Daniel chapter one, represents the first angel’s message of Revelation chapter fourteen. Jehoiakim symbolically identifies that it is the empowerment of the first angel’s message, not its arrival at the “time of the end.” All prophets are identifying the “last days” of the investigative judgment, so the chapter is representing September 11, 2001, when the testing process of the one hundred and forty-four thousand began. In Malachi chapter three, that process has been represented as a cleansing process when a messenger prepares the way for the messenger of the covenant to come suddenly to his temple. The messenger that prepares the way, who is also the “voice” that cries in the wilderness is also a test, which is part of the cleansing process. In Malachi chapter three, the hundred and forty-four thousand are represented as the sons of Levi. The sons of Levi represent those who stood with the messenger Moses, in the rebellion of the golden calf which represented the image of the beast.

بابِ اولِ دانیال، پیامِ فرشتهٔ نخستِ بابِ چهاردهمِ مکاشفه را نمایندگی می‌کند. یهویاقیم به‌طور نمادین نشان می‌دهد که این، قدرت‌یافتنِ پیامِ فرشتهٔ نخست است، نه رسیدنِ آن در «زمانِ پایان». همهٔ انبیا «ایامِ آخرِ» داوریِ تحقیقی را شناسایی می‌کنند، ازاین‌رو آن باب نمایانگر یازدهم سپتامبرِ ۲۰۰۱ است، زمانی که فرایندِ آزمونِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر آغاز شد. در بابِ سومِ ملاکی، آن فرایند به‌صورتِ فرایندِ تطهیر به تصویر کشیده شده است؛ هنگامی که فرستاده‌ای راه را مهیا می‌کند تا فرستادهٔ عهد ناگهان به هیکلِ خود بیاید. آن فرستاده که راه را مهیا می‌کند و نیز همان «صدا»یی که در بیابان فریاد می‌زند، خود نیز آزمونی است که بخشی از فرایندِ تطهیر به‌شمار می‌رود. در بابِ سومِ ملاکی، یکصد و چهل و چهار هزار نفر به‌صورتِ پسرانِ لاوی نمایانده شده‌اند. پسرانِ لاوی نمایندهٔ کسانی هستند که در شورشِ گوسالهٔ طلایی، که تصویرِ وحش را نمایندگی می‌کرد، در کنارِ فرستاده، موسی، ایستادند.

Passing the test of the image of the beast, is another biblical illustration of the second of the three tests that make up the cleansing process. The sons of Levi must pass that test before they are sealed.

قبول شدن در آزمونِ تمثالِ وحش، یکی دیگر از نمونه‌های کتاب‌مقدسیِ آزمونِ دوم از میان سه آزمونی است که فرایندِ تطهیر را تشکیل می‌دهند. پسرانِ لاوی باید پیش از آنکه مُهر شوند، آن آزمون را بگذرانند.

The sealing of Ezekiel chapters eight and nine, is another illustration of the cleansing process that began on September 11, 2001. In chapter eight, those in Jerusalem who ultimately bow down to the sun, represent the four generations of Laodicean Adventism. In chapter nine, those who receive the seal are sighing and crying for the abominations that are taking place within Jerusalem. Jerusalem is God’s church.

مهرگذاریِ مذکور در فصل‌های هشتم و نهمِ کتاب حزقیال، نمونه‌ای دیگر از فرایند تطهیری است که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. در فصل هشتم، کسانی در اورشلیم که سرانجام در برابر خورشید سجده می‌کنند، نمایندهٔ چهار نسلِ ادونتیسمِ لائودکیه‌ای هستند. در فصل نهم، آنان که مهر را دریافت می‌کنند برای رجاساتی که در درون اورشلیم در حال وقوع است ناله و زاری می‌کنند. اورشلیم، کلیسای خداست.

The three angels’ messages are also an illustration of the cleansing process. The three messages represent a three-step testing process, and it is required that the sons of Levi pass the first test to even be involved with the second test. The third test is a different type of test, for it represents a test that identifies whether the sons of Levi successfully passed the first two tests. It is a prophetic litmus test. The first test is a dietary test (in spiritual terms), for it is passed or failed, based upon whether the sons of Levi accept the message provided by the Holy Spirit through Elijah, the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant.

پیام‌های سه فرشته نیز تصویری از فرآیند تطهیرند. این سه پیام نمایانگر یک روند آزمون سه‌مرحله‌ای‌اند، و لازم است که پسران لاوی آزمون نخست را بگذرانند تا اصلاً بتوانند وارد آزمون دوم شوند. آزمون سوم از نوعی دیگر است، زیرا نمایانگر آزمونی است که مشخص می‌کند آیا پسران لاوی دو آزمون نخست را با موفقیت پشت سر گذاشته‌اند یا نه. این یک سنگِ محکِ نبوی است. آزمون نخست یک آزمون خوراکی است (از نظر روحانی)، زیرا قبولی یا مردودی در آن بر این اساس است که آیا پسران لاوی پیامِ ارائه‌شده از سوی روح‌القدس از طریق ایلیا، فرستاده‌ای که راه را برای فرستادهٔ عهد آماده می‌کند، را می‌پذیرند یا نه.

The first verse of the book of Revelation emphasizes the seriousness of that message. It purposely identifies that the message which the human messenger, represented as John, sends to the churches, was given to him by Gabriel, who received it from Christ, who in turn received it from the Father. The message of Elijah possesses the authority of divinity, and to reject the message of John, or Elijah, or the “voice crying in the wilderness”, is to reject the Revelation of Jesus Christ.

آیهٔ نخستِ کتابِ مکاشفه بر جدیتِ آن پیام تأکید می‌کند. این آیه عمداً مشخص می‌کند که پیامی را که فرستاده‌ای انسانی، که به‌صورتِ یوحنا معرفی شده است، به کلیساها می‌فرستد، جبرئیل به او داده است؛ جبرئیلی که آن را از مسیح دریافت کرد، و مسیح نیز آن را از پدر. پیامِ ایلیا دارای اقتدارِ الهی است، و رد کردنِ پیامِ یوحنا، یا ایلیا، یا «صدای نداکننده‌ای در بیابان»، به معنای رد کردنِ مکاشفهٔ عیسی مسیح است.

The second test is a visual test, for once the sons of Levi have eaten the message of Elijah, that was in the hand of the angel that descended to lighten the earth with his glory, they have accepted the biblical methodology that allows them to rightly discern the signs of the times. That methodology allows the sons of Levi to recognize that those signs of the times are demonstrating that church and state are coming together in the United States, in fulfillment of the image of the beast test. More importantly, those signs of the times, when placed within the context of the sacred reform lines, are the essence of Alpha and Omega, the beginning illustrating the ending. The sacred reform lines identify that God’s people must do all in their power to cooperate in the work of preparing themselves for the seal of God.

آزمون دوم، آزمونی بصری است؛ زیرا هنگامی که پسران لاوی پیام ایلیا را که در دست آن فرشته بود ــ همان که برای روشن ساختن زمین با جلال خود فرود آمد ــ خورده باشند، آنان روش کتاب‌مقدسی را پذیرفته‌اند که به ایشان امکان می‌دهد نشانه‌های زمان را به‌درستی تشخیص دهند. آن روش به پسران لاوی امکان می‌دهد تشخیص دهند که آن نشانه‌های زمان نشان می‌دهند کلیسا و دولت در ایالات متحده در حال به‌هم پیوستن هستند، در تحققِ آزمونِ صورتِ وحش. از آن مهم‌تر، آن نشانه‌های زمان، وقتی در چارچوب خطوطِ اصلاحِ مقدس قرار داده شوند، جوهرهٔ آلفا و امگا هستند: آغازْ پایان را می‌نمایاند. خطوطِ اصلاحِ مقدس نشان می‌دهند که قومِ خدا باید هرآنچه در توان دارند انجام دهند تا در کارِ آماده‌سازیِ خود برای مهرِ خدا همکاری کنند.

Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Do all things without murmurings and disputings: That ye may be blameless and harmless, the sons of God, without rebuke, in the midst of a crooked and perverse nation, among whom ye shine as lights in the world. Philippians 2:12–15.

پس، ای عزیزان من، همان‌گونه که همواره اطاعت کرده‌اید—نه تنها در حضور من، بلکه اکنون به‌مراتب بیشتر در غیاب من—نجات خود را با ترس و لرزش به عمل آورید. زیرا خداست که در شما هم خواستن و هم عمل کردن را برای خشنودیِ نیکوی خود به کار می‌انگیزد. هر کاری را بدون غرولند و جدال انجام دهید، تا بی‌عیب و بی‌آلایش باشید، فرزندان خدا، بی‌سرزنش، در میان نسلی کج‌رو و منحرف، که در میان آنان چون چراغ‌ها در جهان می‌درخشید. فیلیپیان ۲:۱۲-۱۵.

Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah, four in number, represent Seventh-day Adventists around the world, who recognize September 11, 2001 as the identification of the descent of the angel of Revelation eighteen, and they choose to take the hidden manna that is in his hand and eat it. The hidden manna that is to be eaten, as the apostle Paul just cited, represents God (the hidden manna), that works within His people to do His will and good pleasure. Paul represents the messenger to the Philadelphians, and to reject his message was death. Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent those who choose to eat the hidden manna.

دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا، چهار تن، نمایانگر ادونتیست‌های روز هفتم در سراسر جهان هستند که یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ را نشانهٔ نزولِ فرشتهٔ مکاشفهٔ باب هجده می‌دانند و برمی‌گزینند که منّ پنهانی را که در دست اوست برگیرند و بخورند. آن منّ پنهانی که باید خورده شود، همان‌گونه که رسول پولس همین اکنون یاد کرد، نمایانگرِ خداست (همان منّ پنهان) که در درون قوم خویش عمل می‌کند تا آنان اراده و خشنودی او را به‌جا آورند. پولس نمایندهٔ پیام‌آور نزد اهل فیلادلفیه است و رد کردنِ پیام او به معنای مرگ بود. دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا نمایندهٔ کسانی هستند که خوردنِ منّ پنهان را برمی‌گزینند.

Now among these were of the children of Judah, Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. But Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank: therefore he requested of the prince of the eunuchs that he might not defile himself. Daniel 1:6–8.

و از میان ایشان، از فرزندان یهودا، دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا بودند. رئیسِ خواجه‌سرایان به آنان نام‌هایی داد؛ زیرا به دانیال نامِ بلطشصر را داد، و به حننیا نامِ شدرک را، و به میشائیل نامِ میشک را، و به عزریا نامِ عبدنغو را. اما دانیال در دل خود عزم کرد که خود را با خوراکِ پادشاه و با شرابی که او می‌نوشید آلوده نسازد؛ از این‌رو از رئیسِ خواجه‌سرایان درخواست کرد تا خود را آلوده نسازد. دانیال ۱:۶-۸.

Daniel determines that he desires to eat the message that was brought down out of heaven on September 11, 2001, and also to refuse the message represented as the diet and drink of Babylon. Ashpenaz had selected which of the Judean captives should be brought before the king.

دانیال عزم می‌کند که پیامی را که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ از آسمان فرود آورده شد بخورد و همچنین پیامی را که به صورت خوراک و نوشیدنیِ بابل نشان داده شده است رد کند. اشپناز انتخاب کرده بود که کدام‌یک از اسیران یهودا باید به حضور پادشاه آورده شوند.

And the king spake unto Ashpenaz the master of his eunuchs, that he should bring certain of the children of Israel, and of the king’s seed, and of the princes; Children in whom was no blemish, but well favoured, and skilful in all wisdom, and cunning in knowledge, and understanding science, and such as had ability in them to stand in the king’s palace, and whom they might teach the learning and the tongue of the Chaldeans. Daniel 1:4, 5.

و پادشاه به آشپناز، رئیس خواجه‌سرایانش، گفت تا از میان بنی‌اسرائیل، و نیز از نسل پادشاه و از بزرگان، برخی را بیاورد؛ جوانانی بی‌عیب، خوش‌سیما، ماهر در هر گونه حکمت، زیرک در دانش، فهمیده در علم، و شایستهٔ حضور در قصر پادشاه؛ و آنان که بتوان به ایشان دانش و زبان کلدانیان را آموخت. دانیال ۱:۴، ۵.

If we follow the chain of command identified in Revelation chapter one, and verse one, Nebuchadnezzar had instructed Ashpenaz to select the children who fulfilled the prediction that Isaiah had proclaimed to Hezekiah. Ashpenaz took the message and then gave it to Melzar, the prince of the eunuchs. Nebuchadnezzar represents the heavenly father; Ashpenaz represents Christ and Melzar represents Gabriel. Ashpenaz knew which children to select, and he knew Daniel would make the right dietary decision, before he brought him before the king.

اگر سلسلهٔ فرماندهیِ مشخص‌شده در مکاشفه، فصل یک، آیهٔ یک، را دنبال کنیم، نبوکدنصر به اشفناز دستور داده بود کودکانی را برگزینَد که پیشگوییِ اشعیا به حزقیا را تحقق می‌بخشیدند. اشفناز پیام را گرفت و سپس آن را به ملزار، رئیسِ خواجه‌سرایان، سپرد. نبوکدنصر نماد پدر آسمانی است؛ اشفناز نماد مسیح است و ملزار نماد جبرئیل. اشفناز می‌دانست کدام کودکان را انتخاب کند و می‌دانست که دانیال پیش از آنکه او را به حضور پادشاه ببرد، تصمیم درستِ مربوط به خوراک را خواهد گرفت.

Now God had brought Daniel into favour and tender love with the prince of the eunuchs. And the prince of the eunuchs said unto Daniel, I fear my lord the king, who hath appointed your meat and your drink: for why should he see your faces worse liking than the children which are of your sort? then shall ye make me endanger my head to the king. Daniel 1:9, 10.

و خدا باعث شده بود که دانیال در نظرِ رئیسِ خواجه‌سرایان مورد لطف و محبت قرار گیرد. و رئیسِ خواجه‌سرایان به دانیال گفت: من از مولای خود، پادشاه، می‌ترسم؛ او خوراک و نوشیدنی شما را تعیین کرده است. زیرا اگر او ببیند که چهره‌های شما نسبت به دیگر جوانانی که هم‌سن‌وسال شما هستند نزارتر است، آنگاه شما سر مرا نزد پادشاه به خطر خواهید انداخت. دانیال ۱:۹، ۱۰

Melzar here identifies the first step of the three angels’ messages. The first step is to fear God, as illustrated by Melzar’s fear of Nebuchadnezzar. The Hebrew word “truth” that was created by bringing together the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet has previously been demonstrated in these articles to represent the three-step testing process of the three angels. In doing so, it was established upon several witnesses that the first angel’s message contained all three of the three tests that are represented by the three angels’ messages. The first angel’s message is identified as the everlasting gospel, defining it as the same gospel from the days of Adam through to the Second Coming of Christ.

ملزار در اینجا نخستین گامِ پیام‌های سه فرشته را مشخص می‌کند. نخستین گام، ترس از خداست؛ همان‌گونه که ترس ملزار از نبوکدنصر نشان می‌دهد. واژهٔ عبری «حقیقت» که با کنار هم گذاشتن حرفِ نخست، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری ساخته شده، پیش‌تر در این مقالات نشان داده شده که نمایانگر فرایند آزمونِ سه‌مرحله‌ایِ سه فرشته است. بدین ترتیب، بر پایهٔ چندین شاهد ثابت شد که پیام فرشتهٔ نخست هر سه آزمونِ سه‌گانه‌ای را که پیام‌های سه فرشته نمایندگی می‌کنند، در بر داشت. پیام فرشتهٔ نخست به‌عنوان انجیل جاودان شناخته می‌شود، بدین معنا که همان انجیل از روزگار آدم تا بازگشت دوم مسیح است.

And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:6, 7.

و دیدم فرشته‌ای دیگر در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد که انجیلِ جاودان را داشت تا به ساکنانِ زمین و به هر قوم و قبیله و زبان و ملت بشارت دهد؛ و با صدای بلند می‌گفت: از خدا بترسید و به او جلال دهید، زیرا ساعتِ داوریِ او فرا رسیده است؛ و او را بپرستید که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید. مکاشفه ۱۴:۶، ۷.

The first step of the first angel’s message is the fear of God. The second step is to give him glory and the third is the arrival of the hour of his judgment. In relation to the other two angels’ messages, the first angel’s message is, “fear God.” The second angel’s message then announces the fall of Babylon, and whether in the Millerite movement of the first angel, or the movement of the third angel the call out of Babylon is where the manifestation of the outpouring of the Holy Spirit is accomplished. In that period of time, whether it is represented as the Midnight Cry, the loud cry, or the latter rain those proclaiming the message glorify God. The second angel’s message is where God is given glory, and that period of time leads to a point in time where the investigative judgment began in the Millerite history, or the judgment of the whore of Babylon which takes place in the Sunday law crisis.

گام نخستِ پیام فرشتهٔ اوّل، ترس از خداست. گام دوم، جلال دادن به اوست و گام سوم، فرارسیدنِ ساعتِ داوریِ اوست. در ارتباط با پیام‌های دو فرشتهٔ دیگر، پیام فرشتهٔ اوّل این است: «از خدا بترسید.» سپس پیام فرشتهٔ دوم سقوط بابل را اعلام می‌کند، و چه در جنبش میلریِ فرشتهٔ اوّل و چه در جنبش فرشتهٔ سوم، دعوت به خروج از بابل همان‌جاست که ریختنِ روح‌القدس آشکار می‌شود. در آن دورهٔ زمانی، خواه از آن با عنوان فریادِ نیمه‌شب، فریادِ بلند، یا بارانِ آخر یاد شود، کسانی که این پیام را اعلام می‌کنند خدا را جلال می‌دهند. پیام فرشتهٔ دوم جایی است که به خدا جلال داده می‌شود، و آن دوره به نقطه‌ای زمانی منتهی می‌شود که در تاریخِ میلری آغازِ داوریِ تحقیقی بود، یا داوریِ زنِ بدکارِ بابل که در بحرانِ قانونِ یکشنبه رخ می‌دهد.

Melzar’s fear represents the first angel’s message, and it begins the dietary testing of ten days, which the number ten also signifies a test. Melzar’s expression of fearing the king, was the same as Daniel fearing God more than the king, and purposing in his heart not to be defiled with the diet of Babylon. The period of time that the testing of Daniel and the three worthies was three years, thus representing the three steps of the three angels’ messages.

ترسِ ملزار نمایانگرِ پیامِ فرشتهٔ اول است و آغازگرِ آزمونِ تغذیه‌ایِ ده‌روزه، که خودِ عددِ ده نیز نشانهٔ یک آزمون است. اظهارِ ترسِ ملزار از پادشاه همانندِ این بود که دانیال بیش از پادشاه از خدا می‌ترسید و در دل قصد کرده بود با خوراکِ بابل خود را آلوده نسازد. مدتِ آزمونِ دانیال و آن سه مردِ شایسته سه سال بود و بدین‌سان سه مرحلهٔ پیام‌های سه فرشته را نشان می‌دهد.

And the king appointed them a daily provision of the king’s meat, and of the wine which he drank: so nourishing them three years, that at the end thereof they might stand before the king. Daniel 1:5.

و پادشاه برای ایشان جیره‌ی روزانه‌ای از خوراک پادشاه و از شرابی که خود می‌نوشید مقرر کرد تا به مدت سه سال پرورش یابند و در پایان آن در حضور پادشاه بایستند. دانیال ۱:۵.

Daniel chapter one represents the empowerment of the first angel’s message, and there marks the beginning of the dietary test, which in Millerite history was represented by the eating of the little book. The testing period for Daniel and the three worthies was accomplished in the initial ten days, of those three years. Ten is a symbol of a testing process as represented by ancient Israel when they rejected the tenth test represented by the message of Joshua and Caleb. It is also represented in the time of persecution in the church of Smyrna.

فصل اول دانیال نمایانگر قدرت‌یافتن پیام فرشتهٔ اول است و در همان‌جا آغاز آزمون غذایی را نشان می‌دهد، آزمونی که در تاریخ میلریتی‌ها با خوردن کتابچهٔ کوچک نمایانده می‌شد. دورهٔ آزمون برای دانیال و آن سه مرد شایسته در ده روز نخستِ آن سه سال به انجام رسید. عدد ده نماد فرایندِ آزمون است، همان‌گونه که در اسرائیل باستان نمایان شد، زمانی که آنان دهمین آزمون را که با پیام یوشع و کالب نمایانده شده بود، رد کردند. این امر همچنین در زمان جفا در کلیسای سمیرنا نمایان است.

Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.

از هیچ‌یک از آنچه قرار است رنج ببری مترس؛ اینک، ابلیس بعضی از شما را به زندان خواهد افکند تا آزموده شوید؛ و ده روز رنج خواهید داشت. تا به مرگ وفادار بمان، و من به تو تاج حیات خواهم داد. مکاشفه ۲:۱۰

The counsel to the church of Smyrna was to not fear the testing process, for if they feared God, He would reward their godly fear with a crown of life. That godly fear is represented by Daniel’s desire to eat the heavenly manna.

توصیه به کلیسای سمیرنا این بود که از فرایند آزمایش نترسند، زیرا اگر از خدا بترسند، او خداترسیِ ایشان را با تاج حیات پاداش خواهد داد. آن خداترسی در اشتیاق دانیال برای خوردن منّ آسمانی نمایان است.

Then said Daniel to Melzar, whom the prince of the eunuchs had set over Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah, Prove thy servants, I beseech thee, ten days; and let them give us pulse to eat, and water to drink. Then let our countenances be looked upon before thee, and the countenance of the children that eat of the portion of the king’s meat: and as thou seest, deal with thy servants. So he consented to them in this matter, and proved them ten days. Daniel 1:10–14.

آنگاه دانیال به ملزار، که رئیس خواجه‌سرایان او را بر دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا گماشته بود، گفت: «استدعا دارم بندگانت را ده روز بیازمایی؛ بگذار به ما خوراک گیاهی بدهند تا بخوریم و آب تا بنوشیم. سپس چهره‌های ما را در حضور خود، و نیز چهرۀ جوانانی را که از سهم خوراک پادشاه می‌خورند، بنگر؛ و آن‌گونه که می‌بینی، با بندگانت رفتار کن.» پس او در این امر با آنان موافقت کرد و ایشان را ده روز آزمود. دانیال ۱:۱۰-۱۴.

The first test was to fear God, as illustrated by Melzar and Daniel purposing in his heart to not defile himself with Babylonian food and drink. The second element of the first angel’s message is to give God glory, which represents a visual manifestation of the effects of the diet. At the end of ten days, Daniel and the three worthies glorified God by their physical appearance.

نخستین آزمون، خداترسی بود؛ چنان‌که در ماجرای ملزار و تصمیم دانیال در دلش برای آن‌که خود را با خوراک و نوشیدنیِ بابلی آلوده نسازد، به‌خوبی نشان داده می‌شود. عنصر دوم پیام فرشتهٔ نخست این است که خدا را جلال دهند، که به‌منزلهٔ نمودِ ظاهریِ تأثیراتِ آن رژیم غذایی است. در پایان ده روز، دانیال و سه مرد شایسته با ظاهر جسمانیِ خود خدا را جلال دادند.

And at the end of ten days their countenances appeared fairer and fatter in flesh than all the children which did eat the portion of the king’s meat. Thus Melzar took away the portion of their meat, and the wine that they should drink; and gave them pulse. As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Daniel 1:15–17.

و در پایان ده روز، چهره‌هایشان نیکوتر و از نظر جسمانی فربه‌تر از همهٔ جوانانی که از سهم خوراک پادشاه می‌خوردند به نظر آمد. پس ملزار سهم خوراکشان و شرابی را که باید می‌نوشیدند برداشت و به آنان خوراک گیاهی داد. اما به این چهار جوان، خدا دانش و مهارت در همهٔ علوم و حکمت عطا کرد؛ و دانیال نیز فهمِ همهٔ رؤیاها و خواب‌ها را داشت. دانیال ۱:۱۵–۱۷.

The four children passed the first test of diet, which is where Adam and Eve fell, and which represented the first test Christ addressed immediately after His baptism. Christ’s baptism was the empowerment of the first message in his prophetic line. It empowered and endorsed the message proclaimed by the “voice in the wilderness”. Then, as with Daniel and the three worthies, Christ was tested upon diet for forty days, as was Daniel for ten days. Daniel and Christ were typifying the test of the hidden manna in the angel’s hand that descended on September 11, 2001. Two tests would follow for Christ, and for Daniel. The second test was where Daniel and the three worthies glorified God by their countenances. The test that followed the dietary test for Christ also represented glory.

آن چهار نوجوان از نخستین آزمونِ خوراک—which همان جایی که آدم و حوا در آن سقوط کردند و نیز نخستین آزمونی را نشان می‌داد که مسیح بلافاصله پس از تعمید خود با آن مواجه شد—سربلند بیرون آمدند. تعمیدِ مسیح قدرت‌بخشی به پیام نخست در خط نبوی او بود. این تعمید پیامی را که «صدای نداکننده در بیابان» اعلام کرده بود توانمند ساخت و تأیید نمود. سپس، همان‌گونه که برای دانیال و سه یار وفادارش رخ داد، مسیح نیز برای چهل روز در باب خوراک آزموده شد؛ چنان‌که دانیال برای ده روز آزموده شد. دانیال و مسیح نمادِ آزمونِ منّ پنهان در دستِ فرشته بودند که در 11 سپتامبر 2001 نازل شد. دو آزمونِ دیگر در پی آن برای مسیح و نیز برای دانیال بود. آزمونِ دوم همان جایی بود که دانیال و آن سه یار با چهره‌هایشان خدا را جلال دادند. آزمونی که پس از آزمونِ خوراک برای مسیح آمد نیز نمایانگرِ جلال بود.

And the devil said unto him, If thou be the Son of God, command this stone that it be made bread. And Jesus answered him, saying, It is written, That man shall not live by bread alone, but by every word of God. And the devil, taking him up into an high mountain, showed unto him all the kingdoms of the world in a moment of time. And the devil said unto him, All this power will I give thee, and the glory of them: for that is delivered unto me; and to whomsoever I will I give it. If thou therefore wilt worship me, all shall be thine. And Jesus answered and said unto him, Get thee behind me, Satan: for it is written, Thou shalt worship the Lord thy God, and him only shalt thou serve. Matthew 4:3–8.

و شیطان به او گفت: اگر پسر خدا هستی، به این سنگ فرمان بده تا نان گردد. و عیسی در پاسخ به او گفت: نوشته شده است: انسان تنها به نان زنده نمی‌ماند، بلکه به هر کلام خدا. و شیطان او را بر فراز کوهی بلند برد و در یک لحظه همهٔ پادشاهی‌های جهان را به او نشان داد. و شیطان به او گفت: این همه قدرت و جلال آنها را به تو خواهم داد، زیرا به من سپرده شده است؛ و آن را به هر که بخواهم می‌دهم. پس اگر مرا پرستش کنی، همه از آنِ تو خواهد بود. و عیسی در پاسخ به او گفت: از من دور شو، ای شیطان! زیرا نوشته شده است: خداوند خدای خود را پرستش کن و تنها او را خدمت کن. متی ۴:۳–۸.

After Christ passed the test of diet, Satan then offered the “glory” of all the kingdoms of the world, and Christ instead chose to glorify the King of all kings. Adam and Eve failed the first test, and immediately sought to hide their countenances with fig leaves, for they no longer demonstrated the glory of God, as represented by the robe of light they had previously worn. When Daniel and the three worthies passed the dietary test, they were then given “knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams.”

پس از آنکه مسیح آزمون خوراک را پشت سر گذاشت، شیطان آنگاه «جلالِ» همهٔ ممالک جهان را به او عرضه کرد، و مسیح در عوض برگزید که پادشاهِ پادشاهان را جلال دهد. آدم و حوا در نخستین آزمون مردود شدند و بی‌درنگ کوشیدند چهره‌های خود را با برگ‌های انجیر پنهان کنند، زیرا دیگر جلال خدا را، که با جامهٔ نوری که پیش‌تر بر تن داشتند نمایان می‌شد، نشان نمی‌دادند. هنگامی که دانیال و سه مرد شایسته آزمون خوراک را پشت سر گذاشتند، آنگاه به آنان چنین عطا شد: «دانش و مهارت در همهٔ علوم و حکمت؛ و دانیال در همهٔ رؤیاها و خواب‌ها فهم داشت.»

They passed the second test, which was a visual test that had been administered by Melzar. In Millerite history, the second angel’s message marked the distinction between those who accepted and those who rejected the message of the “voice” crying in the wilderness, as represented by William Miller. Prophetically the Millerite movement then became the visible and only true horn of Protestantism, and those who rejected the message and movement became the daughters of Rome. They had chosen to eat the diet and drink the wine of Babylon, as opposed to the little book. At the end of three years, Daniel and the worthies were brought in to be judged by Nebuchadnezzar.

آن‌ها آزمون دوم را پشت سر گذاشتند، آزمونی ظاهری که به‌دست ملزار برگزار شده بود. در تاریخ جنبش میلریتی، پیامِ فرشتهٔ دوم مرز میان کسانی را که پیامِ «صدایی که در بیابان فریاد می‌زد» را، که ویلیام میلر نماینده‌اش بود، پذیرفتند و کسانی که آن را رد کردند، مشخص کرد. از نظر نبوی، جنبش میلریتی سپس به شاخِ آشکار و تنها شاخِ حقیقیِ پروتستانیسم بدل شد و آنان که پیام و جنبش را رد کردند، دخترانِ روم شدند. آن‌ها خوردنِ خوراک و نوشیدنِ شرابِ بابل را، در برابرِ کتابچهٔ کوچک، برگزیده بودند. در پایان سه سال، دانیال و مردانِ شایسته برای داوری نزد نبوکدنصر آورده شدند.

Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:18–21.

و در پایان روزهایی که پادشاه مقرر کرده بود آنان را بیاورند، آنگاه رئیس خواجه‌سرایان آنان را به حضور نبوکدنصر آورد. و پادشاه با ایشان گفت‌وگو کرد؛ و در میان همگان، کسی مانند دانیال و حننیا و میشائیل و عزریا یافت نشد؛ از این رو ایشان در حضور پادشاه ایستادند. و در همه امور حکمت و فهم که پادشاه از ایشان جویا شد، ایشان را ده برابر بهتر از همه ساحران و منجمانِ سراسر قلمرو او یافت. و دانیال تا سال نخستِ کوروشِ پادشاه باقی ماند. دانیال ۱:۱۸-۲۱.

Daniel and the three worthies passed the test of “ten” days, and then were found to be “ten” times wiser than all the others when they passed their final exam/test.

دانیال و سه مرد شایسته آزمون «ده» روزه را پشت سر گذاشتند و سپس، وقتی در امتحان/آزمون نهایی‌شان قبول شدند، معلوم شد که آنها «ده» برابر از همهٔ دیگران داناترند.

Daniel chapter one, is the first reference to the first angel’s message in the book that consists of the books of Daniel and Revelation. It possesses the identical characteristics as the first angel of Revelation chapter fourteen. It upholds the truth first mentioned in Revelation’s first verse, for Nebuchadnezzar gave a message to Ashpenaz, who in turn gave the message to Melzar, who then interacted with Daniel. The Father gave a message to Christ, who in turn gave the message to Gabriel, who then interacted with John.

باب اولِ دانیال، نخستین اشاره به پیام فرشتهٔ اول است در کتابی که از دو کتابِ دانیال و مکاشفه تشکیل شده است. این باب همان ویژگی‌هایی را دارد که فرشتهٔ نخستِ باب چهاردهمِ مکاشفه دارد. این، حقیقتی را که نخستین‌بار در آیهٔ اولِ مکاشفه ذکر شده است، تأیید می‌کند؛ زیرا نبوکدنصر پیامی به اشپناز داد و او نیز آن پیام را به ملزار رساند، و سپس او با دانیال تعامل کرد. پدر پیامی به مسیح داد، و او نیز آن پیام را به جبرئیل سپرد، و سپس او با یوحنا تعامل کرد.

The message that is conveyed, which is the message that is now being unsealed, identifies the communication process of the Father to His church. The first thing the Father chooses to identify for His church, is the three-step testing process of the three angels. God’s prophetic Word has very carefully detailed the process with several lines of prophecy, and also with the history of the Millerites. These truths are an essential element of the hidden manna that was in the angel’s hand, when he descended on September 11, 2001.

پیامِ منتقل‌شده—همان پیامی که اکنون مُهرش گشوده می‌شود—فرایند ارتباط پدر با کلیسای او را مشخص می‌کند. نخستین چیزی که پدر می‌خواهد برای کلیسای خود مشخص کند، فرایند آزمونِ سه‌مرحله‌ایِ سه فرشته است. کلام نبویِ خدا این فرایند را با چندین خط نبوت و نیز با تاریخ پیروان میلر با دقت فراوان تشریح کرده است. این حقایق جزئی اساسی از مَنّ پنهان هستند که در دست فرشته بود، هنگامی که او در 11 سپتامبر 2001 فرود آمد.

It is impossible to participate, and therefore to pass the second test, if you have not passed the first test. This truth was clearly represented in the history of Christ and the Millerites. Daniel chapter two is the second test, by which as Sister White states, “our eternal destiny will be decided.” She further states that it is the test we must “pass, before we are sealed.” That test is now almost finished.

اگر آزمون نخست را نگذرانده باشید، شرکت در آزمون دوم، و در نتیجه گذراندن آن، ناممکن است. این حقیقت در تاریخ مسیح و میلری‌ها به‌روشنی نشان داده شد. باب دوم دانیال آزمون دوم است که به‌گفتهٔ خواهر وایت، «سرنوشت ابدی ما با آن تعیین خواهد شد.» او همچنین می‌گوید که آن آزمونی است که باید «آن را بگذرانیم، پیش از آنکه مُهر شویم.» آن آزمون اکنون تقریباً به پایان رسیده است.

Daniel chapter two, is about the test of the image of the beast, and it is only fitting that the chapter is about a great image, and that it was only because Daniel had passed the dietary test, and been blessed with “ten times” more “understanding” and “wisdom” that he could recognize that test. As with the warning of the test in the writings of Ellen White, the image test in Daniel chapter two is a test representing life or death consequences.

باب دوم دانیال دربارهٔ آزمونِ تمثالِ وحش است، و بجاست که این باب دربارهٔ تمثالی عظیم باشد، و اینکه تنها به این سبب که دانیال از آزمونِ خوراک سربلند بیرون آمده بود و با «ده برابر» «فهم» و «حکمت» بیشتری برکت یافته بود، توانست آن آزمون را تشخیص دهد. همچون هشدارِ آن آزمون در نوشته‌های الن وایت، آزمونِ تمثال در باب دوم دانیال آزمونی است با پیامدهای مرگ یا زندگی.

For this cause the king was angry and very furious, and commanded to destroy all the wise men of Babylon. And the decree went forth that the wise men should be slain; and they sought Daniel and his fellows to be slain. Daniel 2:12, 13.

از این رو پادشاه خشمگین و سخت برآشفت و فرمان داد همهٔ حکیمان بابل را نابود کنند. و حکم صادر شد که حکیمان را به قتل رسانند؛ و در پی دانیال و یارانش برآمدند تا آنان را بکشند. دانیال ۲:۱۲، ۱۳.

There are a few other prophetic issues in Daniel chapter one we need to address, and we will continue with those issues in the next article.

چند مسئلهٔ نبویِ دیگر در باب اولِ دانیال وجود دارد که باید به آن‌ها بپردازیم، و بررسی آن‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.

من جماعتی را دیدم که به‌خوبی محافظت‌شده و استوار ایستاده بودند و به کسانی که می‌خواستند ایمانِ تثبیت‌شدهٔ جماعت را متزلزل کنند هیچ تأییدی نشان نمی‌دادند. خدا با خشنودی بر ایشان نگریست. سه گام به من نشان داده شد—پیام‌های سه فرشته: نخست، دوم و سوم. فرشتهٔ همراه من گفت: «وای بر کسی که سنگی را جابه‌جا کند یا میخی را در این پیام‌ها بجنباند. فهمِ درستِ این پیام‌ها اهمیتی حیاتی دارد. سرنوشتِ جان‌ها به نحوهٔ پذیرفته‌شدنِ آنها وابسته است.» بار دیگر از میان این پیام‌ها گذرانده شدم و دیدم که قوم خدا تجربهٔ خود را به چه بهای گزافی به دست آورده‌اند. آن از رهگذر رنج‌های بسیار و نبردی سخت به دست آمده بود. خدا آنان را گام به گام رهبری کرده بود تا ایشان را بر سکویی محکم و تکان‌ناپذیر قرار دهد. دیدم افرادی به سکو نزدیک شدند و شالوده‌اش را وارسی کردند. برخی با شادمانی بی‌درنگ بر آن گام نهادند. دیگران شروع کردند به عیب‌جویی از شالوده. می‌خواستند اصلاحاتی صورت گیرد تا سکو کامل‌تر شود و مردم بسیار شادمان‌تر باشند. برخی از سکو پایین آمدند تا آن را بررسی کنند و اعلام کردند که بنیانش نادرست نهاده شده است. اما دیدم که تقریباً همه بر سکو استوار ایستاده بودند و به کسانی که پایین آمده بودند اندرز دادند که از شکایت دست بردارند؛ زیرا خدا استادِ بنا بود و آنان با او می‌ستیزیدند. آنان کارهای شگرفِ خدا را که ایشان را به سکوی استوار رسانده بود بازگفتند، و به اتفاق چشم‌های خود را به آسمان بلند کردند و با صدای بلند خدا را تمجید کردند. این امر بر برخی از کسانی که شکایت کرده و سکو را ترک کرده بودند اثر گذاشت، و آنان با چهره‌ای فروتنانه بار دیگر بر آن گام نهادند.

“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The [rending] of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

توجهِ من به اعلامِ ظهورِ نخستینِ مسیح معطوف شد. یوحنا در روح و قدرتِ ایلیا فرستاده شد تا راهِ عیسی را آماده کند. آنان که شهادتِ یوحنا را رد کردند از تعالیمِ عیسی بهره‌مند نشدند. مخالفتِ آنان با پیامی که آمدنِ او را پیشگویی می‌کرد، ایشان را در جایگاهی قرار داد که نتوانند به‌آسانی قوی‌ترین شواهدِ مسیح‌بودنِ او را بپذیرند. شیطان کسانی را که پیامِ یوحنا را رد کردند برانگیخت تا یک گام دیگر پیش‌تر روند و مسیح را نیز رد کرده، او را مصلوب سازند. با انجامِ این کار، خود را در موضعی قرار دادند که نتوانستند برکتِ روزِ پنتیکاست را دریافت کنند؛ برکتی که راهِ ورود به قدسِ آسمانی را به آنان می‌آموخت. [دریده‌شدنِ] پردهٔ هیکل نشان داد که قربانی‌ها و فرایضِ یهودی دیگر پذیرفته نخواهند شد. قربانیِ عظیم تقدیم و پذیرفته شده بود، و روح‌القدس که در روزِ پنتیکاست فرود آمد، ذهنِ شاگردان را از قدسِ زمینی به آسمانی برد؛ جایی که عیسی با خونِ خود داخل شده بود تا برکاتِ کفّاره‌اش را بر شاگردانش فروببارد. امّا یهودیان در تاریکیِ مطلق باقی ماندند. تمام نوری را که می‌توانستند دربارهٔ طرحِ نجات داشته باشند از دست دادند و همچنان به قربانی‌ها و نذوراتِ بی‌فایدهٔ خود اعتماد می‌کردند. قدسِ آسمانی جایِ قدسِ زمینی را گرفته بود، بااین‌همه آنان از این تغییر بی‌خبر بودند. ازاین‌رو نمی‌توانستند از شفاعتِ مسیح در مکانِ مقدس بهره‌مند شوند.

“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

بسیاری با وحشت به رفتار یهودیان در رد کردن و به صلیب کشیدن مسیح می‌نگرند؛ و هنگامی که تاریخ بدرفتاریِ شرم‌آمیز با او را می‌خوانند، می‌پندارند که او را دوست دارند و هرگز چون پطرس او را انکار نمی‌کردند یا چون یهود او را به صلیب نمی‌کشیدند. اما خدایی که دل‌های همه را می‌خوانَد، همان محبتی را که مدعیِ احساسش نسبت به عیسی بودند به بوتهٔ آزمایش گذاشته است. تمام آسمان با عمیق‌ترین علاقه نظاره‌گر پذیرش پیام فرشتهٔ اول بود. اما بسیاری از کسانی که مدعیِ محبت به عیسی بودند و هنگام خواندن داستان صلیب اشک می‌ریختند، بشارت آمدن او را استهزا کردند. به جای آنکه پیام را با شادی بپذیرند، آن را فریبی خواندند. آنان کسانی را که ظهور او را دوست می‌داشتند دشمن گرفتند و ایشان را از کلیساها بیرون راندند. آنانی که پیام نخست را رد کردند، از پیام دوم بهره‌ای نتوانستند برد؛ و نیز از فریاد نیمه‌شب، که می‌بایست آنان را آماده سازد تا با ایمان همراه عیسی به قدس‌الاقداسِ قدسگاهِ آسمانی درآیند، بهره‌ای نیافتند. و با ردّ آن دو پیام پیشین، فهم خود را چنان تیره کرده‌اند که در پیام فرشتهٔ سوم، که راهِ ورود به قدس‌الاقداس را نشان می‌دهد، هیچ نوری نمی‌بینند. دیدم همان‌گونه که یهود عیسی را به صلیب کشیدند، کلیساهای اسمی نیز این پیام‌ها را مصلوب کرده‌اند؛ ازاین‌رو از راه ورود به قدس‌الاقداس آگاهی ندارند و نمی‌توانند از شفاعت عیسی در آنجا بهره‌مند شوند. همچون یهود که قربانی‌های بی‌ثمر خود را تقدیم می‌کردند، آنان نیز دعاهای بی‌ثمر خود را به بخشی که عیسی آن را ترک کرده است تقدیم می‌کنند؛ و شیطان، که از این فریب خشنود است، چهره‌ای دینی به خود می‌گیرد و ذهن‌های این مسیحیانِ مدعی را به سوی خود می‌کشاند و با قدرتِ خود، آیات و شگفتی‌های دروغینِ خود عمل می‌کند تا آنان را در دامِ خویش محکم سازد. نوشته‌های نخستین، 258-261.