In chapters seventeen and eighteen of Revelation an angel brings the vision of the judgment of the papacy to John. In the breakdown of her ultimate judgment the kingdoms of Bible prophecy are represented.

در باب‌های هفدهم و هجدهمِ کتاب مکاشفه، فرشته‌ای رویای داوریِ پاپیت را به یوحنا نشان می‌دهد. در تفصیلِ داوریِ نهاییِ او، پادشاهی‌هایی که در نبوت‌های کتاب مقدس آمده‌اند به تصویر کشیده می‌شوند.

And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

در اینجا ذهنی است که حکمت دارد. سرهای هفت‌گانه هفت کوه‌اند که زن بر آن‌ها نشسته است. و هفت پادشاه هستند: پنج تن سقوط کرده‌اند، یکی هست، و دیگری هنوز نیامده است؛ و چون بیاید، باید زمانی کوتاه بماند. و آن وحش که بود و نیست، همو هشتمی است و از آن هفت است و به هلاکت می‌رود. مکاشفه ۱۷:۹‏-‏۱۱.

John had been spiritually conveyed to 1798, where he is instructed that the seven heads on the beast that carried the papal woman were seven kings. A king is a kingdom, and a kingdom is also a head in Bible prophecy. In 1798, five kingdoms had fallen and one was then ruling. A seventh kingdom was yet future, and it was represented by ten kings. Then John was informed that the eighth kingdom was the papal beast, that was of the seven. The papacy was the fifth kingdom, and it had received a deadly wound, so that when its deadly wound is healed, it then becomes the eighth head that is of the seven.

یوحنا به‌طور روحانی به سال ۱۷۹۸ منتقل شده بود؛ در آنجا به او گفته شد که هفت سرِ آن وحش که زنِ پاپی را حمل می‌کرد، هفت پادشاه بودند. در نبوت‌های کتاب‌مقدس، پادشاه همان پادشاهی است و پادشاهی نیز یک سر به‌شمار می‌آید. در سال ۱۷۹۸، پنج پادشاهی سقوط کرده بودند و یکی در آن هنگام حکومت می‌کرد. پادشاهی هفتم هنوز در آینده بود و با ده پادشاه نمایانده می‌شد. سپس به یوحنا اطلاع داده شد که پادشاهی هشتم همان وحشِ پاپی است که از میان آن هفت است. پاپیت پادشاهی پنجم بود و زخمی مرگبار دریافت کرده بود، به‌گونه‌ای که وقتی زخم مرگبارش شفا یابد، آنگاه به سرِ هشتمی بدل می‌شود که از آن هفت است.

In Daniel two the first four kingdoms are Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. Those four literal kingdoms also represent four spiritual kingdoms, and together they identify the eight kings, or heads of Revelation seventeen, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Daniel chapter two, is the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, and Revelation seventeen is the last, so they must agree, for God never changes.

در باب دومِ دانیال، چهار پادشاهیِ نخست عبارت‌اند از بابل، ماد و پارس، یونان و روم. آن چهار پادشاهیِ حقیقی همچنین نمایندهٔ چهار پادشاهیِ روحانی‌اند و در کنار هم هشت پادشاه، یا سرهای باب هفدهمِ مکاشفه، را مشخص می‌کنند، زیرا عیسی همیشه پایانِ چیزی را با آغازِ آن نشان می‌دهد. باب دومِ دانیال نخستین اشاره به پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس است و باب هفدهمِ مکاشفه آخرینِ آن؛ پس باید با هم همخوان باشند، زیرا خدا هرگز تغییر نمی‌کند.

The fifth kingdom that had fallen in 1798, was spiritual Babylon, the papacy. The sixth kingdom that was in power in 1798, was the two-horned kingdom that had been typified by the two-horned kingdom of the Medes and Persians. The seventh kingdom, which consists of ten kings, who in 1798 had not yet come, is the one-world government, that had been typified by Greece, the one-world government of Alexander the Great. The eighth head, who was of the seven was the fifth kingdom that had a deadly wound, yet lived again when the deadly wound was healed.

پادشاهی پنجم که در سال ۱۷۹۸ سقوط کرده بود، بابل روحانی، یعنی دستگاه پاپی بود. پادشاهی ششم که در سال ۱۷۹۸ در قدرت بود، پادشاهی دوشاخه‌ای بود که نمونه‌اش پادشاهی دوشاخهٔ مادها و پارس‌ها بود. پادشاهی هفتم، که از ده پادشاه تشکیل می‌شود و در سال ۱۷۹۸ هنوز نیامده بودند، حکومت واحد جهانی است که نمونه‌اش یونان، حکومت واحد جهانی اسکندر کبیر بود. سرِ هشتم، که از میان آن هفت بود، همان پادشاهی پنجم بود که زخمی مرگبار داشت، اما وقتی آن زخم مرگبار شفا یافت، دوباره زنده شد.

The judgment of the great whore occurs in the “hour” of the Sunday law crisis, that is a period of time beginning with the Sunday law in the United States and continuing through history until human probation closes. In that “hour,” which in Daniel is identified as “the days of these kings”, God will set up His kingdom. In that “hour” the latter rain is being poured out.

داوریِ فاحشهٔ بزرگ در «ساعتِ» بحرانِ قانونِ یکشنبه رخ می‌دهد؛ یعنی دوره‌ای از زمان که با قانونِ یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود و در طول تاریخ ادامه می‌یابد تا مهلتِ امتحانیِ بشر به پایان برسد. در آن «ساعت»، که در دانیال از آن با عنوانِ «روزهای این پادشاهان» یاد شده است، خدا پادشاهیِ خود را برپا خواهد کرد. در همان «ساعت»، بارانِ پسین در حال فرو ریختن است.

“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

باران پسین بر آنان که پاک‌اند در راه است—آنگاه همه آن را همچون پیش‌تر دریافت خواهند کرد.

“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.

هنگامی که چهار فرشته دست بردارند، مسیح پادشاهی خود را برپا خواهد کرد. هیچ‌کس بارانِ واپسین را دریافت نمی‌کند جز آنان که هرچه از دستشان برمی‌آید انجام می‌دهند. اسپالدینگ و مگن، ۳.

The outpouring of the latter rain is progressive, for it corresponds to the judgment, and judgment is progressive. The Millerites understood they were living at the feet of the image of Daniel chapter two. They believed that Rome was the final earthly kingdom, and they were right, but limited in their understanding.

ریزشِ بارانِ پسین تدریجی است، زیرا با داوری همخوانی دارد و داوری نیز تدریجی است. پیروانِ میلر دریافته بودند که در زمانِ پاهای پیکرهٔ بابِ دومِ کتابِ دانیال زندگی می‌کنند. آنان بر این باور بودند که روم آخرین پادشاهیِ زمینی است، و حق با آنان بود، اما درک‌شان محدود بود.

The “days of these kings,” does occur in the history of the kingdom of Rome, but it is not the history of pagan or papal Rome, it is the history of modern Rome. The Millerites applied pagan and papal Rome as one kingdom, and in so doing they used a passage from the book of Ezekiel concerning the final king of Judah (Zedekiah), to uphold their understanding.

عبارت «ایامِ آن پادشاهان» در تاریخ پادشاهیِ روم مصداق دارد، اما نه در تاریخ رومِ بت‌پرست یا رومِ پاپی، بلکه در تاریخِ رومِ مدرن. میلریت‌ها رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی را یک پادشاهی به شمار آوردند و برای تأیید برداشت خود، از بخشی از کتابِ حزقیال دربارهٔ آخرین پادشاه یهودا (صدقیا) استفاده کردند.

And thou, profane wicked prince of Israel, whose day is come, when iniquity shall have an end, Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: this shall not be the same: exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him. Ezekiel 21:25–27.

و تو، ای شاهزادهٔ ناپاک و شریرِ اسرائیل، که روزت فرا رسیده است، هنگامی که بیداد به پایان می‌رسد، چنین می‌فرماید خداوند خدا: دیهیم را بردار و تاج را از سر برگیر؛ این دیگر همان نخواهد بود: فرودست را سرافراز کن و فرادست را فرو افکن. من آن را واژگون، واژگون، واژگون خواهم کرد؛ و دیگر نخواهد بود، تا آن‌که آن که حق از آنِ اوست بیاید؛ و آن را به او خواهم داد. حزقیال ۲۱:۲۵-۲۷.

From Zedekiah there would be three kingdoms that would be “overturned,” that would lead to Christ, whose “right it is,” to rule. Babylon, Medo-Persia and Greece would all be overthrown until the kingdom of Rome, and during the history of that fourth kingdom, Christ would come and set up a kingdom. He did that very thing.

از زمان صدقیا، سه پادشاهی وجود خواهد داشت که «سرنگون» خواهند شد و این به مسیح—آن‌که «حق از آنِ اوست» تا سلطنت کند—منتهی خواهد شد. بابل، ماد-پارس و یونان همگی سرنگون خواهند شد تا نوبت به پادشاهی روم برسد، و در طول تاریخ آن پادشاهی چهارم، مسیح خواهد آمد و پادشاهی‌ای برپا خواهد کرد. او دقیقاً همین کار را کرد.

“Foremost among those who were rapidly leading the nation to ruin was Zedekiah their king. Forsaking utterly the counsels of the Lord as given through the prophets, forgetting the debt of gratitude he owed Nebuchadnezzar, violating his solemn oath of allegiance taken in the name of the Lord God of Israel, Judah’s king rebelled against the prophets, against his benefactor, and against his God. In the vanity of his own wisdom he turned for help to the ancient enemy of Israel’s prosperity, “sending his ambassadors into Egypt, that they might give him horses and much people.’

در صدرِ کسانی که با شتاب ملت را به تباهی می‌کشاندند، صدقیا، پادشاهشان، بود. او اندرزهای خداوند را که به‌واسطهٔ انبیا داده شده بود به‌کلی وانهاد، حقِ سپاسی را که به نبوکدنصر داشت از یاد برد، و سوگندِ سختِ وفاداری را که به نام یهوه، خدای اسرائیل، یاد کرده بود، شکست؛ پادشاه یهودا بر ضد انبیا، بر ضد ولی‌نعمتِ خود، و بر ضد خدای خود شورید. در غرورِ حکمتی که از آنِ خود می‌پنداشت، برای یاری به دشمنِ دیرینهٔ رونقِ اسرائیل رو آورد و «سفیران خود را به مصر فرستاد تا برایش اسبان و مردم بسیار بیاورند».

“‘Shall he prosper?’ the Lord inquired concerning the one who had thus basely betrayed every sacred trust; ‘shall he escape that doeth such things? or shall he break the covenant, and be delivered? As I live, saith the Lord God, surely in the place where the king dwelleth that made him king, whose oath he despised, and whose covenant he brake, even with him in the midst of Babylon he shall die. Neither shall Pharaoh with his mighty army and great company make for him in the war: … seeing he despised the oath by breaking the covenant, when, lo, he had given his hand, and hath done all these things, he shall not escape.’ Ezekiel 17:15–18.

«آیا کامیاب خواهد شد؟» خداوند دربارهٔ آن که چنین فرومایه‌وار به هر امانت مقدسی خیانت کرده بود پرسید؛ «آیا کسی که چنین کارهایی می‌کند خواهد گریخت؟ یا عهد را بشکند و رهایی یابد؟ به حیات خودم، خداوند خدا می‌گوید، یقیناً در همان جایی که پادشاهی که او را پادشاه کرد ساکن است، همان پادشاهی که او سوگندش را خوار شمرد و عهدش را شکست، نزد خود او در میانِ بابل خواهد مرد. و فرعون نیز با لشکر نیرومند و گروه عظیم خود در جنگ به سود او کاری نخواهد توانست کرد؛ ... زیرا او سوگند را با شکستن عهد خوار شمرد، با آن‌که دست خود را داده بود، و چون همهٔ این کارها را کرده است، نخواهد گریخت.» حزقیال ۱۷:۱۵-۱۸.

“To the ‘profane wicked prince’ had come the day of final reckoning. ‘Remove the diadem,’ the Lord decreed, ‘and take off the crown.’ Not until Christ Himself should set up His kingdom was Judah again to be permitted to have a king. ‘I will overturn, overturn, overturn, it,’ was the divine edict concerning the throne of the house of David; ‘and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 450, 451.

برای آن «شهزادهٔ ملعون و شریر»، روزِ حسابِ نهایی فرا رسیده بود. «افسر را بردار»، خداوند حکم فرمود، «و تاج را از سر بردار.» از آن پس، تا وقتی که خودِ مسیح پادشاهیِ خویش را برپا سازد، دیگر به یهودا اجازه داده نشد که پادشاه داشته باشد. «آن را واژگون، واژگون، واژگون خواهم ساخت»، این بود فرمان الهی دربارهٔ تختِ خاندانِ داوود؛ «و دیگر نخواهد بود، تا آن‌که آن‌که حق از آنِ اوست بیاید؛ و من آن را بدو خواهم سپرد.» حزقیال ۲۱:۲۵‏–‏۲۷. انبیاء و پادشاهان، ۴۵۰، ۴۵۱.

Miller was correct, but his understanding was limited, for the kingdom Christ set up when he walked among men, was not the final earthly kingdom. There was yet to be four kings after the kingdom of pagan Rome. Yet Christ did establish the kingdom of “grace” at the cross, but that kingdom was not set up in the days of the ten kings of Revelation seventeen, nor was it set up during the time of the latter rain. The kingdom which Christ establishes in the last days, is his kingdom of “glory.” Sister White speaks directly of both of these kingdoms.

میلر درست می‌گفت، اما فهم او محدود بود، زیرا آن پادشاهی‌ای که مسیح هنگامی که در میان انسان‌ها راه می‌رفت بنا نهاد، پادشاهیِ زمینیِ نهایی نبود. پس از پادشاهیِ رومِ بت‌پرست هنوز چهار پادشاهِ دیگر در پیش بود. با این همه، مسیح پادشاهیِ «فیض» را بر صلیب برقرار کرد، اما آن پادشاهی نه در روزگار ده پادشاهِ مکاشفهٔ هفده برپا شد و نه در زمان «بارانِ پسین». آن پادشاهی که مسیح در روزهای آخر برقرار می‌کند، پادشاهیِ «جلال» اوست. خواهر وایت به‌صراحت دربارهٔ هر دوی این پادشاهی‌ها سخن می‌گوید.

The Millerites understood that Christ established a kingdom during the history of the fourth kingdom, and they were correct, but limited in their understanding. In the history of the fourth kingdom, Christ set up the kingdom of “grace,” and in the history of the eighth kingdom, He set up His kingdom of “glory.” In the history when He set up the kingdom of “grace,” the Holy Spirit was poured out at Pentecost. Pentecost typifies the outpouring of the latter rain, in the history where He sets up his kingdom of “glory.”

پیروان میلر دریافتند که مسیح در دوران پادشاهی چهارم ملکوتی را برپا کرد، و در این امر درست می‌گفتند، اما درکشان محدود بود. در دوران پادشاهی چهارم، مسیح ملکوت «فیض» را برپا کرد، و در دوران پادشاهی هشتم، ملکوت «جلال» خود را برپا کرد. در دورانی که او ملکوت «فیض» را برپا کرد، روح‌القدس در روز پنتیکاست ریخته شد. پنتیکاست نمونه‌ای از ریزش «باران پسین» است، در آن دورانی که او ملکوت «جلال» خود را برپا می‌کند.

The message of Pentecost was the message of Christ’s literal resurrection. The message of the latter rain, at least partially, is the message of the symbolic resurrection represented by the prophetic riddle that the eighth being of the seven, which is fulfilled in the beast, and also the two horns of the earth beast. The fourth and the eighth kingdoms are where Christ establishes His kingdom.

پیام پنتیکاست پیام قیامِ واقعیِ مسیح بود. پیامِ بارانِ پسین، دست‌کم تا حدی، پیامِ قیامِ نمادینی است که با معمای نبویِ «هشتم که از هفت است» — که در وحش تحقق می‌یابد — و نیز با دو شاخِ وحشِ زمین نمایانده شده است. پادشاهی‌های چهارم و هشتم جایی هستند که مسیح پادشاهیِ خود را برقرار می‌کند.

“The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

اعلامی که شاگردان به نام خداوند کرده بودند، از هر حیث درست بود و رویدادهایی که بدان اشاره می‌کرد، همان هنگام در حال وقوع بود. پیامشان این بود: «وقت به کمال رسیده و ملکوت خدا نزدیک است.» در پایانِ «آن زمان»—شصت‌ونه هفتهٔ دانیال 9 که قرار بود تا به مسیح، «آن مسح‌شده»، امتداد یابد—مسیح پس از تعمیدش به‌دست یوحنا در اردن، مسحِ روح را دریافت کرده بود. و «ملکوت خدا» که اعلام کرده بودند نزدیک است، با مرگ مسیح استقرار یافت. این ملکوت، چنان‌که به آنان آموخته شده بود، یک پادشاهی زمینی نبود؛ و نه آن ملکوتِ آینده و فنا‌ناپذیر که زمانی برپا خواهد شد که «سلطنت و اقتدار و عظمتِ پادشاهی زیر تمام آسمان به قومِ مقدسانِ حضرت اعلی داده شود»؛ آن ملکوتِ جاویدان که در آن «همهٔ حکومت‌ها او را خدمت خواهند کرد و از او اطاعت خواهند نمود.» دانیال 7:27. در کاربرد کتاب‌مقدس، تعبیر «ملکوت خدا» هم برای اشاره به ملکوتِ فیض و هم ملکوتِ جلال به کار می‌رود. پولس در رساله به عبرانیان ملکوتِ فیض را به تصویر می‌کشد. پس از اشاره به مسیح، شفیعِ دلسوزی که «با احساس ناتوانی‌های ما همدرد است»، رسول می‌گوید: «پس بیایید با دلیری به تختِ فیض نزدیک شویم تا رحمت بیابیم و فیض پیدا کنیم.» عبرانیان 4:15، 16. تختِ فیض نمایانگر ملکوتِ فیض است؛ زیرا وجودِ تخت دلالت بر وجودِ ملکوت دارد. در بسیاری از مَثَل‌های خود، مسیح تعبیر «ملکوت آسمان» را برای اشاره به کارِ فیضِ الهی در دل‌های انسان‌ها به کار می‌برد.

“So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

پس تختِ جلال نمایانگر پادشاهیِ جلال است؛ و به این پادشاهی در سخنانِ نجات‌دهنده اشاره شده است: «هنگامی که پسرِ انسان در جلالِ خود آید و همهٔ فرشتگانِ مقدّس با او باشند، آنگاه بر تختِ جلالِ خود خواهد نشست؛ و تمامیِ امّت‌ها در برابرِ او گرد خواهند آمد.» متی ۲۵:۳۱، ۳۲. این پادشاهی هنوز در پیش است. تا بازگشتِ دومِ مسیح برپا نخواهد شد.

“The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.

ملکوتِ فیض بلافاصله پس از سقوطِ انسان بنیاد نهاده شد، هنگامی که طرحی برای رستگاریِ نسلِ مجرم تدبیر گردید. در آن هنگام در قصدِ خدا و به موجبِ وعدهٔ او وجود داشت؛ و انسان‌ها می‌توانستند از راهِ ایمان تابعانِ آن شوند. اما عملاً تا مرگِ مسیح استقرار نیافت. حتی پس از آغاز خدمتِ زمینی‌اش، نجات‌دهنده که از سرسختی و ناسپاسیِ انسان‌ها خسته شده بود، ممکن بود از قربانیِ جلجتا کناره بگیرد. در جتسیمانی، جامِ محنت در دستش می‌لرزید. حتی همان‌دم می‌توانست عرقِ آمیخته به خون را از پیشانی‌اش بزداید و نسلِ مجرم را واگذارد تا در شرارتِ خویش هلاک شوند. اگر چنین می‌کرد، هیچ رستگاری‌ای برای انسانِ سقوط‌کرده ممکن نمی‌بود. اما وقتی نجات‌دهنده جانِ خویش را تسلیم کرد و با آخرین نفس فریاد زد: «تمام شد»، تحققِ طرحِ رستگاری تضمین شد. وعدهٔ نجاتی که در عدن به آن زوجِ گناهکار داده شده بود، تثبیت گردید. ملکوتِ فیض، که پیش‌تر به موجبِ وعدهٔ خدا وجود داشت، آنگاه استقرار یافت.

“Thus the death of Christ—the very event which the disciples had looked upon as the final destruction of their hope—was that which made it forever sure. While it had brought them a cruel disappointment, it was the climax of proof that their belief had been correct. The event that had filled them with mourning and despair was that which opened the door of hope to every child of Adam, and in which centered the future life and eternal happiness of all God’s faithful ones in all the ages.

پس مرگِ مسیح—همان رویدادی که شاگردان آن را نابودیِ نهاییِ امیدِ خود می‌پنداشتند—همان چیزی بود که آن امید را برای همیشه استوار ساخت. هرچند برایشان ناامیدیِ جانکاهی به همراه آورده بود، همان قاطع‌ترین گواه بود که نشان می‌داد باورشان درست بوده است. همان واقعه‌ای که آنان را از سوگ و یأس آکنده کرده بود، درِ امید را به روی هر فرزندِ آدم گشود و آیندهٔ حیات و سعادتِ جاودانِ همهٔ وفادارانِ خدا در همهٔ اعصار بر آن متمرکز بود.

“Purposes of infinite mercy were reaching their fulfillment, even through the disappointment of the disciples. While their hearts had been won by the divine grace and power of His teaching, who ‘spake as never man spake,’ yet intermingled with the pure gold of their love for Jesus, was the base alloy of worldly pride and selfish ambitions. Even in the Passover chamber, at that solemn hour when their Master was already entering the shadow of Gethsemane, there was ‘a strife among them, which of them should be accounted the greatest.’ Luke 22:24. Their vision was filled with the throne, the crown, and the glory, while just before them lay the shame and agony of the garden, the judgment hall, the cross of Calvary. It was their pride of heart, their thirst for worldly glory, that had led them to cling so tenaciously to the false teaching of their time, and to pass unheeded the Saviour’s words showing the true nature of His kingdom, and pointing forward to His agony and death. And these errors resulted in the trial—sharp but needful—which was permitted for their correction. Though the disciples had mistaken the meaning of their message, and had failed to realize their expectations, yet they had preached the warning given them of God, and the Lord would reward their faith and honor their obedience. To them was to be entrusted the work of heralding to all nations the glorious gospel of their risen Lord. It was to prepare them for this work that the experience which seemed to them so bitter had been permitted.” The Great Controversy, 347, 348.

مقاصد رحمت بی‌پایان، حتی از خلال نومیدی شاگردان، به تحقق می‌پیوست. در حالی که دل‌های ایشان به برکت فیض الهی و قدرت تعلیمات او که «چنان سخن می‌گفت که هیچ انسانی هرگز سخن نگفته بود» فتح شده بود، با این همه، در میان طلای ناب محبتشان به عیسی، آلیاژ پستِ غرور دنیوی و جاه‌طلبی‌های خودخواهانه نیز آمیخته بود. حتی در بالاخانۀ فِصَح، در آن ساعت پرهیبت که استادشان از پیش قدم به سایۀ جتسیمانی می‌نهاد، «میان ایشان نزاعی درگرفت که کدام‌یک بزرگ‌تر شمرده شود.» لوقا ۲۲:۲۴. نگاهشان به تخت و تاج و جلال دوخته شده بود، در حالی که درست پیش رویشان ننگ و رنج باغ، تالار داوری و صلیب جلجتا قرار داشت. همین غرور دل و تشنگی برای شکوه دنیوی بود که آنان را بر آن داشت با سماجت به آموزه‌های باطل زمانۀ خود بیاویزند و سخنان نجات‌دهنده را که ماهیت حقیقی پادشاهی‌اش را نشان می‌داد و به رنج و مرگ او اشاره می‌کرد، نادیده بگیرند. و همین خطاها به آزمایشی—سخت اما لازم—انجامید که برای اصلاحشان اجازه داده شد. هرچند شاگردان معنای پیام خود را به خطا گرفته و در تحقق انتظاراتشان ناکام مانده بودند، اما همان هشداری را که از جانب خدا به ایشان داده شده بود موعظه کرده بودند، و خداوند ایمانشان را پاداش می‌داد و اطاعتشان را ارج می‌نهاد. کار اعلام انجیل پُرجلالِ خداوند برخاسته‌شان به همۀ قوم‌ها به ایشان سپرده می‌شد. و برای آماده ساختنشان برای این کار بود که آن تجربه—که به نظرشان بسی تلخ می‌آمد—اجازه داده شد. مناقشه عظیم، ۳۴۷، ۳۴۸.

In the book of Revelation, the “mind that has wisdom” counts “the number of a man”, and recognizes that “the man” is also the eighth kingdom, that is of the seven. The “man of sin” is the head of the eighth kingdom that rules over the kings and merchants of the earth, who the seven churches join with to avoid the reproach of persecution, and who is seated upon many waters.

در کتاب مکاشفه، "ذهنی که حکمت دارد" "عددِ یک انسان" را می‌شمارد و درمی‌یابد که "آن انسان" همچنین پادشاهیِ هشتم است، که از آنِ هفت است. "مردِ گناه" سرِ پادشاهیِ هشتم است که بر پادشاهان و بازرگانانِ زمین حکم می‌راند؛ هفت کلیسا برای پرهیز از ننگِ آزار و جفا با او می‌پیوندند و او بر آب‌های بسیار نشسته است.

And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

و به من گفت: آب‌هایی که دیدی، که آن فاحشه بر آنها نشسته است، قوم‌ها و جماعت‌ها و امت‌ها و زبان‌ها هستند. مکاشفه ۱۷:۱۵

The “man of sin” rules over the political, monetary, religious, and civil world, and all men, except those who have obtained the victory over the beast, and his image, his mark and the number of his name.

«مردِ گناه» بر جهانِ سیاسی، مالی، دینی و مدنی، و بر همهٔ انسان‌ها حکمرانی می‌کند، مگر آنان که بر وحش و تصویر او و نشان او و شمارهٔ نامش پیروزی یافته‌اند.

And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

و دیدم چیزی چون دریای شیشه‌ای آمیخته با آتش؛ و کسانی را که بر وحش و بر تصویرش و بر نشانش و بر عدد نامش پیروز شده بودند، دیدم که بر دریای شیشه‌ای ایستاده بودند و چنگ‌های خدا را در دست داشتند. و سرود موسی، بندهٔ خدا، و سرود بره را می‌خواندند و می‌گفتند: کارهای تو عظیم و شگفت‌انگیزند، ای خداوند، خدای قادر مطلق؛ راه‌های تو عادل و راستند، ای پادشاه قدیسان. مکاشفه ۱۵:‏۲، ۳.

The “wise” who understand the “increase of knowledge,” when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, are those who have “understanding” and “count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six.” That “understanding” represents part of the three-step testing process that always occurs when Jesus unseals a prophecy. This is why it is noted that they have “gotten the victory over” “the number of his name.”

«خردمندان» که «افزایش دانش» را درمی‌یابند، هنگامی که مکاشفهٔ عیسی مسیح مُهرش گشوده می‌شود، همان کسانی‌اند که «فهم» دارند و «عددِ وحش را می‌شمارند: زیرا آن عددِ انسان است؛ و عددِ او ششصد و شصت و شش است.» آن «فهم» نمایانگر بخشی از فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای است که همواره هنگامی رخ می‌دهد که عیسی مُهرِ نبوتی را می‌گشاید. از همین رو آمده است که آنان بر «عددِ نامِ او» «غلبه یافته‌اند».

To obtain victory is to pass a test, and those who are “wise” and “understand” get the victory associated with the number 666, and the verse also identifies that there are eight kingdoms, and that the eighth is of the seven. That “secret” is represented in Daniel chapter two, for Daniel’s prayer was to understand “the secret.” The revelation that there are eight kingdoms, and the eighth kingdom is of the seven, and the number of that kingdom is 666, is the secret Daniel is represented as obtaining by his prayer, and Daniel represents the “wise” of God’s last days.

به دست آوردن پیروزی یعنی پشت سر گذاشتن یک آزمون، و کسانی که «خردمندند» و «فهم دارند» پیروزیِ مرتبط با عدد ۶۶۶ را به دست می‌آورند، و آیه همچنین نشان می‌دهد که هشت پادشاهی وجود دارد و هشتمی از همان هفت است. آن «راز» در باب دومِ کتاب دانیال نشان داده شده است، زیرا دعای دانیال برای فهمیدنِ «راز» بود. این مکاشفه که هشت پادشاهی وجود دارد، و پادشاهیِ هشتم از همان هفت است، و عددِ آن پادشاهی ۶۶۶ است، همان رازی است که چنین نمایانده شده که دانیال با دعایش آن را به دست آورد، و دانیال نمایندهٔ «خردمندانِ» روزهای آخرِ خداست.

Daniel represents the “wise” of the last days who have the secret of Daniel two unsealed unto them, and that secret is the revelation that the last and first reference to the kingdoms of Bible prophecy is that there are eight kingdoms in the image. That revelation upholds the Millerite understanding of Daniel chapter two, but shines ten times brighter, once it is recognized. Its brilliance, being ten times brighter, represents a test which the “wise” get victory over, for the eighth kingdom that is of the seven, is also the sixth kingdom which is a threefold union of the dragon, the beast and false prophet. As such, the dragon, the beast and the false prophet are all the sixth kingdom, and together represent 666.

دانیال نمایانگر «خردمندانِ» ایام آخر است که راز باب دومِ دانیال برای آنان گشوده شده است، و آن راز این مکاشفه است که نخستین و آخرین اشاره دربارهٔ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب مقدس این است که در آن تمثال هشت پادشاهی وجود دارد. این مکاشفه برداشتِ میلاریتی از باب دومِ دانیال را تأیید می‌کند، اما وقتی شناخته شود، ده برابر درخشان‌تر می‌درخشد. درخشندگیِ آن، که ده برابر بیشتر است، نمایانگر آزمونی است که «خردمندان» بر آن فائق می‌آیند، زیرا پادشاهیِ هشتم، که از میان آن هفت است، همان پادشاهیِ ششم نیز هست که اتحادی سه‌گانه از اژدها، وحش و نبیِ کاذب است. بنابراین، اژدها، وحش و نبیِ کاذب همگی پادشاهیِ ششم‌اند و با هم نمایانگر ۶۶۶ هستند.

Nebuchadnezzar was tested by the revelation of Daniel chapter two, and he failed the test. In Daniel two, Daniel represents the “wise” who pass the test of the secret of the image. Nebuchadnezzar in chapter three represents the wicked that fail the very same test. Nebuchadnezzar, as the first king of the first kingdom, represents the last king of the last kingdom. He therefore represents the “man of sin,” the man of prophecy that the seven churches take hold of. Man was created on the sixth day, and the number six is therefore the number of mankind. The number of Nebuchadnezzar is six. Nebuchadnezzar failed the test of the number 666, and represented the wicked of the last days. As a symbol of the man of sin, his number is six.

نبوکدنصر با مکاشفهٔ باب دوم کتاب دانیال آزموده شد و در آن آزمون مردود گردید. در باب دوم دانیال، دانیال نمایندهٔ «حکیمان» است که از آزمون راز تمثال سربلند بیرون می‌آیند. نبوکدنصر در باب سوم نمایندهٔ شریرانی است که در همان آزمون مردود می‌شوند. نبوکدنصر، چون نخستین پادشاهِ نخستین پادشاهی است، نمایندهٔ آخرین پادشاهِ آخرین پادشاهی است. پس او نمایندهٔ «مرد گناه»، مردِ نبوتی است که هفت کلیسا به او تمسک می‌جویند. انسان در روز ششم آفریده شد و بنابراین عدد شش عددِ بشر است. عدد نبوکدنصر شش است. نبوکدنصر در آزمون عدد ۶۶۶ مردود شد و نمایندهٔ شریرانِ ایام آخر بود. به‌عنوان نمادی از مرد گناه، عدد او شش است.

Nebuchadnezzar the king made an image of gold, whose height was threescore cubits, and the breadth thereof six cubits: he set it up in the plain of Dura, in the province of Babylon. Daniel 3:1.

پادشاه نبوکدنصر مجسمه‌ای از طلا ساخت که بلندی آن شصت ذراع و پهنایش شش ذراع بود؛ آن را در دشت دورا، در ولایت بابل، برپا کرد. دانیال ۳:۱.

The golden image was sixty cubits, by six cubits and it was made by Nebuchadnezzar, whose number is six. The image was erected in rebellion to the light of the image of chapter two, and the threefold description of the image, when you understand the number of Nebuchadnezzar is six, equates to six, six, six.

تمثال طلایی شصت ذراع در شش ذراع بود و آن را نبوکدنصر ساخت، که عدد او شش است. آن تمثال در عصیان بر ضد نورِ تمثالِ باب دوم برافراشته شد، و توصیف سه‌گانۀ تمثال، وقتی درک کنید که عدد نبوکدنصر شش است، برابر با شش، شش، شش می‌شود.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“The thought of establishing the empire and a dynasty that should endure forever, appealed very strongly to the mighty ruler before whose arms the nations of earth had been unable to stand. With an enthusiasm born of boundless ambition and selfish pride, he entered into counsel with his wise men as to how to bring this about. Forgetting the remarkable providences connected with the dream of the great image; forgetting also that the God of Israel through His servant Daniel had made plain the significance of the image, and that in connection with this interpretation the great men of the realm had been saved an ignominious death; forgetting all except their desire to establish their own power and supremacy, the king and his counselors of state determined that by every means possible they would endeavor to exalt Babylon as supreme, and worthy of universal allegiance.

اندیشهٔ برپایی امپراتوری و دودمانی که تا ابد پایدار بماند، سخت دلِ آن فرمانروای نیرومندی را ربود که ملت‌های زمین تاب ایستادگی در برابر بازوی او را نداشتند. با شور و شوقی برخاسته از جاه‌طلبی بی‌کران و غرورِ خودخواهانه، با خردمندانش به رایزنی نشست تا راهِ تحقق آن را بیابد. بی‌اعتنا به عنایاتِ شگفتی که با رؤیای پیکرهٔ عظیم پیوند داشت؛ و نیز فراموش کرده بودند که خدای اسرائیل به‌دستِ بنده‌اش دانیال معنای آن پیکره را آشکار کرده بود و در پیِ این تعبیر، بزرگانِ قلمرو از مرگی ننگین رهایی یافته بودند؛ و جز آرزوی استقرارِ قدرت و برتریِ خویش همه چیز را از یاد برده، شاه و مشاورانِ دربارش بر آن شدند که با هر وسیلهٔ ممکن بکوشند بابل را به عالی‌ترین مرتبه برکشند و شایستهٔ وفاداریِ همگانی سازند.

“The symbolic representation by which God had revealed to king and people His purpose for the nations of earth, was now to be made to serve for the glorification of human power. Daniel’s interpretation was to be rejected and forgotten; truth was to be misinterpreted and misapplied. The symbol designed of Heaven to unfold to the minds of men important events of the future, was to be used to hinder the spread of the knowledge that God desired the world to receive. Thus through the devisings of ambitious men, Satan was seeking to thwart the divine purpose for the human race. The enemy of mankind knew that truth unmixed with error is a power mighty to save; but that when used to exalt self and to further the projects of men, it becomes a power for evil.

آن بازنمایی نمادینی که خدا به‌وسیلهٔ آن مقصود خود را دربارهٔ ملت‌های زمین بر پادشاه و مردم آشکار کرده بود، اکنون قرار بود در خدمت تمجیدِ قدرت انسانی به کار گرفته شود. تعبیر دانیال قرار بود کنار گذاشته و به فراموشی سپرده شود؛ حقیقت قرار بود ناروا تفسیر و نابجا به کار بسته شود. نمادی که از سوی آسمان مقرر شده بود تا رویدادهای مهم آینده را بر ذهن‌های انسان‌ها بگشاید، قرار بود برای بازداشتن از گسترش آن دانشی به کار رود که خدا می‌خواست جهان آن را دریافت کند. بدین‌سان، شیطان از رهگذر تدابیرِ مردان جاه‌طلب می‌کوشید مقصود الهی را برای نوع بشر ناکام گذارد. دشمنِ بشریت می‌دانست که حقیقتِ عاری از خطا نیرویی نیرومند برای نجات است؛ اما هنگامی که برای بزرگداشتِ خود و پیشبردِ مقاصدِ مردمان به کار رود، به نیرویی برای شر بدل می‌شود.

“From his rich store of treasure, Nebuchadnezzar caused to be made a great golden image, similar in its general features to that which had been seen in vision, save in the one particular of the material of which it was composed. Accustomed as they were to magnificent representations of their heathen deities, the Chaldeans had never before produced anything so imposing and majestic as this resplendent statue, threescore cubits in height and six cubits in breadth. And it is not surprising that in a land where idol worship was of universal prevalence, the beautiful and priceless image in the plain of Dura, representing the glory of Babylon and its magnificence and power, should be consecrated as an object of worship. This was accordingly provided for, and a decree went forth that on the day of the dedication all should show their supreme loyalty to the Babylonian power by bowing before the image.” Prophets and Kings, 504, 505.

از گنجینهٔ سرشار خود، نبوکدنصر فرمان داد پیکره‌ای بزرگِ زرّین ساخته شود؛ پیکره‌ای که در ویژگی‌های کلی به آنچه در رؤیا دیده شده بود شباهت داشت، جز در یک مورد، یعنی جنس ماده‌ای که از آن ساخته شده بود. با آنکه کلدانیان به نمایش‌های باشکوه خدایان وثنی خود خو گرفته بودند، هرگز چیزی چنین پرابهت و باشکوه چون این تندیس فروزان پدید نیاورده بودند: پیکره‌ای با شصت ذراع ارتفاع و شش ذراع عرض. و شگفت‌آور نیست که در سرزمینی که بت‌پرستی عمومیت داشت، آن پیکرهٔ زیبا و نفیس در دشت دورا ـ که نمایانگر جلال بابل و شکوه و قدرت آن بود ـ به‌عنوان شیئی برای پرستش تقدیس شود. بدین‌سان تمهیدات آن فراهم شد و فرمانی صادر گردید که در روز تقدیس، همگان با سجده در برابر پیکره نهایت وفاداری خود را به قدرت بابل ابراز کنند. انبیا و پادشاهان، صفحات ۵۰۴ و ۵۰۵.