کتاب دانیال - شماره هشتاد

نه چندان پس از سپری شدن آن زمان، در سال ۱۸۴۴، نخستین مکاشفه به من عطا شد. من به دیدار خانم هینز در پورتلند رفته بودم؛ خواهری عزیز در مسیح که دلش با دل من گره خورده بود. ما پنج نفر، که همه زن بودیم، آرام در برابر مذبح خانوادگی زانو زده بودیم. هنگام دعا، قدرت خدا بر من نازل شد، چنان‌که هرگز پیش از آن احساسش نکرده بودم.

به نظر می‌رسید با نور احاطه شده‌ام و از زمین هرچه بالاتر و بالاتر می‌روم. برگشتم تا در جهان به دنبال قومِ ظهور بگردم، اما آن‌ها را نیافتم که صدایی به من گفت: «دوباره بنگر و کمی بالاتر را نگاه کن.» با این سخن، چشمانم را بالا گرفتم و راهی راست و تنگ دیدم که بر فراز جهان افراشته شده بود. بر این راه، قومِ ظهور به سوی شهری که در دوردست، در انتهای راه، قرار داشت در حرکت بودند. در آغاز راه، پشت سرشان نوری درخشان برافراشته بود که فرشته‌ای به من گفت همان «فریاد نیمه‌شب» است. [متی ۲۵:۶ را ببینید.] این نور در تمام طول راه می‌درخشید و برای قدم‌هایشان نور می‌داد تا نلغزند.

اگر چشم‌های خود را بر عیسی که درست پیشاپیششان بود و آنان را به سوی شهر رهبری می‌کرد دوخته نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما دیری نگذشت که برخی خسته شدند و گفتند شهر بسیار دور است و آنان انتظار داشتند پیش از این وارد آن شده باشند. آنگاه عیسی با بلند کردن بازوی راستِ پرجلالش آنان را دلگرم می‌کرد، و از بازوی او نوری برمی‌خاست که بر فراز گروهِ ظهور موج می‌زد، و آنان فریاد می‌زدند: «هللویا!» دیگران با شتاب‌زدگی نورِ پشتِ سرشان را انکار کردند و گفتند این خدا نبود که آنان را تا اینجا رهبری کرده بود. نورِ پشتِ سرشان خاموش شد و پاهایشان را در تاریکیِ مطلق رها کرد، و آنان لغزیدند و نشانه و عیسی را از نظر دادند و از راه به پایین، به درون دنیای تاریک و شریرِ زیرِ پا، سقوط کردند. تجربه و تعالیم مسیحی الن جی. وایت، ۵۷.

لافبورو، هنگام ایراد سخنرانی‌ای در نشست کنفرانس عمومی نه سال بعد، اظهار داشت: «من حدود پنجاه بار خواهر وایت را در رؤیا دیده‌ام. اولین بار حدود چهل سال پیش بود... آخرین رؤیای آشکار او در سال ۱۸۸۴، در اردوگاهِ پورتلند، اورگن بود.» زندگی‌نامه الن وایت، جلد ۳، صفحه ۲۵۶.

پس از آنکه به اوکلند آمدم، احساسِ وضعیت امور در بتل‌کریک چون باری بر دوشم سنگینی می‌کرد، و من ناتوان بودم و قدرتی برای یاری شما نداشتم. می‌دانستم که خمیرمایهٔ بی‌ایمانی در کار است. آنان که دستورات صریحِ کلامِ خدا را نادیده می‌گرفتند، گواهی‌هایی را نیز که ایشان را برمی‌انگیخت تا به آن کلام اعتنا کنند نادیده می‌گرفتند. زمستان گذشته، هنگامی که به هیلدزبرگ رفته بودم، بسیار در دعا بودم و بارِ اضطراب و اندوه بر دلم سنگینی می‌کرد. اما خداوند در یکی از اوقاتِ دعا تاریکی را پس راند و نوری عظیم اتاق را پر کرد. فرشته‌ای از جانب خدا کنارم بود، و چنان می‌نمود که در بتل‌کریک هستم. در شوراهای شما حاضر بودم؛ سخنانی را که بر زبان می‌آمد شنیدم؛ چیزهایی دیدم و شنیدم که، اگر خدا بخواهد، آرزو دارم تا ابد از خاطرم محو شود. جانم چنان مجروح شد که نمی‌دانستم چه کنم یا چه بگویم. برخی چیزها را نمی‌توانم ذکر کنم. به من دستور داده شد که کسی را از این موضوع آگاه نسازم، زیرا هنوز امور بسیاری قرار بود آشکار شود.

به من گفته شد نوری را که به من داده شده بود گردآوری کنم و پرتوهای آن را بر قوم خدا بتابانم. من این کار را با نوشتن مقاله‌هایی در روزنامه‌ها انجام داده‌ام. ماه‌ها تقریباً هر صبح ساعت سه از خواب برمی‌خاستم و نکات گوناگونی را که پس از آنکه دو شهادت اخیر در بتل کریک به من داده شد نوشته شده بود گرد می‌آوردم. این مطالب را می‌نوشتم و شتابان برای شما می‌فرستادم؛ اما در مراقبت درست از خود کوتاهی کرده بودم و نتیجه این شد که زیر بار از پا افتادم؛ نوشته‌هایم همه به پایان نرسیده بودند تا در کنفرانس عمومی به دست شما برسند.

باز هم، در حال دعا بودم که خداوند خود را آشکار کرد. یک بار دیگر در بتل کریک بودم. در خانه‌های بسیاری بودم و سخنانتان را بر سر میزهایتان شنیدم. جزئیات را اکنون اجازه ندارم بازگو کنم. امیدوارم هرگز از من خواسته نشود آن‌ها را ذکر کنم. همچنین چندین خواب بسیار چشمگیر دیدم.

"کدام صدا را صدای خدا خواهید دانست؟ خداوند چه قدرتی برای اصلاح خطاهای شما و نشان دادن مسیرتان آن‌گونه که هست در اختیار دارد؟ او چه قدرتی برای کار در کلیسا دارد؟ اگر تا وقتی که هر سایه‌ای از عدم‌قطعیت و هر امکانِ تردید برطرف شود، از ایمان آوردن سر باز زنید، هرگز ایمان نخواهید آورد. آن تردیدی که دانشِ کامل می‌طلبد هرگز در برابر ایمان تسلیم نمی‌شود. ایمان بر شواهد استوار است، نه بر اثبات. خداوند از ما می‌خواهد که مطیع ندای وظیفه باشیم، وقتی که صداهای دیگری در اطرافمان ما را به پیمودن مسیری مخالف وامی‌دارند. این از ما توجهی جدی می‌طلبد تا صدایی را که از جانب خدا سخن می‌گوید تشخیص دهیم. باید در برابر گرایش‌ها مقاومت کنیم و بر آن‌ها چیره شویم، و بی‌چانه‌زنی و سازش، از ندای وجدان اطاعت کنیم؛ مبادا الهاماتش خاموش شود و اراده و هوس حکم‌فرما گردد. کلام خداوند به همهٔ کسانی می‌رسد که با تصمیم بر نشنیدن و اطاعت نکردن، در برابر روح او مقاومت نکرده‌اند. این صدا در هشدارها، در اندرزها، در توبیخ شنیده می‌شود. این پیامِ نورِ خداوند برای قوم اوست. اگر در انتظار ندای بلندتر یا فرصت‌های بهتر بمانیم، ممکن است نور بازپس گرفته شود و ما در تاریکی رها شویم." شهادات، جلد ۵، ۶۸.

قرار بود هشدار دیگری به خاندان عیلی داده شود. خدا نمی‌توانست با کاهنِ اعظم و پسرانش ارتباط برقرار کند؛ زیرا گناهانشان همچون ابری غلیظ حضور روح‌القدس او را از آنان بازداشته بود. اما در میان شرارت، کودک سموئیل نسبت به آسمان وفادار ماند، و پیام محکومیت برای خاندان عیلی، به‌منزلهٔ مأموریت سموئیل به‌عنوان نبی خدای متعال بود.

«در آن روزها کلام خداوند نادر بود؛ مکاشفه‌ای آشکار نبود. و چنین شد که در همان هنگام، چون عیلی در جای خود آرمیده بود و چشمانش کم‌سو می‌شد، چندان‌که دیگر نمی‌توانست ببیند؛ و پیش از آنکه چراغ خدا در خانهٔ خداوند، همان‌جا که تابوت خدا بود، خاموش شود، و سموئیل نیز برای خوابیدن دراز کشیده بود؛ که خداوند سموئیل را فراخواند.» کودک گمان برد که آن صدا از عیلی است، پس شتابان به کنار بستر کاهن رفت و گفت: «اینک منم؛ زیرا مرا خواندی.» پاسخ این بود: «پسرم، من تو را نخواندم؛ باز برو و بخواب.» سه بار سموئیل خوانده شد و سه بار نیز به همان گونه پاسخ داد. آنگاه عیلی یقین کرد که آن ندای اسرارآمیز، صدای خداست. خداوند از کنار خادم برگزیدهٔ خویش، آن مرد سپیدموی، گذشت تا با کودکی سخن بگوید. و این خود، توبیخی تلخ اما به‌حق برای عیلی و خاندانش بود. پدران و پیامبران، ۵۸۱.

ما باید خود بدانیم که مسیحیت را چه چیزی تشکیل می‌دهد، حقیقت چیست، ایمانی که پذیرفته‌ایم چیست، و قواعد کتاب‌مقدس کدام‌اند—قوانینی که از عالی‌ترین مرجع به ما داده شده‌اند. بسیارند کسانی که بی‌آنکه دلیلی داشته باشند تا ایمان‌شان را بر آن استوار کنند، و بی‌آنکه نسبت به حقیقتِ امر شواهد کافی داشته باشند، ایمان می‌آورند. اگر اندیشه‌ای عرضه شود که با عقایدِ از پیش شکل‌گرفتهٔ خودشان هماهنگ باشد، بی‌درنگ آن را می‌پذیرند. از علت به معلول استدلال نمی‌کنند، ایمان‌شان بنیادِ اصیلی ندارد، و در زمانِ آزمون درخواهند یافت که بر ماسه بنا کرده‌اند.

کسی که به دانسته‌های ناقص و کنونیِ خود از کتاب مقدس قانع و آسوده می‌نشیند و می‌پندارد این برای نجات او کافی است، در فریبی مرگ‌بار آرمیده است. بسیاری هستند که به استدلال‌های کتاب‌مقدسی به‌تمامی مجهز نیستند تا بتوانند خطا را بازشناسند و همهٔ سنت و خرافه‌ای را که به‌جای حقیقت جا زده شده است محکوم کنند. شیطان اندیشه‌های خود را در پرستش خدا داخل کرده است تا سادگیِ بشارتِ مسیح را فاسد سازد. گروه بزرگی که مدعی‌اند به حقیقتِ حاضر ایمان دارند، نمی‌دانند ایمانِ راستینی که روزگاری به مقدسان سپرده شد چیست—«مسیح در شما، امیدِ جلال». می‌پندارند از نشانه‌های قدیم دفاع می‌کنند، اما ولرم و بی‌تفاوت‌اند. نمی‌دانند که چگونه محبت و ایمانِ حقیقی را در تجربهٔ خود بتنند و از فضیلتِ واقعیِ آن برخوردار شوند. آنان پژوهشگرانِ دقیقِ کتاب مقدس نیستند، بلکه سست و بی‌اعتنا هستند. وقتی بر سر آیاتِ کتاب مقدس اختلافِ نظر پدید می‌آید، آنانی که هدفمند مطالعه نکرده‌اند و در این‌که به چه باور دارند به تصمیم نرسیده‌اند، از حقیقت منحرف می‌شوند. باید به همه ضرورتِ جست‌وجوی کوشایانه در حقیقتِ الهی را بنمایانیم تا بدانند که واقعاً می‌دانند حقیقت چیست. برخی مدعی دانش بسیارند و از وضعیت خود خرسند، در حالی که نه غیرتی برای کار دارند و نه محبتی سوزان برای خدا و برای جان‌هایی که مسیح برایشان مرد، بیش از زمانی که گویی هرگز خدا را نشناخته‌اند. کتاب مقدس را نمی‌خوانند تا لُبّ و فربهیِ آن را نصیبِ جانِ خود کنند. احساس نمی‌کنند که این صدای خداست که با ایشان سخن می‌گوید. اما اگر می‌خواهیم راهِ نجات را بفهمیم، اگر می‌خواهیم پرتوهای خورشیدِ عدالت را ببینیم، باید کتاب مقدس را با هدف مطالعه کنیم، زیرا وعده‌ها و نبوت‌های کتاب مقدس پرتوهای روشنِ جلال را بر طرحِ الهیِ رستگاری می‌افشانند؛ حقایقِ عظیمی که به‌روشنی فهم نشده‌اند. مواد ۱۸۸۸، ۴۰۳.

«هشدار آمده است: نباید اجازه دهیم چیزی وارد شود که بنیاد ایمانی را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بنای خود را بر آن استوار ساخته‌ایم، متزلزل کند. من در این پیام بودم و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما بخشیده است. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی که در همان روزهایی که روزبه‌روز با دعایی جدی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم، بر آن نهادیم، برداریم. آیا می‌پندارید که می‌توانم از نوری که خدا به من داده دست بکشم؟ این نور باید چون صخرهٔ اعصار باشد. از همان زمانی که عطا شد، مرا هدایت کرده است.» ریویو اند هرالد، 14 آوریل 1903.

وای بر آنان که سخت می‌کوشند تا تدبیر خود را از خداوند پنهان کنند و اعمالشان را در تاریکی انجام می‌دهند، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند؟ و چه کسی ما را می‌شناسد؟ اشعیا 25:19

باید در خصوص جلسات مینیاپولیس با شما سخن بگویم. در مقطعی تصمیم گرفتم جلسه را ترک کنم، زیرا روح مخالفتِ شدیدی را که حاکم بود دیدم و احساس کردم. حتی لحظه‌ای نمی‌توانستم آن روحی را که با نیرویی مسلط بر برادر موریسون و برادر نیکولا عمل می‌کرد تأیید کنم. لحظه‌ای تردید ندارم در این‌که شما زیر نفوذ چه روحی بودید؛ بی‌گمان آن روحِ خدا نبود، و برای اینکه مبادا در این فریب ادامه دهید، اکنون برایتان می‌نویسم.

"شبِ پس از آن‌که تصمیم گرفته بودم دیگر در مینیاپولیس نمانم، در خوابی یا رویایی شبانه—نمی‌توانم با قطعیت بگویم کدام‌یک—شخصی بلندقد با هیبتی مقتدر پیغامی برایم آورد و بر من آشکار ساخت که ارادۀ خدا این است که در جایگاه وظیفه‌ام بایستم، و این‌که خودِ خدا یاورم خواهد بود و مرا حمایت خواهد کرد تا کلماتی را که به من می‌بخشد بر زبان آورم. او گفت: «برای این کار خداوند تو را برانگیخته است. بازوان جاودانۀ او زیرِ توست. از این جلسه تصمیم‌هایی برای زندگی یا برای مرگ گرفته خواهد شد؛ نه این‌که لازم باشد کسی هلاک شود، بلکه تکبّر روحانی و خوداعتمادی در را خواهد بست تا عیسی و قدرت روح‌القدسِ او پذیرفته نشوند. به آنان فرصتی دیگر داده خواهد شد تا از فریب بیرون آیند و توبه کنند، گناهان خود را اعتراف نمایند و نزد مسیح بیایند و تبدیل شوند تا او ایشان را شفا دهد.»"

گفت: «از من پیروی کن.» من از راهنمای خود پیروی کردم و او مرا به خانه‌های گوناگونی برد که برادران در آنها سکونت داشتند، و گفت: «سخنانی را که اینجا گفته می‌شود بشنو، زیرا آنها در کتابِ سوابق نوشته شده‌اند، و این سخنان بر همهٔ کسانی که در این کار نقشی ایفا می‌کنند ــ کاری که نه مطابقِ روحِ حکمت از بالا، بلکه مطابقِ روحی است که از بالا فرود نمی‌آید، بلکه از پایین است ــ نیرویی محکوم‌کننده خواهند داشت.»

من سخنانی را شنیدم که باید هر یک از گویندگانشان را شرمنده می‌کرد. طعنه‌ها و کنایه‌های نیش‌دار از یکی به دیگری رد و بدل می‌شد و برادرانشان ای. تی. جونز، ای. جی. واگنر، و ویلی سی. وایت، و همچنین خودِ مرا به ریشخند می‌گرفت. جایگاه و کار من بی‌پروا مورد اظهارنظر کسانی قرار گرفت که می‌بایست به کار فروتنی جان‌هایشان در برابر خدا و سامان دادن دل‌های خود مشغول می‌بودند. به‌ظاهر دلبستگی‌ای بود به در خود پروردن رنجش‌های خیالی و بیان‌ها و تصورات خیالی دربارهٔ برادرانشان و کار آنان—که هیچ پایه‌ای در حقیقت نداشت—و به شک کردن و گفتن و نوشتن سخنان تلخ، به‌عنوان حاصل شکاکیت و چون‌وچرا و بی‌ایمانی.

راهنمایم گفت: «این در کتاب‌ها به‌عنوان مخالفت با عیسی مسیح ثبت شده است. این روح با روح مسیح، روح حقیقت، سازگار نیست. آنان از روح سرکشی مست‌اند و به اندازهٔ یک مست هم نمی‌دانند کدام روح بر سخنان یا اعمالشان حاکم است. این گناه به‌طور خاص اهانتی به خداست. این روح نه بیش از آن روحی که یهودیان را برانگیخت تا برای تردید، انتقاد و جاسوسی از مسیح، نجات‌دهندهٔ جهان، تبانی کنند، شباهتی به روح حقیقت و عدالت دارد.»

راهنمایم به من گفت که برای آن سخنان عاری از مسیح، آن حرف‌های اوباشانه که روحِ برانگیزانندهٔ آن کلمات را آشکار می‌کرد، شاهدی بوده است. وقتی به اتاق‌هایشان وارد شدند، فرشتگانِ شریر همراهشان آمدند، زیرا در را بر روحِ مسیح بستند و به صدای او گوش نسپردند. هیچ فروتنیِ جان در برابر خدا نبود. صدای دعا به ندرت شنیده می‌شد، اما انتقاد، اظهاراتِ اغراق‌آمیز، فرضیه‌ها و حدس‌وگمان‌ها، حسد و رشک، سوءگمانیِ شریرانه و اتهام‌های دروغین رواج داشت. اگر چشمانشان گشوده می‌شد، چیزی را می‌دیدند که آنان را به هراس می‌انداخت: وجد و شادمانیِ فرشتگانِ شریر. و نیز مراقبی را می‌دیدند که هر کلمه را شنیده و این سخنان را در کتاب‌های آسمان به ثبت رسانده بود.

سپس به من اطلاع داده شد که در این زمان، اتخاذ هرگونه تصمیم درباره مواضع در مسائل عقیدتی، درباره اینکه حقیقت چیست، یا انتظار داشتن هرگونه روحیه تحقیق منصفانه، بیهوده خواهد بود؛ زیرا پیمانی شکل گرفته بود تا هیچ تغییری در اندیشه‌ها درباره هیچ نکته یا موضعی که پذیرفته بودند اجازه داده نشود، همان‌گونه که نزد یهودیان نیز چنین بود. راهنمایم سخنان بسیاری به من گفت که اجازه نوشتنشان را ندارم. دریافتم که در بستر نشسته‌ام با روحیه‌ای از اندوه و پریشانی، و نیز با روحیه‌ای از عزم راسخ که در سنگر وظیفه‌ام تا پایان جلسه بایستم و سپس در انتظار رهنمودهای روح خدا بمانم تا به من بگوید چگونه حرکت کنم و چه راهی را در پیش گیرم. مواد ۱۸۸۸، ۲۷۷، ۲۷۸.