کتاب دانیال - شماره شصت و دو

اکنون داوری این جهان است؛ اکنون رئیس این جهان بیرون افکنده خواهد شد. و من، اگر از زمین بالا برده شوم، همه را به سوی خود خواهم کشید. یوحنا ۱۲:۳۱، ۳۲.

لیکن در ایام آواز فرشتهٔ هفتم، هنگامی که به دمیدن آغاز کند، سرّ خدا، چنان‌که آن را به بندگان خود، یعنی پیامبران، اعلام کرده است، به انجام خواهد رسید. مکاشفه ۱۰:۷.

در جایی که مکاشفه‌ای نیست، قوم هلاک می‌شود؛ اما هر که شریعت را پاس می‌دارد، خوشبخت است. امثال ۲۹:۱۸.

درنگ کنید و شگفت‌زده شوید؛ فریاد برآورید و فریاد کنید: آنان مست‌اند، اما نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، اما نه از نوشیدنیِ مست‌کننده. زیرا خداوند روحِ خوابِ عمیق را بر شما فرو ریخته و چشمانتان را بسته است: پیامبران و حاکمان شما، یعنی بینایان را پوشانیده است. و رؤیای همه برای شما چون سخنانِ کتابی شده است که مُهر شده است؛ آن را به کسی که باسواد است می‌سپارند و می‌گویند: از تو می‌خواهم، این را بخوان؛ و او می‌گوید: نمی‌توانم، زیرا مُهر شده است. و کتاب را به کسی که بی‌سواد است می‌سپارند و می‌گویند: از تو می‌خواهم، این را بخوان؛ و او می‌گوید: من بی‌سوادم. اشعیا ۲۹:۹-۱۲

واعظان و مردم به کتاب مکاشفه همچون امری اسرارآمیز نگریسته‌اند و آن را کم‌اهمیت‌تر از دیگر بخش‌های کتاب مقدس دانسته‌اند. اما من دیدم که این کتاب به‌راستی مکاشفه‌ای است که برای منفعت ویژهٔ کسانی که در روزهای آخر خواهند زیست عطا شده است تا آنان را در تشخیص جایگاه حقیقی‌شان و وظیفه‌شان راهنمایی کند. خدا اندیشهٔ ویلیام میلر را به سوی نبوت‌ها معطوف کرد و دربارهٔ کتاب مکاشفه نوری عظیم به او بخشید. نوشته‌های اولیه، ۲۳۱.

کسی که ورای ظاهر را می‌بیند و دل‌های همه انسان‌ها را می‌خواند، درباره کسانی که «نورِ عظیم» یافته‌اند، می‌گوید: «آنان به سبب وضعیت اخلاقی و روحانی خود دچار اندوه و حیرت نمی‌شوند. آری، آنان راه‌های خود را برگزیده‌اند و جان‌شان در رجاسات‌شان شادمان است. من نیز فریب‌هایشان را خواهم برگزید و ترس‌هایشان را بر آنان خواهم آورد؛ زیرا چون خواندم، کسی پاسخ نداد؛ چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه در نظر من بدی کردند و آنچه را که بدان خشنود نبودم، برگزیدند. خدا بر آنان گمراهیِ نیرومندی خواهد فرستاد تا دروغی را باور کنند، زیرا محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند، بلکه در ناراستی خشنود بودند.» اشعیا ۶۶:۳، ۴؛ دوم تسالونیکیان ۲:۱۱، ۱۰، ۱۲.

معلم آسمانی پرسید: «چه فریب نیرومندتری می‌تواند ذهن را بفریبد از این ادعا که شما بر بنیاد درست بنا می‌کنید و خدا کارهای شما را می‌پذیرد، حال آن‌که در واقع بسیاری امور را مطابق سیاست دنیوی پیش می‌برید و بر ضد یهوه گناه می‌کنید؟ آه، این فریبی بزرگ است، گمراهی‌ای دل‌فریب که بر اذهان چیره می‌شود، آنگاه که کسانی که "روزی حقیقت را شناخته‌اند"، ظاهر دینداری را به جای روح و قدرت آن می‌گیرند؛ وقتی می‌پندارند که ثروتمندند و نعمت‌هایشان افزون شده و به هیچ چیز نیاز ندارند، حال آن‌که در واقع به همه چیز نیازمندند.» شهادت‌ها، جلد ۸، صفحات ۲۴۹، ۲۵۰.

خادمان تقدیس‌نشده در برابر خدا صف‌آرایی می‌کنند. در یک دم، هم مسیح را می‌ستایند و هم خدای این جهان را. در حالی که به‌ظاهر مسیح را می‌پذیرند، براباس را در آغوش می‌گیرند و با اعمالشان می‌گویند: «نه این مرد، بلکه براباس.» همهٔ کسانی که این سطور را می‌خوانند، برحذر باشند. شیطان به آنچه می‌تواند انجام دهد لاف زده است. او می‌اندیشد که وحدتی را که مسیح برای وجودش در کلیسای خود دعا کرد، از هم بپاشاند. می‌گوید: «خواهم رفت و روحی دروغ‌گو خواهم شد تا هر که را بتوانم بفریبم، عیب‌جویی کنم، محکوم سازم و تحریف کنم.» اگر مولودِ فریب و شهادتِ دروغ را در کلیسایی که «نوری عظیم» و شواهدی بزرگ یافته است، راه دهند، آن کلیسا پیامِ فرستادهٔ خداوند را کنار خواهد گذاشت و نامعقول‌ترین ادعاها و پنداشت‌های کاذب و نظریه‌های باطل را خواهد پذیرفت. شیطان به حماقتشان می‌خندد، زیرا می‌داند حقیقت چیست.

بسیاری بر منبرهای ما خواهند ایستاد، با مشعلِ نبوتِ دروغین در دست، افروخته از مشعلِ جهنمیِ شیطان. اگر شک و بی‌ایمانی پرورانده شوند، خادمانِ امین از میانِ مردمی که می‌پندارند بسیار می‌دانند دور خواهند شد. «اگر می‌دانستی»، مسیح گفت، «حتی تو، دست‌کم در همین روزِ تو، آنچه به آرامش تو مربوط است! اما اکنون از چشمانت پنهان شده‌اند.»

با این همه، بنیاد خدا پابرجاست. خداوند آنان را که از آنِ اویند می‌شناسد. خادم تقدیس‌شده نباید در سخنش هیچ فریبی باشد. باید همچون روز روشن و از هر شائبهٔ شر مبرّا باشد. خدمت و مطبوعاتِ تقدیس‌شده نیرویی خواهند بود برای تاباندن نور حقیقت بر این نسلِ کج‌رفتار. نور، ای برادران، نور بیشتری نیاز داریم. در صهیون شیپور را بنوازید؛ در کوه مقدس بانگ هشدار برآورید. سپاه خداوند را، با دل‌های تقدیس‌شده، گرد آورید تا بشنوند که خداوند به قوم خود چه خواهد گفت؛ زیرا او برای هر که گوش فرا دهد، نوری فزون‌تر فراهم کرده است. بگذارید مسلح و مجهز شوند و به نبرد برخیزند—برای یاری خداوند بر ضد زورمندان. خدا خود برای اسرائیل عمل خواهد کرد. هر زبانِ دروغگو خاموش خواهد شد. دست‌های فرشتگان نقشه‌های فریبکارانه‌ای را که در حال شکل‌گیری‌اند بر هم خواهند زد. دژهای شیطان هرگز پیروز نخواهند شد. پیروزی قرین پیام فرشتهٔ سوم خواهد بود. چنان‌که سالار سپاه خداوند دیوارهای اَریحا را فروریخت، قومِ فرمان‌نگهدارِ خداوند نیز پیروز خواهد شد و همهٔ عواملِ مخالف شکست خواهند خورد. مبادا هیچ‌کس از خادمان خدا که با پیامی آسمانی نزد ایشان آمده‌اند گلایه کند. دیگر در پیِ عیب‌جویی از آنان نباشید و مگویید: «بیش از حد قاطع‌اند؛ بسیار تند سخن می‌گویند.» شاید سخت سخن بگویند؛ اما آیا این لازم نیست؟ اگر به آواز یا پیام او توجه نکنند، خدا گوشِ شنوندگان را به لرزه خواهد انداخت. او کسانی را که در برابر کلام خدا مقاومت می‌کنند محکوم خواهد کرد.

«شیطان هر تدبیر ممکن را اندیشیده است تا هیچ چیز در میان ما به‌عنوان یک قوم پدید نیاید که ما را توبیخ و سرزنش کند و ما را برانگیزد تا خطاهای خود را کنار بگذاریم. اما قومی هست که تابوت خدا را حمل خواهند کرد. برخی از میان ما بیرون خواهند رفت که دیگر تابوت را بر دوش نخواهند کشید. اما اینان نمی‌توانند دیوارهایی برپا کنند که حقیقت را سد کنند؛ زیرا آن تا به آخر پیش خواهد رفت و اوج خواهد گرفت. در گذشته خدا مردانی را برانگیخته است، و هنوز نیز مردانِ آماده‌ای دارد که در انتظارِ فرصت‌اند، مهیّا برای اجرای فرمان او—مردانی که از محدودیت‌هایی خواهند گذشت که چیزی نیست جز دیوارهایی اندود شده با ملاتِ سست. وقتی خدا روح خود را بر انسان‌ها می‌ریزد، آنان دست به کار خواهند شد. آنان کلام خداوند را اعلام خواهند کرد؛ صدای خود را چون شیپور بلند خواهند کرد. حقیقت در دست‌های ایشان کاستی نخواهد یافت و نیروی خود را از دست نخواهد داد. آنان قوم را از تعدّیاتشان آگاه خواهند ساخت و خاندان یعقوب را از گناهانشان.» شهادت‌ها برای واعظان، 409–411.

یک امر بر جانم سنگینی می‌کند: کمبود عظیم محبت خدا؛ محبتی که بر اثر مقاومتِ پیوسته در برابر نور و حقیقت، و نیز به سبب نفوذِ کسانی که در خدمتِ فعالانه درگیر بوده‌اند ـ کسانی که در برابر شواهدِ روی‌هم‌انباشته نفوذی اعمال کرده‌اند تا کارِ پیامِ فرستادهٔ خدا را خنثی کنند ـ از دست رفته است. من ایشان را متوجهِ قومِ یهود می‌کنم و می‌پرسم: آیا باید برادرانِ خود را واگذاریم تا همان مسیرِ مقاومتِ کورکورانه را تا خودِ پایانِ مهلت طی کنند؟ اگر روزی قومی به دیده‌بانانِ راستین و وفاداری نیاز داشته باشد که سکوت نکنند، شب و روز فریاد برآورند و هشدارهایی را که خدا داده به صدا درآورند، آن قوم ادونتیست‌های روز هفتم‌اند. کسانی که نورِ عظیم و فرصت‌های مبارک داشته‌اند، که مانند کفرناحوم از نظرِ امتیاز تا آسمان برکشیده شده‌اند، آیا باید به سببِ عدمِ بهره‌گیری به تاریکی‌ای واگذاشته شوند که متناسب با عظمتِ نوری است که به آنان داده شده؟

می‌خواهم از برادران‌مان که در کنفرانس عمومی گرد خواهند آمد تمنا کنم که به پیامی که به لاودیکیان داده شده گوش فرا دهند. چه وضعیت هولناکِ کوری‌ای دارند! این موضوع بارها و بارها به آگاهی شما رسانده شده است، اما نارضایتی شما از وضعیت روحانی‌تان آن‌قدر عمیق و دردناک نبوده که به اصلاح بینجامد. «تو می‌گویی: دولتمندم، دارایی‌ام فزون شده و به هیچ چیز نیاز ندارم؛ و نمی‌دانی که تو بیچاره و بدبخت و فقیر و کور و برهنه‌ای.» گناهِ خودفریبی بر کلیساهای ماست. زندگی دینی بسیاری دروغی بیش نیست. انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۶، صفحات ۱۰۶ و ۱۰۷.

در کفرناحوم، عیسی در فاصله‌های میان سفرهای رفت‌وآمد خود اقامت می‌کرد، و این شهر به «شهر خودش» معروف شد. این شهر بر کرانه‌های دریاچهٔ جلیل قرار داشت و، اگر نگوییم در خودِ جلگه، در نزدیکی مرزهای جلگهٔ زیبای گِنّسارت بود. اشتیاق اعصار، ۲۵۲.

و به پسر او یک سبط خواهم داد، تا داود، بنده‌ام، در اورشلیم، شهری که آن را برگزیده‌ام تا نام خود را در آن بگذارم، همیشه چراغی در حضور من داشته باشد. اول پادشاهان ۱۱:۳۶.

در میان کسانی که خود را فرزندان خدا می‌دانند، چه اندک شکیبایی نشان داده شده است، چه بسیار سخنان تلخ گفته شده است، و چه اندازه محکومیت علیه کسانی که از ایمان ما نیستند ابراز گردیده است. بسیاری، اعضای کلیساهای دیگر را گناهکاران بزرگ پنداشته‌اند، در حالی که خداوند چنین به ایشان نمی‌نگرد. کسانی که این‌گونه به اعضای کلیساهای دیگر می‌نگرند، باید زیر دست توانای خدا فروتن شوند. آنانی که ایشان محکوم می‌کنند، شاید نوری اندک و فرصت‌ها و امتیازاتی کم داشته‌اند. اگر نوری را که بسیاری از اعضای کلیساهای ما داشته‌اند آنان نیز می‌داشتند، ممکن بود به مراتب بیشتر پیش روند و ایمان خود را بهتر به جهان نمایان سازند. دربارهٔ کسانی که به نور خود فخر می‌فروشند و با این حال در آن سلوک نمی‌کنند، مسیح می‌گوید: «اما به شما می‌گویم، در روز داوری برای صور و صیدون تحمل‌پذیرتر خواهد بود تا برای شما. و تو، کَفَرنَحوم [ادونتیست‌های روز هفتم، که نوری عظیم داشته‌اید]، که تا آسمان [از نظر امتیاز] برکشیده شده‌ای، به هاویه فرو آورده خواهی شد؛ زیرا اگر اعمال نیرومندی که در تو انجام شده است در سدوم انجام می‌شد، تا امروز باقی می‌ماند. اما به شما می‌گویم، که در روز داوری برای سرزمین سدوم تحمل‌پذیرتر خواهد بود تا برای تو.» در آن وقت عیسی پاسخ داده گفت: «تو را شکر می‌کنم، ای پدر، ای خداوندِ آسمان و زمین، زیرا این امور را از دانایان و خردمندان [در نظر خودشان] پنهان داشته‌ای و بر کودکان آشکار کرده‌ای.»

«و اکنون، چون همهٔ این کارها را کرده‌اید، خداوند می‌گوید: من با شما سخن گفتم، بامدادان برمی‌خاستم و سخن می‌گفتم، اما نشنیدید؛ شما را خواندم، اما پاسخ ندادید؛ از این‌رو با این خانه که به نام من نامیده شده و به آن توکل دارید، و نیز با مکانی که به شما و پدرانتان دادم، همان خواهم کرد که با شیلو کردم. و شما را از حضور خود بیرون خواهم افکند، چنان‌که همهٔ برادرانتان را بیرون افکندم، یعنی تمام نسل افرایم را.»

خداوند در میان ما مؤسساتی بسیار مهم برپا کرده است، و این مؤسسات باید اداره شوند، نه چنان‌که مؤسسات دنیوی اداره می‌شوند، بلکه مطابق نظم الهی. باید با نگاهی یکسره معطوف به جلال او اداره شوند تا به هر طریق ممکن نفوسِ در حال هلاکت نجات یابند. گواهی‌های روح به قوم خدا رسیده است، و با این‌همه بسیاری به توبیخ‌ها، هشدارها و نصایح اعتنا نکرده‌اند.

اکنون این را بشنوید، ای قوم نادان و بی‌فهم؛ که چشمان دارید و نمی‌بینید؛ که گوش‌ها دارید و نمی‌شنوید: آیا از من نمی‌ترسید؟ خداوند می‌گوید. آیا در حضور من نمی‌لرزید، من که ریگ را به حکمی جاودانه حدّ دریا قرار داده‌ام تا از آن نگذرد؛ و اگرچه موج‌های آن خود را به هم می‌کوبند، باز نمی‌توانند چیره شوند؛ اگرچه غرش می‌کنند، با این همه از آن درنمی‌گذرند؟ اما این قوم دلی سرکش و یاغی دارد؛ عصیان کرده و دور شده‌اند. و در دل خود نمی‌گویند: اکنون از خداوند خدای خود بترسیم، که باران، چه نخستین و چه پسین، را به موسم آن می‌بخشد؛ او هفته‌های مقرّرِ درو را برای ما نگاه می‌دارد. بی‌عدالتی‌های شما این چیزها را از شما برگردانده، و گناهان شما نیکی‌ها را از شما بازداشته است. . . . قضیه را، قضیهٔ یتیم را، داوری نمی‌کنند، با این همه کامیاب‌اند؛ و حق نیازمندان را داوری نمی‌کنند. آیا به سبب این‌ها جزا ندهم؟ خداوند می‌گوید؛ آیا نفس من از چنین امتی انتقام نگیرد؟

«آیا خداوند ناچار خواهد شد بگوید: “برای این قوم دعا مکن؛ نه فریاد و نه دعایی برایشان برمیاور، و نزد من برایشان شفاعت مکن؛ زیرا تو را نخواهم شنید”؟ “از این‌رو رگبارها بازداشته شده‌اند و بارانِ پسین نباریده است... آیا از این پس مرا نخواهی خواند: ای پدر من، تو راهنمای جوانی منی؟”» Review and Herald، ۱ اوت ۱۸۹۳.

«هنگامی که مسیح به جهان آمد تا دین راستین را عینیت بخشد و اصولی را که باید بر دل‌ها و اعمال انسان‌ها حکم‌فرما باشد برافرازد، باطل چنان بر کسانی که از چنان نوری عظیم برخوردار بودند چنگ انداخته بود که دیگر آن نور را درنمی‌یافتند و هیچ تمایلی نداشتند که سنت را به سود حقیقت واگذارند. آنان آموزگار آسمانی را رد کردند، خداوندِ جلال را مصلوب کردند تا بتوانند رسوم و ساخته‌های خود را حفظ کنند. همین روح امروز نیز در جهان آشکار است. آدمیان از کاوش در حقیقت بیزارند، مبادا سنت‌هایشان برهم خورد و نظمی نو پدید آید. در انسان همواره آمادگیِ لغزش وجود دارد، و انسان‌ها به طور طبیعی گرایش دارند که اندیشه‌ها و دانشِ بشری را بسیار برافرازند، در حالی که امرِ الهی و جاودانه نه شناخته می‌شود و نه قدر می‌بیند.» رهنمودها درباره کارِ مدرسهٔ سبت، ۴۷.