Ezekiel chapter eight, sets forth four increasing abominations which represent the four generations of Laodicean Adventism. The rebellion of 1863, produced a counterfeit to the two tables of Habakkuk, just as Aaron had produced an counterfeit image of jealousy, with his golden calf at the very time God was delivering the two tables of the Ten Commandments to Moses. Once Laodicean Adventism had begun the work of removing the foundational truths, as represented in William Miller’s dream, the leadership of the first generation began to reject the authority of the Bible, and then the Spirit of Prophecy. The rebellion had grown to a point where Kellogg’s spiritualism (pantheism), arrived into their history just prior to 1888.

حزقیال، باب هشتم، چهار عملِ نفرت‌انگیزِ رو به افزایش را بیان می‌کند که نمایانگر چهار نسلِ ادونتیسمِ لاودیکیایی است. شورشِ سالِ ۱۸۶۳ بدلِ دو لوحِ حبقوق را پدید آورد؛ همان‌گونه که هارون، درست در زمانی که خدا دو لوحِ ده فرمان را به موسی می‌سپرد، با گوسالهٔ طلاییِ خود تمثالِ جعلیِ «غیرت» را ساخت. هنگامی که ادونتیسمِ لاودیکیایی کارِ برچیدنِ حقایقِ بنیادی را ـ چنان‌که در رؤیای ویلیام میلر نمایانده شده بود ـ آغاز کرد، رهبریِ نسلِ نخست به ردِ اقتدارِ کتابِ مقدس، و سپس روحِ نبوت، پرداخت. این شورش چنان رشد کرده بود که روح‌گراییِ کلاگ (همه‌خدایی) اندکی پیش از ۱۸۸۸ وارد تاریخ آنان شد.

At the rebellion of 1888, the spiritualism represented by Ezekiel’s chambers of imagery reached a point where the messengers of Minneapolis, and the prophetess and even the Holy Spirit were rejected.

در شورش سال ۱۸۸۸، روح‌گراییِ به تصویر کشیده شده در حجره‌های تصوراتِ حزقیال به نقطه‌ای رسید که پیام‌آوران مینیاپولیس، نبیّه و حتی روح‌القدس طرد شدند.

“We have seen in our experience that when the Lord sends rays of light from the open door of the sanctuary to His people, Satan stirs up the minds of many. But the end is not yet. There will be those who will resist the light and crowd down those whom God has made His channels to communicate light. Spiritual things are not spiritually discerned. The watchmen have not kept pace with the opening providence of God, and the real heaven-sent message and messengers are scorned.

ما در تجربهٔ خود دیده‌ایم که هرگاه خداوند از درِ گشودهٔ مقدس‌گاه پرتوهای نور را به سوی قوم خود می‌فرستد، شیطان اذهان بسیاری را برمی‌انگیزد. اما پایان هنوز نرسیده است. کسانی خواهند بود که در برابر نور مقاومت کنند و آنان را که خدا مجرای خود برای رساندن نور ساخته است، پایمال کنند. امور روحانی به‌صورت روحانی تشخیص داده نمی‌شوند. دیدبانان با گشایش‌های مشیت الهی همگام نشده‌اند و پیام و پیام‌آورانِ راستینی که از آسمان فرستاده شده‌اند، تحقیر می‌شوند.

“There will go from this meeting men who claim to know the truth who are gathering about their souls the garments not woven in the loom of heaven. The spirit that they have received here will be carried with them. I tremble for the future of our cause. Those who do not in this place yield to the evidence God has given will war against their brethren whom God is using. They will make it very hard, when opportunities shall come where they can carry forward and onward the same kind of warfare they have hitherto engaged in. These men will have opportunities to be convinced that they have been warring against the Holy Spirit of God. Some will be convinced; others will hold firmly their own spirit. They will not die to self and let the Lord Jesus come into their hearts. They will be more and still more deceived until they cannot discern truth and righteousness. They will, under another spirit, seek to place upon the work a mold that God shall not approve; and they will endeavor to act out the attributes of Satan in assuming control of human minds and thus control the work and cause of God.

از این جلسه مردانی خواهند رفت که ادعای شناخت حقیقت دارند و بر گرد جان‌های خود جامه‌هایی می‌پیچند که در دارِ بافندگیِ آسمان بافته نشده است. روحی را که در اینجا دریافت کرده‌اند با خود خواهند برد. برای آیندهٔ امرِ ما می‌لرزم. کسانی که در اینجا در برابر شواهدی که خدا عطا کرده تسلیم نشوند، با برادران خویش که خدا ایشان را به کار می‌گیرد به جنگ برخواهند خاست. هرگاه فرصت‌هایی پیش آید که بتوانند همان نوع جنگی را که تاکنون در آن درگیر بوده‌اند پیش ببرند، کار را بسیار دشوار خواهند کرد. این افراد فرصت خواهند یافت که متقاعد شوند با روح‌القدسِ خدا می‌جنگیده‌اند. بعضی متقاعد خواهند شد؛ برخی دیگر بر روحیهٔ خود سخت پافشاری خواهند کرد. آنان به نفس نمی‌میرند و نمی‌گذارند که خداوند عیسی به دل‌هایشان درآید. بیشتر و باز بیشتر فریب خواهند خورد تا آنجا که دیگر نتوانند حقیقت و راستی را تشخیص دهند. آنان تحت روحی دیگر خواهند کوشید بر کار قالبی بگذارند که خدا آن را نپسندد؛ و خواهند کوشید با به دست گرفتن کنترل اذهان انسان‌ها و از این طریق مهار کردن کار و امر خدا، صفات شیطان را عملاً به کار بندند.

“Had our brethren fasted and prayed and humbled their hearts before God at this meeting, and sat down calmly to investigate the Scriptures together, then God would have been glorified. But the spirit of prejudice that was brought to that meeting closed the door to the richest blessing of God, and those who had this spirit will not be in a favorable position to see light until they repent before God and have some sense of how near they have come to doing despite to the Holy Spirit and having another spirit.” The 1888 Materials, 832.

اگر برادران ما در این جلسه روزه می‌گرفتند و دعا می‌کردند و دل‌های خود را در حضور خدا فروتن می‌ساختند و آرام می‌نشستند تا با هم کتاب‌مقدس را بررسی کنند، آنگاه خداوند تمجید می‌شد. اما روحِ تعصبی که به آن جلسه آورده شد، درِ غنی‌ترین برکتِ خدا را بست، و کسانی که این روح را داشتند تا زمانی که در حضور خدا توبه نکنند و درنیابند که تا چه اندازه به بی‌حرمتی به روح‌القدس و داشتن روحی دیگر نزدیک شده‌اند، در موقعیتی مساعد برای دیدن نور نخواهند بود. مواد 1888، 832.

After 1888, Sister White “trembled for the future of” God’s church and work. She saw that the meeting would produce a continued spiritual warfare among the men that were leaders of Laodicean Adventism, and the controversy of “the daily,” is evidence that her predictions were fulfilled upon that very generation. A warfare was then carried on by men who did not “yield to the evidence God had given” to confirm the “heaven sent message and messengers,” and those men made war against “the Holy Spirit of God.” The second generation watched as the publishing house and sanitarium were burnt to the ground by the fires of God’s judgment.

پس از سال ۱۸۸۸، خواهر وایت «برای آیندهٔ کلیسای خدا و کار او» می‌لرزید. او دید که آن جلسه به نزاعی روحانیِ پیوسته در میان مردانی که رهبران ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای بودند دامن خواهد زد، و مناقشهٔ "the daily" شاهدی است بر اینکه پیشگویی‌های او در همان نسل تحقق یافت. سپس جنگی از سوی مردانی ادامه یافت که برای تأیید «پیام و پیام‌آورانِ آسمانی» به «شواهدی که خدا داده بود» گردن ننهادند، و همان مردان بر ضد «روح‌القدسِ خدا» جنگیدند. نسل دوم نظاره‌گر بود که چگونه مؤسسهٔ انتشاراتی و آسایشگاه به آتشِ داوریِ خدا از بیخ و بن سوختند.

“Today I received a letter from Elder Daniells regarding the destruction of the Review office by fire. I feel very sad as I consider the great loss to the cause. I know that this must be a very trying time for the brethren in charge of the work and for the employees of the office. I am afflicted with all who are afflicted. But I was not surprised by the sad news, for in the visions of the night I have seen an angel standing with a sword as of fire stretched over Battle Creek. Once, in the daytime, while my pen was in my hand, I lost consciousness, and it seemed as if this sword of flame were turning first in one direction and then in another. Disaster seemed to follow disaster because God was dishonored by the devising of men to exalt and glorify themselves.

امروز نامه‌ای از الدر دنیلز درباره نابودی دفتر «ریویو» بر اثر آتش‌سوزی دریافت کردم. وقتی به این خسارت بزرگ به این امر می‌اندیشم، بسیار اندوهگینم. می‌دانم که این باید زمانی بس دشوار و آزمون‌زا برای برادرانِ مسئول کار و برای کارکنانِ آن دفتر باشد. من در رنجِ همه رنج‌دیدگان سهیمم. اما از این خبر اندوه‌بار شگفت‌زده نشدم، زیرا در رؤیاهای شبانه فرشته‌ای را دیده‌ام که ایستاده بود و شمشیری چون آتش را بر فراز بتل‌کریک کشیده بود. روزی در روشنای روز، هنگامی که قلم در دستم بود، بی‌هوش شدم، و چنین می‌نمود که این شمشیرِ آتشین نخست به سویی و سپس به سوی دیگر می‌چرخد. گویی فاجعه پیِ فاجعه می‌آمد، زیرا خدا به سبب تدابیرِ مردمان برای برکشیدن و تمجید از خودشان بی‌حرمت شده بود.

“This morning I was drawn out in earnest prayer that the Lord would lead all who are connected with the Review and Herald office to make diligent search, that they may see wherein they have disregarded the many messages God has given.

امروز صبح در دعایی مصرانه برانگیخته شدم که خداوند همهٔ کسانی را که با ادارهٔ ریویو و هرالد مرتبط‌اند هدایت کند تا به جست‌وجویی جدی و دقیق بپردازند، تا ببینند در چه مواردی پیام‌های فراوانی را که خدا عطا کرده نادیده گرفته‌اند.

“Sometime ago the brethren at the Review office asked my counsel about the erection of another building. I then said that if those who were in favor of adding another building to the Review and Herald office had the future mapped out before them, if they could see what would be in Battle Creek, they would have no question about putting up another building there. God said: ‘My word has been despised; and I will turn and overturn.’

مدتی پیش، برادرانِ دفتر ریویو از من درباره احداث ساختمان دیگری مشورت خواستند. آن‌گاه گفتم اگر کسانی که طرفدار افزودن ساختمانی دیگر به دفتر ریویو و هرالد بودند، آینده را پیشِ روی خود ترسیم‌شده می‌داشتند، اگر می‌توانستند ببینند در بتل کریک چه خواهد شد، درباره برپا کردن ساختمان دیگری در آنجا هیچ تردیدی به خود راه نمی‌دادند. خدا فرمود: «کلام من خوار شمرده شده است؛ و من دگرگون می‌کنم و واژگون می‌کنم.»

“At the General Conference, held in Battle Creek in 1901, the Lord gave His people evidence that He was calling for reformation. Minds were convicted, and hearts were touched; but thorough work was not done. If stubborn hearts had then broken in penitence before God, there would have been seen one of the greatest manifestations of the power of God that has ever been seen. But God was not honored. The testimonies of His Spirit were not heeded. Men did not separate from the practices that were in decided opposition to the principles of truth and righteousness, which should ever be maintained in the Lord’s work.

در کنفرانس عمومی که در سال ۱۹۰۱ در بتل کریک برگزار شد، خداوند به قوم خود شواهدی داد که او خواهان اصلاح است. اندیشه‌ها ملزم شدند و دل‌ها متأثر گشت؛ اما کار به‌طور کامل انجام نشد. اگر دل‌های سرسخت آن هنگام در توبه در برابر خدا شکسته می‌شد، یکی از عظیم‌ترین تجلیات قدرت خدا که تاکنون دیده شده، آشکار می‌گشت. اما خدا حرمت نیافت. شهادت‌های روح او مورد توجه قرار نگرفت. مردم از رویه‌هایی که آشکارا با اصول حقیقت و عدالت—که باید همواره در کار خداوند پاس داشته شوند—در تضاد بودند، جدا نشدند.

“The messages to the church of Ephesus and to the church in Sardis have been often repeated to me by the One who gives me instruction for His people. ‘Unto the angel of the church of Ephesus write; These things saith He that holdeth the seven stars in His right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works, and the labor, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: and hast borne, and hast patience, and for My name’s sake hast labored, and hast not fainted. Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ Revelation 2:1–5.

پیام‌هایی که خطاب به کلیسای افسس و به کلیسا در ساردیس است، بارها از سوی آن‌که برای قومش به من تعلیم می‌دهد، برایم تکرار شده است. «به فرشتهٔ کلیسای افسس بنویس: این‌ها را می‌گوید آن‌که هفت ستاره را در دست راست خود نگاه می‌دارد و در میان هفت چراغدان زرین راه می‌رود: اعمالت و زحمت و شکیبایی‌ات را می‌دانم و اینکه نمی‌توانی بدکاران را تحمل کنی؛ و آنان را که می‌گویند رسول‌اند و نیستند آزموده‌ای و دروغگو یافته‌ای؛ و تحمل کرده‌ای و شکیبایی نموده‌ای و به خاطر نام من رنج برده‌ای و سست نشده‌ای. با این همه چیزی بر تو دارم، زیرا محبت نخستین خود را ترک کرده‌ای. پس به یاد آور از کجا سقوط کرده‌ای و توبه کن و کارهای نخستین را به‌جا آور؛ وگرنه به‌زودی نزد تو می‌آیم و چراغدانت را از جای خود برمی‌دارم، اگر توبه نکنی.» مکاشفه ۲:۱-۵.

“‘And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith He that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Remember therefore how thou hast received and heard, and hold fast, and repent. If therefore thou shalt not watch, I will come on thee as a thief, and thou shalt not know what hour I will come upon thee.’ Revelation 3:1–3.

'و به فرشتهٔ کلیسای ساردیس بنویس؛ اینها را می‌گوید آن که هفت روح خدا و هفت ستاره را دارد؛ اعمالت را می‌دانم، که نام داری که زنده‌ای، ولی مرده‌ای. بیدار باش، و آنچه باقی مانده و در شرف مرگ است را تقویت کن؛ زیرا اعمالت را در حضور خدا کامل نیافته‌ام. پس به یاد آور چگونه دریافت کردی و شنیدی، و آن را محکم نگاه دار، و توبه کن. پس اگر بیدار نباشی، مانند دزد بر تو خواهم آمد، و نخواهی دانست در کدام ساعت بر تو می‌آیم.' مکاشفه ۳:۱-۳.

“We are seeing the fulfillment of these warnings. Never have scriptures been more strictly fulfilled than these have been.

ما شاهد تحقق این هشدارها هستیم. هرگز نوشته‌های مقدس دقیق‌تر از آن‌گونه که این هشدارها تحقق یافته‌اند، تحقق نیافته‌اند.

“Men may erect the most carefully constructed, fireproof buildings, but one touch of God’s hand, one spark from heaven, will sweep away every refuge.

انسان‌ها می‌توانند ساختمان‌های ضدحریقِ با نهایت دقت ساخته‌شده برپا کنند، اما تنها یک لمسِ دستِ خدا، یک جرقه از آسمان، هر مأمنی را خواهد روبید.

“It has been asked if I have any advice to give. I have already given the advice that God has given me, hoping to prevent the falling of the fiery sword that was hanging over Battle Creek. Now that which I dreaded has come—the news of the burning of the Review and Herald building. When this news came, I felt no surprise, and I had no words to speak. What I have had to say from time to time in warnings has had no effect except to harden those who heard, and now I can only say: I am so sorry, so very sorry, that it was necessary for this stroke to come. Light enough has been given. If it were acted upon, further light would not be needed.” Testimonies, volume 8, 97–99.

«از من پرسیده‌اند آیا توصیه‌ای دارم. من قبلاً همان توصیه‌ای را که خدا به من داده بود بیان کرده‌ام، به امید آن‌که از فرود آمدن شمشیر آتشینی که بر فراز بتل کریک آویزان بود جلوگیری شود. اکنون آنچه از آن بیم داشتم فرا رسیده است—خبرِ سوختن ساختمان ریویو و هرالد. وقتی این خبر رسید، شگفت‌زده نشدم و سخنی برای گفتن نداشتم. آنچه گهگاه به صورت هشدار گفته‌ام جز سخت‌دل‌تر کردن کسانی که شنیدند اثری نداشته است، و اکنون فقط می‌توانم بگویم: بسیار متأسفم، بسیار بسیار متأسفم که لازم بود این ضربه فرود آید. نورِ کافی داده شده است. اگر به آن عمل می‌شد، نورِ بیشتری لازم نبود.» شهادت‌ها، جلد ۸، ۹۷–۹۹.

The second generation of Adventism was not a victory, and in fulfillment of Ezekiel chapter eight, the rebellion only continued to escalate.

نسلِ دومِ ادونتیسم پیروزی نبود و در تحققِ بابِ هشتمِ کتابِ حزقیال، طغیان تنها بیش از پیش شدت گرفت.

“By written messages and by fire the Lord has declared that he wants his people to move out of Battle Creek. May God help us to hear his voice. Does it mean nothing to us that our two great institutions in Battle Creek were swept away by fire? You may say, ‘But the new Sanitarium has many patients.’ Yes; but if there were many thousand patients there, this would be no argument in favor of our people building homes in Battle Creek, and settling there.

خداوند از طریق پیام‌های مکتوب و از طریق آتش اعلام کرده است که می‌خواهد قومش از بتل کریک نقل مکان کنند. خدا به ما یاری دهد تا صدای او را بشنویم. آیا برای ما هیچ معنایی ندارد که دو مؤسسه بزرگ ما در بتل کریک در آتش سوختند و از میان رفتند؟ ممکن است بگویید: «اما آسایشگاه جدید بیماران بسیاری دارد.» بله؛ اما اگر چندین هزار بیمار هم آنجا بودند، این هیچ دلیلی به سود آن محسوب نمی‌شد که مردم ما در بتل کریک خانه بسازند و در آنجا ساکن شوند.

“Temptations are increasing. Men are rejecting the light that God has sent in the Testimonies of his Spirit, and they are choosing their own devising and their own plans. Will men continue to separate themselves from God? Must he reveal his displeasure in a still more marked manner than he has already done?” Pamphlets, SpTB06, 45.

وسوسه‌ها رو به فزونی است. مردم نوری را که خدا از طریق شهادت‌های روح خویش فرستاده است، رد می‌کنند و تدابیر و نقشه‌های خود را برمی‌گزینند. آیا مردم همچنان خود را از خدا جدا خواهند کرد؟ آیا او باید ناخشنودیِ خود را به شیوه‌ای از این هم آشکارتر از آنچه تا کنون کرده است، آشکار سازد؟ رساله‌ها، SpTB06، 45.

Men were “choosing their own devising’s and their own plans,” as represented by the seventy elders in the chambers of imagery of Ezekiel chapter eight, who proclaimed, “The Lord seeth us not.” The Lord raised up a prophetess and gave her “open visions” for exactly forty years, until 1884. He placed his signature upon this gift, for He gave it and ended it in a city named Portland, and he gave it for forty years. Just prior to the cessation of “open visions” the ancient men began to undermine the authority of the Bible and the Spirit of Prophecy in 1881, and 1882. The “open visions,” then ended in 1884, and in four years the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was repeated at the 1888 General Conference.

مردمان «تدابیر و نقشه‌های خود را برمی‌گزیدند»، چنان‌که در فصل هشتمِ کتاب حزقیال، در حجره‌های تصاویر، به‌وسیلهٔ هفتاد پیر به تصویر کشیده شده‌اند؛ همانانی که می‌گفتند: «خداوند ما را نمی‌بیند.» خداوند نبیّه‌ای را برانگیخت و به او «مکاشفاتِ آشکار» را دقیقاً به مدت چهل سال، تا سال 1884، عطا کرد. او مُهر تأیید خود را بر این عطیه نهاد، زیرا آن را در شهری به نام پورتلند عطا کرد و همان‌جا پایانش داد، و آن را به مدت چهل سال بخشید. اندکی پیش از توقف «مکاشفاتِ آشکار»، مشایخ در سال‌های 1881 و 1882 شروع به تضعیف اقتدار کتاب‌مقدس و روحِ نبوت کردند. پس «مکاشفاتِ آشکار» در سال 1884 پایان یافت، و چهار سال بعد، شورشِ قورح، داتان و ابیرام در کنفرانس عمومی 1888 تکرار شد.

The rebellion of 1888, produced an escalation of rebellion that saw God’s direct intervention into the history of Laodicean Adventism as He burnt down the publishing work and the health work. Yet those direct judgments did not deter the rebellion that was under way. In 1919, a Bible Conference took place, where one of the primary rebels of the second generation, William Warren Prescott, the theologian trained in the universities of apostate Protestantism, was the primary leader of pushing the satanic view that claimed “the daily,” represented Christ’s sanctuary work gave a series of presentations.

شورشِ سال ۱۸۸۸ به تشدید شورش انجامید؛ به‌طوری‌که شاهد مداخلهٔ مستقیم خدا در تاریخِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای بودیم، زیرا او کارِ انتشاراتی و کارِ بهداشتی را به آتش کشید. با این حال، آن داوری‌های مستقیم شورشی را که در جریان بود بازنداشت. در سال ۱۹۱۹، یک کنفرانسِ کتاب‌مقدس برگزار شد که در آن یکی از شورشیانِ اصلیِ نسلِ دوم، ویلیام وارن پرسکات، الهی‌دانِ آموزش‌دیده در دانشگاه‌های پروتستانیسمِ مرتد، رهبرِ اصلیِ پیشبردِ دیدگاهِ شیطانی بود که ادعا می‌کرد «the daily» نمایانگر کارِ مسیح در مقدس‌گاه است؛ و او سلسله‌ای از سخنرانی‌ها ایراد کرد.

History identified that at that Bible conference in 1919, Prescott presented a gospel that consisted of removing every tenet of the prophetic message of the Millerites. He even attempted to remove the twenty-three hundred days, but could not pull that off. Yet he presented a gospel that was fully void of the prophetic understandings of the Millerites. His gospel was rejected at the meeting, but still those blind leaders decided to take his series of presentations and construct them into a book titled, The Doctrine of Christ. That book became the symbol of the arrival of the third generation of Laodicean Adventism.

تاریخ نشان می‌دهد که در آن کنفرانس کتاب مقدسِ سال ۱۹۱۹، پرسکات انجیلی ارائه کرد که عبارت بود از حذف کردن هر اصل از پیام نبویِ پیروان میلر. او حتی تلاش کرد دو هزار و سیصد روز را هم حذف کند، اما نتوانست آن را عملی سازد. با این حال انجیلی ارائه کرد که کاملاً از برداشت‌های نبویِ پیروان میلر تهی بود. انجیل او در آن نشست رد شد، اما همان رهبران کور تصمیم گرفتند سلسله سخنرانی‌های او را بردارند و آن را به کتابی با عنوان «آموزهٔ مسیح» تدوین کنند. آن کتاب به نمادِ فرارسیدن نسل سوم ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای بدل شد.

The book represents another gospel than the Millerite gospel of Habakkuk chapter two, and Paul informs us another gospel is not a gospel at all.

این کتاب نمایانگرِ انجیلِ دیگری، غیر از انجیلِ میلریِ بابِ دومِ حبقوق، است و پولس به ما می‌گوید که انجیلِ دیگر اصلاً انجیل نیست.

I marvel that ye are so soon removed from him that called you into the grace of Christ unto another gospel: Which is not another; but there be some that trouble you, and would pervert the gospel of Christ. But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed. As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed. Galatians 1:6–9.

در شگفتم که چگونه به این زودی از او که شما را به فیض مسیح فراخواند، روی‌گردان شده و به انجیلی دیگر روی آورده‌اید؛ که در حقیقت انجیل دیگری نیست، بلکه کسانی هستند که شما را آشفته می‌کنند و می‌خواهند انجیل مسیح را تحریف کنند. اما اگر ما، یا حتی فرشته‌ای از آسمان، انجیلی غیر از آنچه به شما بشارت داده‌ایم به شما بشارت دهد، ملعون باد. چنان‌که پیش‌تر گفتیم، اکنون نیز باز می‌گویم: اگر کسی انجیلی غیر از آنچه پذیرفته‌اید به شما بشارت دهد، ملعون باد. غلاطیان ۱:۶‏-۹.

The third generation of Adventism is represented by Ezekiel’s third abomination where the women are weeping for Tammuz. Tammuz was a Mesopotamian deity associated with fertility and the cycles of vegetation. Tammuz was sometimes depicted as a shepherd or a young man, linked to the changing seasons and the growth of crops. Tammuz’s death and subsequent resurrection, was tied to the agricultural calendar. According to the mythology, Tammuz would die or disappear during the summer months, which was seen as a representation of the withering of vegetation in the hot, dry season. The weeping for Tammuz was a mourning ritual that involved lamenting the death or disappearance of Tammuz during the summer months, followed by rejoicing at his resurrection, which symbolized the renewal of vegetation and agricultural life.

سومین نسلِ ادونتیسم با سومین رجسی که حزقیال از آن یاد می‌کند—آنجا که زنان برای تموز می‌گریند—نمایانده می‌شود. تموز ایزدِ میان‌رودانیِ مرتبط با باروری و چرخه‌های رویشِ گیاهان بود. گاه او را به صورتِ چوپان یا جوانی تصویر می‌کردند که با دگرگونیِ فصل‌ها و رشدِ محصولاتِ کشاورزی پیوند داشت. مرگِ تموز و رستاخیزِ پس از آن با تقویمِ کشاورزی پیوند داشت. بر پایهٔ اسطوره، تموز در ماه‌های تابستان می‌مرد یا ناپدید می‌شد که آن را نمادِ پژمردگیِ گیاهان در فصلِ گرم و خشک می‌دانستند. گریستن برای تموز آیینی سوگواری بود که شامل نوحه‌سرایی بر مرگ یا ناپدیدشدنِ تموز در ماه‌های تابستان می‌شد و سپس با شادمانی از رستاخیزِ او همراه می‌شد؛ رخدادی که نمادِ رویشِ دوبارهٔ گیاهان و زندگیِ کشاورزی بود.

Weeping for Tammuz represents a counterfeit latter rain message, which is what the gospel of W. W. Prescott represented. The removal of the prophetic foundation, which began in the rebellion of 1863, reached a point in 1919, that Laodicean Adventism allowed the false gospel to be established. That false gospel was based fully upon the methodology of apostate Protestantism. Its original architect was W. W. Prescott, and as with William Miller, both men’s gospel was based upon their foundational understanding of “the daily,” in the book of Daniel. Both gospels are represented in the passage of 2 Thessalonians where Miller first discovered that “the daily,” represented paganism. In the passage there is a class represented by Miller, who accept the truth presented by Paul, and another class who do not possess a love of the truth.

گریستن برای تمّوز نمایانگر یک پیامِ جعلیِ بارانِ پسین است؛ همان چیزی که انجیلِ دبلیو. دبلیو. پرسکات نمایندگی می‌کرد. برچیدنِ بنیانِ نبوی، که آغازش در شورشِ ۱۸۶۳ بود، در ۱۹۱۹ به نقطه‌ای رسید که ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای اجازه داد انجیلِ کاذب مستقر شود. آن انجیلِ کاذب کاملاً بر روش‌شناسیِ پروتستانتیسمِ منحرف استوار بود. معمارِ اصلیِ آن دبلیو. دبلیو. پرسکات بود، و همانند ویلیام میلر، انجیلِ هر دو نفر بر فهمِ بنیادین‌شان از "the daily" در کتابِ دانیال استوار بود. هر دو انجیل در بخشی از دوم تسالونیکیان نمایانده می‌شوند؛ جایی که میلر نخست دریافت که "the daily" نمایانگر بت‌پرستی است. در آن بخش، گروهی هست که میلر نمایندهٔ آن است و حقیقتی را که پولس ارائه می‌کند می‌پذیرند، و گروهی دیگر که محبتِ حقیقت را ندارند.

One class in the last days, represented by Miller, “recognize” and receive the latter rain, and another class, represented by Prescott, receive strong delusion. The strong delusion they receive is based upon a false gospel, that is no gospel at all, and it identifies a false message of the latter rain. Thus, the third abomination of Ezekiel is the women (churches of Laodicean Adventism), weeping for Tammuz. Their summertime tears (rain), are to produce the fruit of the harvest.

یک دسته در روزهای آخر، که میلر نمایندهٔ آن است، «بارانِ دیرهنگام» را «می‌شناسند» و دریافت می‌کنند، و دسته‌ای دیگر، که پرسکات نمایندهٔ آن است، گرفتار گمراهیِ شدید می‌شوند. گمراهیِ شدیدی که دریافت می‌کنند بر پایهٔ انجیلی دروغین است که اصلاً انجیل نیست و پیام جعلیِ بارانِ دیرهنگام را معرفی می‌کند. پس، سومین عملِ مکروهِ حزقیال، زنانی هستند (کلیساهای ادونتیسمِ لائودیکی) که برای تمّوز می‌گریند. اشک‌های تابستانیِ آنان (باران) بناست میوهٔ درو را به بار آورد.

The distinction between two types of latter rain message pervades the Bible and Spirit of Prophecy. The Bible repeatedly identifies that the rain is withheld from a disobedient people.

تمایز میان دو نوع پیام باران آخر در سراسر کتاب مقدس و روح نبوت به چشم می‌خورد. کتاب مقدس بارها تصریح می‌کند که باران از قوم نافرمان دریغ می‌شود.

They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Jeremiah 3:1–3.

می‌گویند: اگر مردی زنِ خود را طلاق دهد و او از نزد وی برود و زنِ مردِ دیگری شود، آیا آن مرد بار دیگر به سوی او بازخواهد گشت؟ آیا آن سرزمین سخت آلوده نخواهد شد؟ اما تو با معشوقان بسیار زنا کرده‌ای؛ با این همه، باز نزد من بازگرد، می‌گوید خداوند. چشمانت را به سوی بلندی‌ها برافراز و ببین آیا جایی مانده است که با تو هم‌بستر نشده باشند. در راه‌ها برای ایشان نشستی، چون عرب در بیابان؛ و تو آن سرزمین را با فحشای خود و با شرارت خویش آلوده کرده‌ای. از این‌رو رگبارها بازداشته شده‌اند و بارانِ پسین نیامده است؛ و تو پیشانیِ روسپی داشتی و از شرم سر باز زدی. ارمیا ۳:۱-۳.

Laodicean Adventism began playing the harlot in 1863, and ever since then the showers have been withheld. They refuse to be ashamed of their rebellion, and that lack of humility produces a whore’s forehead, and the whore of Bible prophecy is the papacy. The third generation is where the final work of preparing to bow down to the whore of Rome’s mark is accomplished. The preparation for the fourth generation is accomplished in the third generation, by a counterfeit message of the latter rain. As with the rebellion of 1863, and the rebellion of 1888, the rebellion of 1919, are aligned with September 11, 2001, for when the buildings of New York City then came down the mighty angel of Revelation eighteen descended and the genuine latter rain began.

ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳ به فاحشگی پرداخت و از همان زمان تاکنون باران‌ها بازداشته شده‌اند. آنان از شورش خود شرم نمی‌کنند و این بی‌فروتنی پیشانیِ فاحشه را می‌آفریند، و فاحشهٔ نبوتِ کتاب مقدس پاپیّت است. در نسل سوم، کار نهاییِ آماده‌سازی برای سر فرود آوردن در برابر نشانِ فاحشهٔ روم به انجام می‌رسد. آماده‌سازی برای نسل چهارم در نسل سوم، به‌وسیلهٔ پیامِ جعلیِ بارانِ آخر، انجام می‌شود. همان‌گونه که شورش‌های ۱۸۶۳ و ۱۸۸۸ چنین‌اند، شورش ۱۹۱۹ نیز با یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ هم‌راستا است؛ زیرا وقتی ساختمان‌های شهر نیویورک فروریختند، فرشتهٔ مقتدرِ مکاشفهٔ باب هجدهم فرود آمد و بارانِ حقیقیِ آخر آغاز شد.

“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

باران پسین بر قوم خدا خواهد بارید. فرشته‌ای نیرومند از آسمان فرود خواهد آمد، و سراسر زمین با جلال او روشن خواهد شد. Review and Herald، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.

When the latter rain began the ancient men of Laodicean Adventism would not recognize it as the latter rain, for they had been indoctrinated by a false latter rain message, represented by Ezekiel as the women weeping for Tammuz, and in application as a message of peace and safety.

وقتی بارانِ آخر آغاز شد، کهنسالانِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای آن را بارانِ آخر تشخیص ندادند، زیرا پیامی دروغین دربارهٔ بارانِ آخر به آنان تلقین شده بود؛ پیامی که حزقیال آن را به‌صورت زنانی که برای تموز می‌گریستند تصویر کرده و در عمل به‌صورت پیامی از صلح و امنیت جلوه می‌کرد.

“Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.

تنها کسانی که مطابق نوری که دارند زندگی می‌کنند، نور بیشتری دریافت خواهند کرد. اگر هر روز در به‌کاربستنِ فعّالِ فضایل مسیحی پیشرفت نکنیم، تجلیات روح‌القدس را در بارانِ آخر نخواهیم شناخت. ممکن است بر دل‌های اطراف ما در حال فروباریدن باشد، اما ما آن را نه تشخیص خواهیم داد و نه دریافت خواهیم کرد. شهادات برای خادمان، ۵۰۷.

It was impossible for the guardians of the people to recognize the arrival of the latter rain, for their false gospel of a false latter rain, denied the possibility of any manifestation of the power of God as had been in former ages.

برای نگهبانانِ مردم، تشخیصِ فرارسیدنِ بارانِ دیرهنگام ناممکن بود، زیرا انجیلِ دروغینِ آنان دربارهٔ بارانِ دیرهنگامِ دروغین، امکانِ هرگونه تجلی‌ای از قدرتِ خدا را، چنان‌که در اعصارِ پیشین بود، انکار می‌کرد.

“There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of the heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their ideas and expectations, they will oppose the work. ‘Why,’ they say, ‘should not we know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?’—Because they did not respond to the warnings, the entreaties of the messages of God, but persistently said, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ Talent, long experience, will not make men channels of light, unless they place themselves under the bright beams of the Sun of Righteousness, and are called, and chosen, and prepared by the endowment of the Holy Spirit. When men who handle sacred things will humble themselves under the mighty hand of God, the Lord will lift them up. He will make them men of discernment—men rich in the grace of his Spirit. Their strong, selfish traits of character, their stubbornness, will be seen in the light shining from the Light of the world. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ If you seek the Lord with all your heart, he will be found of you.” Review and Herald, December 23, 1890.

در کلیساها جلوه‌ای شگرف از قدرت خدا پدید خواهد آمد، اما بر کسانی که خود را در حضور خداوند فروتن نکرده و درِ دل را با اعتراف و توبه نگشوده‌اند اثر نخواهد گذاشت. در ظهور آن قدرت که زمین را با جلال خدا روشن می‌سازد، آنان تنها چیزی خواهند دید که در کوری خود آن را خطرناک می‌پندارند؛ چیزی که بیم‌هایشان را برمی‌انگیزد و خود را برای مقاومت در برابر آن آماده خواهند کرد. چون خداوند مطابق اندیشه‌ها و انتظارات آنان عمل نمی‌کند، با آن کار مخالفت خواهند کرد. می‌گویند: «چرا ما روح خدا را نشناسیم، وقتی سالیان بسیار در این کار بوده‌ایم؟» — زیرا آنان به هشدارها، به التماس‌های پیام‌های خدا پاسخ ندادند، بلکه پیوسته گفتند: «دولتمندم، توانگر شده‌ام، و به هیچ چیز احتیاج ندارم.» استعداد و تجربهٔ طولانی، مردان را مجرای نور نمی‌سازد، مگر آنکه خود را زیر پرتوهای درخشان خورشید عدالت بگذارند و به واسطهٔ موهبت روح‌القدس خوانده، برگزیده و آماده گردند. وقتی مردانی که با امور مقدس سر و کار دارند زیر دست نیرومند خدا فروتنی کنند، خداوند ایشان را برافرازد. او ایشان را مردانی صاحب بصیرت می‌سازد — مردانی غنی در فیض روح خود. ویژگی‌های نیرومندِ خودخواهانهٔ شخصیت‌شان، لجاجت‌شان، در نوری که از نورِ جهان می‌تابد آشکار خواهد شد. «به‌زودی نزد تو می‌آیم و چراغدانت را از جای خود برمی‌دارم، اگر توبه نکنی.» اگر خداوند را با تمام دل بجویید، او را خواهید یافت. Review and Herald، ۲۳ دسامبر ۱۸۹۰.

The elders of Ezekiel chapter eight, accepted a gospel of peace and safety in 1919, and when September 11, 2001 arrived the fruit of that escalating rebellion was manifested in their inability to recognize the arrival of the latter rain. In the history beginning at the time of the end in 1989, God repeated the Millerite movement to the very letter. Miller was a symbol of Elijah, and Elijah had straitly told Ahab that there would be no rain, except at the word of Elijah.

مشایخِ فصلِ هشتمِ حزقیال، در سال ۱۹۱۹ بشارتِ صلح و امنیت را پذیرفتند، و هنگامی که ۱۱ سپتامبرِ ۲۰۰۱ فرارسید، میوهٔ آن عصیانِ فزاینده در ناتوانیِ آنان برای تشخیصِ آمدنِ بارانِ پسین آشکار شد. در تاریخی که از وقتِ پایان در سال ۱۹۸۹ آغاز شد، خدا جنبشِ میلرایتی را مو به مو تکرار کرد. میلر نمادی از الیاس بود، و الیاس قاطعانه به آخاب گفته بود که جز به کلامِ الیاس بارانی نخواهد بود.

We will continue our consideration of the third generation of Adventism in the next article.

ما بررسی خود از نسل سوم ادونتیسم را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

آن گروهی که از افول روحانی خود اندوهگین نمی‌شوند و بر گناهان دیگران نیز سوگواری نمی‌کنند، بدون مُهر خدا رها خواهند ماند. خداوند فرستادگان خود را، آن مردانی را که در دست‌هایشان سلاح‌های کُشتار است، مأمور می‌کند: «در پیِ او در سراسر شهر بروید و بزنید؛ نه چشم‌تان دریغ کند و نه رحم آورید؛ پیر و جوان را به‌کلی بکشید، هم دوشیزگان و هم کودکان خردسال و زنان را؛ اما به هیچ‌کس که بر او نشانی است نزدیک نشوید؛ و از قدسِ من آغاز کنید.» آنگاه از مردان کهنسالی که در برابر خانه بودند آغاز کردند.

“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.

در اینجا می‌بینیم که کلیسا—حرمِ خداوند—نخستین جایی بود که ضربهٔ خشم خدا را احساس کرد. مشایخ، همان کسانی که خدا نور فراوان به آنان داده بود و نگهبانیِ منافع روحانیِ قوم را بر عهده داشتند، به امانت خود خیانت کرده بودند. آنان چنین موضعی گرفته بودند که دیگر لازم نیست همچون ایام گذشته در پی معجزات و ظهور برجستۀ قدرت خدا باشیم. زمانه عوض شده است. این سخنان بی‌ایمانی‌شان را تقویت می‌کند و می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. او آن‌قدر رحیم است که قوم خود را داوری نخواهد کرد. ازاین‌رو «سلامتی و امنیت» فریادِ مردمانی است که دیگر هرگز آواز خود را چون شیپور برنمی‌افرازند تا به قوم خدا تخطی‌هایشان و به خاندان یعقوب گناهانشان را نشان دهند. این سگ‌های گنگ که پارس نمی‌کنند همان‌هایی‌اند که انتقام عادلانۀ خدای آزرده را می‌چشند. مردان، دوشیزگان و کودکان خردسال، همگی با هم هلاک می‌شوند.

“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.

قباحت‌هایی که اهل ایمان برایشان آه می‌کشیدند و می‌گریستند، تنها همان چیزهایی بودند که چشم‌های محدود انسان می‌توانست ببیند؛ اما بدترین گناهان، آن‌هایی که غیرتِ خدای پاک و قدوس را برمی‌انگیختند، برملا نشده بودند. جستجوگرِ بزرگِ دل‌ها هر گناهی را که بدکاران در خفا مرتکب می‌شوند، می‌داند. این اشخاص در فریب‌های خود احساس امنیت می‌کنند و به سبب بردباری او می‌گویند که خداوند نمی‌بیند، و سپس چنان رفتار می‌کنند که گویی او زمین را ترک گفته است. اما او ریاکاری‌شان را آشکار خواهد کرد و آن گناهانی را که با دقّت بسیار می‌کوشیدند پنهان سازند، در برابر دیگران برملا خواهد ساخت.

“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.

هیچ برتریِ رتبه و شأن یا حکمتِ دنیوی، و هیچ جایگاهی در منصبِ مقدس، آدمیان را از قربانی کردنِ اصول بازنمی‌دارد، آنگاه که به دل‌های فریبکارِ خود واگذار شوند. کسانی که شایسته و صالح دانسته شده‌اند، معلوم می‌شود که سردستگانِ ارتداد و الگوهایی در بی‌اعتنایی و سوءاستفاده از رحمت‌های خدا هستند. مشیِ شریرانهٔ آنان را دیگر برنخواهد تافت، و در خشمِ خود بی‌رحمت با آنان رفتار خواهد کرد.

“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

خداوند با اکراه حضور خود را از کسانی که از نور عظیم بهره‌مند شده‌اند و در خدمت به دیگران قدرت کلام را احساس کرده‌اند، برمی‌گیرد. آنان زمانی بندگان وفادار او بودند و از حضور و هدایت او برخوردار بودند؛ اما از او روی گرداندند و دیگران را به گمراهی کشاندند، و از این‌رو زیر ناخشنودی الهی قرار می‌گیرند. شهادات، جلد ۵، صفحات ۲۱۱ و ۲۱۲.