کتاب دانیال - شماره پنجاه و نه

اینک حکمت است. هر که فهم دارد، عددِ وحش را بشمارد؛ زیرا که آن عددِ انسان است؛ و عددش ششصد و شصت و شش است. ... و اینک اندیشه‌ای که حکمت دارد: آن هفت سر، هفت کوه‌اند که زن بر آنها نشسته است. مکاشفه ۱۳:۱۸، ۱۷:۹.

«تصویرِ وحش» نمایانگرِ آن نوع از پروتستانیسمِ مرتد است که هنگامی پدید خواهد آمد که کلیساهای پروتستان برای اجرای عقاید جزمیِ خود به یاری قدرتِ مدنی متوسل شوند. «نشانِ وحش» هنوز باید تعریف شود. نبرد عظیم، ۴۴۵.

تحمیلِ نگه‌داشتنِ یکشنبه از سوی کلیساهای پروتستان، تحمیلِ پرستشِ دستگاهِ پاپی—یعنی وحش—است. کسانی که با درکِ الزاماتِ فرمانِ چهارم، به‌جای سبتِ حقیقی، سبتِ کاذب را نگاه داشتن برمی‌گزینند، بدین‌وسیله به آن قدرتی که فقط اوست که چنین امری را فرمان داده، ادای حرمت می‌نهند. اما همین عملِ تحمیلِ یک وظیفهٔ دینی به‌دستِ قدرتِ مدنی، خودِ کلیساها را به ساختنِ تصویری برای وحش وا‌می‌دارد؛ از این‌رو تحمیلِ نگه‌داشتنِ یکشنبه در ایالات متحده به‌منزلهٔ تحمیلِ پرستشِ وحش و تصویرِ او خواهد بود. مناقشهٔ بزرگ، ۴۴۸، ۴۴۹.

«جهان از توفان و جنگ و اختلاف پر است. اما تحت رهبری واحد—قدرت پاپی—مردم برای مخالفت با خدا در شخص شاهدان او متحد خواهند شد.» شهادت‌ها، جلد ۷، ۱۸۲.

"پادشاهان و حاکمان و والیان بر خود داغ ضد مسیح نهاده‌اند و چون آن اژدها تصویر شده‌اند که می‌رود تا با مقدسان، با آنان که احکام خدا را حفظ می‌کنند و ایمان عیسی را دارند، جنگ کند." شهادت‌ها برای روحانیان، ۳۸.

«با صدور فرمانی که برخلاف قانون خدا، نهاد پاپی را الزام‌آور می‌سازد، ملت ما به‌طور کامل از راستکاری جدا خواهد شد. وقتی پروتستانیسم دست خود را از فراسوی شکاف برای فشردن دست قدرت رومی دراز کند، و هنگامی که بر فراز ورطه دست در دست روح‌گرایی نهد، و زمانی که تحت نفوذ این اتحاد سه‌گانه کشور ما هر اصل قانون اساسی خود را، به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری، نفی کند و برای ترویج اکاذیب و گمراهی‌های پاپی تمهیداتی فراهم آورد، آنگاه خواهیم دانست که زمان عمل شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.» شهادت‌ها، جلد ۵، صفحه ۴۵۱.

"کشورهای خارجی از الگوی ایالات متحده پیروی خواهند کرد. هرچند او پیشگام است، اما همان بحران دامنگیر مردم ما در همه نقاط جهان خواهد شد." گواهی‌ها، جلد ۶، ۳۹۵.

و آن ده شاخی که دیدی ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نیافته‌اند؛ اما برای ساعتی با آن وحش چون پادشاهان قدرت می‌یابند. آنان یکدل‌اند و قدرت و توان خود را به وحش خواهند سپرد. آنان با بره جنگ خواهند کرد و بره بر ایشان پیروز خواهد شد، زیرا او خداوندِ خداوندان و پادشاهِ پادشاهان است؛ و آنان که با او هستند، خوانده‌شدگان و برگزیدگان و وفاداران‌اند. مکاشفه 17:12-14.

و در آن روز هفت زن به یک مرد چنگ خواهند زد و خواهند گفت: نان خود را می‌خوریم و پوشاک خود را می‌پوشیم؛ فقط بگذار به نام تو خوانده شویم تا عار ما برداشته شود. در آن روز شاخهٔ خداوند زیبا و باشکوه خواهد بود، و میوهٔ زمین برای باقی‌ماندگان اسرائیل عالی و پسندیده خواهد بود. اشعیا ۴:۱، ۲.

اما دربارهٔ زمان‌ها و وقت‌ها، ای برادران، نیازی نیست که برای شما بنویسم. زیرا خودتان به‌خوبی می‌دانید که روزِ خداوند مانند دزدی در شب می‌آید. زیرا هنگامی که می‌گویند «صلح و امنیت»، آنگاه نابودی ناگهانی بر ایشان می‌آید، چنان‌که دردِ زایمان بر زنِ باردار؛ و نخواهند توانست بگریزند. اما شما، ای برادران، در تاریکی نیستید تا آن روز شما را مانند دزد غافلگیر کند. شما همگی فرزندانِ نور و فرزندانِ روز هستید؛ ما نه از شب‌ایم و نه از تاریکی. اول تسالونیکیان ۵:۱-۵.

و آن ده شاخی که بر آن وحش دیدی، همین‌ها از آن روسپی نفرت خواهند داشت و او را ویران و عریان خواهند کرد، و گوشتش را خواهند خورد و او را با آتش خواهند سوزاند. زیرا خدا در دل‌هایشان نهاده است که ارادهٔ او را به انجام رسانند و هم‌داستان شوند و پادشاهی خود را به آن وحش بسپارند، تا سخنان خدا تحقق یابد. مکاشفه ۱۷:۱۶، ۱۷.

از این رو بلایایش در یک روز خواهد آمد: مرگ و ماتم و قحطی؛ و به تمامی با آتش سوخته خواهد شد، زیرا خداوندِ خدا که بر او داوری می‌کند نیرومند است. و پادشاهانِ زمین که با او زنا کرده و در ناز و نعمت با او زیسته‌اند، چون دودِ سوختنِ او را ببینند، بر او خواهند گریست و برایش نوحه خواهند کرد، و از بیمِ عذابش از دور ایستاده، خواهند گفت: وای، وای بر آن شهرِ بزرگِ بابل، آن شهرِ نیرومند! زیرا در یک ساعت داوری‌ات فرا رسیده است. و بازرگانانِ زمین بر او خواهند گریست و سوگواری خواهند کرد، زیرا دیگر کسی متاعِ آنان را نمی‌خرد. مکاشفه ۱۸:۸-۱۱.

و فرشته‌ای را دیدم و شنیدم که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد و با آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، به سبب بانگ‌های دیگرِ شیپورهای آن سه فرشته که هنوز باید بنوازند! مکاشفه ۸:۱۳.

و پادشاهان زمین که با او زنا کرده و در ناز و نعمت با او زیسته‌اند، هنگامی که دود سوختن او را ببینند، بر او خواهند گریست و برای او ماتم خواهند گرفت؛ از بیم عذاب او از دور ایستاده، می‌گویند: وای، وای بر آن شهر بزرگ بابل، آن شهر نیرومند! زیرا در یک ساعت داوری تو فرارسید. ... بازرگانانِ این چیزها که به‌سبب او دولتمند شده بودند، از بیم عذاب او از دور ایستاده، گریان و نالان می‌گویند: وای، وای بر آن شهر بزرگ که به کتان لطیف و ارغوانی و سرخ‌فام پوشیده و با طلا و سنگ‌های گران‌بها و مرواریدها آراسته بود! زیرا در یک ساعت چنین ثروت عظیمی به نیستی مبدل شد. و هر کشتی‌سالار، و همه کسانی که در کشتی‌ها بودند، و دریانوردان، و هر که از راه دریا تجارت می‌کرد، از دور ایستادند و چون دود سوختن او را دیدند، فریاد برآوردند و گفتند: کدام شهر مانند این شهر بزرگ است! و خاک بر سر خود ریختند و فریادکنان، گریان و نالان گفتند: وای، وای بر آن شهر بزرگ که در آن همه صاحبان کشتی در دریا به‌سبب تجملات او دولتمند شده بودند! زیرا در یک ساعت ویران گردید. مکاشفه ۱۸:۹-۱۰، ۱۵-۱۹.

و آواز خود را بر ضد تو به گوش خواهند رسانید و به تلخی فریاد خواهند زد و خاک بر سر خود خواهند ریخت، خود را در خاکسترها خواهند غلتانید. و برای تو سرهای خویش را به‌کلی خواهند تراشید و پلاس بر کمر خواهند بست، و با تلخیِ دل و شیونِ تلخ برای تو خواهند گریست. و در شیون خود برایت مرثیه‌ای برخواهند داشت و بر تو نوحه خواهند کرد و خواهند گفت: کدام شهر است همچون صور، چون ویران‌شده‌ای در میان دریا؟ هنگامی که کالاهایت از دریاها بیرون می‌آمد، بسیاری از مردم را بهره‌مند می‌ساختی؛ پادشاهان زمین را به فراوانیِ ثروت و بازرگانیِ خویش توانگر می‌کردی. در زمانی که به‌سبب دریاها در ژرفای آب‌ها درهم شکسته شوی، کالاهایت و همه جماعتت در میان تو سقوط خواهند کرد. تمام ساکنان جزایر از تو در شگفت خواهند شد و پادشاهانشان سخت خواهند ترسید؛ چهره‌هایشان مضطرب خواهد شد. بازرگانان در میان مردم بر تو صفیر خواهند کشید؛ تو مایۀ وحشت خواهی شد، و دیگر هرگز نخواهی بود. حزقیال ۲۷:۳۰-۳۶.

آیا این است شهرِ شادمانِ شما که قدمتش از روزگارانِ کهن است؟ پاهای خودش او را به دوردست‌ها خواهد برد تا در غربت اقامت کند. چه کسی این تدبیر را بر ضدّ صور، آن شهرِ تاج‌بخش که بازرگانانش امیران‌اند و دادوستدکنندگانش آبرومندانِ زمین‌اند، اندیشیده است؟ خداوندِ لشکرها چنین قصد کرده است تا غرورِ هر جلالی را بیالاید و همه آبرومندانِ زمین را خوار سازد. اشعیا ۲۳:۷-۹.

هر قدر که خود را جلال داده و در ناز و نعمت زیسته است، به همان اندازه عذاب و ماتم به او دهید؛ زیرا در دل خود می‌گوید: «من ملکه‌ام و بیوه نیستم و هرگز ماتم نخواهم دید.» مکاشفه ۱۸:۷.

کلام خداوند بار دیگر به من رسید و گفت: اکنون، ای پسر انسان، مرثیه‌ای بر صور بردار. ... کشتی‌های ترشیش در بازار تو از تو می‌سرودند؛ و تو پُر شدی و در میان دریاها بسیار جلال یافتی. پاروزنانت تو را به آب‌های عظیم برده‌اند؛ باد شرقی تو را در میان دریاها شکسته است. حزقیال ۲۷:۱، ۲، ۲۵، ۲۶.

زیبا از حیث رفعت، شادمانیِ تمامیِ زمین، کوهِ صهیون است، در جانب‌های شمال، شهرِ پادشاهِ عظیم. خدا در کاخ‌های آن به‌عنوانِ پناهگاه شناخته می‌شود. زیرا اینک، پادشاهان گرد آمدند؛ با هم گذشتند. آن را دیدند و شگفت‌زده شدند؛ آشفته گشتند و شتابان گریختند. در آنجا ترس بر ایشان چیره شد، و دردی چون دردِ زنِ زائو. تو کشتی‌های ترشیش را با بادِ شرقی درهم می‌شکنی. چنان‌که شنیده بودیم، همان‌گونه در شهرِ خداوندِ لشکرها، در شهرِ خدای ما، دیده‌ایم؛ خدا آن را تا ابد برقرار خواهد ساخت. سلاه. مزمور ۴۸:۲‏-‏۸.

و در روزگار این پادشاهان، خدای آسمان‌ها سلطنتی برپا خواهد کرد که هرگز از میان نخواهد رفت؛ و آن سلطنت به قوم دیگری واگذار نخواهد شد، بلکه همهٔ این سلطنت‌ها را خُرد کرده و نابود خواهد ساخت، و تا ابد برقرار خواهد ماند. دانیال ۲:۴۴.

دیدم که همه با شدت نظر دوخته و اندیشه‌های خود را به بحران قریب‌الوقوعی که پیشِ روست کشیده‌اند. گناهان اسرائیل باید از پیش به داوری سپرده شوند. هر گناهی باید در مقدّس‌گاه اعتراف شود؛ آنگاه کار پیش خواهد رفت. این کار باید همین اکنون انجام شود. باقی‌مانده در زمان تنگی فریاد خواهند زد: «خدای من، خدای من، چرا مرا ترک کردی؟»

باران پسین بر آنان که پاک‌اند در راه است—آنگاه همه آن را همچون پیش‌تر دریافت خواهند کرد.

وقتی چهار فرشته رها کنند، مسیح پادشاهیِ خود را برپا خواهد کرد. هیچ‌کس بارانِ پسین را دریافت نخواهد کرد مگر آنان که هرچه در توان دارند انجام می‌دهند. مسیح به ما کمک خواهد کرد. همه می‌توانند به فیضِ خدا و به‌واسطهٔ خونِ عیسی، غالبان شوند. تمام آسمان به این کار علاقه‌مند است. فرشتگان علاقه‌مندند. Spalding and Magan, 3.

تا وقتی که کسانی که مدعی حقیقت‌اند به شیطان خدمت می‌کنند، سایهٔ دوزخی او بر دیدشان نسبت به خدا و آسمان پرده می‌افکند. آنان مانند کسانی خواهند بود که محبت نخستین خود را از دست داده‌اند. نمی‌توانند حقایق ابدی را ببینند. آنچه خدا برای ما مهیا کرده است در زکریا، باب‌های ۳ و ۴، و باب ۴ آیات ۱۲ تا ۱۴، نمایانده شده است: «و من باز پاسخ دادم و به او گفتم: این دو شاخهٔ زیتون چیست که از میان دو لولهٔ طلایی روغنِ طلایی را از خود بیرون می‌ریزند؟ و او پاسخ داد و به من گفت: آیا نمی‌دانی این‌ها چیست؟ گفتم: نه، ای سرورم. آنگاه گفت: این‌ها دو مسح‌شده‌اند که نزد خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند.»

خداوند سرشار از منابع است. او هیچ کمبود امکاناتی ندارد. به سبب کم‌ایمانی ما، دنیادوستی ما، حرف‌های پوچ و بیهوده‌مان، و بی‌ایمانی ما که در گفت‌وگوهای‌مان آشکار می‌شود، سایه‌های تیره گرد ما جمع می‌شوند. مسیح در کلام یا منش، به‌عنوان آن که تماماً دلپسند است و ممتازتر از ده‌هزار، آشکار نمی‌شود. هنگامی که جان راضی می‌شود خود را به بطالت برفرازد، روحِ خداوند نمی‌تواند کار چندانی برای آن انجام دهد. دیدِ کوتاه‌بین ما سایه را می‌بیند، اما شکوهِ فراسوی آن را نمی‌تواند ببیند. فرشتگان چهار باد را نگه می‌دارند؛ چهار بادی که به صورت اسبی خشمگین تصویر شده است و می‌کوشد خود را رها کند و بر چهرهٔ سراسر زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

«آیا بر آستانۀ همین جهانِ ابدی به خواب خواهیم رفت؟ آیا کرخت و سرد و مرده خواهیم بود؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَسِ خدا در قوم او دمیده می‌شد، تا بر پای‌های خویش بایستند و زنده شوند. ما نیاز داریم که ببینیم راه تنگ است و دروازه باریک. اما چون از دروازۀ تنگ عبور می‌کنیم، فراخیِ آن بی‌حد و حصر است.» Manuscript Releases, جلد 20، ص. 217.