کتاب دانیال - شماره هشتاد و هفت

مثل ده باکره تجربهٔ ادونتیست‌ها را نشان می‌دهد.

ادونتیست‌های پیرو میلر آن مثل را مو به مو به تحقق رساندند.

تاریخ جنبش فرشتهٔ اول نمایانگر جنبش فرشتهٔ سوم است و کانون نهایی این مثل این است که آیا دوشیزگان روغن را، که همان پیام باران پسین است، در اختیار دارند یا نه.

«روغن» در این مثل نمایانگر «منش» است و نیز «عدالتِ مسیح». منشِ تقدیس‌شده را تنها کسانی پدید می‌آورند که کلامِ خدا را می‌خورند.

«روغن» همچنین پیام‌های روح خداست.

«روغن» همان پیام‌های کلامِ خداست که حضورِ تقدیس‌بخشِ پارساییِ مسیح را منتقل می‌کنند. در مَثَلِ ده باکره، که همچنین نبوتِ بابِ دومِ حبقوق است، پیامِ «فریادِ نیمه‌شب»، که همان پیامِ پارساییِ مسیح است، همان است که در پیامِ جونز و واگنر در شورشِ ۱۸۸۸ نمایان شد.

پیام، پیامِ بارانِ پسین است.

وقتی فرشتهٔ نیرومند در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد، بارانِ پسین شروع به باریدنِ نم‌نم کرد و تاریخِ پیروانِ میلر، چنان‌که در مَثَلِ ده باکره و فصلِ دومِ حبقوق بازنمایی شده است، تکرارش آغاز شد. در همان هنگام بود که قومِ روزهای آخرِ خدا کتابی را که در دستِ فرشته بود خوردند و بدین‌سان به راه‌های دیرینِ ارمیا بازگردانده شدند و بدین ترتیب به نگهبانانی بدل شدند که باید شیپورِ هشدار را به صدا درآورند. آن هشدارِ شیپور همان پیامِ لاودیکیه بود که اشعیا آن را به‌صورتِ فریادی بلند بازنموده است.

جنبش اصلاحیِ فرشتهٔ اول و فرشتهٔ سوم در «زمانِ انتها» آغاز می‌شود. در آن مقطع «افزایشی در دانش» رخ می‌دهد که نسلِ زندهٔ آن زمان را خواهد آزمود، اما تنها پس از آنکه این دانش به‌صورت پیامی رسمی منتشر شود. سپس، آن پیامِ رسمی «قوت می‌یابد»، و این قوت‌یافتن با فرود آمدنِ فرشته‌ای مشخص می‌شود. فرودِ آن فرشته مناظرهٔ حبقوق را آشکار می‌سازد و دو گروه پدید می‌آیند که پیامی را یا به‌عنوان پیامِ حقیقیِ بارانِ آخر یا نسخهٔ جعلیِ آن شناسایی می‌کنند. سپس وفاداران به دیده‌بانانِ خدا بدل می‌شوند که آغاز به دمیدن در کرنای هشدار می‌کنند.

پیام حقیقی شیپور بر نوری استوار است که در دو لوحِ حبقوق بازنمایی شده است. این همان هشدار به لاودیکیه است، و هشداری که گناهان قوم خدا را مشخص می‌سازد. جدال تا نخستین نومیدی بالا می‌گیرد؛ آنگاه یک دسته به «مجمع استهزاکنندگان» تبدیل می‌شود، و دیده‌بانان حقیقی فراخوانده می‌شوند تا به غیرتی که نسبت به پیام پیش از آن نومیدی از خود نشان داده بودند بازگردند. وقتی دیده‌بانان بازگشتند، دریافتند که در «زمان درنگ» هستند، و اینکه پیامی که ناکام مانده بود، در واقع قرار است تحقق یابد، اما مطابق نظمِ خدا. آن پیام در دوره‌ای کوتاه (اما به هر حال دوره‌ای از زمان) بسط یافت، و هنگامی که پیام فرا می‌رسد، به‌عنوان پیامِ «فریاد نیمه‌شب» بازنمایی می‌شود؛ که چیزی جز شدت‌یافتن همان پیامی نیست که وقتی فرشته فرود آمد، آغاز به قدرت گرفتن کرده بود.

با رسیدن پیام، جدایی میان کسانی که در هنگام نزول فرشته مقام دیدبانان را پذیرفته بودند و کسانی که نپذیرفتند، به‌طور کامل تحقق یافت. آن جدایی نقطه‌ای را مشخص می‌کند که در آن مهر بر صد و چهل و چهار هزار نفر نهاده می‌شود، پیش از ریزش بارانِ پسین، بی‌آنکه «اندازه‌گیری»ای که بر بارانِ پسینی که با نزول فرشته آغاز شد قرار داده شده بود، بر آن قرار گیرد.

تاریخِ پیروانِ میلر نمونه‌ای از بارانِ پسین در هنگامِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر است. در آن تاریخ، بحثِ حبقوق بر پایهٔ پیامِ راستینِ بارانِ پسین و پیامِ کاذبِ بارانِ پسین بود. پولس یک گروه را کسانی معرفی می‌کند که محبتِ حقیقت دارند، و گروهِ دیگر را کسانی که به سبب نداشتنِ محبتِ حقیقت، گمراهیِ نیرومند را می‌پذیرند، زیرا «دروغ» را باور کرده‌اند.

جنبش میلری نمایانگر پیشرفتی در حقیقت است که از «وقتِ پایان» آغاز می‌شود و در معرفت و قدرت رو به فزونی می‌گذارد و تا افاضهٔ روح‌القدس در «فریاد نیمه‌شب» ادامه می‌یابد. جنبش میلری برخی نشان‌های راه مشخص را که با یکدیگر متناظرند شناسایی کرد؛ از جمله «وقتِ پایان»، «رسمیت یافتن» پیام که با «افزایش دانش» نمایان می‌شود، «قدرت‌گیری» پیام که با فرود آمدن فرشته‌ای مشخص می‌گردد، «ناکامی نخستین» که مَثَلِ ده باکره را معرفی می‌کند، افاضهٔ روح‌القدس که به صورت «فریاد نیمه‌شب» نمایان می‌شود، و سپس «ناکامی دومِ» نهایی که در آن درِ یک دوره از تدبیر الهی «بسته» و درِ دوره‌ای دیگر «گشوده» می‌گردد.

جنبش میلری، که نمونه‌ای از جنبش‌های صد و چهل و چهار هزار نفر به شمار می‌آید، با نبوت‌های دو هزار و سیصد ساله و دو هزار و پانصد و بیست سالهٔ باب هشتم دانیال، آیات سیزده و چهارده، گره خورده بود. «زمانِ پایان» با خاتمهٔ «هفت زمانِ» خشم خدا بر پادشاهی شمالی اسرائیل فرا رسید. رسمی‌شدن پیام میلر در سال ۱۸۳۱، دویست و بیست سال پس از انتشار ترجمهٔ کینگ جیمزِ کتاب مقدس فرا رسید.

جنبش «زمانِ پایان» فرشتهٔ سوم در سال ۱۹۸۹ فرا رسید، در پایانِ صد و بیست و شش سال از شورشِ سال ۱۸۶۳. «صد و بیست و شش» نمادی از «هفت زمان» است. هر دو جنبش با تحققِ «هفت زمان» آغاز شدند.

پیام جنبش فرشتهٔ سوم در سال ۱۹۹۶ رسمیت یافت، با تولید مجموعه‌ای از مقالات با عنوان «زمان پایان» که در مجله‌ای به نام «بنیاد محکم ما» منتشر شده بود. آن مقالات دویست و بیست سال پس از اعلامیهٔ استقلال در سال ۱۷۷۶ منتشر شدند. پیام هر دو جنبش، دویست و بیست سال پس از تاریخی رسمیت یافت که به‌طور مستقیم با پیامی پیوند داشت که در پایان آن دویست و بیست سال فرا رسید.

عدد «دویست و بیست» نمایانگر ارتباط (یک پیوند) میان «هفت زمانِ» خشم خدا بر پادشاهی جنوبی یهودا ـ که در ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شد ـ و آغاز دورهٔ دوهزار و سیصد سالهٔ باب هشتم کتاب دانیال، آیهٔ چهاردهم، در ۴۵۷ پیش از میلاد است. عدد دویست و بیست این دو نبوت را به هم پیوند می‌دهد، و این دو نبوت در آیات بنیادین ادونتیسم، یعنی باب هشتم کتاب دانیال، آیات سیزده و چهارده، کنار هم ارائه شده‌اند. در آن آیات، مسیح به‌گونه‌ای نبوی خود را به‌عنوان «آن قدّیسِ معیّن» معرفی کرد؛ که ترجمه‌ای از واژهٔ عبری «پلمونی» است و به معنای «شمارندهٔ شگرف» است.

شمارندهٔ شگفت‌انگیز دو رؤیا را که نمایانگر دو خط نبوّت‌اند، در همان دو آیه‌ای معرفی می‌کند که خواهر وایت آنها را ستون مرکزی ادونتیسم می‌شناسد. نقطهٔ آغاز با پیوند نمادینِ دویست‌و‌بیست ساله به زمان تحقق آنها در سال ۱۸۴۴ متصل می‌شود. کتاب حبقوق، فصل دوم، با آیهٔ بیستم به پایان می‌رسد و بدین‌سان عدد «دویست‌و‌بیست» را به شکلی دیگر، به بیانِ شمارندهٔ شگفت‌انگیز، نشان می‌دهد؛ زیرا آن آیه یک ویژگی اصلیِ روز کفّارهٔ ضدنمونه را که در همان تاریخ آغاز شد، معرفی می‌کند.

دو دورهٔ نبوی که نمایانگر ستون اصلی ادونتیسم‌اند و مستقیماً توسط شمارندهٔ شگفت‌انگیز معرفی شده‌اند، با فاصلهٔ دویست و بیست سال به یکدیگر پیوند خورده‌اند؛ و عیسی (شمارندهٔ شگفت‌انگیز)، که همواره پایان هر چیز را با آغاز آن یکی می‌گیرد، پایان آنها را در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با عدد دویست و بیست نشان‌گذاری کرد.

جنبش فرشتۀ اول، همانند جنبش فرشتۀ سوم، در «زمانِ پایان» (به‌ترتیب 1798 و 1989) آغاز شد، جایی که «هفت زمان» در لاویانِ بیست‌وشش شناسایی می‌شود. نشان‌راهِ بعدی در هر دو تاریخ با به پایان رسیدنِ دوره‌ای دویست و بیست ساله مشخص می‌شود؛ این نیز ویژگیِ نبویِ «هفت زمان» است، زیرا نقاط آغازِ آن دو رؤیا (chazon و mareh) نمایانگر دوره‌ای دویست و بیست ساله‌اند که آنها را به هم پیوند می‌دهد.

انتشار کتاب مقدس کینگ جیمز در سال ۱۶۱۱، رسمی‌سازی پیام میلر طبق آنچه در روزنامهٔ «ورمونت تلگراف» منتشر شد، تنظیم اعلامیهٔ استقلال، و انتشار «زمان پایان» در مجلهٔ «Our Firm Foundation»، همگی آثار منتشرشده بودند. آغاز و پایان هر دو دورهٔ دویست‌و‌بیست‌ساله، نمایانگر یک انتشار به‌عنوان نشانهٔ راه تاریخی هستند. عدد «دویست‌و‌بیست» نماد پیوندی نبوی است، و هر چهار اثر منتشرشده، هم به سبب ماهیت انتشارشان، و هم به واسطهٔ پیامی که در تاریخ‌های مربوط به خود با عنوان «افزایش دانش» نمود یافته است، به یکدیگر پیوند خورده‌اند.

کتاب مقدس در سال ۱۶۱۱ نمایانگر ابلاغ انجیل از بارگاه‌های آسمانی به بشریت است. پیام میلر در چارچوب نبوت‌های زمانی قرار داشت و دو جدول مقدسِ حبقوق به‌روشنی نشان می‌دهند که پیام میلر به‌صورت تصویری با خطوط تاریخ ترسیم شده بود. «ورمونت» به معنای «کوه سبز» است و بنا بر الهام، «سبز» نماد ایمان است.

پیام میلر رسمیت یافت و از سوی کلیسای وفادار اعلام شد، زیرا «کوه» در روزهای آخر «کلیسا» است.

پیامِ آزمون‌گرِ رسمی‌شدهٔ میلر از کلیسای وفادار برخاست، و نشریه‌ای به نام «تلگراف»، همان‌گونه که «کتاب مقدس کینگ جیمز» چنین بود، نمایانگر پیامی از آسمان است؛ زیرا واژهٔ «تلگراف» که از دو واژهٔ یونانی ساخته شده، به معنای پیامی از دوردست است. واژهٔ نخست (tele) به معنای «دور یا دوردست» است و واژهٔ دوم (grapho) به معنای «نوشتن یا ثبت کردن». در کنار هم به معنای «نوشتن یا مخابره کردن از فاصله» هستند. در سال ۱۶۱۱، خدا از طریق تدوین «کتاب مقدس کینگ جیمز» پیام خود را از آسمان مخابره کرد، و در پایانِ دویست‌وبیست سال، پیام میلر، که نخستین‌بار در سال ۱۸۳۱ در «تلگراف ورمونت» رسمیت یافت، نیز پیام خدا را از آسمان مخابره کرد. آن پیام همان «افزایشِ دانش» بود که در «زمانِ پایان» در سال ۱۷۹۸ گشوده شد و سپس روندی سه‌مرحله‌ایِ آزمون برای آن نسل پدید آورد. آن تاریخ، الگوی تاریخ «Future for America» بود.

اعلامیهٔ استقلال در سال ۱۷۷۶، نمایانگرِ آغازِ وحشِ زمینِ مکاشفهٔ سیزده است. این آغازِ ایالات متحده را نشان می‌دهد و بدین‌ترتیب محدود شدنِ استقلال در پایانِ ایالات متحده را مشخص می‌کند. پیامِ «آینده برای آمریکا» (همان‌طور که از نامش برمی‌آید)، پایانی را مشخص می‌کند که در آغاز، با انتشارِ اعلامیهٔ استقلال، نمونه‌وار شده است. دویست و بیست سال بعد، در سال ۱۹۹۶، خدمتی که مجلهٔ «زمانِ پایان» را منتشر کرده بود، شخصیتِ حقوقی‌ای را که پیش‌تر «آینده برای آمریکا» نامیده شده بود، دریافت کرد. در همان سال، مجلهٔ «زمانِ پایان»، که از مقاله‌هایی تشکیل شده بود که پیش‌تر در نشریه‌ای به نام «بنیادِ استوارِ ما» به چاپ رسیده بودند، به چاپ رسید.

نامِ خدمت «آینده برای آمریکا» به تاریخِ انتشارِ اعلامیهٔ استقلال اشاره می‌کند، زیرا انتشارِ آن سند نشانگرِ آغازِ ایالات متحده بود و عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد. عنوانِ آن نشریه «زمانِ پایان» است؛ که هم به «زمانِ پایان» در ۱۹۸۹ اشاره دارد و هم به پایانِ مهلتِ فیض، زمانی که میکائیل برمی‌خیزد. پیامِ مدون در آن نشریه (دانیال فصل یازدهم، آیات ۴۰ تا ۴۵) با فروپاشیِ اتحادِ جماهیرِ شوروی در ۱۹۸۹ (زمانِ پایان) مُهرگشایی شد، و آیاتی که مُهرشان گشوده شد، توالی‌ای تاریخی را ارائه می‌کنند که از ۱۹۸۹ پیش می‌رود تا آیهٔ نخستِ فصلِ دوازدهم، که در آن برخواستنِ میکائیل و بسته‌شدنِ مهلتِ فیضِ بشر مشخص می‌شود.

فاصلهٔ میان انتشار «اعلامیهٔ استقلال» در سال 1776 تا انتشار مجلهٔ «زمانِ پایان» برابر با دویست و بیست سال است، و آغاز و انجام هر دو به همان موضوعات نبوی می‌پردازند. انتشار «زمانِ پایان» از فصل‌هایی گردآوری شده است که نخست به‌صورت مقاله در نشریهٔ «بنیاد استوارِ ما» منتشر شده بودند و بیانگر این حقیقت نبوی است که بدون پایبندی به حقایق بنیادین جنبش میلریتی (که همان «بنیاد استوارِ ما»ست)، فهم «افزایش دانش» در «زمانِ پایان» در سال 1989 امکان‌پذیر نیست.

نشانۀ راهِ موسوم به «زمانِ پایان»، و نشانۀ راهِ نمایانگرِ «رسمی‌شدنِ» پیام در تاریخ‌های موازیِ جنبش‌های فرشتۀ اول و سوم، هر دو عناصر نبویِ «هفت زمانِ» لاویانِ بیست‌وشش را در خود دارند. نشانۀ راهِ بعدی در تاریخ‌های موازی، قدرت‌یافتنِ پیام است که با نزولِ فرشتۀ مکاشفه فصل ده در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، یا فرشتۀ مکاشفه فصل هجده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، مشخص می‌شود. تحققِ وایِ دومِ مکاشفه فصل نُه، سببِ نزولِ فرشتۀ مکاشفه فصل ده شد، و تحققِ وایِ سومِ مکاشفه فصل ده، سببِ نزولِ فرشتۀ مکاشفه فصل هجده شد.

در تاریخ‌های موازی، بارانِ پسین در همان هنگامی که فرشته فرود می‌آید، آغاز به «پاشیدن» می‌کند. در آن هنگام، پیام با تأیید رویدادِ پیشگویی‌شده «قوت می‌گیرد». برای پیروان میلر، این رخداد پایان یافتنِ برتریِ عثمانی بود در تحققِ پیشگوییِ زمانیِ اسلام دربارهٔ «وایِ دوم» در کتاب مکاشفه، باب نهم، آیهٔ پانزده. برای جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، آن «خشمگین شدنِ ملت‌ها» بود؛ پیشگویی‌ای دربارهٔ اسلام در «وایِ سوم» که در زمانِ شیپورِ هفتم است، در مکاشفه، باب ده، آیهٔ هفت، که هنگامی تحقق یافت که ساختمان‌های عظیمِ شهر نیویورک فرو ریختند.

هر یک از نشانه‌های راهِ اصلیِ تاریخ‌های موازی پیوندی مستقیم با کارِ «شمارندهٔ شگفت‌انگیز» دارند؛ کسی که امضای خود را بر رابطهٔ دو رؤیا می‌نهد که به‌ترتیب نمایانگر دو هزار و سیصد سال و دو هزار و پانصد و بیست سال‌اند. نگهبانانِ نبوی که در هنگام فرودِ فرشته برپا می‌شوند، شیپور هشداری را می‌نوازند که پیام خطاب به لاودیکیه را نیز در بر دارد؛ پیامی که در سال ۱۸۵۶، به برداشته‌شدن مهرِ نورِ بزرگ‌ترِ «هفت زمان» به‌طور مستقیم پیوند داشت. نشانهٔ راهِ «دو لوحِ حبقوق»، که با نمودارهای پیشگامانِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ نمایانده شده و هر دو «هفت زمان» را به‌صورت تصویری نشان می‌دهند، در هر تاریخِ موازی میان فرودِ فرشته و «نخستین نومیدی» پدیدار شد.

نشانهٔ راهِ «زمان تأخیر» به‌طور مستقیم به پیشگوییِ ناموفقِ سال 1843 پیوند دارد؛ که پیشگوییِ تحققِ هم دو هزار و سیصد سال و هم دو هزار و پانصد و بیست سال بود. پیام «فریاد نیمه‌شب» شناساییِ تحققِ قریب‌الوقوعِ آن دو دورهٔ زمانیِ نبوی بود. "درِ" تدبیریِ بسته در آخرین نشانهٔ راه، تحققِ آن دو دورهٔ نبوی را مشخص می‌کند و نشان می‌دهد که از کجا شیپور هفتم یا شیپور یوبیل آغاز به نواختن می‌کند. هر نشانهٔ راه در هر تاریخ به‌طور مستقیم به «هفت زمان» پیوند دارد، و «هفت زمان» ریسمانی است که آن دو تاریخ را به هم پیوند می‌دهد، و هر دو تاریخ نمایانگر پیامِ بارانِ پسین‌اند.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.