The triple application of Elijah identified that in the last days there would be an Elijah at the beginning of the last days and at the ending of the last days. The “last days” are the days of judgment, which is progressive and divided into two types of judgment. The investigative judgment which began in the beginning of the last days, and the executive judgment which takes place in the ending of the last days. The triple application of Elijah is primarily representing the history of the executive judgment which begins at the soon-coming Sunday law.

کاربرد سه‌گانهٔ ایلیا نشان می‌دهد که در ایام آخر، در آغاز و در پایان ایام آخر، یک ایلیا خواهد بود. «ایام آخر» روزهای داوری‌اند که روندی تدریجی دارد و به دو نوع داوری تقسیم می‌شود: داوریِ تحقیقی که در آغاز ایام آخر شروع شد، و داوریِ اجرایی که در پایان ایام آخر صورت می‌گیرد. کاربرد سه‌گانهٔ ایلیا عمدتاً نمایانگر تاریخِ داوریِ اجرایی است که با قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع آغاز می‌شود.

The investigative judgment is restricted to those who have made a profession to be a follower of God, primarily by direct profession, but also in a minority of occurrences by an indirect profession of lifestyle.

داوری تحقیقی محدود به کسانی است که اظهار کرده‌اند پیرو خدا هستند؛ عمدتاً با اظهار مستقیم، اما همچنین در اقلیتی از موارد با اظهار غیرمستقیم از رهگذر سبک زندگی.

(For not the hearers of the law are just before God, but the doers of the law shall be justified. For when the Gentiles, which have not the law, do by nature the things contained in the law, these, having not the law, are a law unto themselves: Which show the work of the law written in their hearts, their conscience also bearing witness, and their thoughts the mean while accusing or else excusing one another.) Romans 2:13–15.

(زیرا نه شنوندگانِ شریعت در حضور خدا عادلند، بلکه عاملانِ شریعت عادل شمرده خواهند شد. زیرا وقتی غیریهودیان که شریعت ندارند، طبیعتاً آنچه در شریعت است انجام می‌دهند، همینان، با آنکه شریعت ندارند، برای خود شریعت‌اند: که نشان می‌دهند کردارِ شریعت بر دل‌هایشان نوشته شده است، و وجدانشان نیز شهادت می‌دهد و افکارشان در میان خود، یا یکدیگر را متهم می‌سازد یا معذور می‌دارد.) رومیان ۲:۱۳-۱۵.

The investigative judgment has two primary divisions, for it began with the investigation of the lives of the dead (from the days of Adam onward), who had professed to believe in the true God, and on September 11, 2001, it began the process of the investigative “judgment of the living.” The investigative judgment has another division beyond dead to living, for judgment begins with God’s house, and in the last days God’s house is Laodicean Adventism. Once the judgment of God’s house concludes at the soon-coming Sunday law, then God’s other flock that are then in Babylon are judged.

داوری تحقیقی دو بخش اصلی دارد، زیرا با بررسیِ زندگیِ مردگان (از روزگارِ آدم به بعد) که اظهار می‌داشتند به خدای حقیقی ایمان دارند آغاز شد، و در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرایندِ «داوریِ تحقیقیِ زندگان» آغاز گردید. داوریِ تحقیقی افزون بر تقسیمِ مردگان و زندگان، بخشِ دیگری نیز دارد، زیرا داوری از خانهٔ خدا آغاز می‌شود، و در روزهای آخر، خانهٔ خدا ادونتیسمِ لائودکیه‌ای است. وقتی داوریِ خانهٔ خدا با قانونِ یکشنبه که به زودی فرا می‌رسد پایان یابد، آنگاه گلهٔ دیگرِ خدا که در آن زمان در بابل هستند داوری می‌شوند.

The executive judgment is God’s punishment upon those who rejected His offer of salvation. The executive judgment begins at the soon-coming Sunday law. The United States will then have filled up its cup of wrath, which is also the cup of its probationary time, and national apostasy will be followed by national ruin. Every nation on planet earth will follow the example of the United States in enforcing a Sunday law, and each of those nations will then fill up their cups and also suffer national ruin.

داوری اجرایی مجازات خدا بر کسانی است که پیشنهاد نجات او را رد کردند. داوری اجرایی با قانون یکشنبه که به‌زودی فرا می‌رسد آغاز می‌شود. در آن زمان ایالات متحده جام غضب خود را، که همان جام دوران مهلتش نیز هست، پُر کرده خواهد بود و به دنبال ارتداد ملی، نابودی ملی خواهد آمد. هر ملتی بر روی کرهٔ زمین در اجرای قانون یکشنبه از الگوی ایالات متحده پیروی خواهد کرد، و هر یک از آن ملت‌ها نیز آنگاه جام خود را پُر کرده و دچار نابودی ملی خواهد شد.

“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

"وقتی آمریکا، سرزمین آزادی دینی، با پاپیّت در اعمال اجبار بر وجدان و واداشتن مردم به حرمت نهادن به سبتِ دروغین متحد شود، مردم هر کشور در سراسر جهان سوق داده خواهند شد تا از الگوی او پیروی کنند." شهادت‌ها، جلد ۶، ۱۸.

The executive judgment is also divided into two parts. From the Sunday law in the United States until human probation closes when Michael stands up, God’s judgments are mixed with mercy, but when Michael stands up, God’s wrath, as represented by the pouring out of the seven last plagues, contains no mercy. During the period of the Sunday law crisis the executive judgments upon men and nations will be mixed with mercy, for there will still be some in Babylon that are then being given opportunity to understand the distinction between the worship of Sabbath and Sunday.

داوری اجرایی نیز به دو بخش تقسیم می‌شود. از زمان قانون یکشنبه در ایالات متحده تا هنگامی که مهلت بشر پایان می‌یابد، یعنی وقتی میکائیل برمی‌خیزد، داوری‌های خدا با رحمت آمیخته است؛ اما وقتی میکائیل برمی‌خیزد، خشم خدا ــ که در ریخته شدن هفت بلای آخر جلوه می‌یابد ــ هیچ رحمتی در خود ندارد. در دورهٔ بحران قانون یکشنبه، داوری‌های اجرایی بر مردمان و ملت‌ها با رحمت درآمیخته خواهد بود، زیرا هنوز برخی در بابل خواهند بود که در آن زمان به آنان فرصت داده می‌شود تا تفاوت میان عبادت در روز سبت و روز یکشنبه را درک کنند.

“Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

ای کاش مردم زمان تفقد خود را می‌شناختند! بسیاری هستند که هنوز حقیقتِ آزمون‌گرِ این زمان را نشنیده‌اند. بسیاری هستند که روح خدا برای آنان می‌کوشد. زمان داوری‌های ویرانگرِ خدا، زمانِ رحمت است برای آنان که هرگز فرصتی نداشته‌اند بیاموزند حقیقت چیست. خداوند با مهربانی بر آنان نظر خواهد کرد. دلِ پررحمتش به رحم آمده است؛ دستش هنوز برای نجات دراز است، در حالی که در بر روی کسانی که نخواستند داخل شوند بسته شده است.

“The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.

"رحمت خدا در بردباری طولانی‌اش آشکار می‌شود. او داوری‌های خود را بازمی‌دارد و منتظر است تا پیام هشدار برای همگان به صدا درآید. آه، اگر قوم ما آن‌گونه که باید، مسئولیتی را که برای رساندن آخرین پیام رحمت به جهان بر دوش آنان نهاده شده است احساس می‌کردند، چه کار شگفت‌انگیزی انجام می‌شد!" شهادات، جلد ۹، ۹۷.

The “time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” Those two “times” begin together when “the door is closed” upon Laodicean Adventists “who would not enter.”

«زمان داوری‌های ویرانگر خدا، زمان رحمت است برای کسانی که هیچ فرصتی برای آموختن اینکه حقیقت چیست نداشته‌اند.» آن دو «زمان» با هم آغاز می‌شوند وقتی که «در بسته می‌شود» بر ادونتیست‌های لاودکیه‌ای که «نمی‌خواستند وارد شوند».

“I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

«دیدم که سبتِ مقدس هست و خواهد بود دیوارِ جدایی میان اسرائیلِ حقیقیِ خدا و بی‌ایمانان؛ و اینکه سبت مسئلهٔ بزرگ است برای متحد ساختن دل‌های قدیسانِ عزیزِ منتظرِ خدا. و اگر کسی ایمان بیاورد و سبت را نگاه دارد و برکتِ همراهِ آن را دریافت کند، و سپس آن را ترک کند و حکمِ مقدس را بشکند، به همان یقین که خدایی هست که در آسمان بالا فرمانروایی می‌کند، دروازه‌های شهرِ مقدس را بر خود خواهد بست. دیدم که خدا فرزندانی دارد که سبت را نمی‌شناسند و نگاه نمی‌دارند. آنان نورِ مربوط به آن را رد نکرده بودند. و در آغازِ زمانِ تنگی، هنگامی که بیرون رفتیم و سبت را کامل‌تر اعلام کردیم، از روح‌القدس پر شدیم. این امر کلیسا و ادونتیست‌های اسمی را، چون نمی‌توانستند حقیقتِ سبت را رد کنند، به خشم آورد. و در این زمان، برگزیدگانِ خدا همگی به‌روشنی دیدند که ما حقیقت را داریم، و بیرون آمدند و با ما جفا را تحمل کردند.» سخنی به گلهٔ کوچک، ۱۸، ۱۹.

The door is closed at the soon-coming Sunday law, making the period which precedes the Sunday law “the time” of God’s people’s “visitation.”

با فرارسیدن قانون یکشنبه‌ای که به زودی از راه می‌رسد، در بسته می‌شود و بدین‌سان دورهٔ پیش از قانون یکشنبه به «زمانِ تفتیشِ» قومِ خدا بدل می‌شود.

How do ye say, We are wise, and the law of the Lord is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the Lord; and what wisdom is in them? Therefore will I give their wives unto others, and their fields to them that shall inherit them: for everyone from the least even unto the greatest is given to covetousness, from the prophet even unto the priest every one dealeth falsely. For they have healed the hurt of the daughter of my people slightly, saying, Peace, peace; when there is no peace. Were they ashamed when they had committed abomination? nay, they were not at all ashamed, neither could they blush: therefore shall they fall among them that fall: in the time of their visitation they shall be cast down, saith the Lord. Jeremiah 8:8–12.

چگونه می‌گویید: «ما داناییم و شریعتِ خداوند با ماست؟» اینک، بی‌گمان او آن را به‌عبث ساخته است؛ قلمِ کاتبان بیهوده است. خردمندان سرافکنده‌اند، مبهوت و گرفتار شده‌اند؛ اینک، کلامِ خداوند را رد کرده‌اند؛ پس چه حکمتی در ایشان است؟ ازاین‌رو، زنانشان را به دیگران خواهم سپرد و کشتزارهایشان را به آنان که وارثشان خواهند شد؛ زیرا همه، از خردترین تا بزرگ‌ترین، گرفتار طمع‌اند؛ از نبی تا کاهن، هر یک به ناراستی رفتار می‌کند. زیرا زخمِ دخترِ قوم مرا سرسری درمان کرده‌اند و می‌گویند: «سلامتی، سلامتی»، حال آن‌که سلامتی‌ای نیست. آیا چون قباحت ورزیدند شرمنده شدند؟ نه، هیچ شرم نکردند و حتی رویشان از شرم سرخ نشد؛ ازاین‌رو، در میان فرو‌افتادگان خواهند افتاد؛ در وقتِ بازخواستشان به زیر افکنده خواهند شد، می‌گوید خداوند. ارمیا ۸:۸-۱۲.

As with ancient Israel, so with modern Israel, they are both destroyed, for they knew not the time of their visitation. The time of God’s visitation for Laodicean Adventism began on September 11, 2001, and concludes at the soon coming Sunday law.

همان‌گونه که دربارهٔ اسرائیل باستان است، دربارهٔ اسرائیل امروزی نیز چنین است: هر دو هلاک می‌شوند، زیرا زمان تفقّد خود را نشناختند. زمان تفقّد خدا برای ادونتیسمِ لاودیکی از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و در قانون یکشنبه‌ای که به زودی خواهد آمد، پایان می‌یابد.

And when he was come near, he beheld the city, and wept over it, Saying, If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, And shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation. Luke 19:41–44.

و چون نزدیک شد، شهر را دید و بر آن گریست و گفت: ای کاش، دست‌کم در این روزِ خود، تو نیز آنچه مایهٔ سلامتی توست می‌شناختی! اما اکنون آن‌ها از چشمانت پنهان شده‌اند. زیرا روزهایی بر تو خواهد آمد که دشمنانت گرداگردت خندق خواهند کشید، از هر سو تو را در محاصره خواهند گرفت و از هر طرف تو را در تنگنا خواهند گذاشت، و تو را همراه با فرزندانت که در میان تو هستند، با خاک یکسان خواهند کرد، و در تو سنگی بر سنگی باقی نخواهند گذاشت؛ زیرا زمانِ دیدار از تو را نشناختی. لوقا ۱۹:۴۱-۴۴.

At the time of God’s visitation the wise and foolish are forever separated.

در هنگام تفقّدِ خدا، خردمندان و نادانان برای همیشه از هم جدا می‌شوند.

“We know that unconsecrated Seventh-day Adventists, who have a knowledge of the truth, but who have linked themselves with worldlings will depart entirely from the faith, giving heed to seducing spirits. The enemy will gladly hold out inducements to them, to lead them to carry on a warfare against the people of God. But those who are true and steadfast will have a strong and powerful defense in God.” Manuscript Releases, volume 7, 186.

می‌دانیم که ادونتیست‌های روز هفتمِ تقدیس‌نشده‌ای که از حقیقت آگاهی دارند اما خود را با دنیاپرستان پیوند زده‌اند، به‌کلی از ایمان دست خواهند کشید و به ارواح گمراه‌کننده گوش فرا خواهند داد. دشمن با رغبت، تطمیع‌ها و وسوسه‌هایی پیش رویشان خواهد گذاشت تا آنان را برانگیزد که جنگی را علیه قوم خدا پیش ببرند. اما آنان که راستین و استوارند، در خدا دفاعی محکم و نیرومند خواهند داشت. Manuscript Releases، جلد ۷، ۱۸۶.

Their time of visitation began on September 11, 2001, as typified by the time of visitation upon the Protestant churches on August 11, 1840, and as the time of visitation had begun for ancient Israel when the Holy Spirit descended at the baptism of Christ.

زمان تفتیش آنان در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، چنان‌که نمونه‌اش زمان تفتیش بر کلیساهای پروتستان در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ بود، و همان‌گونه که برای اسرائیلِ قدیم، زمانِ تفتیش هنگامی آغاز شده بود که روح‌القدس در هنگامِ تعمیدِ مسیح نازل شد.

The executive judgment begins when the United States fills the cup of its probationary time at the soon coming Sunday law, which is also when the Laodicean Adventist church has filled their cup. Judgment begins with the house of God, and the cup of probationary time for both corrupted horns of the United States. The corrupted horn of Protestantism that has previously been represented by the Laodicean Adventist church then ceases, and the Philadelphian movement of the third angel is then the true horn of Protestantism, and spiritual Jerusalem that is lifted up as an ensign. At that point Jerusalem changes from the church militant into the church triumphant.

داوری اجرایی هنگامی آغاز می‌شود که ایالات متحده در زمان صدورِ قانونِ یکشنبه که به‌زودی فرا می‌رسد، جامِ دورانِ مهلتش را پُر کند؛ و این همان زمانی است که کلیسای ادونتیستِ لاودیکیه‌ای نیز جامِ خود را پُر کرده است. داوری از خانهٔ خدا آغاز می‌شود، و جامِ دورانِ مهلت برای هر دو شاخِ فاسدِ ایالات متحده پُر می‌شود. شاخِ فاسدِ پروتستانتیسم که پیش‌تر توسط کلیسای ادونتیستِ لاودیکیه‌ای نمایندگی می‌شد، آنگاه از میان می‌رود؛ و جنبشِ فیلادلفیاییِ فرشتهٔ سوم در آن هنگام شاخِ حقیقیِ پروتستانتیسم و اورشلیمِ روحانی‌ای است که چون علمی برافراشته می‌شود. در آن مقطع، اورشلیم از کلیسای مجاهد به کلیسای ظفرمند دگرگون می‌شود.

The executive judgment begins, with the time of God’s destructive judgments, which is also a time of mercy for God’s other flock that is still in Babylon. It begins when the time of God’s visitation upon Laodicean Adventism ends. The executive judgment progresses to the Seven Last Plagues where the judgments are no longer mixed with mercy, and then Jesus returns.

داوری اجرایی آغاز می‌شود، هم‌زمان با دورهٔ داوری‌های ویرانگر خدا که همچنین زمانی از رحمت برای رمهٔ دیگر خداست که هنوز در بابل است. این هنگامی آغاز می‌شود که زمان تفتیش خدا بر ادونتیسم لائودکیه‌ای پایان می‌یابد. داوری اجرایی به هفت بلای آخر پیش می‌رود، جایی که داوری‌ها دیگر با رحمت آمیخته نیستند، و سپس عیسی بازمی‌گردد.

When Jesus returns, the millennium (one thousand years), of Revelation chapter twenty, identifies that Satan is bound upon a desolated earth, alone with only the rebellious angels that participated in the attack against God.

وقتی عیسی بازمی‌گردد، هزاره (هزار سال) که در فصل بیستمِ مکاشفه آمده، نشان می‌دهد که شیطان بر زمینی ویران‌شده در بند است، تنها همراه با فرشتگانِ سرکشی که در حمله علیه خدا شرکت کردند.

And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. Revelation 20:1–3.

و دیدم فرشته‌ای از آسمان فرود آمد که کلید چاهِ بی‌انتها و زنجیری بزرگ در دست داشت. و او اژدها، همان مارِ کهن که ابلیس و شیطان است، را گرفت و او را به مدت هزار سال بست، و او را به چاهِ بی‌انتها افکند و درِ آن را بر او بست و بر او مهر نهاد تا دیگر ملت‌ها را فریب ندهد، تا هنگامی که هزار سال به پایان رسد؛ و پس از آن باید اندک زمانی آزاد شود. مکاشفه ۲۰:۱‏-۳.

During that thousand years the redeemed will perform an investigative judgment upon the lost who are still sleeping in their graves waiting for the conclusion of the individual judgments. The redeemed will consider the lives and circumstances of the lost, including Satan and his angels, in order to determine which deserves greater punishment at the end of the thousand years.

در طول آن هزار سال، نجات‌یافتگان یک داوری تحقیقی را دربارهٔ گمشدگانی که هنوز در قبرهایشان خفته‌اند و در انتظار پایان داوری‌های فردی هستند، انجام خواهند داد. نجات‌یافتگان زندگی و شرایط گمشدگان، از جمله شیطان و فرشتگانش، را بررسی خواهند کرد تا تعیین کنند کدام‌یک در پایان آن هزار سال سزاوار مجازاتی شدیدتر است.

And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:4.

و تخت‌ها را دیدم، و کسانی بر آنها نشستند، و اختیار داوری به ایشان داده شد؛ و جان‌های کسانی را دیدم که به خاطر شهادت عیسی و به خاطر کلام خدا سر بریده شده بودند، و نیز آنان که نه وحش را پرستیده بودند و نه تمثال او را، و نشان او را بر پیشانی‌های خود یا در دست‌هایشان نپذیرفته بودند؛ و ایشان زنده شدند و با مسیح هزار سال سلطنت کردند. مکاشفه ۲۰:۴.

The millennium therefore contains an investigative judgment, that when finished brings the final executive judgment when the wicked dead are raised, and Satan who then has entire control over them convinces the wicked to attack Jerusalem which at the end of the thousand years comes down out of heaven. As the wicked mount their attack, fire comes down out of heaven and the final executive judgment is accomplished.

بنابراین هزاره شامل داوریِ تحقیقی است که با پایان یافتنش، داوری نهاییِ اجرایی را به همراه می‌آورد؛ آنگاه که مردگانِ شریر برانگیخته می‌شوند و شیطان که در آن زمان کاملاً بر آنان مسلط است، شریران را متقاعد می‌کند تا به اورشلیم ــ که در پایان هزار سال از آسمان فرود می‌آید ــ حمله کنند. هنگامی که شریران حملهٔ خود را آغاز می‌کنند، آتشی از آسمان فرو می‌ریزد و داوری نهاییِ اجرایی به انجام می‌رسد.

And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. Revelation 20:7–9.

و چون هزار سال به سر آید، شیطان از زندان خود رها خواهد شد، و بیرون خواهد آمد تا امت‌هایی را که در چهار گوشهٔ زمین‌اند، یعنی جوج و ماجوج، بفریبد تا ایشان را برای جنگ گرد هم آورد؛ که شمارشان همچون ریگ‌های دریاست. و آنان بر پهنای زمین برآمدند و اردوگاه مقدسان و شهر محبوب را در محاصره گرفتند؛ و آتشی از جانب خدا از آسمان فرود آمد و ایشان را بلعید. مکاشفه 20:7-9.

Though the triple applications of Elijah and the messenger that prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple are closely related, a distinction of their work can be noted in that Elijah is primarily identifying the work of the messenger, and the movement associated with the message of the messenger, that is accomplished during the executive judgment that begins at the soon-coming Sunday law. The messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant primarily identifies a work that is accomplished during the investigative judgment. Laodicean Adventism does not know the time of their visitation, which represents a specific time period of judgment.

اگرچه کاربردهای سه‌گانهٔ الیاس و فرستاده‌ای که راه را برای فرستادهٔ عهد آماده می‌کند تا او ناگهان به هیکل خود بیاید، به‌هم نزدیک و مرتبط‌اند، می‌توان تمایزی در کارشان تشخیص داد، و آن اینکه الیاس عمدتاً کارِ آن فرستاده و جنبشی را که با پیامِ او پیوند دارد شناسایی می‌کند؛ کاری که در طی داوری اجرایی که با قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد آغاز می‌شود، به انجام می‌رسد. فرستاده‌ای که راه را برای فرستادهٔ عهد آماده می‌کند، عمدتاً کاری را مشخص می‌سازد که در جریان داوری تحقیقی انجام می‌شود. ادونتیسمِ لائودیکایی زمان تفقّد خود را، که نمایانگر دورهٔ زمانی مشخصی از داوری است، نمی‌داند.

Neither do they understand the “present truth” message that is proclaimed during the time of their visitation. They were required to know both the judgment, and the message of those days. They were also required to know the messenger of that period of time. In their Laodicean blindness they oppose the message of the hour, deny the time of their visitation with a message of “peace and safety,” and are uncertain who the chosen messenger of that period is. This truth was clearly identified in the witness of the second Elijah, who was John the Baptist.

آنها همچنین پیام «حقیقت حاضر» را که در زمان تفقّدشان اعلام می‌شود، درک نمی‌کنند. لازم بود هم داوری و هم پیامِ آن روزها را بشناسند. همچنین لازم بود پیام‌آورِ آن دوره را نیز بشناسند. در نابیناییِ لاودیکیه‌ایِ خود با پیامِ زمانه مخالفت می‌کنند، زمانِ تفقّدِ خویش را با پیامی از «سلامتی و امنیت» انکار می‌نمایند، و در این‌که پیام‌آورِ برگزیدهٔ آن دوره چه کسی است، مرددند. این حقیقت در شهادتِ ایلیای دوم، یعنی یحییِ تعمیددهنده، به‌روشنی آشکار شد.

The Jews knew that prophecy identified a messenger to come, and Jesus directly taught that John was that messenger who was to come.

یهودیان می‌دانستند که پیشگویی پیام‌آوری را که قرار بود بیاید مشخص کرده بود، و عیسی به‌صراحت تعلیم داد که یحیی همان پیام‌آوری بود که قرار بود بیاید.

For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:13–15.

زیرا همهٔ انبیا و شریعت تا زمان یحیی نبوت کردند. و اگر بخواهید بپذیرید، او همان ایلیاست که می‌بایست بیاید. هر که گوش شنوا دارد، بشنود. متی ۱۱:۱۳-۱۵.

At the very conclusion of the period of their visitation (the time in the history of Christ that typifies the soon-coming Sunday law), as Christ hung upon the cross the Jews conjectured whether Elijah would then come to save Jesus. If they did not recognize the messenger that was to prepare for the Messenger of the Covenant, that was then confirming the covenant with His own blood, they could not recognize their Messiah. Laodicean Adventism in the last days is required to know their judgment, which is the time of their visitation. They are required to recognize the message of that period of time, and they are required to recognize the chosen messenger of that time. The rebellion of 1888, represented September 11, 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended. The rebels of 1888, refused to acknowledge the chosen messengers of the history that was typifying the last days.

در پایانِ دورهٔ تفتیشِ ایشان (زمانی در تاریخِ مسیح که نمونه‌وارِ قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه است)، هنگامی که مسیح بر صلیب آویخته بود، یهودیان گمان می‌کردند که آیا الیاس خواهد آمد تا عیسی را نجات دهد. اگر پیام‌آوری را که می‌بایست راه را برای فرستادهٔ عهد آماده کند — آن که در همان زمان عهد را با خونِ خود تثبیت می‌کرد — نشناختند، نمی‌توانستند مسیحِ خود را بشناسند. ادونتیسمِ لاودیکی در روزهای آخر باید داوریِ خود را بشناسد که همان زمانِ تفتیشِ ایشان است. آنان موظف‌اند پیامِ آن دورهٔ زمانی را بشناسند و موظف‌اند فرستادهٔ برگزیدهٔ آن زمان را نیز بشناسند. شورشِ سال ۱۸۸۸ در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ نمایان شد، هنگامی که فرشتهٔ بابِ هجدهِ مکاشفه فرود آمد. سرکشانِ ۱۸۸۸ از به‌رسمیت شناختنِ فرستادگانِ برگزیدهٔ آن تاریخ که نمونه‌وارِ روزهای آخر بود، سر باز زدند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

For thus saith the Lord God of Israel unto me; Take the wine cup of this fury at my hand, and cause all the nations, to whom I send thee, to drink it. And they shall drink, and be moved, and be mad, because of the sword that I will send among them. Then took I the cup at the Lord’s hand, and made all the nations to drink, unto whom the Lord had sent me: To wit, Jerusalem, and the cities of Judah, and the kings thereof, and the princes thereof, to make them a desolation, an astonishment, an hissing, and a curse; as it is this day; Pharaoh king of Egypt, and his servants, and his princes, and all his people; And all the mingled people, and all the kings of the land of Uz, and all the kings of the land of the Philistines, and Ashkelon, and Azzah, and Ekron, and the remnant of Ashdod, Edom, and Moab, and the children of Ammon, And all the kings of Tyrus, and all the kings of Zidon, and the kings of the isles which are beyond the sea, Dedan, and Tema, and Buz, and all that are in the utmost corners, And all the kings of Arabia, and all the kings of the mingled people that dwell in the desert, And all the kings of Zimri, and all the kings of Elam, and all the kings of the Medes, And all the kings of the north, far and near, one with another, and all the kingdoms of the world, which are upon the face of the earth: and the king of Sheshach shall drink after them. Therefore thou shalt say unto them, Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Drink ye, and be drunken, and spue, and fall, and rise no more, because of the sword which I will send among you. And it shall be, if they refuse to take the cup at thine hand to drink, then shalt thou say unto them, Thus saith the Lord of hosts; Ye shall certainly drink. For, lo, I begin to bring evil on the city which is called by my name, and should ye be utterly unpunished? Ye shall not be unpunished: for I will call for a sword upon all the inhabitants of the earth, saith the Lord of hosts. Therefore prophesy thou against them all these words, and say unto them, The Lord shall roar from on high, and utter his voice from his holy habitation; he shall mightily roar upon his habitation; he shall give a shout, as they that tread the grapes, against all the inhabitants of the earth. A noise shall come even to the ends of the earth; for the Lord hath a controversy with the nations, he will plead with all flesh; he will give them that are wicked to the sword, saith the Lord. Thus saith the Lord of hosts, Behold, evil shall go forth from nation to nation, and a great whirlwind shall be raised up from the coasts of the earth. And the slain of the Lord shall be at that day from one end of the earth even unto the other end of the earth: they shall not be lamented, neither gathered, nor buried; they shall be dung upon the ground. Jeremiah 25:15–33.

زیرا خداوند، خدای اسرائیل، بدین‌گونه به من گفت: جام شراب این خشم را از دست من بگیر و همهٔ امّت‌هایی را که تو را نزدشان می‌فرستم وادار کن که آن را بنوشند. و خواهند نوشید و تلوتلو خواهند خورد و دیوانه خواهند شد، به سبب شمشیری که در میانشان می‌فرستم. آنگاه من جام را از دست خداوند گرفتم و همهٔ امّت‌هایی را که خداوند مرا نزدشان فرستاده بود واداشتم که بنوشند: یعنی اورشلیم و شهرهای یهودا و پادشاهانش و سرورانش، تا ایشان را ویرانی و شگفتی و سوت و لعنت سازم، چنان‌که امروز است؛ فرعون پادشاه مصر و خادمانش و سرورانش و همهٔ قومش؛ و همهٔ قوم مختلط، و تمامی پادشاهان زمینِ عوص، و تمامی پادشاهان سرزمین فلسطینیان، و اشقلون و غزه و عقرون و بازماندگان اشدود؛ ادوم و موآب و بنی‌عمون؛ و تمامی پادشاهان صور و تمامی پادشاهان صیدون و پادشاهان جزایری که آن سوی دریا هستند؛ دَدان و تیما و بوز و همهٔ آنان که در دورترین گوشه‌ها هستند؛ و تمامی پادشاهان عربستان و تمامی پادشاهان قوم مختلط که در بیابان ساکن‌اند؛ و تمامی پادشاهان زمری و تمامی پادشاهان عیلام و تمامی پادشاهان ماد؛ و تمامی پادشاهان شمال، دور و نزدیک، هر یک با دیگری، و تمامی پادشاهی‌های جهان که بر روی زمین‌اند؛ و پادشاه شیشک پس از ایشان خواهد نوشید. پس به آنان بگو: چنین می‌گوید خداوند لشکرها، خدای اسرائیل: بنوشید و مست شوید و قی کنید و بیفتید و دیگر برنخیزید، به سبب شمشیری که در میان شما می‌فرستم. و اگر از گرفتن جام از دست تو برای نوشیدن امتناع ورزند، آنگاه به آنان بگو: چنین می‌گوید خداوند لشکرها: بی‌گمان خواهید نوشید. زیرا اینک، من آوردن بلا را بر شهری که به نام من خوانده می‌شود آغاز می‌کنم؛ آیا شما بی‌جزا خواهید ماند؟ بی‌جزا نخواهید ماند؛ زیرا بر همهٔ ساکنان زمین شمشیر را فراخواهم خواند، می‌گوید خداوند لشکرها. پس با این همه سخنان بر ضد ایشان نبوت کن و به آنان بگو: خداوند از بلندای آسمان غرّش خواهد کرد و از مسکن مقدس خود آوازش را برخواهد آورد؛ بر مسکن خود به شدّت غرّش خواهد کرد؛ فریاد خواهد زد، همچون کوبندگان انگور، بر ضد همهٔ ساکنان زمین. هیاهویی تا اقصای زمین خواهد رسید؛ زیرا خداوند با امّت‌ها نزاع دارد؛ با تمامی بشر داوری خواهد کرد؛ شریران را به شمشیر خواهد سپرد، می‌گوید خداوند. چنین می‌گوید خداوند لشکرها: اینک بلا از امّتی به امّت دیگر بیرون خواهد رفت، و گردباد عظیمی از کناره‌های زمین برخواهد خاست. و کشتگان خداوند در آن روز از یک سرِ زمین تا سر دیگر زمین خواهند بود؛ نه بر ایشان ماتم گرفته خواهد شد و نه گرد آورده و نه دفن خواهند شد؛ بر زمین چون سرگین خواهند شد. ارمیا ۲۵:۱۵-۳۳.