After we review the history from 1863 until the time of the end in 1989, in the context of the four abominations of Ezekiel chapter eight, representing the four generations of Adventism, we will turn our attention to the increase of knowledge that was unsealed in 1989. That increase of knowledge was concerning the last six verses of Daniel chapter eleven. In 1989, our little Sabbath study group discovered the reform lines of Bible prophecy, which Future for America often refers to, and which establish the sequence of events in every reform line, which in turn allows a student of prophecy to exercise the application of the latter rain methodology of “line upon line.”

پس از اینکه تاریخ از سال ۱۸۶۳ تا زمانِ پایان در سال ۱۹۸۹ را در چارچوبِ چهار رجاساتِ فصل هشتمِ حزقیال — که نمایانگرِ چهار نسلِ ادونتیسم است — مرور کنیم، توجه خود را به افزایشِ معرفتی که در ۱۹۸۹ مهرِ آن گشوده شد معطوف خواهیم کرد. آن افزایشِ معرفت مربوط به شش آیهٔ آخرِ فصل یازدهمِ دانیال بود. در سال ۱۹۸۹، گروهِ کوچکِ مطالعهٔ سبتِ ما خطوطِ اصلاحِ نبوتِ کتاب‌مقدس را کشف کرد؛ موضوعی که Future for America اغلب به آن‌ها ارجاع می‌دهد و که ترتیبِ رویدادها را در هر خطِ اصلاح برقرار می‌سازد؛ امری که به نوبهٔ خود به یک شاگردِ نبوت امکان می‌دهد روشِ بارانِ آخرِ «خط بر خط» را به‌کار گیرد.

Within a few years (1992), I had written a paper covering the last six verses of Daniel eleven. The paper was written for my own satisfaction, for I had no ability or intention of publicly circulating the study. By 1994, the paper had made its way to an Adventist self-supporting ministry, and by 1995, a series of eleven articles covering the last six verses of Daniel eleven, was published in a monthly magazine produced by that ministry. There are only a few specific references to Daniel eleven in the writings of the Spirit of Prophecy, and the most important of them all became a central argument to the validity of the application I set forth concerning those verses.

در ظرف چند سال، تا سال ۱۹۹۲، مقاله‌ای دربارهٔ شش آیهٔ آخرِ باب یازدهمِ دانیال نوشته بودم. این مقاله را صرفاً برای رضایت خاطر خودم نوشته بودم، زیرا نه توان و نه قصد انتشار عمومی آن مطالعه را داشتم. تا سال ۱۹۹۴، مقاله به دست یک خدمتِ خوداتکای ادونتیستی رسیده بود و تا سال ۱۹۹۵، مجموعه‌ای از یازده مقاله که شش آیهٔ آخرِ باب یازدهمِ دانیال را پوشش می‌داد، در نشریه‌ای ماهانه که توسط آن خدمت منتشر می‌شد، به چاپ رسید. در نوشته‌های روح نبوت تنها چند اشارهٔ مشخص به باب یازدهمِ دانیال وجود دارد، و مهم‌ترینِ آن‌ها به استدلالی محوری در اثبات اعتبار تطبیقی که دربارهٔ آن آیات ارائه کرده بودم تبدیل شد.

“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, [Daniel 11:30–36 quoted.]

دیگر وقتی برای از دست دادن نداریم. روزگار پرآشوبی پیشِ روی ماست. جهان از روح جنگ به تلاطم افتاده است. به‌زودی صحنه‌های آشوبی که در نبوت‌ها از آنها سخن رفته، رخ خواهد داد. نبوتِ باب یازدهمِ دانیال تقریباً به تحقق کامل خود رسیده است. بخش زیادی از وقایع تاریخی که در تحقق این نبوت رخ داده، تکرار خواهد شد. در آیهٔ سی‌ام از قدرتی سخن رفته که «اندوهگین خواهد شد»، [دانیال ۱۱:۳۰–۳۶ نقل شده است.]

“Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

"صحنه‌هایی مشابه آنچه در این عبارات توصیف شده است رخ خواهد داد." انتشار دست‌نوشته‌ها، شماره ۱۳، ۳۹۴.

Sister White is clear that 1798, is the “time of the end.”

خواهر وایت به‌صراحت می‌گوید که ۱۷۹۸ «زمانِ پایان» است.

“But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

«اما در زمانِ آخر، پیامبر می‌گوید: “بسیاری تردد خواهند کرد و معرفت افزوده خواهد شد.” دانیال ۱۲:۴. . . . از سال ۱۷۹۸، مهر و مومِ کتاب دانیال گشوده شده، معرفتِ نبوت‌ها افزایش یافته، و بسیاری پیامِ خطیرِ نزدیکیِ داوری را اعلام کرده‌اند.» مناقشه عظیم، ۳۵۶.

Verse forty of Daniel eleven begins with, “And at the time of the end.”

آیهٔ چهلمِ باب یازدهمِ دانیال با این عبارت آغاز می‌شود: «و در وقتِ آخر».

And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

و در زمان پایان، پادشاه جنوب بر او یورش خواهد برد؛ و پادشاه شمال با ارابه‌ها و سواران و کشتی‌های بسیار چون گردبادی بر او خواهد تاخت؛ و به سرزمین‌ها داخل خواهد شد و سیل‌آسا از آنها عبور خواهد کرد. دانیال ۱۱:۴۰.

It is evident, even without the direct endorsement of the Spirit of prophecy, that verse forty marks the beginning of a sequence of events that began in 1798. Those events lead to the close of human probation, for the first verse of chapter twelve of Daniel, says, “And at that time shall Michael stand up,” and Sister White is clear that when Michael stands up human probation closes.

آشکار است که حتی بدون تأیید مستقیمِ روح نبوت، آیهٔ چهل آغازِ رشته‌ای از رویدادها را که در سال ۱۷۹۸ آغاز شد نشان می‌دهد. آن رویدادها به پایانِ فرصتِ آزمایشیِ بشر منتهی می‌شوند، زیرا آیهٔ نخستِ فصل دوازدهمِ دانیال می‌گوید: «و در آن زمان میکائیل برمی‌خیزد»، و خواهر وایت به‌روشنی می‌گوید که هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد، فرصتِ آزمایشیِ انسان پایان می‌یابد.

“‘At that time shall Michael stand up, the great Prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ Daniel 12:1.

«در آن زمان، میکائیل، آن سرور بزرگ که مدافع فرزندان قوم توست، برخواهد خاست؛ و زمانی از تنگی خواهد بود، چنان‌که از زمانی که امتی پدید آمد تا همان زمان، هرگز نبوده است؛ و در آن زمان قوم تو رهایی خواهند یافت، یعنی هر که نامش در کتاب نوشته شده باشد.» دانیال ۱۲:۱.

“When the third angel’s message closes, mercy no longer pleads for the guilty inhabitants of the earth. The people of God have accomplished their work. They have received ‘the latter rain,’ ‘the refreshing from the presence of the Lord,’ and they are prepared for the trying hour before them. Angels are hastening to and fro in heaven. An angel returning from the earth announces that his work is done; the final test has been brought upon the world, and all who have proved themselves loyal to the divine precepts have received ‘the seal of the living God.’ Then Jesus ceases His intercession in the sanctuary above. He lifts His hands and with a loud voice says, ‘It is done;’ and all the angelic host lay off their crowns as He makes the solemn announcement: ‘He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.’ Revelation 22:11. Every case has been decided for life or death.” The Great Controversy, 613.

وقتی پیام فرشتهٔ سوم پایان می‌یابد، رحمت دیگر برای ساکنان گناهکار زمین شفاعت نمی‌کند. قوم خدا کار خود را به انجام رسانده‌اند. آنان «باران دیرهنگام»، «تجدید از حضور خداوند» را دریافت کرده‌اند و برای ساعت آزمون پیشِ رو آماده‌اند. فرشتگان در آسمان با شتاب به این‌سو و آن‌سو می‌روند. فرشته‌ای که از زمین بازمی‌گردد اعلام می‌کند که کارش به پایان رسیده است؛ آزمون نهایی بر جهان آورده شده است، و همهٔ کسانی که وفاداری خود را به فرامین الهی ثابت کرده‌اند «مهر خدای زنده» را دریافت کرده‌اند. آنگاه عیسی شفاعت خود را در قدس آسمانی پایان می‌دهد. دستانش را بلند می‌کند و با صدای بلند می‌گوید: «تمام شد»؛ و هنگامی که او این اعلان پرهیبت را می‌کند، همهٔ سپاه فرشتگان تاج‌های خود را از سر برمی‌دارند: «آن‌که بی‌انصاف است، همچنان بی‌انصاف بماند؛ و آن‌که ناپاک است، همچنان ناپاک بماند؛ و آن‌که عادل است، همچنان عدالت ورزد؛ و آن‌که مقدّس است، همچنان مقدّس بماند.» مکاشفه 22:11. در مورد هر کس برای زندگی یا مرگ حکم صادر شده است. مناقشهٔ بزرگ، 613.

Verse forty of Daniel eleven, begins in 1798, and in verse forty-five, when the king of the north (the papacy), comes to his end with none to help, human probation closes, for the next verse states, “And at that time,” thus identifying the “time” represented in the previous verse, which is verse forty-five of Daniel eleven. The king of the north (the papacy), comes to its end at the close of human probation.

آیهٔ چهلِ باب یازدهم دانیال از سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود، و در آیهٔ چهل‌وپنج، هنگامی که پادشاه شمال (دستگاه پاپی) به پایان خود می‌رسد و هیچ‌کس او را یاری نمی‌کند، مهلت بشر پایان می‌یابد؛ زیرا آیهٔ بعدی می‌گوید: «و در آن زمان»، و بدین‌سان «زمان» مذکور را همان زمانی معرفی می‌کند که در آیهٔ پیشین، یعنی آیهٔ چهل‌وپنجِ باب یازدهم دانیال، مطرح شده است. پادشاه شمال (دستگاه پاپی) در پایان مهلت بشر به پایان خود می‌رسد.

Therefore, the history of the last six verses of Daniel eleven, identify a sequence of events that begins in 1798 and ends at the close of human probation. When Sister White was alive, 1798, was obviously in her past history. When she stated that “the prophecy in the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment,” she can only be referencing history that occurs after 1798, and before Michael stands up. She then specifically states that “much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated,” thus instructing the student of prophecy that the final history of Daniel eleven, that “has nearly reached its complete fulfillment,” has been typified in other portions of histories set forth in Daniel chapter eleven.

بنابراین، تاریخ شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهم دانیال، رشته‌ای از رویدادها را مشخص می‌کند که از ۱۷۹۸ آغاز می‌شود و در پایان دورهٔ مهلت بشر خاتمه می‌یابد. وقتی خواهر وایت زنده بود، ۱۷۹۸ به‌وضوح در گذشتهٔ او قرار داشت. هنگامی که او اظهار کرد که «نبوت در باب یازدهم دانیال تقریباً به تحقق کامل خود رسیده است»، تنها می‌تواند به تاریخی اشاره داشته باشد که پس از ۱۷۹۸ و پیش از آن‌که میکائیل برخیزد رخ می‌دهد. او سپس به‌صراحت می‌گوید که «بخش زیادی از تاریخی که در تحقق این نبوت رخ داده است تکرار خواهد شد»، و بدین‌سان به دانشجوی نبوت می‌آموزد که تاریخ نهاییِ باب یازدهم دانیال، که «تقریباً به تحقق کامل خود رسیده است»، در بخش‌های دیگری از تاریخ‌هایی که در باب یازدهم دانیال بیان شده‌اند، نمونه‌پردازی شده است.

Once she emphasizes that most important prophetic key, she then quotes verses thirty through thirty-six, and states, “Scenes similar to those described in these words will take place.” Inspiration provided a key for those students of prophecy who wished to understand the final fulfillment of Daniel eleven. The key was that the history of the final six verses of Daniel eleven, were a parallel to the history represented in verses thirty to thirty-six. There is an abundant amount of light that is derived from this revelation, but what needs to be considered here is that in verse thirty-one of Daniel eleven, “the daily,” is taken away.

پس از آنکه او بر آن کلید بسیار مهمِ نبوتی تأکید می‌کند، سپس آیات سی تا سی‌وشش را نقل می‌کند و می‌گوید: «صحنه‌هایی مشابهِ آنچه در این کلمات توصیف شده رخ خواهد داد.» الهام برای آن دانش‌پژوهانِ نبوت که می‌خواستند تحقق نهایی دانیال باب یازدهم را بفهمند، کلیدی فراهم آورد. آن کلید این بود که تاریخِ مندرج در شش آیهٔ پایانیِ دانیال باب یازدهم با تاریخی که در آیات سی تا سی‌وشش بازنمایی شده است، موازی است. از این مکاشفه نور فراوانی به‌دست می‌آید، اما آنچه در اینجا باید مورد توجه قرار گیرد این است که در آیهٔ سی‌ویکِ دانیال باب یازدهم، «قربانی دائمی» برداشته می‌شود.

To correctly understand the history which illustrates the sequence of events that lead to the close of human probation, a student of prophecy must have the correct understanding of “the daily.” If verse thirty-one is identifying Christ’s sanctuary ministry being taken away, or if it is identifying the taking away of paganism, it is absolutely essential to understand, if you wish to correctly understand the parallel history that Sister White spoke of when she wrote, “Scenes similar to those described in these words will take place.”

برای درک درستِ تاریخی که توالی رویدادهایی را نشان می‌دهد که به پایان دورهٔ آزمایشی بشر می‌انجامد، پژوهندهٔ نبوت باید درکی صحیح از «روزانه» داشته باشد. اگر آیهٔ سی‌ویکم دلالت بر از میان برداشته شدن خدمت مسیح در مقدس دارد، یا اگر دلالت بر برچیده شدن بت‌پرستی دارد، برای آنکه تاریخ موازی‌ای را که خواهر وایت هنگام نوشتن «صحنه‌هایی مشابه آنچه در این کلمات توصیف شده رخ خواهد داد» از آن سخن گفت به‌درستی دریابید، کاملاً ضروری است که «روزانه» را درست بفهمید.

Of course, Laodicean Adventism did not recognize the fulfillment of verse forty of Daniel eleven, as identifying the collapse of the Soviet Union in 1989, but the verse does identify those very events. For those who wished to correctly understand the prophetic increase of knowledge that arrived with the fulfillment of verse forty in 1989, the correct understanding of “the daily,” then became present truth. In the early part of the twentieth century, the correct understanding was important, for it was an essential part of the foundational truths that the Lord used William Miller to establish.

البته ادونتیسمِ لاودیکیایی تحققِ آیهٔ چهلمِ باب یازدهمِ دانیال را به‌عنوان اشاره به فروپاشیِ اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ به‌رسمیت نشناخت، اما آن آیه دقیقاً همان رویدادها را مشخص می‌کند. برای کسانی که می‌خواستند افزایشِ شناختِ نبوی را که با تحققِ آیهٔ چهلم در سال ۱۹۸۹ فرا رسید، به‌درستی درک کنند، درکِ درستِ «دائمی» آنگاه به حقیقتِ حاضر تبدیل شد. در اوایلِ قرن بیستم، این درکِ درست مهم بود، زیرا بخشِ اساسیِ حقایقِ بنیادینی بود که خداوند برای بنیان‌گذاریِ آن‌ها از ویلیام میلر استفاده کرد.

But during the first decade and a half of the twentieth century the satanic Protestant view which claims that “the daily,” represents Christ’s sanctuary work was a minority position, and it was not worth allowing a controversy over the truth that “the daily,” is a symbol of paganism to even begin. This is why you will hear from the Laodicean historical revisionists, that the subject of “the daily,” is “not to be made into a test question,” or “that the subject of ‘the daily’ is not to be agitated.” What the revisionists always leave out when they lead the unlearned in this particular discussion, is the qualification which inspiration always placed upon the subject. The following passage is directed towards Elder Haskell.

اما در طول دهه و نیم نخست قرن بیستم، دیدگاه پروتستانیِ شیطانی که ادعا می‌کند «روزانه» نمایانگر کار مسیح در قدس است، موضعی اقلیت بود و نمی‌ارزید اجازه دهیم جنجالی بر سر این حقیقت که «روزانه» نمادی از بت‌پرستی است اصلاً آغاز شود. به همین دلیل از تجدیدنظرطلبان تاریخیِ لاودیکی خواهید شنید که موضوع «روزانه» «نباید به پرسش آزمون تبدیل شود» یا «این‌که موضوع «روزانه» نباید برانگیخته شود». آنچه تجدیدنظرطلبان همیشه، وقتی ناآموختگان را در این بحث خاص هدایت می‌کنند، از قلم می‌اندازند، همان قیدی است که الهام همواره بر این موضوع نهاده است. قطعهٔ زیر خطاب به کشیش هسکل است.

Elder Haskell was leading the defense of the correct understanding of “the daily,” against the attacks of Prescott and Daniells in the first and second decade of the twentieth century. Pay close attention, for Sister White never identifies that Haskell’s understanding of “the daily,” was incorrect, she simply instructs him to not allow the agitation to continue, for the Lord did not want to provide an ongoing platform for the enemies of truth (Prescott and Daniells), to continue to push their false teaching. In the passage Haskell is rebuked for “the chart”, and the chart that is referred to is the 1843 chart. Haskell had reproduced the 1843 chart for a witness in that controversy. But he didn’t just reproduce it, he included upon the bottom of the chart the passage from Sister White, where she says “the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and should not be altered.” As you read the passage, count the times she says, “at this time.”

الدر هاسکل در دههٔ نخست و دوم قرن بیستم رهبری دفاع از فهم درستِ «the daily» را در برابر حملات پرسکات و دنیلز بر عهده داشت. دقت کنید، زیرا خواهر وایت هرگز نگفت که فهم هاسکل از «the daily» نادرست بوده است؛ او صرفاً به او دستور داد نگذارد این جنجال ادامه یابد، چون خداوند نمی‌خواست برای دشمنان حقیقت (پرسکات و دنیلز) بستری مستمر فراهم شود تا به پیشبرد تعلیم نادرست‌شان ادامه دهند. در آن بخش، هاسکل بابت «the chart» توبیخ می‌شود، و منظور از آن نمودار، نمودار ۱۸۴۳ است. هاسکل برای ارائهٔ شهادتی در آن مناقشه، نمودار ۱۸۴۳ را بازچاپ کرده بود. اما او فقط آن را بازچاپ نکرد؛ در پایین نمودار، فرازی از سخنان خواهر وایت را نیز گنجاند که در آن می‌گوید: «نمودار ۱۸۴۳ به دست خداوند هدایت شده بود و نباید تغییر داده شود.» وقتی آن بخش را می‌خوانید، بشمارید چند بار می‌گوید: «در این زمان».

“‘I am instructed to say to you, Let there be no questions agitated at this time in the Review that will tend to unsettle minds. . . . We have no time now to enter into unnecessary controversy, but we should earnestly consider the need of seeking the Lord for true conversion of heart and life. There should be determined efforts made to secure sanctification of soul and mind.’

'به من دستور داده شده که به شما بگویم: در این زمان در Review هیچ پرسشی برانگیخته نشود که به تزلزل اذهان بینجامد. . . . اکنون وقتی برای ورود به مناقشه‌های غیرضروری نداریم، اما باید با جدیت ضرورتِ طلبیدنِ خداوند را برای تبدیلِ راستینِ دل و زندگی در نظر بگیریم. باید تلاش‌های مصممانه‌ای برای دستیابی به تقدیسِ جان و ذهن صورت گیرد.'

“I have had cautions given me in regard to the necessity of our keeping a united front. This is a matter of importance to us at this time. As individuals we need to act with the greatest caution.

در خصوص ضرورت حفظ جبهه‌ای متحد از سوی ما، به من هشدارهایی داده شده است. این مسئله در حال حاضر برای ما اهمیت دارد. ما به عنوان افراد باید با نهایت احتیاط عمل کنیم.

“I wrote to Elder Prescott, telling him that he must be exceedingly careful not to introduce subjects in the Review that would seem to point out flaws in our past experience. I told him that this matter on which he believes a mistake has been made is not a vital question, and that, should it be given prominence now, our enemies would take advantage of it, and make a mountain out of a molehill.

من به اِلدر پرسکات نوشتم و به او گفتم که باید نهایت احتیاط را به خرج دهد تا مبادا در «ریویو» موضوعاتی را مطرح کند که به نظر برسد کاستی‌هایی را در تجربه‌های گذشتهٔ ما نشان می‌دهد. به او گفتم این موضوعی که او معتقد است در آن اشتباهی رخ داده، مسئله‌ای حیاتی نیست و اگر اکنون به آن برجستگی داده شود، دشمنان ما از آن سوءاستفاده خواهند کرد و از کاه کوه خواهند ساخت.

“To you also I say that this subject [THE IDENTITY OF THE “DAILY” OF DANIEL 8.] should not be agitated at this time. No, my brother, I feel that at this crisis in our experience that chart which you have had republished should not be circulated. You have made a mistake in this matter. Satan is determinedly at work to bring about issues that will create confusion. There are those who would be delighted to see our ministers at an issue on this question, and they would make much of it.

به تو نیز می‌گویم که این موضوع [هویت "روزانه" در دانیال ۸] نباید در این زمان مورد بحث و جدل قرار گیرد. نه، برادر من، احساس می‌کنم که در این بحرانِ تجربهٔ ما، آن نموداری که دستور تجدید انتشارش را داده‌ای نباید توزیع شود. تو در این مورد مرتکب اشتباه شده‌ای. شیطان مصرّانه در کار است تا مسائلی پدید آورد که موجب سردرگمی شود. کسانی هستند که از این‌که خدمتگزاران ما بر سر این مسئله دچار اختلاف شوند، خوشحال خواهند شد، و آن را بسیار بزرگ خواهند کرد.

“I have been instructed that regarding what might be said on either side of this question, silence at this time is eloquence. Satan is watching for an opportunity to create division among our leading ministers. It was a mistake to publish the chart until you could all get together and come to an agreement concerning the matter. You have not acted wisely in bringing to the front a subject that must create discussion and the bringing out of various opinions, for every item will be strained and made to mean something that will only mean injury to the cause. We have all we can do to handle the false statements of those who have given evidence of their willingness to bear false witness.” Manuscript Releases, volume 9, 106, 107.

به من دستور داده شده است که در خصوص هرچه ممکن است از هر دو سوی این مسئله گفته شود، سکوت در این زمان گویاترین بیان است. شیطان در کمین فرصتی است تا در میان روحانیان برجستهٔ ما تفرقه بیندازد. انتشار نمودار پیش از آنکه همه بتوانید گرد هم آیید و دربارهٔ موضوع به توافق برسید، اشتباه بود. در پیش کشیدن موضوعی که ناگزیر بحث و ابراز نظرهای گوناگون برمی‌انگیزد، خردمندانه عمل نکرده‌اید؛ زیرا هر جزء به زور تفسیر شده و چنان معنا خواهد شد که جز آسیب رساندن به این امر نتیجه‌ای نخواهد داشت. ما به اندازهٔ کافی درگیر رسیدگی به اظهارات دروغین کسانی هستیم که نشان داده‌اند آماده‌اند شهادت دروغ بدهند. منتخبات دست‌نوشته‌ها، جلد ۹، صفحات ۱۰۶ و ۱۰۷.

In the previous article we identified that Ellen White said those that gave the judgment hour cry had the correct view of “the daily,” and that Prescott and Daniells’ view that “the daily,” represented Christ’s sanctuary ministry came from Satan. She rebuked Haskell for allowing the controversy to continue, but not for his position upon the truth of what “the daily,” represents. At that time the majority still believed the pioneer understanding of “the daily,” and more importantly, the verse in Daniel eleven, that was to be unsealed at “the time of the end” in 1989, was still decades in the future. At that time (1989), the importance of the correct view of “the daily,” would be necessary. The revisionists always leave the qualifications of Ellen White that were limited to that particular period out of their dishes of fables. Count the qualification of time in the following passage.

در مقالهٔ پیشین مشخص کردیم که الن وایت گفته بود کسانی که فریادِ ساعتِ داوری را سر دادند، دیدگاهِ درستی از «the daily» داشتند و این‌که دیدگاهِ پرسکات و دنیلز مبنی بر این‌که «the daily» خدمتِ قدسِ مسیح را نمایندگی می‌کند، از شیطان آمده بود. او هسکل را به‌خاطر اینکه اجازه داد مناقشه ادامه پیدا کند توبیخ کرد، اما نه به‌خاطر موضعش دربارهٔ حقیقتِ آنچه «the daily» نمایندگی می‌کند. در آن زمان، اکثریت همچنان به درکِ پیشگامانه از «the daily» باور داشتند و مهم‌تر از آن، آیه‌ای در دانیالِ یازده که قرار بود در «زمانِ پایان» در سال ۱۹۸۹ گشوده شود، هنوز دهه‌ها در آینده بود. در آن زمان (۱۹۸۹)، اهمیتِ داشتنِ دیدگاهِ درست دربارهٔ «the daily» ضروری می‌شد. تجدیدنظرطلبان همواره قیدها و ملاحظاتی را که الن وایت به همان دورهٔ خاص محدود کرده بود، از خوراکِ افسانه‌هایشان حذف می‌کنند. قیدِ زمانی را در عبارتِ زیر بشمارید.

“I have words to speak to Brethren Butler, Loughborough, Haskell, Smith, Gilbert, Daniells, Prescott, and all who have been active in urging their views in regard to the meaning of ‘the daily’ of Daniel 8. This is not to be made a test question, and the agitation that has resulted from its being treated as such has been very unfortunate. Confusion has resulted, and the minds of some of our brethren have been diverted from the thoughtful consideration that should have been given to the work that the Lord has directed should be done at this time in our cities. This has been pleasing to the great enemy of our work.

سخنی دارم با برادران باتلر، لافبرو، هسکل، اسمیت، گیلبرت، دنیلز، پرسکات، و همه کسانی که در پافشاری بر دیدگاه‌های خود در خصوص معنای "the daily" در دانیال ۸ فعال بوده‌اند. این نباید به یک پرسشِ آزمونی تبدیل شود، و آشفتگی‌ای که از اینکه با آن چنین برخورد شده به‌وجود آمده، بسیار تأسف‌بار بوده است. سردرگمی به‌بار آمده، و ذهن برخی از برادران ما از تأملِ سنجیده‌ای که می‌بایست صرف کاری شود که خداوند دستور داده در این زمان در شهرهای ما انجام گیرد، منحرف شده است. این مایهٔ خشنودیِ دشمنِ بزرگِ کارِ ما بوده است.

“The light given me is that nothing should be done to increase the agitation upon this question. Let it not be brought into our discourses and dwelt upon as a matter of great importance. We have a great work before us, and we have not an hour to lose from the essential work to be done. Let us confine our public efforts to the presentation of the important lines of truth on which we have clear light.

نوری که به من داده شده این است که نباید هیچ کاری انجام شود که جنجال پیرامون این موضوع را افزایش دهد. نگذارید به سخنرانی‌های ما راه یابد و به‌عنوان امری بسیار مهم بدان پرداخته شود. کاری بزرگ پیشِ روی ماست و حتی یک ساعت هم برای از دست دادن از کارِ اساسی‌ای که باید انجام شود نداریم. بکوشیم تلاش‌های عمومی خود را به ارائهٔ جنبه‌های مهمِ حقیقتی محدود کنیم که درباره‌شان نوری روشن داریم.

“I would bring to your attention the last prayer of Christ, as recorded in John 17. There are many subjects upon which we can speak,—sacred, testing truths, beautiful in their simplicity. On these you may dwell with intense earnestness. But let not ‘the daily,’ or any other subject that will arouse controversy among brethren, be brought in at this time; for this will delay and hinder the work that the Lord would have the minds of our brethren centered upon just now. Let us not agitate questions that will reveal a marked difference of opinion, but rather let us bring from the Word the sacred truths regarding the binding claims of the law of God.

می‌خواهم توجه شما را به آخرین دعای مسیح، همان‌گونه که در یوحنا ۱۷ ثبت شده است، جلب کنم. موضوع‌های بسیاری هست که می‌توانیم درباره‌شان سخن بگوییم—حقایق مقدس و آزمون‌گر که در سادگی خود زیبا هستند. می‌توانید با جدیتی عمیق بر این‌ها درنگ کنید. اما در این زمان 'the daily' یا هر موضوع دیگری را که میان برادران مناقشه برمی‌انگیزد مطرح نکنید؛ زیرا این کار موجب تأخیر و مانع در کاری می‌شود که خداوند می‌خواهد ذهن‌های برادرانمان همین اکنون بر آن متمرکز باشد. بیایید مسائلی را که اختلاف نظر آشکاری را نمایان می‌سازد برنینگیزیم، بلکه از کلام، حقایق مقدس مربوط به مطالبات الزام‌آور شریعت خدا را عرضه کنیم.

“Our ministers should seek to make the most favorable presentation of the truth. So far as possible, let all speak the same things. Let the discourses be simple, and treating upon vital subjects that can be easily understood. When all our ministers see the necessity of humbling themselves, then the Lord can work with them. We need now to be reconverted, that angels of God may co-operate with us, making a sacred impression upon the minds of those for whom we labor.

خادمان ما باید بکوشند حقیقت را به مطلوب‌ترین شکل ارائه کنند. تا آنجا که ممکن است، همه یک سخن بگویند. موعظه‌ها ساده باشند و به موضوعات حیاتی‌ای بپردازند که به‌آسانی فهمیده می‌شوند. وقتی همهٔ خادمان ما ضرورت فروتن ساختن خود را دریابند، آنگاه خداوند می‌تواند با آنان کار کند. ما اکنون نیاز داریم دوباره تبدیل شویم تا فرشتگان خدا با ما همکاری کنند و بر ذهن کسانی که برایشان خدمت می‌کنیم تأثیری مقدس بگذارند.

“We must blend together in the bonds of Christlike unity; then our labors will not be in vain. Draw in even cords, and let no contentions be brought in. Reveal the unifying power of truth, and this will make a powerful impression on human minds. In unity there is strength.

ما باید در پیوندهای وحدتِ مسیح‌گونه با یکدیگر درآمیزیم؛ آنگاه زحمات ما بیهوده نخواهد بود. ریسمان‌ها را به‌طور یکنواخت بکشید، و هیچ مجادله‌ای را راه ندهید. قدرتِ وحدت‌بخشِ حقیقت را آشکار کنید، و این بر اذهانِ انسان‌ها تأثیری نیرومند خواهد گذاشت. در وحدت، قوت است.

“This is not a time to make prominent unimportant points of difference. If some who have not a strong living connection with the Master, reveal to the world their weakness of Christian experience, the enemies of the truth who are watching us closely will make the most of it, and our work will be hindered. Let all cultivate meekness, and learn lessons from Him who is meek and lowly in heart.

اکنون زمان آن نیست که نکات اختلافیِ کم‌اهمیت را برجسته کنیم. اگر برخی که پیوندی زنده و استوار با سرور ندارند، ضعفِ تجربهٔ مسیحی خود را به جهان آشکار کنند، دشمنانِ حقیقت که ما را از نزدیک زیر نظر دارند بیشترین بهره را از آن خواهند برد و کارِ ما مختل خواهد شد. بگذارید همه روحِ فروتنی را پرورش دهند و از او که در دل فروتن و حلیم است درس بیاموزند.

“The subject of ‘the daily’ should not call forth such movements as have been made. As a result of the way this subject has been handled by men on both sides of the question, controversy has arisen and confusion has resulted.

موضوعِ «the daily» نباید چنین حرکت‌هایی را که صورت گرفته برانگیزد. در نتیجهٔ شیوهٔ برخورد با این موضوع از سوی افرادِ هر دو سویِ مسئله، مناقشه‌ای برپا شده و سردرگمی به وجود آمده است.

“The action of Brother Larry Smith in publishing a tract containing condemnation of his brethren and of their belief, was not endorsed by God. And to Elder Prescott I will say, The Lord has not placed upon you a burden regarding this matter.

اقدام برادر لری اسمیت در انتشار رساله‌ای که حاوی محکومیت برادرانش و باورهای آنان بود، مورد تأیید خدا نبود. و به کشیش ارشد پرسکات خواهم گفت: خداوند در این باره باری بر دوش شما ننهاده است.

“I was pained to hear that Elder Daniells, knowing that there was a difference of opinion regarding this matter among our leading brethren, should urge this matter to the front, as was done in some places.

از شنیدن اینکه ایلدر دنیلز، با اینکه می‌دانست در میان برادران پیشقدم ما دربارهٔ این موضوع اختلاف‌نظر وجود دارد، این موضوع را به صدر آورد و بر آن اصرار ورزید، چنان‌که در برخی جاها چنین شد، متألم شدم.

“Others of our brethren have not been guided by wisdom, and have not reasoned clearly from cause to effect regarding the results of their efforts to uphold their views regarding the interpretation of ‘the daily.’ While the present condition of difference of opinion regarding this subject exists, let it not be made prominent. Let all contention cease. At such a time silence is eloquence.

برخی دیگر از برادران ما به هدایتِ حکمت راه نیافته‌اند و دربارهٔ نتایجِ تلاش‌هایشان برای پافشاری بر دیدگاه‌هایشان در تفسیرِ «the daily»، از علت به معلول به‌روشنی استدلال نکرده‌اند. تا زمانی که وضعیت کنونیِ اختلاف‌نظر دربارهٔ این موضوع برقرار است، نگذارید این مسئله برجسته شود. بگذارید هرگونه جدال پایان یابد. در چنین زمانی، سکوت گویاترین سخن است.

“The duty of God’s servants at this time is to preach the Word in the cities. Christ came to save souls, and we, as almoners of His grace, need to impart to the inhabitants of the great cities a knowledge of His saving truth.” Pamphlets, number 20, 11, 12.

"وظیفهٔ خادمان خدا در این زمان این است که کلام را در شهرها موعظه کنند. مسیح آمد تا نفوس را نجات دهد، و ما، به‌عنوان عاملان فیض او، باید به ساکنان شهرهای بزرگ شناختی از حقیقت نجات‌بخش او برسانیم." جزوه‌ها، شمارهٔ ۲۰، ۱۱، ۱۲.

Brother Larry Smith, who she was referring to was especially incensed at the situation for it was his father’s book, Daniel and the Revelation, that Prescott and Daniells wanted to rewrite in order to change what he wrote concerning “the daily.” Brother Smith was defending the truth, and also his father. She qualifies the controversy repeatedly with the words, “at this time,” and towards the end she states, “While the present condition of difference of opinion regarding this subject exists, let it not be made prominent.” All the universities of Adventism that teach “the daily,” today, teach the satanic view. It is obviously not the same conditions today as it was at that time.

برادر لری اسمیت، که منظورش او بود، به‌ویژه از این وضعیت خشمگین بود، زیرا این کتابِ پدرش، «دانیال و مکاشفه»، بود که پرسکات و دنیلز می‌خواستند بازنویسی کنند تا آنچه را او دربارهٔ «the daily» نوشته بود تغییر دهند. برادر اسمیت از حقیقت و همچنین از پدرش دفاع می‌کرد. او بارها این مناقشه را با عبارت «در این زمان» مقید می‌کند، و در پایان می‌گوید: «تا زمانی که وضعیت کنونیِ اختلاف‌نظر دربارهٔ این موضوع وجود دارد، نگذارید برجسته شود.» همهٔ دانشگاه‌های ادونتیسم که امروز «the daily» را آموزش می‌دهند، دیدگاه شیطانی را آموزش می‌دهند. بدیهی است که شرایط امروز با شرایط آن زمان یکسان نیست.

The second generation of Adventism began at the rebellion of 1888, and spiritualism was established among the leadership. That condition opened the door for the advancement of greater spiritualistic delusions that were to bring about an environment of alienation and division, as men in responsible positions determined to promote whatever they personally deemed as truth. Men such as Daniells, Prescott and Kellogg became symbols of the history where Ezekiel identified what the seventy elders, “the ancients of the house of Israel” would “do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not.”

نسل دوم ادونتیسم از شورش سال ۱۸۸۸ آغاز شد و روح‌گرایی در میان رهبری تثبیت گردید. آن وضعیت درِ گسترش فریب‌های روح‌گرایانه بزرگ‌تر را گشود که به پدید آمدن فضایی از بیگانگی و تفرقه انجامید، زیرا مردانی در مناصب مسئولیت مصمم شدند هر آنچه را شخصاً حقیقت می‌پنداشتند ترویج کنند. مردانی چون دنیلز، پرسکات و کلاگ به نمادهای آن تاریخ بدل شدند؛ همان‌جا که حزقیال نشان داد آن هفتاد پیر، «مشایخ خاندان اسرائیل»، در تاریکی چه می‌کنند: «هر کس در حجره‌های خیال خود؛ زیرا می‌گویند: خداوند ما را نمی‌بیند.»

In that generation the messengers of the message of 1888, both lost their way in the controversies, confusion and spiritualism that engulfed Ezekiel’s seventy elders who had portrayed idols upon the walls of the temple, and the walls of their minds. The health work was removed due to the spiritualism of Kellogg, and yet the revisionists of Laodicean Adventism lead the unlearned to believe that some type of victory came out of the chaos of that generation. There was a parallel history in the time of Judges, where the summation of the history of the Judges fits this period perfectly, for the last verse of Judges states:

در آن نسل، هر دو فرستادهٔ پیامِ ۱۸۸۸ در میان جدل‌ها، آشفتگی و روح‌گرایی‌ای که هفتاد پیرِ حزقیال را دربر گرفته بود — آنان که بت‌ها را بر دیوارهای معبد و دیوارهای ذهنشان نقش کرده بودند — راه خود را گم کردند. خدمتِ سلامت به‌سبب روح‌گراییِ Kellogg برچیده شد، و با این حال تجدیدنظرطلبانِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای بی‌خبران را به این باور می‌کشانند که گویا نوعی پیروزی از دلِ هرج‌ومرجِ آن نسل بیرون آمد. در زمانِ داوران تاریخی موازی وجود داشت؛ جمع‌بندیِ تاریخِ داوران کاملاً با این دوره منطبق است، زیرا آخرین آیهٔ کتابِ داوران می‌گوید:

In those days there was no king in Israel: every man did that which was right in his own eyes. Judges 21:25.

در آن روزها در اسرائیل پادشاهی نبود؛ هر کس آنچه را در نظر خود درست می‌دید انجام می‌داد. داوران ۲۱:۲۵.

We will show why the history of Judges corresponds to the history of the second generation of Adventism as we proceed with these articles, but it should be noted that when considering the history of Laodicean Adventism, the easily available history has been provided by those who practice historical revisionism. Sister White certainly did not want the subject of “the daily,” agitated during that history, when in reality it was a small minority of men that she had stated were being guided by “angels that were expelled from heaven” to be given a public platform to promote their erroneous ideas. But to suggest that Sister White ever upheld the idea that it was alright to retain error is exactly the opposite of what she believed.

ما در ادامه این مقالات نشان خواهیم داد چرا تاریخِ سفر داوران با تاریخِ نسلِ دومِ ادونتیسم مطابقت دارد، اما باید توجه داشت که وقتی تاریخِ ادونتیسمِ لائودکیه‌ای را بررسی می‌کنیم، تاریخی که به‌آسانی در دسترس است را کسانی عرضه کرده‌اند که به تجدیدنظرطلبیِ تاریخی می‌پردازند. خواهر وایت بی‌تردید نمی‌خواست موضوعِ «روزانه» در آن دوره برانگیخته و جنجالی شود، در حالی که در واقع تنها اقلیتی اندک از مردانی بودند که، به گفته او، «فرشتگانی که از آسمان رانده شده بودند» آنان را هدایت می‌کردند و به آنان تریبون عمومی داده شد تا اندیشه‌های نادرستشان را ترویج کنند. اما اینکه القا شود خواهر وایت زمانی از این ایده حمایت کرده که حفظِ خطا اشکالی ندارد، دقیقاً برخلافِ باور اوست.

“Brethren, as an ambassador of Christ I warn you to beware of these side issues, whose tendency is to divert the mind from the truth. Error is never harmless. It never sanctifies, but always brings confusion and dissension. It is always dangerous. The enemy has great power over minds that are not thoroughly fortified by prayer and established in Bible truth.” Testimonies, volume 5, 292.

"ای برادران، به‌عنوان سفیر مسیح به شما هشدار می‌دهم از این مسائل فرعی برحذر باشید، مسائلی که موجب می‌شوند ذهن از حقیقت منحرف شود. خطا هرگز بی‌ضرر نیست. هرگز تقدیس نمی‌کند، بلکه همواره آشفتگی و تفرقه به بار می‌آورد. همیشه خطرناک است. دشمن بر ذهن‌هایی که به‌طور کامل با دعا استحکام نیافته و در حقیقت کتاب‌مقدس استوار نشده‌اند، قدرت فراوانی دارد." شهادات، جلد 5، صفحه 292.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.

دیگر زمانی برای از دست دادن نداریم. روزگار پرآشوبی پیشِ روست. جهان با روح جنگ برانگیخته شده است. به‌زودی صحنه‌های مصیبتی که در نبوت‌ها از آن سخن رفته، رخ خواهد داد. نبوت فصل یازدهم دانیال تقریباً به تحقق کامل خود رسیده است. بخش زیادی از تاریخی که در تحقق این نبوت روی داده، تکرار خواهد شد. در آیهٔ سی‌ام از قدرتی سخن می‌رود که «اندوهگین شده، بازمی‌گردد و بر ضد عهد مقدس به خشم می‌آید؛ چنین خواهد کرد؛ بلکه بازخواهد گشت و با کسانی که عهد مقدس را ترک کرده‌اند تبانی خواهد نمود؛ و لشکریان به حمایت او برخواهند خاست و قدسِ حصین را نجس خواهند ساخت و قربانیِ دائمی را برخواهند انداخت و رجاستِ ویران‌کننده را برپا خواهند کرد؛ و آنانی را که بر ضد عهد بدی می‌کنند با تملق‌ها فاسد خواهد ساخت؛ اما مردمی که خدای خود را می‌شناسند قوی خواهند شد و کارهای بزرگ خواهند کرد؛ و خردمندان در میان قوم بسیاری را تعلیم خواهند داد؛ با این همه، برای روزهای بسیار به شمشیر و به آتش و به اسارت و به غارت خواهند افتاد؛ و چون بیفتند، اندکی به ایشان مدد خواهد رسید؛ اما بسیاری با تملق به ایشان خواهند پیوست؛ و برخی از خردمندان خواهند افتاد تا ایشان را بیازمایند و پاک سازند و سفید سازند تا زمانِ پایان، زیرا هنوز زمانی مقرر است؛ و آن پادشاه بر وفق ارادهٔ خویش عمل خواهد کرد، و خود را برخواهد افراشت و خود را فراتر از هر خدایی بزرگ خواهد ساخت، و سخنان شگفتی بر ضد خدایِ خدایان خواهد گفت، و کامیاب خواهد بود تا خشم به انجام رسد، زیرا آنچه مقرر شده است انجام خواهد شد.» دانیال ۱۱:۳۰–۳۶.

“Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:

صحنه‌هایی مشابه آنچه در این کلمات توصیف شده رخ خواهد داد. شواهدی می‌بینیم که نشان می‌دهد شیطان به‌سرعت در حال به‌دست گرفتن کنترل اذهان انسان‌هایی است که ترس خدا را پیش چشم خود ندارند. بگذارید همه پیشگویی‌های این کتاب را بخوانند و دریابند، زیرا اکنون در حال ورود به زمان سختی هستیم که درباره‌اش سخن گفته شده است:

“‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

"و در آن زمان، میکائیل، آن رئیس بزرگ که برای فرزندان قوم تو می‌ایستد، برخواهد خاست؛ و زمانی از تنگی خواهد بود، چنان‌که از زمانی که قومی بوده است تا همان زمان هرگز نبوده است؛ و در آن زمان قوم تو رهایی خواهند یافت، هر کسی که نامش در کتاب نوشته یافته شود. و بسیاری از آنان که در خاک زمین خوابیده‌اند، بیدار خواهند شد: برخی برای حیات جاودان، و برخی برای رسوایی و حقارت جاودان. و خردمندان همچون درخشندگی پهنه آسمان خواهند درخشید؛ و آنان که بسیاری را به عدالت هدایت می‌کنند، مانند ستارگان تا ابدالآباد خواهند درخشید. اما تو، ای دانیال، این سخنان را ببند و کتاب را مُهر کن تا زمان آخر؛ بسیاری به این‌سو و آن‌سو خواهند دوید، و دانش افزون خواهد شد." دانیال 12:1-4. انتشارهای دست‌نوشته‌ها، شماره 13، 394.