Reasoning from cause to effect is worthless if you define the effect incorrectly, as has been done by Laodicean Adventist historians who pontificate on the circumstances and personalities associated with the 1888 General Conference at Minneapolis. The inspired commentary identifies the event as a repetition of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, which was motivated by the judgment that assigned them to wander in the wilderness for forty years until they died. That same judgment had been pronounced upon Laodicean Adventism.

استدلال از علت به معلول بیهوده است اگر معلول را نادرست تعریف کنید؛ همان‌گونه که مورخان ادونتیستِ لاودیکی که درباره‌ی اوضاع و شخصیت‌های مرتبط با کنفرانس عمومی ۱۸۸۸ در مینیاپولیس حکم صادر می‌کنند، چنین کرده‌اند. تفسیر الهامی آن رویداد را تکرار شورشِ قورح، داتان و ابیرام معرفی می‌کند؛ شورشی که انگیزه‌اش داوری‌ای بود که آنان را محکوم کرد تا چهل سال در بیابان سرگردان باشند تا زمانی که بمیرند. همان داوری بر ادونتیسمِ لاودیکی نیز اعلام شده بود.

The rebellion included secret discussions where the rebels were in such extreme Laodicean blindness that it prevented them from understanding that God was aware of their closed-door planning and rebellion. As Korah, Dathan and Abiram hid in their tents and made their plans and spread their rebellion against Moses, so too did the ancient men of 1888, hide behind the closed doors of their houses, to plot against Sister White, her son and the chosen messengers. From that point Sister White, Jones and Waggoner were to be attacked.

این شورش شامل گفت‌وگوهای محرمانه‌ای بود که در آن شورشیان به چنان کوریِ لاودیکیه‌ای شدیدی دچار بودند که مانع می‌شد بفهمند خدا از برنامه‌ریزی‌ها و شورشِ پشتِ درهای بسته‌شان آگاه است. همان‌گونه که قورح، داتان و ابیرام در خیمه‌های خود پنهان می‌شدند، نقشه‌هایشان را می‌ریختند و شورش خود را علیه موسی گسترش می‌دادند، به همان ترتیب مردان کهن‌سالِ ۱۸۸۸ نیز پشتِ درهای بستهٔ خانه‌هایشان پنهان شدند تا علیه خواهر وایت، پسرش و پیام‌آورانِ برگزیده توطئه کنند. از آن پس، قرار بود خواهر وایت، جونز و واگنر مورد حمله قرار گیرند.

The four generations of Adventism progressively grew in its rebellion, as illustrated in Ezekiel chapter eight. The chambers of imagery within the physical temple and human temple had become entrenched with wicked imaginations, and spiritualism settled upon the ancient men who were appointed to protect the people. Leading up to 1888, the ancient men both cast dispersions upon the authority of the Bible and then the Spirit of Prophecy, and in 1884, the open visions ceased. Kellogg’s pantheistic spiritualism began to make its way in the history preceding 1888, and 1888 marks the arrival of the second generation. The Adventist historians may have not recorded the actual historical testimony of the rebellion manifested at the meeting, but according to inspiration the heavenly Watchers “heard every word and registered” the “words in the books of heaven.”

چهار نسل ادونتیسم به‌تدریج در عصیان خود رشد کردند، چنان‌که در فصل هشتم حزقیال نشان داده شده است. حجره‌های تصورات درون هیکلِ مادی و هیکلِ انسانی به سنگرگاهِ تصوراتِ شریرانه بدل شده بودند، و روح‌گرایی بر مشایخی که برای حفاظت از مردم منصوب شده بودند سایه افکند. تا پیش از ۱۸۸۸، مشایخ هم به اقتدار کتاب مقدس و سپس به روح نبوت خدشه وارد کردند، و در ۱۸۸۴ رؤیاهای آشکار پایان یافت. روح‌گرایی همه‌خداانگارانهٔ کلاگ در تاریخِ پیش از ۱۸۸۸ راه خود را باز کرد، و ۱۸۸۸ نشانگر ورود نسل دوم است. شاید تاریخ‌نگاران ادونتیست شهادت تاریخیِ واقعیِ عصیانی را که در آن جلسه آشکار شد ثبت نکرده باشند، اما بنا بر الهام، نگهبانان آسمانی «هر کلمه را شنیدند و ثبت کردند»، آن «کلمات را در کتاب‌های آسمان» به ثبت رساندند.

The rebellion represented by Ezekiel’s “secret chambers of imagery,” represented an attack upon the true foundations. It represented an attack upon the prophetess and the chosen messengers, and it marked the arrival of spiritualism. In that generation the next major attack was going to be carried out by Satan against the very foundation of William Miller’s foundations.

شورشی که در «حجره‌های پنهانی تصاویر»ِ حزقیال نمایانده شده بود، نمادِ حمله‌ای به بنیادهای حقیقی بود. این امر بیانگرِ حمله‌ای به نبیّه و فرستادگانِ برگزیده بود و نشانهٔ فرارسیدنِ روح‌گرایی به شمار می‌رفت. در آن نسل، حملهٔ بزرگِ بعدی قرار بود از سوی شیطان بر ضدِ خودِ اساسِ بنیان‌های ویلیام میلر صورت گیرد.

Miller based the framework of all his prophetic applications upon the understanding that the two desolating powers in Daniel chapter eight, verse thirteen, represented paganism followed by papalism. In 1901, Lewis Conradi, a leader of Laodicean Adventism in Germany, re-introduced the fallen Protestant view that the “the daily” in the book of Daniel represented Christ’s sanctuary ministry.

میلر چارچوبِ همهٔ تطبیقاتِ نبوتیِ خود را بر این درک بنا کرد که دو قدرتِ ویرانگر در کتابِ دانیال، بابِ هشت، آیهٔ سیزده، نمایانگرِ ابتدا بت‌پرستی و سپس پاپی‌گری بودند. در سال ۱۹۰۱، لوئیس کنرادی، از رهبرانِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای در آلمان، دیدگاهِ پروتستان‌های سقوط‌کرده را دوباره مطرح کرد که بر پایهٔ آن «دائمی» در کتابِ دانیال نمایانگرِ خدمتِ مسیح در قدس بود.

During the period of history following the 1888 Minneapolis meeting, the spiritualism of the leader of the health work escalated, alienation continued between leaders as the fallout of the rejection of the message of Jones and Waggoner continued to take its toll. In the beginning of the new century W. W. Prescott, a Laodicean Adventist leader who had received theological credentials from the schools of apostate Protestantism, took up the satanic mantle to promote Conradi’s view of “the daily,” and as is always the case “the victors write the history.”

در دوره تاریخیِ پس از نشست ۱۸۸۸ مینیاپولیس، روح‌گراییِ رهبر کارِ سلامت شدت گرفت، بیگانگی میان رهبران ادامه یافت، زیرا پیامدهای ردّ پیام جونز و واگنر همچنان اثر خود را می‌گذاشت. در آغاز قرن جدید، دبلیو. دبلیو. پرسکات، رهبر ادونتیستِ لاودیقیه‌ای که از مدارس پروتستانتیسمِ مرتد اعتبارنامه‌های الهیاتی دریافت کرده بود، برای ترویج دیدگاهِ کونرادی درباره «the daily» ردای شیطانی بر تن کرد؛ و همان‌گونه که همیشه چنین است، «فاتحان تاریخ را می‌نویسند».

The holy angels recorded the true history, but Laodicean Adventism produced a historical position of the controversy over the rejection of the Millerite understanding of “the daily,” that leaves any of the “unlearned” in Laodicean Adventism to believe that the definition of “the daily,” which Sister White identified as coming from “angels that were expelled from heaven,” is actually a true doctrine. During the early years of the twentieth century W. W. Prescott led out in producing a publication titled, The Protestant. The entire premise of the publication was to teach that Miller’s understanding of “the daily” was incorrect, and that apostate Protestantism, where he had obtained his theological credentials, was correct in assigning a satanic symbol to Christ. In that history A. G. Daniells (General Conference President), joined forces with Prescott in the satanic attack against truth, in spite of the fact that Sister White had directly endorsed Miller’s view of “the daily” as correct.

فرشتگان مقدس تاریخ حقیقی را ثبت کردند، اما ادونتیسم لاودیکیه‌ای روایتی تاریخی از مناقشه بر سر ردّ برداشت میلری از «دائمی» پدید آورد که هر یک از «ناآموختگان» در ادونتیسم لاودیکیه‌ای را بر آن می‌دارد باور کنند که تعریفی از «دائمی» که خواهر وایت آن را منتسب به «فرشتگانی که از آسمان رانده شدند» کرده بود، در حقیقت آموزه‌ای درست است. در سال‌های آغازین قرن بیستم، دبلیو. دبلیو. پرسکات رهبری انتشار نشریه‌ای با عنوان «پروتستان» را بر عهده گرفت. تمام مبنای آن نشریه این بود که تعلیم دهد برداشت میلر از «دائمی» نادرست است و اینکه پروتستانتیسمِ مرتد — جایی که او مدارک الهیاتی‌اش را کسب کرده بود — در نسبت‌دادن نمادی شیطانی به مسیح، محق است. در آن تاریخ، اِی. جی. دنیلز (رئیس کنفرانس عمومی) با پرسکات در حملهٔ شیطانی علیه حقیقت هم‌پیمان شد، با وجود این واقعیت که خواهر وایت دیدگاه میلر دربارهٔ «دائمی» را مستقیماً به‌عنوان دیدگاهی صحیح تأیید کرده بود.

“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

خداوند به من نشان داد که نمودار ۱۸۴۳ به دست او هدایت شده بود و هیچ بخشی از آن نباید تغییر یابد؛ اعداد همان‌گونه بودند که او می‌خواست. دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از اعداد پنهان کرده بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند تا زمانی که دستش برداشته شد.

“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

«سپس دیدم که در ارتباط با «دائمی»، واژهٔ «قربانی» به‌واسطهٔ خرد انسانی افزوده شده و به متن تعلق ندارد؛ و اینکه خداوند دیدگاه درستِ آن را به کسانی عطا کرد که فریادِ ساعتِ داوری را سر دادند. زمانی که اتحاد وجود داشت، پیش از ۱۸۴۴، تقریباً همه دربارهٔ دیدگاه درستِ «دائمی» هم‌نظر بودند؛ اما از ۱۸۴۴ به بعد، در میان آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده و تاریکی و سردرگمی در پی آمده است.» ریویو و هرالد، ۱ نوامبر ۱۸۵۰.

At the time of Prescott and Daniells’ attack against the truth of “the daily,” Prescott and Daniells were representing a minority opinion on the subject, and Sister White’s counsel during the controversy towards the two men was that they should shut up, although she said it in more diplomatic terms, such as “in silence is your wisdom.” When she rebuked them for their false view she also emphasized that the subject of “the daily,” was not to be made a test question. The historical revisionists, which revisionism is a historical method that is credited with beginning with the Jesuit order of the Catholic church, have used her statements about “the daily” not being made a test question, in order to prevent an honest evaluation of the doctrine. They misrepresent her statements for they invariably leave out that when she counselled against agitating the subject of “the daily,” she always qualified her statements with statements such as, “at this time,” or “under current circumstances.”

در زمانِ حملهٔ پرسکات و دنیلز علیه حقیقتِ «روزانه»، پرسکات و دنیلز دربارهٔ آن موضوع نمایندهٔ دیدگاهی اقلیت بودند، و نصیحتِ خواهر وایت در جریانِ آن مناقشه به آن دو مرد این بود که سکوت اختیار کنند، هرچند آن را با عباراتی دیپلماتیک‌تر بیان می‌کرد، مانند «حکمت شما در سکوت است». وقتی به‌خاطر دیدگاه نادرست‌شان آنان را توبیخ کرد، همچنین تأکید نمود که موضوعِ «روزانه» نباید به سؤالِ آزمون تبدیل شود. تجدیدنظرطلبان تاریخی، که تجدیدنظرگرایی روشی تاریخی است که آغاز آن را به فرقهٔ یسوعیِ کلیسای کاتولیک نسبت می‌دهند، از اظهارات او دربارهٔ اینکه «روزانه» نباید به سؤالِ آزمون تبدیل شود استفاده کرده‌اند تا از ارزیابیِ صادقانهٔ آن آموزه جلوگیری کنند. آنان سخنان او را تحریف می‌کنند، زیرا همواره این نکته را حذف می‌کنند که او هرگاه توصیه می‌کرد از دامن زدن به موضوعِ «روزانه» خودداری شود، سخنانش را با قیودی مانند «در این زمان» یا «تحتِ شرایطِ کنونی» مقید می‌کرد.

As a prophetess she was trying to rein in an escalating controversy that was on the verge of causing a great division in the church at large, by a minority of persons who thought that because they were leaders they had the authority to promote whatever they determined to be truth. And the Lord, through her influence, kept the satanic work in check, until she died. Then in 1931, a new push to reject the truth of “the daily” was attempted, and ultimately accomplished. Today the true understanding of the definition of “the daily” is the minority understanding in Laodicean Adventism, and under the current circumstances “the daily,” is now most certainly a test question.

به‌عنوان یک پیامبر زن، او می‌کوشید جنجالِ رو به تشدیدی را که در آستانهٔ ایجاد شکافی بزرگ در کلیسای جهانی بود مهار کند؛ جنجالی که توسط اقلیتی از افراد برپا شده بود که می‌پنداشتند چون رهبرند، اختیار دارند هر آنچه را حقیقت تشخیص می‌دهند ترویج کنند. و خداوند، از طریق نفوذ او، کارِ شیطانی را مهار کرد، تا زمانی که او درگذشت. سپس در سال ۱۹۳۱، تلاش تازه‌ای برای ردّ حقیقتِ «the daily» صورت گرفت و در نهایت به انجام رسید. امروزه فهمِ درستِ تعریفِ «the daily» در ادونتیسمِ لاودیقیه‌ای، فهمِ اقلیت است، و در اوضاع کنونی، «the daily» اکنون بی‌تردید یک سؤالِ امتحانی است.

When the majority opinion held the true understanding it was not a test, but when any truth is defined as error, it is then a test. When the compilation of manuscripts that is titled Manuscript Releases, was published in the 1980’s, or there about, there was then recognized an article that is as direct in its opposition to Prescott and Daniells’ view of “the daily,” as is her endorsement of Miller’s view.

وقتی نظر اکثریت حامل فهم حقیقی بود، آن موضوع آزمون نبود؛ اما وقتی هر حقیقتی خطا تعریف می‌شود، آن‌گاه به آزمون تبدیل می‌شود. هنگامی که مجموعه‌ای از دست‌نوشته‌ها با عنوان Manuscript Releases در دههٔ ۱۹۸۰ یا حوالی آن منتشر شد، آنگاه مقاله‌ای شناخته شد که مخالفتش با دیدگاه پرسکات و دنیلز دربارهٔ «the daily» به همان اندازه صریح است که تأیید او بر دیدگاه میلر صراحت دارد.

“At this stage of our experience we are not to have our minds drawn away from the special light given [us] to consider at the important gathering of our conference. And there was Brother Daniells, whose mind the enemy was working; and your mind and Elder Prescott’s mind were being worked by the angels that were expelled from heaven. Satan’s work was to divert your minds that jots and tittles should be brought in which the Lord did not inspire you to bring in. They were not essential. But this meant much to the cause of truth. And the ideas of your minds, if you could be drawn away to jots or tittles, is a work of Satan’s devising. To correct little things in the books written, you suppose would be doing a great work. But I am charged, Silence is eloquence.

در این مرحله از تجربهٔ ما، نباید ذهن‌هایمان از نوری ویژه که قرار بود در گردهمایی مهمِ کنفرانس‌مان بدان بپردازیم، منحرف شود. و برادر دانیلز هم بود که دشمن بر ذهن او کار می‌کرد؛ و ذهن تو و ذهن کشیش پرسکات را فرشتگانِ از آسمان رانده‌شده تحت تأثیر قرار می‌دادند. کار شیطان این بود که ذهن‌های شما را منحرف کند تا ریزترین جزئیاتی را پیش بکشید که خداوند الهام نکرده بود آن‌ها را مطرح کنید. آن‌ها ضروری نبودند. اما این برای کارِ حقیقت اهمیت بسیار داشت. و اگر اندیشه‌های شما به سوی ریزترین جزئیات کشیده شود، این کاری است از تدبیرِ شیطان. شما می‌پنداشتید که تصحیح چیزهای کوچک در کتاب‌های نوشته‌شده کاری بزرگ خواهد بود. اما مأمورم: سکوت، خود فصاحت است.

“I am to say, Stop your picking flaws. If this purpose of the devil could only be carried out, then [it] appears to you [that] your work would be considered as most wonderful in conception. It was the enemy’s plan to get all the supposed objectionable features where all classes of minds did not agree.

باید بگویم: دست از عیب‌جویی بردارید. اگر فقط این مقصودِ شیطان عملی می‌شد، آنگاه به نظرِ شما می‌آمد که کارتان در طرح به‌غایت شگفت‌انگیز شمرده می‌شد. نقشهٔ دشمن این بود که همهٔ جنبه‌های به‌اصطلاح قابلِ اعتراض را در همان جاهایی گرد آورد که همهٔ سطوحِ فکری بر سر آن‌ها هم‌داستان نبودند.

“And what then? The very work that pleases the devil would come to pass. There would be a representation given to the outsiders not of our faith just what would suit them, that would develop traits of character which would cause great confusion and occupy the golden moments which should be used zealously to bring the great message before the people. The presentations upon any subject we have worked upon could not all harmonize, and the results would be to confuse the minds of believers and unbelievers. This is the very thing that Satan had planned that should take place—anything that could be magnified as a disagreement.

و آنگاه چه؟ همان کاری که شیطان را خشنود می‌کند به وقوع خواهد پیوست. برای بیگانگانِ بیرون از ایمان ما، تصویری عرضه می‌شد که دقیقاً بابِ طبعشان باشد، که خصلت‌هایی را پدید می‌آورد که موجب سردرگمیِ بسیار می‌شد و لحظاتِ طلایی‌ای را که باید با غیرت برای پیشِ روی مردم نهادنِ پیامِ بزرگ صرف شود، به خود مشغول می‌کرد. ارائه‌ها درباره هر موضوعی که بر آن کار کرده‌ایم نمی‌توانستند همگی با هم هماهنگ شوند، و نتیجه آن سردرگم کردنِ اذهانِ مؤمنان و نامؤمنان می‌شد. این دقیقاً همان چیزی است که شیطان برنامه‌ریزی کرده بود که رخ دهد — هر چیزی که بتوان آن را به‌صورت اختلافی بزرگ جلوه داد.

“Read Ezekiel, chapter 28. Now, here is a grand work, where strange spirits can figure. But the Lord has a work to [be] done to save perishing souls; and the places which Satan, disguised, could fill in, bringing confusion into our ranks, he will do to perfection, and all those little differences will become enlarged, prominent.

حزقیال، باب ۲۸ را بخوانید. اکنون اینجا کاری عظیم در میان است که در آن ارواح غریب می‌توانند نقش داشته باشند. اما خداوند کاری دارد که باید انجام شود تا جان‌های در حال هلاکت نجات یابند؛ و شیطانِ مبدّل خلأهایی را که می‌تواند پر کند و با آن آشفتگی را به صفوف ما بیاورد، به کمال انجام خواهد داد، و همه آن اختلافات کوچک بزرگ و برجسته خواهند شد.

“And I was shown from the first that the Lord had given neither Elders Daniells nor Prescott the burden of this work. Should Satan’s wiles be brought in, should this “Daily” be such a great matter as to be brought in to confuse minds and hinder the advancement of the work at this important period of time? It should not, whatever may be. This subject should not be introduced, for the spirit that would be brought in would be forbidding, and Lucifer is watching every movement. Satanic agencies would commence his work and there would be confusion brought into our ranks. You have no call to hunt up the difference of opinion that is not a testing question; but your silence is eloquence. I have the matter all plainly before me. If the devil could involve any one of our own people on these subjects, as he has proposed to do, Satan’s cause would triumph. Now the work without delay is to be taken up and not a [difference] of opinion expressed.

و از همان آغاز به من نشان داده شد که خداوند بار این کار را نه به مشایخ دنیلز و نه به پرسکات سپرده است. آیا باید نیرنگ‌های شیطان دخالت داده شود؟ آیا این «Daily» باید چنان امر بزرگی باشد که برای سردرگم کردن اذهان و بازداشتن پیشرفت کار در این دوره مهم از زمان مطرح گردد؟ نباید چنین باشد، به هر حال. این موضوع نباید مطرح شود، زیرا روحی که با آن وارد می‌شود بازدارنده خواهد بود و لوسیفر مراقب هر حرکت است. عوامل شیطانی کار خود را آغاز خواهند کرد و آشفتگی به صفوف ما راه خواهد یافت. شما هیچ مأموریتی ندارید که به دنبال اختلاف‌نظری بروید که مسئله‌ای آزمایشی نیست؛ بلکه سکوت شما گویاترین سخن است. همه موضوع به روشنی پیش روی من است. اگر شیطان می‌توانست هر یک از افراد خودِ ما را در این موضوعات درگیر کند، همان‌گونه که قصد کرده است، کارِ شیطان پیروز می‌شد. اکنون باید کار بی‌درنگ در دست گرفته شود و هیچ [اختلاف] نظری ابراز نشود.

“Satan would inspire those men who have gone out from us to unite with evil angels and retard our work on unimportant questions, and what rejoicing [there] would be in the camp of the enemy. Press together, press together. Let every difference be buried. Our work now is to devote all our physical and brain-nerve power to put these differences out of the way, and all harmonize. If Satan could with his great unsanctified wisdom be permitted to get the least hold, [he would rejoice].

شیطان به آن کسانی که از ما جدا شده‌اند الهام می‌داد که با فرشتگان شریر متحد شوند و در پیشرفت کار ما بر سر مسائل بی‌اهمیت کندی بیندازند، و چه شادمانی [در آنجا] در اردوگاه دشمن برپا می‌شد. متحد شوید، متحد شوید. بگذارید همه اختلاف‌ها به خاک سپرده شوند. اکنون کار ما این است که همه توان جسمی و توان مغز و اعصاب خود را صرف از میان برداشتن این اختلافات کنیم و همگی هماهنگ شویم. اگر به شیطان با آن حکمت عظیم نامقدسش اجازه داده می‌شد که کمترین جای پایی پیدا کند، [شادمان می‌شد].

“Now, when I saw how you were working, my mind took in the whole situation and the results if you should go forward and give the parties that have left us the least chance to bring confusion into our ranks. Your lack of wisdom would be just what Satan would have it. Your loud proclamation was not under the inspiration of the Holy Spirit. I was instructed to say to you that your picking flaws in the writings of men that have been led of God is not inspired of God. And if this is the wisdom that Elder Daniells would give to the people, by no means give him an official position, for he cannot reason from cause to effect. Your silence on this subject is your wisdom. Now, everything like picking flaws in the publications of men who are not alive is not the work God has given any of you to do. For if these men—Elders Daniells and Prescott—had followed the directions given in working the cities, there would have been many, very many, convinced of the truth and converted, able men that [now] are in positions where they never will be reached.

اکنون، وقتی دیدم چگونه عمل می‌کنید، دریافتم که تمام اوضاع و پیامدها چگونه خواهد بود، اگر پیش بروید و به گروه‌هایی که ما را ترک کرده‌اند کوچک‌ترین فرصتی بدهید تا آشفتگی را به صفوف ما وارد کنند. بی‌حکمتیِ شما دقیقاً همان چیزی خواهد بود که شیطان می‌خواهد. اعلامِ پرسر و صدای شما تحت الهام روح‌القدس نبود. به من دستور داده شد به شما بگویم که عیب‌جوییِ شما از نوشته‌های مردانی که از سوی خدا هدایت شده‌اند، از جانب خدا الهام نشده است. و اگر این همان حکمتی است که کشیش دنیلز می‌خواهد به مردم بدهد، به هیچ‌وجه به او مقام رسمی ندهید، زیرا او نمی‌تواند از علت به معلول استدلال کند. سکوت شما در این موضوع، عین حکمت است. اکنون، هر اقدامِ مشابهِ عیب‌جویی از آثار مردانی که دیگر در قید حیات نیستند، کاری نیست که خدا به هیچ‌یک از شما سپرده باشد. زیرا اگر این مردان—کشیشان دنیلز و پرسکات—دستورالعمل‌های داده‌شده برای کار در شهرها را دنبال کرده بودند، افراد بسیار، بسیار زیادی به حقیقت قانع و ایمان‌آورده می‌شدند؛ مردان توانمندی که [اکنون] در جایگاه‌هایی هستند که هرگز به آنان دسترسی پیدا نخواهد شد.

“All the world is to be regarded as one great family. And when you have such a fountain of knowledge to draw from, why have you left the world to perish for years with the testimonies given by our Lord Jesus Christ? True religion teaches us to regard every man and woman as a person to whom we can do good.

تمام جهان باید یک خانواده بزرگ در نظر گرفته شود. و وقتی چنین چشمه‌ای از دانش برای بهره‌گیری دارید، چرا با وجود شهادت‌هایی که خداوندِ ما عیسی مسیح داده است، جهان را سال‌ها به حال هلاکت رها کرده‌اید؟ دین راستین به ما می‌آموزد که هر مرد و زنی را شخصی بدانیم که می‌توانیم به او نیکی کنیم.

“This has been in print many years: ‘A Balanced Mind,’ testimony to Elder Andrews. The mind may be cultivated to become a power to know when to speak and what burdens to take up and to bear, for Christ is your teacher. And I feared greatly for you [when I saw you] exalting your wisdom and pursuing a course to bring in differences of opinion. The Lord calls for wise men who can hold their peace when it [is] wisdom for them to do so. If you would be a whole man, you need sanctification through Jesus Christ. Now there is a work just started, and let wisdom be seen in every minister, in every president of [a] conference. But here was a work for you to take hold of years ago where you were needed to lift your voice for this very work. Christ gave all His people special directions what they shall do and the things they shall not do. And there is a little time left us to work out the righteousness of the Lord. You can understand the way of the Lord. I saw your purpose of carrying things after your own devising after you were placed as president. You had thought you would do wonderful things, which would be a work God had not placed in your hands to do. Now, your work is not to oppress but to release every necessity possible if the Lord has accepted you to serve. But you have very early given evidence that wisdom and sanctified judgment have not been manifested by you. You blazed out matters that would not be received unless the Lord should give light.

این نوشته سالیان بسیاری است که چاپ شده است: «ذهن متعادل»، شهادتی خطاب به کشیش اندروز. ذهن را می‌توان پرورش داد تا به قدرتی بدل شود برای دانستن اینکه چه وقت سخن بگوید و چه بارهایی را بر عهده گیرد و تحمل کند، زیرا مسیح آموزگار توست. و من سخت برایت ترسیدم [وقتی دیدمت] که خرد خود را بزرگ می‌شماری و در مسیری گام می‌نهی که اختلافِ آرا را به میان می‌آورد. خداوند مردان خردمندی را می‌خوانَد که بتوانند هنگامی که حکمت اقتضا می‌کند، خاموشی اختیار کنند. اگر می‌خواهی مردی کامل باشی، به تقدیس از طریق عیسی مسیح نیاز داری. اکنون کاری تازه آغاز شده است، و بگذار حکمت در وجودِ هر خادم و هر رئیسِ [یک] کنفرانس دیده شود. اما اینجا کاری بود که سال‌ها پیش باید بدان دست می‌زدی، جایی که لازم بود برای همین کار صدایت را بلند کنی. مسیح به همه قوم خود رهنمودهای ویژه‌ای داد درباره آنچه باید بکنند و آنچه نباید بکنند. و اندک زمانی برای ما باقی مانده تا عدالتِ خداوند را به انجام رسانیم. تو می‌توانی راهِ خداوند را دریابی. پس از آنکه به ریاست گماشته شدی، دیدم که قصد داری امور را مطابق تدبیر خود پیش ببری. می‌پنداشتی کارهای شگفتی خواهی کرد، کاری که خدا آن را در دستان تو ننهاده بود تا انجامش دهی. اکنون، کار تو ستم کردن نیست، بلکه اگر خداوند تو را برای خدمت پذیرفته است، باید هر نیاز ممکنی را برطرف سازی. اما تو بسیار زود نشان دادی که حکمت و داوریِ تقدیس‌شده در تو ظاهر نشده است. مسائلی را با تندی مطرح کردی که مگر آنکه خداوند نوری عطا کند، پذیرفته نمی‌شد.

“I have been instructed that such hasty movements should not have [been] made [such] as selecting you as president of the conference even another year. But the Lord forbids any more such hasty transactions until the matter is brought before the Lord in prayer; and as you have had the message come to you that the work of the Lord resting upon the president is a most solemn responsibility, you had no moral right to blaze out as you did upon the subject of the ‘Daily’ and suppose your influence would decide the question. There was Elder Haskell, who has carried the heavy responsibilities, and there is Elder Irwin and several men I might mention who have the heavy responsibilities.

به من دستور داده شده که چنین اقدامات شتاب‌زده‌ای نباید [انجام] می‌شد [از جمله] انتخاب شما به‌عنوان رئیس کنفرانس حتی برای یک سال دیگر. اما خداوند هر اقدام شتاب‌زدهٔ دیگری را منع می‌کند تا زمانی که موضوع در دعا به حضور خداوند آورده شود؛ و چون این پیام به شما رسیده که کارِ خداوند که بر عهدهٔ رئیس نهاده شده، مسئولیتی بسیار خطیر است، شما هیچ حق اخلاقی نداشتید که دربارهٔ موضوع «Daily» چنان‌که کردید به تندی سخن بگویید و گمان کنید نفوذتان مسئله را تعیین خواهد کرد. الدر هسکل بود که بار مسئولیت‌های سنگین را بر دوش کشیده است، و الدر اروین و چند مرد دیگر نیز هستند که می‌توانم نام ببرم که آنان مسئولیت‌های سنگینی بر عهده دارند.

“Where was your respect for the men of age? What authority could you exercise without taking all the responsible men to weigh the matter? But let us now investigate the matter. We must now reconsider whether it is the Lord’s judgment, in the face of the work that has been neglected, of showing your zeal to carry the work even another year. If you should carry the work another year with the help that shall unite with you, there should be a change take place in you and Elder Prescott. And humble your own hearts before God. The Lord will have to see in you a showing of a different experience, for if ever men needed to be reconverted at this present [time], it [is] Elder Daniells and Elder Prescott.

احترام شما برای مردان سالخورده کجا بود؟ بدون آن‌که همهٔ مردان مسئول را برای سنجیدن موضوع درگیر کنید، چه اقتداری می‌توانستید اعمال کنید؟ اما اکنون بیایید موضوع را بررسی کنیم. باید اکنون بازنگری کنیم که آیا، با توجه به کاری که مورد غفلت واقع شده، این داوری خداوند است که غیرت خود را برای به پیش بردن کار حتی یک سال دیگر نشان دهید. اگر بناست کار را با یاری‌ای که با شما همراه خواهد شد یک سال دیگر ادامه دهید، باید تغییری در شما و الدر پرسکات روی دهد. و دل‌های خود را در برابر خدا فروتن سازید. خداوند باید در شما نمودِ تجربه‌ای متفاوت را ببیند، زیرا اگر تاکنون مردانی در این [زمان] حاضر نیاز به از نو تبدیل یافتن داشته‌اند، آنان الدر دنیلز و الدر پرسکات‌اند.

“Seven men should be chosen that are men of wisdom and through the working of the grace of God [give] evidence [of] a reconversion. For any men who are so blinded that they cannot reason from cause to effect, that they would ignore the men who have borne the responsibilities of the work and these presidents of conferences, [that] men [who] carry the work for over two years should be disregarded and such an impulsive consequence take place that men would neglect the very work kept before them for years—work the cities—and no, or but very little, attention [be] given to the old men for counsel, but proclaim the things they choose to give the people, bears its own testimony of the unsafety of the men to be entrusted with such a grand and wonderful work.

باید هفت مرد برگزیده شوند که مردانی صاحبِ حکمت باشند و به‌واسطۀ عملِ فیضِ خدا [بدهند] گواهی [بر] تبدیلِ مجدد. زیرا هر گروهی از مردان که چنان کور شده‌اند که نتوانند از علت به معلول استدلال کنند، چنان‌که مردانی را که بار مسئولیت‌های کار را بر دوش کشیده‌اند و این رؤسای کنفرانس‌ها را نادیده بگیرند، [که] مردانی [که] بیش از دو سال کار را بر دوش کشیده‌اند کنار گذاشته شوند و چنان پیامدِ شتاب‌زده‌ای رخ دهد که مردم همان کاری را که سال‌ها پیشِ چشم‌شان نهاده شده بود—کارِ شهرها—را فروگذارند، و هیچ، یا جز بسیار اندک، توجهی [شود] به پیرمردان برای مشورت، بلکه چیزهایی را که خود برمی‌گزینند برای مردم اعلام کنند، خود گواهی می‌دهد که این مردان برای سپردن کاری چنین عظیم و شگفت‌انگیز امن و قابلِ اعتماد نیستند.

“Christ is not dead. He will never suffer His work to be carried on in this strange way. Let the books alone. If any change is essential, God will have the harmony in that change consistent, but when a message has been entrusted to men with the large responsibilities involved, [God] demands faithfulness that will work by love and purify the soul. Elders Daniells and Prescott both need reconversion. A strange work has come in, and it is not in harmony with the work Christ came to our world to do; and all who are truly converted will work the works of Christ.

مسیح نمرده است. او هرگز اجازه نخواهد داد کارش به این شیوهٔ عجیب پیش برده شود. به کتاب‌ها دست نزنید. اگر تغییری ضروری باشد، خدا هماهنگیِ آن تغییر را تضمین خواهد کرد، اما وقتی پیامی همراه با مسئولیت‌های سنگین به مردمان سپرده شده است، [خدا] وفاداری‌ای می‌طلبد که با محبت عمل کند و جان را پاک سازد. مشایخ دنیلز و پرسکات هر دو به تبدیل دوباره نیاز دارند. کاری غریب راه یافته است و با کاری که مسیح برای انجامش به جهان ما آمد هماهنگ نیست؛ و همهٔ کسانی که حقیقتاً تبدیل شده‌اند اعمال مسیح را انجام خواهند داد.

“We are everyone [to] work out the work which shall glorify the Father. We have come to the crisis—either to conform to the character of Jesus Christ right in this preparatory time or not attempt [it]. Elder Daniells, [you are not] to feel at liberty to let your voice be heard on high as you have done under similar circumstances. And understand, the president of a conference is not a ruler. He works in connection with the wise men who occupy the position as presidents whom God has accepted. He has not liberty to meddle with the writings in printed books from the pens that God has accepted. They are no longer to bear sway unless they show less of the ruling, dominating power. The crisis has come, for God will be dishonored.

ما همه [باید] کاری را به انجام رسانیم که پدر را جلال دهد. ما به بحران رسیده‌ایم—یا در همین زمانِ آمادگی با منش عیسی مسیح همسو شویم یا به [آن] مبادرت نورزیم. الدر دنیلز، [نباید] احساس کنید مجازید که صدایتان در بلندا شنیده شود، چنان‌که در شرایط مشابه کرده‌اید. و بدانید، رئیس یک کنفرانس حاکم نیست. او در ارتباط با مردان خردمندی کار می‌کند که منصب ریاست را بر عهده دارند و خدا آنان را پذیرفته است. او آزادی آن را ندارد که در نوشته‌های کتاب‌های چاپ‌شده از قلم‌هایی که خدا آن‌ها را پذیرفته است، دخالت کند. آن‌ها دیگر نباید اعمال نفوذ کنند مگر آنکه کمتر از قدرتِ حکم‌رانی و سلطه‌گری نشان دهند. بحران فرا رسیده است، زیرا خدا بی‌حرمت خواهد شد.

“How does the Lord look upon the unworked cities? Christ is in heaven. Now its acknowledgment is to be, ‘There is no kingly rule. And now is the crisis of this world. Now I am the Power to save or to destroy. Now is the time when the destiny of all is in My hands. I have given My life to save the world. And “I, if I be lifted up,” the saving grace I shall impart will prove that all who will be fashioned after the divine similitude and will be one with Me shall work as I work with My power of redeeming grace.’ Whoever will, [let him] take hold with his brethren to do the work given them to do when in responsible places under the counsel the Lord gives, and seek most earnestly to work in complete harmony with Him who so loved the world He gave His life a full sacrifice for the saving of the world. I speak to our ministers, that as they enter upon the work in our cities let there be a calm sacredness attending the ministry of the Word. We cannot make the proper impression upon the minds of the people if we . . .

خداوند به شهرهایی که بر آنها کاری انجام نشده است چگونه می‌نگرد؟ مسیح در آسمان است. اکنون اعتراف باید چنین باشد: «هیچ سلطنتی در کار نیست. و اکنون بحرانِ این جهان است. اکنون من قدرتِ نجات دادن یا نابود کردن هستم. اکنون زمانی است که سرنوشتِ همه در دست‌های من است. من جانِ خود را برای نجاتِ جهان داده‌ام. و "من، اگر برافراشته شوم"، فیضِ نجات‌بخشی که عطا خواهم کرد ثابت خواهد کرد که همهٔ آنان که مطابقِ شباهتِ الهی شکل خواهند گرفت و با من یگانه خواهند شد، همان‌گونه که من کار می‌کنم، با قدرتِ فیضِ رهاننده‌ام کار خواهند کرد.» هر که بخواهد، [بگذارد] با برادرانِ خود دست به کار شود تا کاری را که به آنان سپرده شده است، در جایگاه‌های مسئولیت، زیر رهنمودی که خداوند می‌دهد، به انجام رسانند، و با کمالِ جدیت بکوشند تا در نهایتِ هماهنگی با او که آن‌چنان جهان را محبت کرد که برای نجاتِ جهان جانِ خود را قربانیِ کامل داد، کار کنند. من با خادمانِ ما سخن می‌گویم که چون به کار در شهرهای ما وارد می‌شوند، بگذار آرامشِ قدسی همراهِ خدمتِ کلام باشد. ما نمی‌توانیم تأثیرِ شایسته‌ای بر ذهن‌های مردم بگذاریم اگر ما . . .

“I copy from my Diary. The truth as it is in Jesus—talk it, pray it, believe every word in its simplicity. What would you gain if mistakes are brought before the men who have departed from the faith and given heed to seducing spirits, men who were not long ago with us in the faith? Will you stand on the devil’s side? Give your attention to the unworked fields. A world-wide work is before us. I was given representations of John Kellogg.

از دفترچهٔ خاطراتم نقل می‌کنم. حقیقت آنگونه که در عیسی است—آن را بر زبان آورید، برایش دعا کنید، هر کلمه‌اش را در سادگی‌اش باور کنید. چه به دست خواهید آورد اگر خطاها را در برابر مردانی بگذارید که از ایمان برگشته و به ارواح فریبنده گوش سپرده‌اند؛ همان مردانی که تا همین اواخر با ما در ایمان بودند؟ آیا جانب شیطان را خواهید گرفت؟ توجه خود را به کشتزارهای کارنشده معطوف کنید. کاری جهانی پیشِ روی ماست. به من تصاویری دربارهٔ جان کلاگ داده شد.

“A very attractive personage was representing the ideas of the specious arguments that he was presenting, sentiments different from the genuine Bible truth. And those who are hungering and thirsting after something new were advancing ideas [so specious] that Elder Prescott was in great danger. Elder Daniells was in great danger [of] becoming wrapped in a delusion that if these sentiments could be spoken everywhere it would be as a new world.

یک شخصیت بسیار جذاب اندیشه‌های نهفته در استدلال‌های فریبنده‌ای را که ارائه می‌کرد نمایان می‌ساخت؛ دیدگاه‌هایی متفاوت با حقیقت ناب کتاب‌مقدس. و کسانی که در پی چیز تازه‌ای گرسنه و تشنه بودند، اندیشه‌هایی [چنان فریبنده] را پیش می‌بردند که الدر پرسکات در خطری بزرگ بود. الدر دنیلز در خطر بزرگی [از] گرفتار شدن در توهمی بود که اگر این دیدگاه‌ها بتوانند همه‌جا بیان شوند، گویی جهانی نو خواهد شد.

“Yes, it would, but while their minds were thus absorbed I was shown that Brother Daniells and Brother Prescott were weaving into their experience sentiments of a spiritual[istic] appearance and drawing our people to beautiful sentiments that would deceive, if possible, the very elect. I have to trace with my pen [the fact] that these brethren would see defects in their delusive ideas that would place the truth in an uncertainty; and [yet] they [would] stand out as [if they had] great spiritual discernment. Now I am to tell them [that] when I was shown this matter, when Elder Daniells was lifting up his voice like a trumpet in advocating his ideas of the ‘Daily,’ the after results were presented. Our people were becoming confused. I saw the result, and then there were given me cautions that if Elder Daniells without respect to the outcome should thus be impressed and let himself believe he was under the inspiration of God, skepticism would be sown among our ranks everywhere, and we should be where Satan would carry his messages. Set unbelief and skepticism would be sown in human minds, and strange crops of evil would take the place of truth.” Manuscript Releases, volume 20, 17–22.

بله، چنین می‌شد، اما هنگامی که ذهن‌هایشان بدین‌سان مستغرق بود، به من نشان داده شد که برادر دنیلز و برادر پرسکات مضامینی با ظاهری روحانی[گرایانه] را در تجربهٔ خود می‌آمیختند و قوم ما را به سوی مضامین زیبایی می‌کشاندند که اگر ممکن بود، حتی برگزیدگان را نیز بفریبند. باید با قلم خود [این واقعیت را] بنگارم که این برادران در اندیشه‌های فریبندهٔ خود نقایصی می‌دیدند که حقیقت را در وضعیتی از عدم‌قطعیت قرار می‌داد؛ و [با این حال] آنان چنان جلوه می‌کردند [که گویی] دارای تشخیص روحانی عظیمی هستند. اکنون باید به ایشان بگویم [که] وقتی این موضوع به من نشان داده شد، آن هنگام که کشیش دنیلز در دفاع از نظریات خود دربارهٔ 'Daily' صدای خود را چون شیپور بلند می‌کرد، نتایج پس از آن بر من عرضه شد. قوم ما دچار سردرگمی می‌شد. من نتیجه را دیدم، و آنگاه به من هشدارهایی داده شد که اگر کشیش دنیلز بی‌اعتنا به پیامد بدین‌سان تحت تأثیر قرار گیرد و به خود اجازه دهد باور کند که تحت الهام خداست، تخم شکاکیت در همه‌جا در میان صفوف ما افشانده خواهد شد، و ما در جایی خواهیم بود که شیطان پیام‌های خود را بدان‌جا می‌برد. بی‌ایمانیِ راسخ و شکاکیت در اذهان انسان‌ها کاشته می‌شد، و محصولات غریبِ شر جای حقیقت را می‌گرفت. انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۲۰، ۱۷–۲۲.

The history of the second generation identifies an escalation of rebellion. The spiritualism represented by Ezekiel’s chambers of imagery illustrate that “Brother Daniells and Brother Prescott were weaving into their experience sentiments of a spiritualistic appearance and drawing our people to beautiful sentiments that would deceive, if possible, the very elect.” The spiritualism associated with the false view of “the daily,” is the symbol of what, if possible, would deceive the very elect. She ties together the spiritualism of pantheism that was being promoted by Kellogg with Prescott and Daniells’ push to define “the daily” as Christ’s sanctuary ministry.

تاریخ نسل دوم نشان می‌دهد که طغیان شدت یافته است. روح‌گراییِ بازنمایی‌شده در «حجره‌های تصاویر» کتاب حزقیال نشان می‌دهد که «برادر دنیلز و برادر پرسکات گرایش‌هایی با ظاهرِ روح‌گرایانه را در تجربهٔ خود می‌آمیختند و قوم ما را به سوی عقاید زیبایی می‌کشاندند که اگر ممکن بود، خودِ برگزیدگان را نیز می‌فریفت.» روح‌گراییِ مرتبط با دیدگاه نادرستِ «the daily»، نمادِ آن چیزی است که، اگر ممکن بود، برگزیدگان را نیز می‌فریفت. او روح‌گراییِ همه‌خدایی را که کلاگ در حال ترویج آن بود، با تلاشِ پرسکات و دنیلز برای تعریف «the daily» به‌عنوان خدمتِ مقدسگاهِ مسیح به هم پیوند می‌دهد.

She informs them to leave the books alone, by which she was addressing the push by Prescott and Daniells to re-write Uriah Smith’s book, Daniel and the Revelation, in order to remove his teaching that identified “the daily,” just as Miller identified it. The historical revisionists of Laodicea, who Isaiah identifies as “the learned”, have accomplished a wonderful work upon the unlearned of Adventism, for they have misrepresented the testimony of the history to lead those with itching ears and shallow study habits to think that the subject of “the daily,” is unimportant, and that Miller was incorrect on the subject. That work of revision is part of the rubbish Miller was shown that was to be swept away by the dirt brush man, in the time when the manifestation of the power of God in the Midnight Cry is repeated.

او به آنان می‌گوید کتاب‌ها را به حال خود رها کنند؛ و با این سخن به تلاش پرسکات و دنیلز برای بازنویسی کتاب اوریاه اسمیت، «دانیال و مکاشفه»، اشاره داشت تا آموزهٔ او دربارهٔ «دائمی» را ـ همان‌گونه که میلر آن را شناسایی کرده بود ـ حذف کنند. بازنویسانِ تاریخِ لائودکیه، که اشعیا آنان را «دانایان» می‌نامد، بر بی‌سوادانِ ادونتیسم کاری شگرف انجام داده‌اند، زیرا شهادتِ تاریخ را تحریف کرده‌اند تا آنانی را که گوش‌های خارش‌دار و عادت‌های مطالعهٔ سطحی دارند، به این فکر بیندازند که موضوعِ «دائمی» بی‌اهمیت است و اینکه میلر در این موضوع اشتباه کرده است. آن کارِ بازنویسی بخشی از زباله‌ای است که به میلر نشان داده شد که باید به‌دست مردی با جاروی خاک‌روبی جارو شود، در زمانی که تجلیِ قدرتِ خدا در «فریادِ نیم‌شب» تکرار می‌شود.

We will continue our consideration of the second generation of Laodicean Adventism in the next article.

در مقالهٔ بعدی به بررسیِ نسلِ دومِ ادونتیسمِ لائودیکی ادامه می‌دهیم.

“The message ‘Go forward’ is still to be heard and respected. The varying circumstances taking place in our world call for labor which will meet these peculiar developments. The Lord has need of men who are spiritually sharp and clear-sighted, men worked by the Holy Spirit, who are certainly receiving manna fresh from heaven. Upon the minds of such, God’s Word flashes light, revealing to them more than ever before the safe path. The Holy Spirit works upon mind and heart. The time has come when through God’s messengers the scroll is being unrolled to the world. Instructors in our schools should never be bound about by being told that they are to teach only what has been taught hitherto. Away with these restrictions. There is a God to give the message His people shall speak. Let not any minister feel under bonds or be gauged by men’s measurement. The gospel must be fulfilled in accordance with the messages God sends. That which God gives His servants to speak today would not perhaps have been present truth twenty years ago, but it is God’s message for this time.” The 1888 Materials, 133.

پیام «پیش بروید» هنوز باید شنیده و محترم شمرده شود. اوضاع و احوال گوناگونی که در جهان ما رخ می‌دهد، کار و تلاشی را می‌طلبد که پاسخگوی این تحولات خاص باشد. خداوند به مردانی نیاز دارد که از نظر روحانی تیزبین و روشن‌بین باشند، مردانی پروردهٔ روح‌القدس که بی‌گمان مَنّ تازه از آسمان دریافت می‌کنند. بر ذهن‌های چنین کسانی، کلام خدا نور می‌تاباند و بیش از هر زمان دیگر راه امن را بر آنان آشکار می‌کند. روح‌القدس بر ذهن و دل کار می‌کند. زمان فرا رسیده است که به‌واسطهٔ پیام‌آوران خدا طومار برای جهان گشوده می‌شود. آموزگاران در مدارس ما هرگز نباید با این قید بسته شوند که فقط آنچه تاکنون تعلیم داده شده را تعلیم دهند. این محدودیت‌ها را به کناری گذارید. خدایی هست که پیامی را که قومش باید بگویند به آنان می‌دهد. مبادا هیچ خادمی خود را در قید و بند احساس کند یا با معیارهای انسانی سنجیده شود. انجیل باید مطابق پیام‌هایی که خدا می‌فرستد تحقق یابد. آنچه خدا امروز به خادمانش می‌دهد تا بگویند، شاید بیست سال پیش «حقیقتِ حاضر» به شمار نمی‌آمد، اما پیام خدا برای این زمان است. مواد ۱۸۸۸، ۱۳۳.