کردیم بیان می‌کند که آخرین قدرتی که بر قوم خدا جفا می‌کند، وحشِ زمین است.

آخرین پادشاهیِ نبوّت‌های کتاب مقدس از طریق فریبی که ایالات متحده به‌عنوان پیامبر دروغین انجام می‌دهد پدید می‌آید. این پادشاهی در سال ۱۷۹۸ همچون بره‌ای آغاز شد، اما در روزهای آخر جهان را وادار می‌کند تا تصویرِ جهانیِ وحش را بپذیرد؛ تصویری که بنا بر تعریف، ترکیبی از کلیسا و دولت است و در آن، کلیسا بر رابطه کنترل دارد. آن پادشاهی همچنین به‌عنوان یک اتحادِ سه‌گانه شناخته می‌شود.

اتحاد سه‌گانه اتحادِ اژدها، وحش و پیامبرِ دروغین است که در مکاشفهٔ شانزدهم به سوی پادشاهانِ زمین بیرون می‌روند و جهان را به آرماگدون می‌کشانند.

"قدرت رومی" همان پاپیت است، وحش و پادشاهیِ پنجمِ نبوت‌های کتاب مقدس که زخم مرگباری دریافت کرد. "پروتستان‌ها" نمایانگر ایالات متحده هستند، نبیِ کاذب، ششمین و آخرین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس. "روح‌گرایی" سازمان ملل متحد است، اژدها و پادشاهی‌ای که می‌پذیرد برای یک ساعت با وحش سلطنت کند. اتحاد سه‌گانه در طی "یک ساعت"ی تحقق می‌یابد که همان "ساعتِ" "زلزله عظیم" در مکاشفه یازدهم است، که همان قانون یکشنبه نزدیک‌الوقوع است.

در باب دوم کتاب دانیال، بابل، نخستین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس که با سر طلا نمایندگی می‌شود، نماد بابل روحانی، پنجمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس است. پادشاهیِ دوگانهٔ ماد و پارس، یعنی شانه‌ها و بازوان نقره، دومین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس در دانیال باب دوم، نمایانگر وحش زمینیِ دوشاخ، یعنی ایالات متحده، ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس است. برنجِ تمثالِ باب دوم دانیال که نمایندهٔ یونان، سومین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس، است، نمایانگر سازمان ملل متحد است، سر هفتمی که برای "یک ساعت" دوام دارد و موافقت می‌کند که جایگاهی را در اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبی کاذب بپذیرد.

پادشاهی آهنینِ باب دومِ دانیال، یعنی چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس، نمایندهٔ پادشاهیِ هشتم است که از آنِ هفت است. رومِ بت‌پرستِ حقیقی، یعنی پادشاهی چهارم، نمایندهٔ رومِ مدرن است؛ پادشاهی‌ای که با ترکیبِ کلیسا و دولت ساختاریافته است و در آن کلیسا بر این رابطه حکومت می‌کند. آن پادشاهی از نظر ماهیت سه‌گانه است، زیرا سرکردهٔ «ده پادشاه» همان پادشاهیِ ششم است که وحش از زمین است. پادشاهیِ ششم اخاب است که با ایزابل ازدواج کرده بود. پادشاهیِ ششم، وقتی در اتحادِ سه‌گانه‌اش نمایانده می‌شود، همان رومِ مدرن است که پیش از آن پادشاهیِ پنجم، یعنی رومِ پاپی، و پیش از آن نیز پادشاهیِ چهارمِ رومِ بت‌پرست قرار داشت.

میلریتی‌ها روم را تنها پادشاهی چهارم و نهایی می‌دیدند. آنان آن را دارای ماهیتی دوگانه می‌دانستند، اما هیچ پادشاهی زمینیِ دیگری را که پس از آن بیاید نمی‌دیدند. پادشاهی چهارم روم بت‌پرست بود که پیش از روم پاپی، پادشاهی پنجم، قرار داشت و پس از آن روم مدرن، پادشاهی ششم، می‌آید. پادشاهی ششم سومین صورت از سه صورت روم است.

اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و پیامبرِ دروغین، هم رومِ مدرن است و هم بابلِ بزرگ که زخمِ مرگبارش شفا یافته است. ایالات متحده، سازمان ملل متحد و فاحشهٔ صور نمایندهٔ پادشاهیِ هشتم و نهایی‌اند، اما هر سه در اتحادِ سه‌گانهٔ پادشاهیِ ششم هم‌پیمان‌اند؛ پادشاهی‌ای که آخرین قدرت است "برای جنگ با کلیسا و شریعتِ خدا."

ایالات متحده یک‌سومِ پادشاهیِ ششم است. سازمان ملل متحد، به‌عنوان بخشی از اتحادِ سه‌گانه، نیز یک‌سومِ پادشاهیِ ششم است و پاپیت نیز یک‌سومِ پادشاهیِ ششم است. در این سطح، عددِ ایالات متحده شش است و عددِ سازمان ملل متحد شش است و عددِ پاپیت شش است. اتحادِ سه‌گانه نمایانگرِ عددِ یک انسان، «مردِ گناه»، است و عددِ او شش-شش-شش است.

ششمین و آخرین پادشاهیِ جداگانه، ایالات متحده است، اما جهان را فریب می‌دهد، زیرا پیامبرِ کاذب است.

«قدرتِ وحشِ نخستین در برابر او» نمایانگرِ قدرتی است که پادشاهانِ اروپا، نخست از کلویس در سال ۴۹۶، به پاپیّت بخشیدند. ایالات متحده قدرتِ نظامی خود را، همراه با قدرتِ اقتصادی‌اش، برای فریب دادن و واداشتنِ جهان به کار می‌گیرد. ایالات متحده از طریق اجرای اجباریِ عبادتِ یکشنبه، جهان را وادار می‌کند تا پاپیّت را بپرستد. ایالات متحده با فروفرستادنِ آتش از آسمان (که نمادی از یک پیام است) شگفتی‌های عظیم انجام می‌دهد؛ امری که قرار است به‌وسیلهٔ بزرگراهِ اطلاعات تحقق یابد و نشانگرِ تکاملِ کاملِ شست‌وشوی مغزی و تبلیغات است، که تجلیِ مدرنِ هیپنوتیزم به‌شمار می‌رود. به سبب بحرانِ فزاینده‌ای که اسلام بر زمین وارد کرده است و در حالی که نقشِ خود را در به خشم آوردنِ ملت‌ها ایفا می‌کند، جهان فریب می‌خورد تا نظامِ جهانیِ ترکیبِ کلیسا و دولت را که از اژدها، وحش و نبیِ کاذب تشکیل شده است، بپذیرد.

وقتی آیهٔ هجده از باب سیزدهمِ مکاشفه می‌گوید «عددِ وحش را بشمارید»، آن عدد همان سه قدرتی است که با هم متحد می‌شوند تا ششمین و آخرین پادشاهی را تشکیل دهند. هنگامی که آن پادشاهیِ ۶۶۶ برقرار شود، تحققِ معمای نبوی خواهد بود که می‌گوید پادشاهِ هشتم از میانِ آن هفت است. آن معمای نبوی بخشی از حقیقتی است که هنگامی از مُهر گشوده می‌شود که شیرِ قبیلۀ یهودا مکاشفۀ عیسی مسیح را مُهرگشایی می‌کند.

از این رو، معمای پادشاهی نهایی ـ که همان پادشاهی ششمِ سه‌بخشی، یعنی بابلِ روحانیِ فراموش‌شده برای هفتاد سالِ نمادین، و همان رومِ مدرن، و نیز تصویرِ جهانیِ وحش است، که نمونه‌اش را در پادشاهی نخستِ بابل و پادشاهی چهارمِ رومِ بت‌پرست می‌بینیم ـ دو بار، از راه این تصریح که «خردمندان» این حقیقت را خواهند فهمید، مورد شهادت قرار می‌گیرد؛ زیرا معمای ۶۶۶ بر داشتنِ حکمت مبتنی است، همان‌گونه که معمای «هشتمین پادشاه که از میان هفت‌تاست» نیز چنین است.

برداشته شدن مهرهای مکاشفه‌ی عیسی مسیح را «حکیمان» درمی‌یابند، نه شریران. هر دو اشاره به حکمت در کتاب مکاشفه درباره‌ی کسانی است که «فهم» دارند، و آنچه «حکیمان» می‌فهمند همان «افزایش دانش» است. این «افزایش دانش» که همان مکاشفه‌ی عیسی مسیح است، مکاشفه‌ای است مبنی بر اینکه پادشاهی هشتم، که پادشاهی سه‌گانه‌ی ۶۶۶ است، در باب دوم دانیال نیز به تصویر کشیده شده است، زیرا گوهرهای رویای میلر در روزهای آخر باید ده برابر درخشان‌تر بتابند.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.