The northern and southern kingdoms were scattered under God’s indignation for twenty-five hundred and twenty years in fulfillment of the broken covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The forty-six years between the conclusion of the first and last indignations represented the gathering of those two kingdoms into one kingdom of spiritual modern Israel in 1844. The gathering of those two nations was represented by the two sticks which Ezekiel joined together and the two sticks the widow of Zarephath gathered in the story of Elijah. On October 22, 1844 the prophetic history of the northern and southern kingdoms concluded and in so doing it repeated the history of the beginning of those two kingdoms.

پادشاهی‌های شمالی و جنوبی زیر غضب خدا به مدت دو هزار و پانصد و بیست سال پراکنده شدند؛ این امر تحققِ پیمانِ شکستهٔ مندرج در لاویان باب‌های ۲۵ و ۲۶ بود. چهل‌وشش سالِ میان پایان نخستین و آخرین غضب‌ها نمایانگر گردآوری آن دو پادشاهی در قالب یک پادشاهیِ اسرائیلِ روحانیِ مدرن در سال ۱۸۴۴ بود. گردآوری آن دو قوم با دو چوبی که حزقیال به هم پیوست و نیز با دو چوبی که بیوهٔ صرفت در داستان ایلیا جمع کرد، نشان داده شد. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، تاریخ نبوی پادشاهی‌های شمالی و جنوبی به پایان رسید و بدین‌سان تاریخ آغاز آن دو پادشاهی تکرار شد.

Jeroboam instituted a counterfeit system of worship in the northern kingdom in order to prevent his subjects from travelling to Judah and worshipping God in the sanctuary in Jerusalem.

یربعام در پادشاهی شمالی نظامی جعلی برای پرستش برقرار کرد تا از سفر رعایایش به یهودا و پرستش خدا در هیکلِ اورشلیم جلوگیری کند.

And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

و یربعام در دل خود گفت: اکنون پادشاهی به خاندان داود بازخواهد گشت. اگر این قوم برای گزاردن قربانی به خانهٔ خداوند در اورشلیم بالا روند، آنگاه دل این قوم بار دیگر به سوی سرور خود، یعنی رحبعام پادشاه یهودا، برخواهد گشت؛ و مرا خواهند کشت و باز نزد رحبعام پادشاه یهودا خواهند رفت. پس پادشاه مشورت کرد و دو گوسالهٔ زرّین ساخت و به آنان گفت: رفتن شما به اورشلیم بسیار دشوار است؛ ای اسرائیل، اینک خدایان تو که تو را از زمین مصر برآوردند. و یکی را در بیت‌ئیل نهاد و دیگری را در دان گذاشت. و این کار مایهٔ گناه شد، زیرا قوم برای سجده کردن نزد آن، تا دان می‌رفتند. و خانه‌ای بر بلندی‌ها ساخت و از میان فرودستان قوم، کاهنانی گماشت که از پسران لاوی نبودند. و یربعام در ماه هشتم، در روز پانزدهم ماه، جشنی مانند جشنِ یهودا مقرر داشت و بر قربانگاه قربانی گذرانید. چنین در بیت‌ئیل کرد: برای گوساله‌هایی که ساخته بود قربانی نمود، و در بیت‌ئیل کاهنانِ عبادتگاه‌های مرتفعی را که ساخته بود گماشت. پس در روز پانزدهمِ ماه هشتم، یعنی در همان ماهی که به رأیِ دلِ خود تعیین کرده بود، بر قربانگاهی که در بیت‌ئیل ساخته بود قربانی گذرانید و برای بنی‌اسرائیل جشنی مقرر داشت؛ و بر قربانگاه قربانی گذرانید و بخور سوزانید. اول پادشاهان ۱۲:۲۶–۳۳

His system of worship was typical of Catholicism (paganism), for as with Aaron’s rebellion, it established an image to and of the beast. The two calf images were made of gold, symbolizing Babylon. The images were dedicated to the gods of Egypt, who were identified as Aaron had also identified them; as “the gods that had brought them up out of the land of Egypt.” He built two altars in two cities, which when considered together represent the combination of church (Bethel) and state (Dan). The altars were counterfeits of the true altar, which is Christ, just as Catholicism claims to be Christ’s earthly representative. He raised up a corrupted priesthood, as are the priests of Catholicism. He selected a day for his worship service that was specifically different from the days of any of God’s true feast days, thus representing the controversy over the true and false day of worship.

نظام پرستش او نمونه‌ای از کاتولیسیسم (بت‌پرستی) بود، زیرا همانند عصیان هارون، تصویری برای وحش و از آنِ وحش برپا کرد. دو پیکرهٔ گوساله از طلا ساخته شدند که نماد بابل بودند. آن تصاویر به خدایان مصر تقدیم شدند؛ همان‌گونه که هارون نیز آنان را چنین معرفی کرده بود: «خدایانی که ایشان را از سرزمین مصر بیرون آوردند.» او دو مذبح در دو شهر بنا کرد که اگر با هم در نظر گرفته شوند، نشان‌دهندهٔ ترکیب کلیسا (بیت‌ئیل) و حکومت (دان) هستند. آن مذبح‌ها بدل‌های مذبح حقیقی بودند، که همان مسیح است؛ همان‌گونه که کاتولیسیسم ادعا می‌کند نمایندهٔ زمینی مسیح است. او طبقهٔ کهانتِ فاسدی برپا کرد، همان‌گونه که کاهنان کاتولیسیسم فاسدند. او روزی برای مراسم پرستش خود برگزید که عمداً با روزهای هر یک از اعیاد راستین خدا متفاوت بود، و بدین‌سان جدال بر سر روز راستین و دروغینِ پرستش را نمایان ساخت.

In the inauguration of his false system of worship, God sent a prophet from Judah to rebuke his counterfeit system of worship.

در آغاز برپایی نظامِ باطلِ پرستشِ او، خداوند پیامبری از یهودا فرستاد تا نظامِ جعلیِ پرستشِ او را سرزنش کند.

And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:1–3.

و اینک، مرد خدایی از یهودا به کلام خداوند به بیت‌ئیل آمد؛ و یربعام نزد قربانگاه ایستاده بود تا بخور بسوزاند. او به کلام خداوند بر ضد قربانگاه ندا داد و گفت: ای قربانگاه، ای قربانگاه، خداوند چنین می‌فرماید: اینک پسری برای خاندان داوود زاده خواهد شد، به نام یوشیّا؛ و بر تو کاهنانِ بلندی‌ها را که بر تو بخور می‌سوزانند بر تو قربانی خواهد کرد، و استخوان‌های آدمیان بر تو سوزانده خواهد شد. و همان روز نشانه‌ای داد و گفت: این است نشانه‌ای که خداوند فرموده است: اینک قربانگاه شکافته خواهد شد و خاکسترِ روی آن فرو ریخته خواهد شد. اول پادشاهان ۱۳:۱-۳.

The prophet from Judah proclaimed a threefold prophecy identifying the future birth of king Josiah. He predicted that Josiah would slay the wicked priests who were employed at the counterfeit altar and that Josiah would also burn men’s bones upon that very altar. He also gave Jeroboam a sign, identifying that Jeroboam’s altar would be broken open and the ashes would pour out. All of these things were fulfilled according to the Word of the Lord, but when Jeroboam heard the proclamation of the prophet he was angered and sought to deal with the prophet, but God was in control.

پیامبری از یهودا پیشگویی‌ای سه‌گانه اعلام کرد که از تولد آیندهٔ پادشاهی به نام یوشیا خبر می‌داد. او پیش‌بینی کرد که یوشیا کاهنان شریری را که در آن مذبح جعلی خدمت می‌کردند خواهد کشت و نیز استخوان‌های مردان را بر همان مذبح خواهد سوزاند. او نشانه‌ای هم به یربعام داد، مبنی بر اینکه مذبح یربعام شکافته خواهد شد و خاکستر از آن بیرون خواهد ریخت. همهٔ این امور مطابق کلام خداوند تحقق یافت، اما وقتی یربعام اعلام پیامبر را شنید خشمگین شد و درصدد برآمد با پیامبر برخورد کند، ولی خدا بر اوضاع مسلط بود.

And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him. And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. 1 Kings 13:4, 5.

و چنین شد که چون یربعامِ پادشاه سخن مرد خدا را، که بر ضد مذبح در بیت‌ئیل فریاد برآورده بود، شنید، دست خود را از مذبح دراز کرده گفت: «او را بگیرید.» و دستش، که بر ضد او دراز کرده بود، خشک شد، چنان‌که نتوانست آن را به سوی خود بازآورد. و نیز مذبح شکافته شد و خاکستر از مذبح بیرون ریخت، مطابق علامتی که مرد خدا بر حسب کلام خداوند داده بود. اول پادشاهان ۱۳:۴، ۵.

The sign was immediately fulfilled, and Jeroboam’s hand was paralyzed.

نشانه بی‌درنگ تحقق یافت و دستِ یربعام فلج شد.

And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:6–10.

و پادشاه در پاسخ به مرد خدا گفت: اکنون به درگاه یهوه خدای تو تضرع کن و برای من دعا کن تا دستم دوباره به حالت پیشین بازگردد. پس مرد خدا به درگاه خداوند تضرع نمود و دست پادشاه دوباره سالم شد و مانند قبل گردید. آنگاه پادشاه به مرد خدا گفت: با من به خانه بیا و رفع خستگی کن، و من به تو پاداشی خواهم داد. اما مرد خدا به پادشاه گفت: اگر نصف خانه‌ات را هم به من بدهی، با تو نخواهم آمد، و در این مکان نه نان خواهم خورد و نه آب خواهم نوشید، زیرا به موجب کلام خداوند به من چنین دستور داده شده است که: نان نخور، آب ننوش و از همان راهی که آمدی باز مگرد. پس او از راهی دیگر رفت و از همان راهی که به بیت‌ئیل آمده بود بازنگشت. اول پادشاهان ۱۳:۶–۱۰.

Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the northern and southern kingdoms of literal ancient Israel end in the history where the two sticks are joined into one stick, representing the nation of spiritual modern Israel.

عیسی همواره پایان هر چیز را با آغاز آن نشان می‌دهد، و آغاز پادشاهی‌های شمالی و جنوبیِ اسرائیلِ باستانیِ جسمانی به تاریخی ختم می‌شود که در آن دو چوب به یک چوبِ واحد به هم می‌پیوندند، و این نمایانگر قومِ اسرائیلِ روحانیِ امروزی است.

In the history where the two sticks were joined a three-step testing process was initiated at the time of the end in 1798. Both sticks (kingdoms) were being gathered in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. At the first disappointment in the spring of 1844, the Protestants failed the testing process and became the daughters of Catholicism, thus repeating the inauguration of a counterfeit system of worship, as had been typified by Jeroboam.

در تاریخی که طی آن دو چوب به هم پیوستند، در سال ۱۷۹۸، در زمانِ پایان، یک روندِ آزمایشیِ سه‌مرحله‌ای آغاز شد. هر دو چوب (پادشاهی‌ها) در آستانهٔ ریزشِ روح‌القدس در فریادِ نیمه‌شب گردآوری می‌شدند. در نخستین ناامیدی در بهارِ ۱۸۴۴، پروتستان‌ها در روندِ آزمایش مردود شدند و دخترانِ کاتولیسیسم شدند و بدین‌سان بنیان‌گذاریِ یک نظامِ جعلیِ پرستش را، چنان‌که یربعام نمونه‌اش را نشان داده بود، تکرار کردند.

The Protestant Reformation was a work which God accomplished in order to bring the church in the wilderness out of the superstitions, traditions and customs of the Roman church. From the time of Martin Luther more and more truths were revealed identifying the whore of Tyre as nothing more than a pagan system of worship covered with a false profession of Christianity. It was the Lord’s purpose to bring his captive people out of darkness, as He had done when His people were slaves in Egypt. He delivered them from the bondage of Egypt to give them His law. The Protestant’s refusal to follow after the increasing light of the knowledge that was unsealed in 1798, prevented them from recognizing the law and the true sanctuary work of Christ in 1844.

رفورماسیون پروتستان کاری بود که خدا انجام داد تا کلیسایِ در بیابان را از خرافات، سنت‌ها و رسومِ کلیسای روم بیرون بیاورد. از زمان مارتین لوتر، حقایق هرچه بیشتری آشکار شد که «فاحشهٔ صور» را چیزی جز نظامی بت‌پرستانه در پرستش، پوشیده زیر ادعای دروغینِ مسیحیت، معرفی می‌کرد. هدفِ خداوند این بود که قومِ اسیرِ خود را از تاریکی بیرون بیاورد، همان‌گونه که وقتی قومش در مصر برده بودند چنین کرده بود. او آنان را از بندگیِ مصر رهانید تا شریعتِ خود را به آنان بدهد. امتناعِ پروتستان‌ها از پیروی از نورِ رو به افزایشِ آن معرفتی که در سال ۱۷۹۸ مُهرِ آن گشوده شد، سبب شد که نتوانند در سال ۱۸۴۴ شریعت و کارِ حقیقیِ مقدس‌گاهِ مسیح را بشناسند.

Their rejection of the judgment-hour message represented their becoming daughters of the Roman church, and they then raised up a false system of worship identified in the Scriptures as the false prophet (apostate Protestantism). The faithful Millerites that entered into the sanctuary by faith on October 22, 1844, received the light of the third angel and presented a rebuke to the false system of worship that professes to be Protestant, while holding to the primary tradition of paganism, that being the worship of the sun. The prophet from Judah typified Millerite Adventism recognizing and presenting the message of the third angel that arrived on October 22, 1844.

ردّ پیامِ ساعتِ داوری از سوی آنان نشان می‌داد که ایشان دخترانِ کلیسای رومی شده‌اند، و سپس نظامی کاذب از پرستش را برپا کردند که در کتاب مقدس با عنوان «نبیِ کاذب» (پروتستانتیسمِ مرتد) شناخته می‌شود. میلری‌های وفاداری که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با ایمان به قدس‌گاه داخل شدند، نورِ پیامِ فرشتهٔ سوم را دریافت کردند و آن نظامِ کاذبِ پرستشی را که مدعیِ پروتستان بودن است، حال آنکه به سنتِ نخستینِ بت‌پرستی، یعنی پرستشِ خورشید، پایبند مانده است، توبیخ کردند. پیامبری از یهودا نمادِ ادونتیسمِ میلری بود که پیامِ فرشتهٔ سوم را که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رسید، شناخت و اعلام کرد.

When confronted by Jeroboam’s request for the prophet to come to his home and refresh himself, the prophet expressed his specific directions that had been given to him by the Lord. That command was also given to Millerite Adventism. The command was to not return the way they had come, and Millerite Adventism had come out of the Protestant denominations. They had been separated from the Protestants at the first disappointment in the spring of 1844, and Jeremiah provides an example of the identical directions that had been given to the Judean prophet.

هنگامی که نبی با درخواست یربعام مبنی بر اینکه به خانه‌اش بیاید و تجدید قوا کند روبه‌رو شد، دستورالعمل‌های مشخصی را که از سوی خداوند به او داده شده بود بیان کرد. همان فرمان به آدونتیسم میلری نیز داده شد. محتوای فرمان این بود که از همان راهی که آمده بودند بازنگردند، و آدونتیسم میلری از کلیساهای پروتستان بیرون آمده بود. آنان در نخستین سرخوردگی در بهار ۱۸۴۴ از پروتستان‌ها جدا شده بودند، و ارمیا نمونه‌ای از عیناً همان دستورهایی را که به نبیِ یهودا داده شده بود ارائه می‌دهد.

Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

سخنانت را یافتم و آنها را خوردم؛ و کلامت شادی و شادمانیِ دل من شد، زیرا به نام تو خوانده شده‌ام، ای خداوند، خدای لشکرها. در مجمع استهزاکنندگان ننشستم و شادمانی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم آکندی. چرا دردم دائمی است و زخمم درمان‌ناپذیر، که از شفا سر باز می‌زند؟ آیا تو برای من سراسر چون دروغگویی و چون آب‌هایی خواهی بود که خشک می‌شوند؟ پس خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگردی، آنگاه تو را بازمی‌آورم و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گرانبها را از پست جدا کنی، چون دهان من خواهی بود؛ بگذار آنان نزد تو بازگردند، اما تو نزد آنان بازنگرد. و تو را برای این قوم دیواری مسین و استوار خواهم ساخت؛ با تو خواهند جنگید، اما بر تو پیروز نخواهند شد، زیرا من با تو هستم تا تو را نجات داده و رهایی بخشم، می‌گوید خداوند. و تو را از دست شریران رهایی خواهم داد، و از چنگ ستمگران بازخریدت خواهم کرد. ارمیا ۱۵:۱۶-۲۱.

At the fulfillment of the time prophecy of the second Woe, on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended with a little book open in his hand, and John was told to go and take the book and eat it. Jeremiah represents those that ate the little book at that point in history, and the words were sweet as honey, for they were “the joy and rejoicing of” his “heart.” But because of God’s “hand,” Jeremiah was “filled” “with indignation,” he was “wounded” and in “perpetual pain.” Because of God’s “hand” Jeremiah suggested that God had been “unto” Jeremiah “as a liar,” and as “failed waters.” The Lord had held his “hand” over a mistake in some of the figures of the 1843 chart.

با تحققِ نبوتِ زمانیِ «وایِ دوم»، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ ده با کتابچه‌ای گشوده در دستش فرود آمد، و به یوحنا گفته شد که برود و آن کتابچه را بگیرد و بخورد. ارمیا نمایندهٔ کسانی است که در آن مقطع از تاریخ آن کتابچه را خوردند، و آن کلمات شیرین چون عسل بودند، زیرا آن‌ها «شادمانی و وجدِ» «دلِ» او بودند. اما به سبب «دست» خدا، ارمیا «آکنده» از «خشم» شد، او «زخمی» و در «دردِ دائمی» بود. به سبب «دست» خدا، ارمیا چنین اظهار کرد که خدا برای ارمیا «چونِ یک دروغگو» و مانند «آب‌های بی‌دوام» بوده است. خداوند «دست» خود را بر خطایی در برخی از ارقامِ نمودارِ ۱۸۴۳ نگه داشته بود.

Jeremiah represents the first disappointment of the Millerites, when the vision of Habakkuk tarried. It appeared to those represented by Jeremiah that the message, which is represented as “rain,” had failed. But Habakkuk had stated “the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” Jeremiah had thought God lied, and that the message (rain) had failed, but it had only tarried.

ارمیا نمایانگر نخستین سرخوردگی پیروان میلر است، زمانی که رؤیای حبقوق درنگ کرد. به نظر کسانی که ارمیا نمایندگی‌شان می‌کرد، چنین می‌نمود که پیام، که به «باران» تعبیر شده بود، ناکام مانده است. اما حبقوق گفته بود: «زیرا که رؤیا هنوز برای وقت معیّن است، ولی در آخر سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگر درنگ کند، منتظرش باش، زیرا هرآینه خواهد آمد و تأخیر نخواهد نمود.» ارمیا چنین پنداشته بود که خدا دروغ گفته و اینکه پیام (باران) شکست خورده است، اما فقط درنگ کرده بود.

Then God instructed Jeremiah that “if thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them.” After the disappointment Jeremiah, representing God’s people who must return to the service of the Lord and shake off the discouragement that had been produced when it appeared the message had failed. If Jeremiah would meet the designated requirements, God would allow him to be His spokesman.

آنگاه خدا به ارمیا فرمود: «اگر بازگردی، تو را باز خواهم آورد و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر آنچه نفیس است را از آنچه پست است جدا کنی، همچون دهان من خواهی بود؛ بگذار آنان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان باز مگرد.» پس از آن ناکامی، ارمیا نماینده قوم خدا بود؛ قومی که باید به خدمت خداوند بازگردند و دلسردی‌ای را که هنگامی که چنین می‌نمود پیام ناکام شده است پدید آمده بود، به دور افکنند. اگر ارمیا شرایط مقرر را برآورده می‌ساخت، خدا به او اجازه می‌داد سخنگوی او باشد.

More importantly for our study at this time is what God told Jeremiah concerning the “assembly of mockers” who were “rejoicing” over his disappointment. He told Jeremiah that the mockers could return to Jeremiah, but he was never to return to them. Jeremiah represented those who stood against the Protestants who had just chosen to return to the fold of Catholicism and became the daughters of Babylon, the false prophets of Baal and Ashtaroth. Jeremiah represented the Judean prophet who at the same point in the prophetic line had rebuked Jeroboam’s false system of worship at the beginning of the northern kingdom, thus typifying the introduction of a false system of worship that was an image of Catholicism at the end of the history of the northern kingdom. The prophet told Jeroboam, when Jeroboam offered to form an alliance, that he was not to eat, drink or return the way he came.

آنچه در این زمان برای مطالعهٔ ما مهم‌تر است، سخنی است که خدا به ارمیا دربارهٔ «مجمع استهزاگران» گفت که از ناامیدی او «شادمانی» می‌کردند. او به ارمیا گفت که استهزاگران می‌توانند نزد ارمیا بازگردند، اما او هرگز نباید نزد آنان بازگردد. ارمیا نمایندهٔ کسانی بود که در برابر پروتستان‌هایی ایستادند که به‌تازگی انتخاب کرده بودند به دامان کلیسای کاتولیک بازگردند و به دختران بابل، یعنی انبیای کاذبِ بعل و عشتاروت، بدل شدند. ارمیا نمایندهٔ پیامبری از یهودا بود که در همان مقطع از خط نبوت، در آغاز پادشاهی شمالی، نظام دروغین پرستشِ یربعام را توبیخ کرده بود و بدین‌سان نمونه‌ای از ورودِ یک نظام دروغین پرستش را مجسم می‌کرد که در پایان تاریخ پادشاهی شمالی، تصویری از کاتولیسیسم بود. پیامبر هنگامی که یربعام پیشنهاد برقراری هم‌پیمانی را داد، به او گفت که نباید بخورد، بنوشد یا از همان راهی که آمده بود بازگردد.

And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. 1 Kings 13:7–9.

و پادشاه به مرد خدا گفت: با من به خانه بیا و رفع خستگی کن، و به تو پاداش خواهم داد. و مرد خدا به پادشاه گفت: اگر نیمی از دارایی‌ات را هم به من بدهی، با تو به خانه‌ات نخواهم آمد و در اینجا نه نان خواهم خورد و نه آب خواهم نوشید، زیرا کلام خداوند چنین به من فرمان داده است: نان مخور، آب منوش، و از همان راهی که آمدی باز مگرد. اول پادشاهان ۱۳:۷–۹.

The expression of the Judean prophet aligns with the work of the false prophets of Baal and Ashtaroth in the story of Elijah. Of course, the history of the Millerites is also the history of Elijah, for Miller was Elijah. In the story of Elijah, the prophets of Baal and Ashtaroth performed a dance of deception, which was exposed as foolishness when fire came down from God and consumed Elijah’s offering, thus typifying the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry of Millerite history. The confrontation of that history represented the confrontation of the second Elijah, which was John the Baptist during the dance of deception performed by the daughter of Herodias (Salome). Herodias was typified by Jezebel, and Jezebel is a symbol of the Catholic church.

بیانِ پیامبرِ اهلِ یهودا با کارِ پیامبرانِ دروغینِ بعل و عشتاروت در داستانِ ایلیا همخوانی دارد. البته، تاریخِ میلری‌ها نیز تاریخِ ایلیا است، زیرا میلر همان ایلیا بود. در داستانِ ایلیا، پیامبرانِ بعل و عشتاروت رقصی فریبکارانه اجرا کردند که وقتی آتش از جانبِ خدا فرو آمد و قربانیِ ایلیا را سوزاند، حماقتِ آن آشکار شد؛ و بدین‌سان نمادی از فرو ریختنِ روح‌القدس در "فریادِ نیمه‌شب" در تاریخِ میلری‌ها بود. رویاروییِ آن مقطعِ تاریخی، نمایانگرِ رویاروییِ ایلیایِ دوم بود؛ که همان یحییِ تعمیددهنده بود، در جریانِ رقصِ فریبکارانه‌ای که دخترِ هیرودیاس (سالومه) اجرا کرد. هیرودیاس با ایزابل تمثیل شده بود، و ایزابل نمادِ کلیسایِ کاتولیک است.

In 1844, the Protestant churches became Salome, the daughter of Herodias (Jezebel). In the dance of deception Herod had promised half his kingdom, and he did so on his birthday, thus typifying the last days when the ten kings, who are typified by Ahab (the king of the ten northern kingdoms), agree to give their kingdom to the papacy (Jezebel). Giving “half your kingdom” is a symbol of a confederacy, and the prophet from Judea was clearly informing Jeroboam that he would never form an alliance with the apostate king or support his counterfeit system of worship.

در سال ۱۸۴۴، کلیساهای پروتستان به سالومه، دختر هیرودیاس (ایزابل)، تبدیل شدند. در رقص فریب، هیرودیس قول داده بود نیمی از پادشاهی‌اش را بدهد و این کار را در روز تولدش انجام داد؛ و بدین‌سان نمادی از روزهای آخر است؛ زمانی که ده پادشاه، که آخاب (پادشاه ده قلمروِ شمالی) نمادشان است، موافقت می‌کنند پادشاهی خود را به نهاد پاپی (ایزابل) واگذار کنند. دادن «نیمی از پادشاهی‌ات» نمادی از یک هم‌پیمانی است و پیامبر از یهودا به‌روشنی به یربعام اعلام می‌کرد که هرگز با آن پادشاه مرتد هم‌پیمانی نخواهد کرد و از نظام پرستشِ جعلی او حمایت نخواهد کرد.

That is what the Lord also told Jeremiah, when He said the “assembly of mockers” (apostate Protestantism) can return to Jeremiah, but Jeremiah must never return to them, or return by the way he came. But the Judean prophet did that very thing, for he was deceived by a false and lying prophet before he returned to Judea—before he finished the work he had been given.

همان را خداوند نیز به ارمیا گفت، هنگامی که فرمود «مجمع استهزاگران» (پروتستانیسمِ مرتد) می‌تواند نزد ارمیا بازگردد، اما ارمیا هرگز نباید نزد آنان بازگردد، یا از همان راهی که آمده بود بازگردد. اما آن پیامبرِ یهودایی دقیقاً همین کار را کرد، زیرا پیش از آن‌که به یهودا بازگردد—پیش از آن‌که کاری را که به او سپرده شده بود به پایان برساند—به‌وسیلهٔ پیامبری کاذب و دروغگو فریب خورد.

Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers.

و در بیت‌ئیل پیامبری سالخورده ساکن بود؛ و پسرانش آمدند و همه کارهایی را که آن روز مرد خدا در بیت‌ئیل کرده بود به او خبر دادند؛ و سخنانی را که به پادشاه گفته بود نیز برای پدر خود بازگفتند. و پدرشان به ایشان گفت: از کدام راه رفت؟ زیرا پسرانش دیده بودند که آن مرد خدا که از یهودا آمده بود، از کدام راه رفت. آنگاه به پسرانش گفت: الاغ را برایم زین کنید. پس الاغ را برای او زین کردند و او بر آن سوار شد، و به دنبال مرد خدا رفت و او را یافت که زیر درخت بلوط نشسته بود؛ و به او گفت: آیا تو همان مرد خدایی که از یهودا آمده‌ای؟ گفت: آری، منم. آنگاه به او گفت: با من به خانه بیا و نان بخور. او گفت: نمی‌توانم با تو بازگردم و با تو داخل شوم؛ و در این مکان با تو نه نان خواهم خورد و نه آب خواهم نوشید، زیرا خداوند به من گفته است: در آنجا نان مخور و آب منوش و از همان راهی که آمدی بازنگرد. او به وی گفت: من نیز همچون تو پیامبرم؛ و فرشته‌ای به کلام خداوند با من سخن گفت و گفت: او را با خود به خانه‌ات بازگردان تا نان بخورد و آب بنوشد. اما او بدو دروغ گفت. پس او با وی بازگشت و در خانه‌اش نان خورد و آب نوشید. و چنین شد که چون بر سفره نشسته بودند، کلام خداوند بر آن پیامبری که او را بازگردانده بود نازل شد، و او به مرد خدایی که از یهودا آمده بود ندا داد و گفت: چنین می‌گوید خداوند: از آن‌رو که از فرمان خداوند نافرمانی کردی و حکم را که خداوند، خدای تو، به تو فرمان داد نگاه نداشتی، بلکه بازگشتی و در آن مکان که خداوند به تو گفته بود «نان مخور و آب منوش»، نان خوردی و آب نوشیدی، جسدت به مقبرهٔ پدرانت نخواهد رسید.

And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. And, behold, men passed by, and saw the carcase cast in the way, and the lion standing by the carcase: and they came and told it in the city where the old prophet dwelt. And when the prophet that brought him back from the way heard thereof, he said, It is the man of God, who was disobedient unto the word of the Lord: therefore the Lord hath delivered him unto the lion, which hath torn him, and slain him, according to the word of the Lord, which he spake unto him. And he spake to his sons, saying, Saddle me the ass. And they saddled him. And he went and found his carcase cast in the way, and the ass and the lion standing by the carcase: the lion had not eaten the carcase, nor torn the ass. And the prophet took up the carcase of the man of God, and laid it upon the ass, and brought it back: and the old prophet came to the city, to mourn and to bury him. And he laid his carcase in his own grave; and they mourned over him, saying, Alas, my brother! And it came to pass, after he had buried him, that he spake to his sons, saying, When I am dead, then bury me in the sepulchre wherein the man of God is buried; lay my bones beside his bones: For the saying which he cried by the word of the Lord against the altar in Bethel, and against all the houses of the high places which are in the cities of Samaria, shall surely come to pass. 1 Kings 13:11–32.

و بعد از آنکه نان خورده و نوشیده بود، برایش خر را زین کرد، یعنی برای آن نبی که او را بازگردانده بود. و چون او رفت، شیری در راه به او برخورد و او را کشت؛ جسدش در راه افتاده بود و خر در کنار آن ایستاده بود، و شیر نیز در کنار جسد ایستاده بود. و اینک مردانی می‌گذشتند و جسد افتاده در راه و شیری را که کنار جسد ایستاده بود دیدند؛ پس آمدند و آن را در شهری که آن نبی پیر در آن ساکن بود خبر دادند. و چون آن نبی که او را از راه بازگردانده بود این را شنید، گفت: این مردِ خداست که نسبت به کلامِ خداوند نافرمانی کرد؛ از این‌رو خداوند او را به دستِ شیر سپرده است، و شیر او را دریده و کشته است، مطابق کلامِ خداوند که به او گفته بود. و به پسران خود گفت: خر را برایم زین کنید. و آنان خر را برایش زین کردند. و او رفت و جسدِ آن مرد را که در راه افتاده بود یافت، و خر و شیر را دید که کنار جسد ایستاده بودند؛ شیر نه جسد را خورده بود و نه خر را دریده بود. آنگاه نبی جسدِ مردِ خدا را برداشت و بر خر نهاد و آن را بازگرداند؛ و نبی پیر به شهر آمد تا بر او سوگواری کند و او را به خاک بسپارد. و جسدِ او را در قبرِ خود نهاد؛ و بر او سوگوار شدند و گفتند: وای، برادرِ من! و بعد از آنکه او را به خاک سپرد، به پسران خود گفت: چون مُردم، مرا در همان قبری که مردِ خدا در آن مدفون است به خاک بسپارید؛ استخوان‌هایم را کنار استخوان‌های او بگذارید. زیرا آن سخنی که به کلامِ خداوند بر مذبحِ بیت‌ئیل و بر همهٔ خانه‌های بلندی‌ها که در شهرهای سامره است ندا داد، حتماً تحقق خواهد یافت. اول پادشاهان ۱۳:‏۱۱‏-‏۳۲.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light, which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit. A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat, and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard bearers who have fallen in death are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.

هرگاه قدرت خدا شهادت دهد که حقیقت چیست، آن حقیقت باید تا ابد به‌عنوان حقیقت برقرار بماند. هیچ فرضیهٔ بعدیِ مخالف با نوری که خدا داده است نباید مورد پذیرش قرار گیرد. مردمانی برخواهند خاست با تفسیرهایی از کتاب مقدس که برای آنان حقیقت می‌نماید، اما حقیقت نیست. خدا حقیقتِ این زمان را به ما به‌عنوان شالودهٔ ایمان‌مان عطا کرده است. او خود به ما آموخته است که حقیقت چیست. یکی برمی‌خیزد و دیگری نیز، با نوری تازه، که با نوری که خدا در تأیید روح‌القدس خود عطا کرده است در تضاد است. هنوز معدودی زنده‌اند که تجربهٔ به‌دست‌آمده در برپایی این حقیقت را از سر گذرانده‌اند. خدا در لطف خود جانشان را نگاه داشته است تا آن تجربه‌ای را که از سر گذرانده‌اند، همان‌گونه که یوحنا رسول تا واپسین دمِ عمرش کرد، بارها و بارها تا پایان عمر بازگو کنند. و پرچمدارانی که درگذشته‌اند، باید از طریق بازچاپ نوشته‌هایشان سخن بگویند. به من تعلیم داده شده است که بدین‌سان صدای آنان شنیده شود. آنان باید شهادت دهند که چه چیزی حقیقتِ این زمان را تشکیل می‌دهد.

“We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.

ما نباید سخنان کسانی را بپذیریم که با پیامی می‌آیند که با اصول ویژهٔ ایمان ما در تضاد است. آنان انبوهی از آیات کتاب‌مقدس را گرد می‌آورند و آن را به‌عنوان دلیل پیرامون نظریه‌های ادعایی خود انباشته می‌کنند. این کار در طول پنجاه سال گذشته بارها و بارها انجام شده است. و با اینکه کتاب‌مقدس کلام خداست و شایستهٔ احترام است، به‌کارگیری آن، اگر چنین به‌کارگیری‌ای یکی از ستون‌ها را از بنیانی که خدا این پنجاه سال آن را استوار داشته است جابه‌جا کند، خطایی بزرگ است. کسی که چنین به‌کارگیری‌ای می‌کند، از تجلی شگفت روح‌القدس که به پیام‌های گذشته‌ای که به قوم خدا رسیده‌اند قدرت و قوت بخشید، آگاه نیست.

“Elder G’s proofs are not reliable. If received, they would destroy the faith of God’s people in the truth that has made us what we are.

دلایل الدر جی قابل اعتماد نیستند. اگر پذیرفته شوند، ایمان قوم خدا را به حقیقتی که ما را آن کرده که هستیم از بین خواهند برد.

“We must be decided on this subject; for the points that he is trying to prove by Scripture, are not sound. They do not prove that the past experience of God’s people was a fallacy. We had the truth; we were directed by the angels of God. It was under the guidance of the Holy Spirit that the presentation of the sanctuary question was given. It is eloquence for everyone to keep silent in regard to the features of our faith in which they acted no part. God never contradicts Himself. Scripture proofs are misapplied if forced to testify to that which is not true. Another and still another will arise and bring in supposedly great light, and make their assertions. But we stand by the old landmarks. [1 John 1:1–10 quoted.]

در این موضوع باید قاطع باشیم؛ زیرا نکاتی که او می‌کوشد با استناد به کتاب مقدس ثابت کند، استوار نیستند. آنها ثابت نمی‌کنند که تجربهٔ گذشتهٔ قوم خدا باطل بوده است. ما حقیقت را داشتیم؛ به‌وسیلهٔ فرشتگان خدا رهبری می‌شدیم. بیان مسئلهٔ قدس تحت هدایت روح‌القدس صورت گرفت. برای هرکس بهترین فصاحت آن است که دربارهٔ جنبه‌هایی از ایمان ما که در آنها نقشی نداشته، سکوت اختیار کند. خدا هرگز با خود تناقض ندارد. اگر آیات کتاب مقدس را وادار کنیم بر آنچه حقیقت ندارد شهادت دهند، دلایلِ کتاب‌مقدسی نابجا به‌کار رفته‌اند. یکی و سپس دیگری برخواهد خاست و نوری به‌اصطلاح عظیم خواهد آورد و ادعاهای خود را مطرح خواهد کرد. اما ما بر حدود و نشانه‌های کهن پای می‌فشاریم. [اول یوحنا ۱:۱-۱۰ نقل شده.]

“I am instructed to say that these words we may use as appropriate for this time, for the time has come when sin must be called by its right name. We are hindered in our work by men who are not converted, who seek their own glory. They wish to be thought originators of new theories, which they present claiming that they are truth. But if these theories are received, they will lead to a denial of the truth that for the past fifty years God has been giving to His people, substantiating it by the demonstration of the Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 161.

به من دستور داده شده است که بگویم این سخنان را می‌توانیم متناسب با این زمان به کار ببریم، زیرا زمان فرا رسیده است که باید گناه را به نام درستش خواند. ما در کارمان از سوی مردانی که توبه نکرده‌اند و جلال خود را می‌جویند، دچار مانع می‌شویم. آنان می‌خواهند مبتکر نظریه‌های تازه به شمار آیند؛ نظریه‌هایی را عرضه می‌کنند و ادعا دارند که حقیقت‌اند. اما اگر این نظریه‌ها پذیرفته شوند، به انکار آن حقیقتی خواهند انجامید که طی پنجاه سال گذشته خدا به قوم خود می‌داده و آن را با برهان روح‌القدس تأیید کرده است. پیام‌های برگزیده، جلد ۱، ۱۶۱.