The history of the Amorites is employed to illustrate the time when God’s wrath is executed against Laodicean Adventism. Sister White identifies that God’s timing for executing His punishment is the same in the last days when the one hundred and forty-four thousand are sealed, as it was when God brought his wrath upon the Amorites. She states, “Although” the nation of the Amorites “was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity . . . The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them. With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases.”

از تاریخ اموریان برای نشان دادن زمانی استفاده می‌شود که غضب خدا بر ضد ادونتیسمِ لاودیکیایی اعمال می‌شود. خواهر وایت تصریح می‌کند که زمان‌بندی خدا برای اجرای مجازاتش در ایام آخر، هنگامی که صد و چهل و چهار هزار مُهر می‌شوند، همان است که زمانی بود که خدا غضب خود را بر اموریان فرو آورد. او می‌گوید: «هرچند قوم اموریان به سبب بت‌پرستی و فسادش چشمگیر بود، هنوز جام گناهش پُر نشده بود... خالقِ رحیم مایل بود تا نسل چهارم شرارتشان را تحمل کند. سپس، اگر هیچ بهبودی دیده نمی‌شد، داوری‌های او بر آنان فرو می‌آمد. با دقتی خطاناپذیر، ذاتِ بی‌نهایت همچنان حساب همه‌ی ملت‌ها را نگاه می‌دارد. تا وقتی که رحمتش همراه با دعوت به توبه عرضه می‌شود، این حساب باز خواهد ماند؛ اما هنگامی که ارقام به حدی برسد که خدا مقرر کرده است، اجرای غضب او آغاز می‌گردد. حساب بسته می‌شود. شکیبایی الهی به پایان می‌رسد.»

Sister White clearly associates the ministry of God’s wrath against Laodicean Adventism during Ezekiel’s illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as commencing when their cup of iniquity is filled, and the cup reaches its fulness in the fourth generation. All of this information is set forth in the context of the vision that began in chapter eight, which illustrates four escalating abominations.

خواهر وایت به‌روشنی اقدام غضب خدا علیه ادونتیسم لاودیکیه‌ای را در خلال تصویر حزقیال از مُهر شدن یکصد و چهل و چهار هزار نفر مرتبط می‌سازد، و آغاز آن را زمانی می‌داند که جام شرارتشان پُر شود؛ و این جام در نسل چهارم به پُریِ خود می‌رسد. همه این اطلاعات در زمینه رؤیایی بیان شده است که در فصل هشتم آغاز شده و چهار رجاساتِ فزاینده را به تصویر می‌کشد.

Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall. Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz.

آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، اکنون چشمانت را به سوی شمال بردار. پس چشمان خود را به سوی شمال برداشتم، و اینک به جانب شمال، در دروازه مذبح، در مدخل، آن تمثال غیرت بود. و باز به من گفت: ای پسر انسان، آیا می‌بینی چه می‌کنند؟ همین رجاسات عظیمی را که خانه اسرائیل در اینجا مرتکب می‌شوند، تا من از مقدسم دور شوم؟ اما باز روی برگردان، که رجاسات بزرگتری خواهی دید. و مرا به درِ صحن آورد؛ و چون نگریستم، اینک سوراخی در دیوار بود. آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، اکنون در دیوار بکن؛ و چون در دیوار کندم، اینک دری بود. و به من گفت: داخل شو و رجاسات شریری را که در اینجا می‌کنند ببین. پس داخل شدم و دیدم؛ و اینک هر گونه خزندگان و جانوران مکروه، و همه بت‌های خانه اسرائیل، بر گرداگرد دیوار نقش بسته بود. و در برابر ایشان هفتاد مرد از مشایخ خانه اسرائیل ایستاده بودند، و در میان ایشان یعازنیا پسر شافان ایستاده بود؛ هر کس مجمره خود را در دست داشت، و ابری غلیظ از بخور بالا می‌رفت. آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، دیدی مشایخ خانه اسرائیل در تاریکی چه می‌کنند، هر یک در حجره‌های تصاویر خود؟ زیرا می‌گویند: خداوند ما را نمی‌بیند؛ خداوند زمین را ترک کرده است. او نیز به من گفت: باز روی برگردان، و رجاسات بزرگتری که می‌کنند خواهی دید. سپس مرا به درِ دروازه خانه خداوند که به سوی شمال بود آورد؛ و اینک زنانی نشسته بودند که برای تموز می‌گریستند.

Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:5–18.

آنگاه او به من گفت: آیا این را دیدی، ای پسر انسان؟ باز هم رو بگردان، و رجاسات بزرگ‌تری از اینها خواهی دید. و مرا به صحن درونی خانهٔ خداوند آورد، و اینک نزدِ درِ هیکلِ خداوند، میانِ رواق و مذبح، حدودِ بیست‌وپنج مرد بودند که پشت‌هایشان به سوی هیکلِ خداوند و چهره‌هایشان به طرفِ مشرق بود؛ و آفتاب را رو به مشرق می‌پرستیدند. آنگاه او به من گفت: آیا این را دیدی، ای پسر انسان؟ آیا برای خاندانِ یهودا کارِ اندکی است که رجاساتی را که در اینجا می‌کنند، مرتکب شوند؟ زیرا زمین را از خشونت پر ساخته‌اند و بازگشته‌اند تا مرا به خشم آورند؛ و اینک، شاخه را به بینی خود می‌گذارند. از این رو من نیز در خشم عمل خواهم کرد؛ چشمم دریغ نخواهد کرد و رحم نخواهم نمود؛ و هرچند به آواز بلند در گوش من فریاد برآورند، ایشان را نخواهم شنید. حزقیال ۸:۵-۱۸.

After Ezekiel was shown the first abomination of the setting up of the image of jealousy at the entry of the gate of the altar, he is informed that he will be shown even greater abominations than the image of jealousy. The second abomination is represented by the secret chambers, where the leadership, represented as the ancient men, are offering prayer, represented by incense, and proclaiming that the Lord has forsaken the earth and does not see them. But Ezekiel is informed that he will see even greater abominations than these.

پس از آنکه نخستین رجس، یعنی برپا کردن تمثالِ غیرت در مدخلِ دروازهٔ مذبح، به حزقیال نشان داده شد، به او گفته می‌شود که رجاساتِ حتی بزرگ‌تری از تمثالِ غیرت نیز به او نشان داده خواهد شد. رجسِ دوم در قالبِ حجره‌های پنهانی به تصویر کشیده می‌شود، جایی که رهبران، به‌هیئتِ مشایخ، به دعا مشغول‌اند—دعایی که با بخور نشان داده شده—و اعلام می‌کنند که خداوند زمین را ترک کرده و آنان را نمی‌بیند. اما به حزقیال گفته می‌شود که او حتی رجاساتِ بزرگ‌تر از اینها را نیز خواهد دید.

The third abomination is represented by “women weeping for Tammuz,” but there is still a greater abomination than that, for the fourth abomination identifies a leadership of twenty-five men worshipping the sun, with the backs toward the temple.

«سومین رجس با «زنانی که برای تمّوز می‌گریند» نمایان می‌شود، اما هنوز رجس بزرگ‌تری از آن هم هست؛ زیرا چهارمین رجس هیئت رهبری‌ای از بیست‌وپنج مرد را نشان می‌دهد که خورشید را می‌پرستند و پشت به هیکل ایستاده‌اند.»

In the fourth abomination the pronouncement is made that “the ancient men,” “have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose.” The “day of provocation” is the day when God’s ministry of wrath begins, as it did with ancient Israel when they rejected the message of Joshua and Caleb concerning the Promised Land. The rejection of the sealing message marks when the cup of iniquity is full for Jerusalem. Joshua and Caleb represent the little company, who are the faithful few that are sighing and crying for the abominations in the church and in the land.

در چهارمین رجس چنین اعلام می‌شود که «مشایخ سرزمین را از خشونت پر کرده‌اند و بازگشته‌اند تا مرا به خشم آورند؛ و اینک شاخه را بر بینی خود می‌گذارند.» «روز برانگیختن خشم» روزی است که اجرای غضب خدا آغاز می‌شود، همان‌گونه که در مورد اسرائیل باستان روی داد، وقتی پیام یوشع و کالب را دربارهٔ سرزمین موعود رد کردند. ردّ پیام مُهرگذاری نشانگر آن است که جامِ شرارت برای اورشلیم پر شده است. یوشع و کالب نمایندۀ گروهی کوچک‌اند؛ همان اندکِ وفادارانی که به خاطر رجاسات در کلیسا و در سرزمین آه می‌کشند و می‌گریند.

Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. Numbers 14:5–12.

آنگاه موسی و هارون در برابر تمامی جماعت بنی‌اسرائیل به روی خود بر زمین افتادند. و یوشع بن نون و کالب بن یفنّه، که از آنان بودند که آن زمین را تفتیش کرده بودند، جامه‌های خود را چاک زدند؛ و به تمامی جماعت بنی‌اسرائیل گفتند: «زمینی که برای تفتیش از آن گذشتیم، زمینی بس نیکوست. اگر خداوند از ما خشنود باشد، ما را به این زمین داخل خواهد کرد و آن را به ما خواهد بخشید؛ زمینی که از شیر و عسل جاری است. تنها بر ضد خداوند یاغی نشوید و از مردم آن زمین مترسید، زیرا ایشان خوراک ما هستند؛ پناهشان از ایشان دور شده است و خداوند با ماست؛ از ایشان مترسید.» اما تمامی جماعت گفتند که ایشان را با سنگ‌ها سنگسار کنند. آنگاه جلال خداوند در خیمهٔ اجتماع در برابر تمامی بنی‌اسرائیل ظاهر شد. و خداوند به موسی گفت: «تا به کی این قوم مرا خشمگین خواهند ساخت؟ و تا به کی، با آن همه آیاتی که در میانشان نشان داده‌ام، به من ایمان نخواهند آورد؟ ایشان را به طاعون خواهم زد و از میراث محروم خواهم ساخت، و از تو امتی بزرگ‌تر و نیرومندتر از ایشان پدید خواهم آورد.» اعداد ۱۴:۵-۱۲.

The “provocation” that was brought about by the rebels in Numbers, and also in Ezekiel is based upon the rebel’s refusal to acknowledge the “signs” that have been manifested. The “signs” that were rejected in the time of Moses, were the “signs” that typified the manifestation of the power of God in the history of the Millerites. Ancient Israel provoked God by rejecting the “signs” of the manifestation of his power in their foundational history. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, modern Israel also rejects (turns its back against) the very foundational history that was to be the “sign,” that would allow them to “recognize” the repetition of the history of the Midnight Cry which is repeated in the last days.

«خشم‌برانگیزی»ای که شورشیان در سفر اعداد و نیز در حزقیال به وجود آوردند، مبتنی است بر سر باز زدنِ شورشیان از اذعان به «نشانه‌هایی» که آشکار شده بودند. «نشانه‌هایی» که در زمان موسی رد شدند، «نشانه‌هایی» بودند که نمادِ تجلی قدرت خدا در تاریخ میلرایتیان به‌شمار می‌رفتند. اسرائیل باستان با رد کردن «نشانه‌های» تجلی قدرت او در تاریخ بنیادینشان، خدا را به خشم آورد. در زمان مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر، اسرائیلِ مدرن نیز همان تاریخ بنیادینی را که می‌بایست «نشانه» باشد، نشانه‌ای که به آنان امکان می‌داد تکرارِ تاریخ «فریاد نیمه‌شب» را که در روزهای آخر تکرار می‌شود «بازشناسی» کنند، رد می‌کند (به آن پشت می‌کند).

God allows the rebels to see the repetition of the manifestation of the power of God, for it was the repetition of the manifestation of the power of God that was not only the latter rain, but the truth that would have saved them if they would have been among those who loved the truth.

خدا به سرکشان اجازه می‌دهد تکرار تجلی قدرت خود را ببینند، زیرا این تکرار تجلی قدرت خدا نه تنها باران آخر بود، بلکه همان حقیقتی بود که اگر در زمره کسانی بودند که حقیقت را دوست می‌داشتند، نجاتشان می‌داد.

The identification of the four abominations of Ezekiel eight as symbols of the four generations of Laodicean Adventism is part of the message that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the last days. The first generation began at the rebellion of 1863, and twenty-five years later in 1888, the rebellion that marked the beginning of the second generation with the symbol of secret chambers arrived. Thirty-one years later, in 1919, the publication of the book by W. W. Prescott titled, The Doctrine of Christ, marked the beginning of the third generation, which Ezekiel had represented as women weeping for Tammuz. Thirty-eight years after that, in 1957, with the publication of the book, Questions on Doctrine, the fourth generation arrived that identifies the time when the rebels will turn against the sealing message that arises from the east, and worship the sun.

شناسایی چهار رجاساتِ فصل هشتمِ حزقیال به‌عنوان نمادهای چهار نسلِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای، بخشی از پیامی است که مُهر آن در روزهای آخر به‌دست شیرِ قبیلهٔ یهودا گشوده می‌شود. نخستین نسل با شورشِ سال 1863 آغاز شد و بیست‌وپنج سال بعد، در 1888، شورشی فرا رسید که با نماد «حجره‌های پنهانی» آغازِ نسل دوم را رقم زد. سی‌ویک سال بعد، در 1919، انتشار کتابی از دبلیو. دبلیو. پرسکات با عنوان «آموزهٔ مسیح»، آغاز نسل سوم را رقم زد؛ نسلی که حزقیال آن را به‌صورت زنانی که برای تموز می‌گریستند به تصویر کشیده بود. سی‌وهشت سال پس از آن، در 1957، با انتشار کتاب «پرسش‌هایی دربارهٔ آموزه‌ها»، نسل چهارم فرا رسید؛ نسلی که زمانِ روی آوردنِ شورشیان به مخالفت با پیامِ مُهرزنیِ برخاسته از مشرق و پرستشِ خورشید را مشخص می‌کند.

We will begin to consider the second generation of Laodicean Adventism’s rebellion that arrived at the Minneapolis General Conference in 1888. It is important to remember that all four of Ezekiel’s abominations occur in Jerusalem, though they represent a progressive history of rebellion, it is always addressing the rebellion that occurs within the city that represents Laodicean Adventism in the last days.

ما بررسی نسل دومِ سرکشیِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای را که در کنفرانس عمومی مینیاپولیس در سال ۱۸۸۸ پدیدار شد، آغاز خواهیم کرد. به یاد داشتن این نکته مهم است که هر چهار مورد از رجاساتِ حزقیال در اورشلیم رخ می‌دهند؛ هرچند آن‌ها تاریخچه‌ای تدریجی از سرکشی را نشان می‌دهند، موضوع همواره سرکشی‌ای است که در درون شهری رخ می‌دهد که نمایندهٔ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای در ایام آخر است.

“As one of the signs of Jerusalem’s destruction, Christ had said, ‘Many false prophets shall rise, and shall deceive many.’ False prophets did rise, deceiving the people, and leading great numbers into the desert. Magicians and sorcerers, claiming miraculous power, drew the people after them into the mountain solitudes. But this prophecy was spoken also for the last days. This sign is given as a sign of the Second Advent. Even now false christs and false prophets are showing signs and wonders to seduce His disciples. Do we not hear the cry, ‘Behold, He is in the desert’? Have not thousands gone forth into the desert, hoping to find Christ? And from thousands of gatherings where men profess to hold communion with departed spirits is not the call now heard, ‘Behold, He is in the secret chambers’? This is the very claim that spiritism puts forth. But what says Christ? ‘Believe it not. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west; so shall also the coming of the Son of man be.’” The Desire of Ages, 631.

به‌عنوان یکی از نشانه‌های ویرانی اورشلیم، مسیح گفته بود: «انبوهی از انبیای دروغین برخواهند خاست و بسیاری را گمراه خواهند کرد.» انبیای دروغین برخاستند، مردم را فریفتند و گروه‌های بسیاری را به بیابان کشاندند. جادوگران و ساحران، با ادعای قدرتی معجزه‌آسا، مردم را دنبال خود به خلوتگاه‌های کوهستان کشاندند. اما این نبوت برای ایام آخر نیز گفته شده بود. این نشانه به‌عنوان علامتی از ظهور ثانی داده شده است. اکنون نیز مسیح‌های دروغین و پیامبران کاذب آیات و عجایبی نشان می‌دهند تا شاگردان او را بفریبند. آیا فریادِ «اینک، او در بیابان است» را نمی‌شنویم؟ آیا هزاران نفر به امید یافتن مسیح به بیابان نرفته‌اند؟ و آیا از هزاران گردهمایی که در آن مردم مدعی‌اند با ارواح درگذشتگان ارتباط دارند، اکنون این ندا شنیده نمی‌شود: «اینک، او در حجره‌های نهانی است»؟ این دقیقاً همان ادعایی است که روح‌گرایی مطرح می‌کند. اما مسیح چه می‌گوید؟ «باور مکنید؛ زیرا چنان‌که برق از مشرق می‌آید و تا مغرب می‌درخشد، همچنین آمدن پسر انسان خواهد بود.» اشتیاق اعصار، ۶۳۱.

The secret chambers are a symbol of spiritualism, and the second abomination of Ezekiel chapter eight, takes place within the temple, where earthly images had been secretly hung upon the walls.

حجره‌های مخفی نماد روح‌گرایی هستند و دومین رجاستِ فصل هشتمِ حزقیال در درون هیکل رخ می‌دهد، جایی که تصاویر زمینی به‌طور پنهانی بر دیوارها آویخته شده بودند.

So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, portrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.

پس داخل شدم و دیدم؛ و اینک هر گونه خزندگان و حیوانات مکروه، و همهٔ بت‌های خاندان اسرائیل، بر دیوارهای پیرامون نقش بسته بود. و در برابر آنها هفتاد مرد از مشایخ خاندان اسرائیل ایستاده بودند، و در میان ایشان یعزنیاه پسر شافان ایستاده بود؛ و هر کس مجمره‌ای در دست داشت، و ابر غلیظی از بخور بالا می‌رفت. آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، آیا دیده‌ای که مشایخ خاندان اسرائیل در تاریکی چه می‌کنند، هر یک در حجره‌های تصاویر خویش؟ زیرا می‌گویند: خداوند ما را نمی‌بیند؛ خداوند زمین را ترک کرده است. حزقیال ۸:۱۰‏-۱۲.

Ezekiel sees “the idols of the house of Israel, portrayed upon the walls” of the sanctuary, but he is plainly told that this rebellion is also occurring within each of the ancient men’s “chambers of imagery.” The rebellion within the literal temple identifies the rebellion within the human temple.

حزقیال «بت‌های خانهٔ اسرائیل را که بر دیوارهای معبد تصویر شده‌اند» می‌بیند، اما به‌صراحت به او گفته می‌شود که این شورش همچنین در «حجره‌های تصاویر» هر یک از مشایخ نیز در جریان است. شورشِ درون معبدِ مادی، شورشِ درون معبدِ انسانی را آشکار می‌کند.

“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

در پاک‌سازی معبد از خریداران و فروشندگانِ دنیا، عیسی مأموریت خود را برای پاک‌کردن دل از آلودگیِ گناه — از امیال زمینی، هوس‌های خودخواهانه و عادات شرور که جان را فاسد می‌کنند — اعلام کرد. ملاکی ۳:۱ تا ۳ نقل شده. اشتیاق دوران‌ها، ۱۶۱.

The second abomination represented a manifestation of wickedness both within the church, and the minds of the elders that were to be the church’s guardians. The wickedness there manifested is the wickedness of spiritualism. In the days of Noah, when every imagination of men’s hearts were wicked, the antediluvians had filled up their cup of iniquity.

رجسِ دوم نمایانگرِ تجلّیِ شرارت بود، هم در درون کلیسا و هم در ذهن‌های سالخوردگانی که می‌بایست نگهبانان کلیسا باشند. شرارتی که در آنجا آشکار شد، شرارتِ روح‌گرایی است. در ایام نوح، هنگامی که هر خیالِ دلِ آدمیان شریر بود، مردمانِ پیش از طوفان پیمانهٔ گناهِ خود را لبریز کرده بودند.

And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually. Genesis 6:5.

و خدا دید که شرارتِ انسان در زمین بسیار بود و هر خیالِ اندیشه‌های دلِ او پیوسته جز بدی نبود. پیدایش ۶:۵

The second generation identifies when spiritualism entered into both the leaders of Jerusalem, and also into the corporate structure of Laodicean Adventism. What “the ancients of the house of Israel” did “in the dark,” “in” their “chambers of” “imagery,” identifies “that every imagination of the thoughts of” their hearts “was only evil.” Sister White is clear that the destruction of Jerusalem represents the end of the world, and the testimony of the flood in Noah’s age also represents the end of the world. In the last days those who refuse to be sanctified by the truth are overtaken by spiritualism, as represented by the second abomination of Ezekiel chapter eight.

نسل دوم مشخص می‌کند که چه زمانی روح‌گرایی هم در رهبران اورشلیم و هم در ساختار تشکیلاتی ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای نفوذ کرد. آنچه «مشایخ خاندان اسرائیل» در «تاریکی»، «در» «حجره‌های» «تصاویر» خود انجام دادند، نشان می‌دهد «که هر تصورِ اندیشه‌هایِ» دل‌هایشان «فقط بدی بود». خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کند که ویرانی اورشلیم نمایانگر پایان جهان است و شهادتِ طوفان در عصر نوح نیز نمایانگر پایان جهان است. در ایام آخر، آنان که از تقدیس‌شدن به‌وسیلهٔ حقیقت سر باز می‌زنند، در چنگ روح‌گرایی گرفتار می‌شوند، چنان‌که دومین رجاستِ فصل هشتمِ حزقیال آن را نشان می‌دهد.

The second abomination of Ezekiel represents the rebellion that arrived in 1888, and becomes the symbol of the second generation, but more than this, 1888, and all that it represents or is represented by, was repeated on September 11, 2001. Sister White specifically identifies that in 1888, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and therefore the history represents the time when the great buildings of New York City were to be thrown down by a touch from God, and Revelation eighteen, verses one through three were to be fulfilled.

رجس دومِ حزقیال نمایانگر شورشی است که در سال ۱۸۸۸ پدید آمد و به نماد نسل دوم تبدیل می‌شود، اما فراتر از این، سال ۱۸۸۸ و هرآنچه را که نمایندگی می‌کند یا توسط آن نمایندگی می‌شود، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تکرار شد. خواهر وایت صراحتاً تصریح می‌کند که در سال ۱۸۸۸ فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده فرود آمد، و بنابراین آن تاریخ نمایانگر زمانی است که ساختمان‌های عظیمِ شهر نیویورک قرار بود با لمسی از سوی خدا واژگون شوند و مکاشفهٔ هجده، آیات ۱ تا ۳، قرار بود تحقق یابند.

“An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.

بی‌میلی برای کنار گذاشتن دیدگاه‌های از پیش شکل‌گرفته و پذیرش این حقیقت، در بنیادِ بخش عمده‌ای از مخالفتی قرار داشت که در مینیاپولیس در برابر پیام خداوند به‌وسیلهٔ برادران واگنر و جونز ظاهر شد. با برانگیختن آن مخالفت، شیطان تا حد زیادی موفق شد قدرت ویژهٔ روح‌القدس را که خدا مشتاق بود به آنان ببخشد، از قوم ما دور نگه دارد. دشمن مانع شد که آنان به آن کارایی‌ای دست یابند که می‌توانست در رساندن حقیقت به جهان از آنِ ایشان باشد، چنان‌که رسولان پس از روز پنتیکاست آن را اعلام کردند. نوری که باید با جلال خود تمام زمین را روشن سازد، با مقاومت روبه‌رو شد و به سبب عملِ خودِ برادران ما تا حد زیادی از جهان دور نگه داشته شده است. پیام‌های برگزیده، جلد ۱، ص ۲۳۵.

The history of 1888, provided the example of the rejection of the message of the latter rain that arrived on September 11, 2001. 1888 is a symbol of the second generation of Laodicean Adventism, that is represented by Ezekiel’s second abomination, and the history therein identifies a rebellion that was typified by the seventy elders in Ezekiel. Their rebellion represented spiritualism, and paralleled the cup of probationary time being fulfilled in the time of Noah. The rejection of the message illustrated the rejection by the leadership of the message of the latter rain, which was to identify the arrival of the third Woe of Islam.

تاریخِ ۱۸۸۸ نمونه‌ای از ردّ پیامِ بارانِ آخر را که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رسید، ارائه کرد. ۱۸۸۸ نمادی از نسلِ دومِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای است که با دومین رجاستِ مذکور در حزقیال نمایندگی می‌شود، و تاریخِ آن شورشی را معرفی می‌کند که به‌وسیلهٔ هفتاد پیر در حزقیال نمادین شده بود. شورشِ آنان نمایانگرِ روح‌گرایی بود و با پر شدنِ جامِ زمانِ مهلت در روزگارِ نوح موازات داشت. ردّ آن پیام، ردّ پیامِ بارانِ آخر از سوی رهبری را به تصویر کشید؛ پیامی که قرار بود فرارسیدنِ وایِ سومِ اسلام را شناسایی کند.

“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

باران پسین بر قوم خدا خواهد بارید. فرشته‌ای نیرومند از آسمان فرود خواهد آمد، و سراسر زمین با جلال او روشن خواهد شد. Review and Herald، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.

The leadership that in 1888 rejected the message, typified the rejection of the message of Islam on September 11, 2001, but God intends to produce a manifestation of power that those leaders will witness as part of his judgment upon them. The manifestation of the power of the latter rain occurs at the end of the period of the sealing. It began on September 11, 2001, but it reaches its climax at the end of the three-and-a-half days of Revelation eleven, when the “great earthquake” arrives.

رهبری‌ای که در سال ۱۸۸۸ پیام را رد کرد، نمونهٔ ردّ پیام اسلام در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود، اما خدا قصد دارد تجلّیِ قدرتی پدید آورد که آن رهبران آن را به‌عنوان بخشی از داوریِ خود بر آنان شاهد خواهند بود. تجلّیِ قدرتِ بارانِ واپسین در پایانِ دورهٔ مهر و موم رخ می‌دهد. این تجلّی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، اما در پایانِ سه روز و نیمِ مکاشفهٔ باب یازده، هنگامی که «زلزلهٔ عظیم» فرا می‌رسد، به اوج خود می‌رسد.

The message of 1888, was the Laodicean message, the last call for a former chosen people who were then in the process of being passed by.

پیام سال ۱۸۸۸، پیامِ لاودیکیه بود؛ آخرین دعوت برای قوم برگزیدهٔ پیشین که در آن زمان در حال کنار گذاشته شدن بودند.

“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

«پیامی که از سوی ای. تی. جونز و ای. جی. واگنر به ما داده شد، پیام خدا برای کلیسای لائودیکیه است، و وای بر هر کس که مدعیِ ایمان به حقیقت است و با این حال پرتوهای عطاشده از جانب خدا را به دیگران بازتاب نمی‌دهد.» اسناد ۱۸۸۸، ۱۰۵۳.

The message of 1888, represented the message that identified that when the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001, the straight testimony to the Laodicean church was to be given, and the straight testimony is the message of Islam of the third Woe that, when breathed upon a backslidden people, has the power to bring them to life as a mighty army.

پیام ۱۸۸۸ نمایانگر پیامی بود که مشخص می‌کرد وقتی ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرو ریختند، باید شهادت مستقیم به کلیسای لائودکیه داده شود؛ و شهادت مستقیم همان پیام اسلامِ وای سوم است که وقتی بر قومی از ایمان برگشته دمیده شود، توان آن را دارد که آنان را همچون لشکری نیرومند زنده سازد.

“A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’

شهادت صریح باید به کلیساها و مؤسسات ما داده شود تا خوابیدگان را بیدار کند.

“When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.

هنگامی که به کلام خداوند ایمان آورده و از آن اطاعت شود، پیشرفتی پیوسته حاصل خواهد شد. اکنون بیایید نیازِ بزرگمان را ببینیم. خداوند نمی‌تواند ما را به کار گیرد تا وقتی که در استخوان‌های خشک جان ندمَد. شنیدم که چنین گفته شد: «بدونِ کارِ عمیقِ روحِ خدا در دل، بدونِ تأثیرِ حیات‌بخشِ آن، حقیقت به حرفی بی‌جان بدل می‌شود.» ریویو اند هرالد، ۱۸ نوامبر ۱۹۰۲.

1888 marks the beginning of the second generation of Adventism, but it also provides a line of prophecy that aligns with the last days. On September 11, 2001 God led the people who chose to accept that the attack of Islam upon the earth beast was a fulfillment of prophecy back to the old paths. God’s people needed to return to the jewels of William Miller and become educated upon the foundational truths that included the fulfillment of the first and second Woes, that in turn established the arrival of the third Woe at that time. Once those people returned to those old paths they were led to see the sacredness of Habakkuk’s two tables.

سال ۱۸۸۸ آغاز نسلِ دومِ ادونتیسم را رقم می‌زند، اما همچنین خطی از نبوت فراهم می‌آورد که با روزهای آخر هم‌راستا است. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، خدا کسانی را که پذیرفتند حملهٔ اسلام بر وحشِ زمین تحققِ نبوت بود، به راه‌های کهن هدایت کرد. لازم بود که قومِ خدا به گوهرهای ویلیام میلر بازگردند و دربارهٔ حقایقِ بنیادی آموزش ببینند؛ حقایقی که تحققِ وایِ نخست و دوم را دربر می‌گرفت و به نوبهٔ خود فرارسیدنِ وایِ سوم را در آن زمان تثبیت کرد. هنگامی که آنان به آن راه‌های کهن بازگشتند، هدایت شدند تا قداستِ دو لوحِ حبقوق را ببینند.

The rebellion of 1863 against Habakkuk’s two tables, which are Miller’s jewels and also the foundations of Adventism, typified a rebellion that was repeated on September 11, 2001; for once again the leadership of Laodicean Adventism was given opportunity to uphold the jewels of Miller, or reject them. All four generations of Adventism that are represented in Ezekiel eight, are also representing the rebellion of Laodicean Adventism on September 11, 2001.

شورش سال ۱۸۶۳ بر ضد دو لوحِ حبقوق ـ که گوهرهای میلر و نیز بنیان‌های ادونتیسم به‌شمار می‌آیند ـ نمونه‌ای از شورشی بود که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تکرار شد؛ زیرا بار دیگر به رهبری ادونتیسم لاودیکیه‌ای فرصت داده شد تا گوهرهای میلر را پاس بدارد یا آنها را رد کند. همهٔ چهار نسلِ ادونتیسم که در حزقیال باب هشت نمایانده شده‌اند، نیز نمایانگرِ شورش ادونتیسم لاودیکیه‌ای در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ هستند.

We will continue to identify the second generation of Laodicean Adventism in the next article.

ما در مقاله بعدی به شناسایی نسل دوم ادونتیسم لاودیکیه‌ای ادامه خواهیم داد.

“God created man with affections capable of embracing eternal realities. These affections were to be kept pure and holy, free from all earthliness. But human beings have lost eternity out of their reckoning. God, the Alpha and Omega, the beginning and the end, the One who holds in His keeping the destiny of every soul, is forgotten. Supposing themselves to be mighty in knowledge, men have let themselves down to the lowest level in God’s sight.

خدا انسان را با عواطفی آفرید که بتوانند واقعیت‌های ابدی را در بر گیرند. این عواطف می‌بایست پاک و مقدس نگاه داشته می‌شدند، عاری از هرگونه دنیوی‌گری. اما انسان‌ها ابدیت را از حساب خود بیرون گذاشته‌اند. خدا، آلفا و امگا، آغاز و انجام، آن‌که سرنوشت هر جان را در دست خویش نگاه می‌دارد، به فراموشی سپرده شده است. انسان‌ها، با این پندار که در دانش نیرومندند، خود را به پست‌ترین مرتبه در نظر خدا فروکشانده‌اند.

“The mind of man has become earthly. In the place of revealing the impress of divinity, it reveals the impress of humanity. In its chambers are seen the imagery of earth. The debasing practises which prevailed in the days of Noah, placing the inhabitants of that age beyond hope of salvation, are seen today.” Signs of the Times, December 18, 1901.

ذهن بشر زمینی شده است. به جای آنکه نقش الوهیت را آشکار کند، نقش انسانیت را آشکار می‌کند. در حجره‌های آن، تصاویر زمینی دیده می‌شوند. اعمال خوارکننده‌ای که در روزگار نوح رواج داشت و مردمان آن عصر را از امید رستگاری نومید می‌ساخت، امروز نیز دیده می‌شوند. نشانه‌های زمان، ۱۸ دسامبر ۱۹۰۱.