هشتمین از هفت‌گانه است - شماره سه

پرسشی که در این مقاله می‌کوشیم به آن پاسخ دهیم این است که نخستین اشاره به پادشاهی‌های نبوت کتاب مقدس در باب دوم کتاب دانیال چگونه با آخرین اشاره به پادشاهی‌های نبوت کتاب مقدس در باب هفدهم کتاب مکاشفه همخوانی دارد. قصد دارم چند پرسش مطرح کنم دربارهٔ اینکه در تمثال نبوکدنصر در واقع چه چیزی شناسایی شده است و نیز دربارهٔ موضع پیشگامان، مبنی بر اینکه تاریخ آنان نمایانگر مقطعی بود که سنگ به پاهای تمثال اصابت می‌کرد.

خواهر وایت اشاره می‌کند که ما به نقطه‌ای رسیده بودیم که «کار مقدس خداوند به‌وسیلهٔ پاهای تمثالی که در آن آهن با گلِ لجن‌آلود آمیخته شده بود، نشان داده می‌شود»، که او آن را همچنین «آمیختگیِ امور کلیسایی و امور دولتی» توصیف می‌کند.

این زمانی که بدان رسیده‌ایم، که در آن کار مقدس خدا با کلیسایی‌گری و کشورداری درهم می‌آمیزد، توصیفی از دوره‌ای پیش‌رونده است. او می‌گوید این درآمیختگی «تمام قدرت کلیساها را تضعیف می‌کند» و «پیامدهای شومی به بار خواهد آورد»، و اینکه «زمانی خواهد آمد که خدا کسانی را که شریعت او را باطل کرده‌اند مجازات خواهد کرد.»

درهم‌آمیزی کلیسا و دولت که قدرت کلیساها را تضعیف می‌کند، توصیفی از کلیسای پرگاموس است؛ جایی که ترکیب سیاستِ کلیسایی و سیاستِ حکومتی نمایانگر آن ارتدادی بود که پیش از آشکار شدن مردِ گناه رخ می‌دهد. پرگاموس و آن امپراتور، که نماد سازش میان مسیحیت و بت‌پرستی است، به پادشاهی چهارمِ دانیالِ بابِ دوم مربوط می‌شوند. آن سازش در دانیالِ بابِ دوم با به‌کارگیری واژه «خاک رس» بازنموده شده است.

هرچه تعبیر دانیال ادامه می‌یابد، دیگر «گِل» نیست، بلکه آلوده یا «گِل و لای» شده است.

گِلِ پاکی که گِلِ کوزه‌گر بود به گِلِ لجن‌آلود بدل می‌شود. خدا همان کوزه‌گرِ الهی است و کارِ او هرگز لجن‌آلود نیست.

در تاریخ روم بت‌پرست، کلیسای اسمیرنا گلِ خالص بود. در تاریخ پرگاموم، که در دانیال باب دو پادشاهی چهارم است، آن گل به گلِ لجن‌آلود تبدیل می‌شود. آنچه در ابتدا در این بخش صرفاً «گل» و پس از آن «گلِ کوزه‌گر» نامیده می‌شود، در ادامهٔ تعبیر به «گلِ لجن‌آلود» تبدیل می‌گردد. پرگاموم جایی است که آن تغییر برای آماده کردن راهِ طیاتیره، یعنی رمِ پاپی، تحقق یافت. تغییر از «گل» به «گلِ لجن‌آلود» همان ارتدادی است که راه را برای طیاتیره آماده می‌کند؛ همان که پولس در دوم تسالونیکیان آن را «ابتدا ارتداد» می‌نامد.

پیروان میلر فراتر از پادشاهی چهارمِ روم را نمی‌دیدند و انتظار داشتند بازگشت دومِ مسیح رویداد پیش‌گویی‌شدهٔ بعدی باشد، زیرا سنگی که پاهای پیکره را می‌کوبد نمایانگر بازگشت دوم است. اما آیا مسیح در سال ۱۷۹۸ پادشاهی‌ای برقرار کرد؟ او در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ وارد قدس‌الاقداس شد تا پادشاهی را دریافت کند، اما آیا آن پادشاهی در همان زمان برقرار شد؟

پاسخ به نخستینِ آن دو پرسش این است که مسیح پادشاهی جاودانهٔ خود را در سال ۱۷۹۸ برپا نکرد. پاسخ به پرسش دوم، یعنی این‌که آیا مسیح پادشاهی جاودانهٔ خود را در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ برپا کرد یا نه، نیز منفی است.

آیا در دوران روم بت‌پرست پادشاهی‌ای برپا شد؟ این را از آن رو می‌پرسم که پیشگامان چهارمین پادشاهی را شاملِ هر دو، یعنی روم بت‌پرست و روم پاپی، می‌دانستند و بر همین اساس سال ۱۷۹۸ را پایان چهارمین پادشاهی می‌شناختند، زمانی که مسیح پادشاهی جاودانه‌ای برپا خواهد کرد. اما کتاب مکاشفه چهار پادشاهی را معرفی می‌کند که پس از روم بت‌پرست می‌آیند.

اگر پادشاهیِ چهارمِ آهنین در بابِ دومِ دانیال صرفاً نمایانگرِ رومِ مشرک باشد و مصالحهٔ کنستانتین با تبدیلِ رس به گلِ لجن‌آلود نشان داده شده باشد، آیا مسیح در آن دوره پادشاهی‌ای برپا کرد؟ پاسخ مثبت است. بر صلیب، که دورهٔ پرگاموس است نه ثیاتیرا، مسیح پادشاهیِ «فیض» خود را برقرار کرد. بر صلیب پادشاهی‌ای جاودان برپا شد، و تختِ آن پادشاهی نمونهٔ تختی است که در دورانِ بارانِ آخر برپا می‌شود. آن تختِ بارانِ آخر نمایانگرِ پادشاهیِ «جلال» اوست.

مسیح ملکوتِ جاودان را در تاریخِ پیش‌گویی‌شدهٔ رومِ بت‌پرست برپا کرد، نه در پایانِ رومِ پاپی. او همچنین در بازگشتِ دومِ خود ملکوتِ جلالِ خویش را برپا می‌کند که شامل تاریخِ بارانِ دیرهنگام است، هنگامی که چهار بادِ اسلام رها می‌شوند.

وقتی چهار باد رها شوند، مسیح پادشاهی خود را برپا می‌کند. هم باران پسین و هم رها شدن چهار باد نمایانگر رویدادهایی تدریجی هستند و هیچ‌یک به یک نقطهٔ زمانی اشاره نمی‌کنند. چهار باد نمایانگر اسلام هستند.

فرشتگان اسب خشمگین اسلام را که می‌کوشد از بند رها شود و در مسیر خود مرگ و ویرانی به همراه دارد، در آن دوره‌ای که روح خدا بر قوم خدا دمیده می‌شود، نگه می‌دارند. سپس آنان بر پای خود می‌ایستند و زنده می‌شوند. پیش از آنکه روح بر آنان دمیده شود، قوم خدا مرده‌اند، زیرا دمِ روح سبب می‌شود که برخیزند و زنده شوند. هنگامی که خواهر وایت می‌گوید اکنون به زمانی رسیده‌ایم که پاهای پیکره‌ای که با آهن و گلِ لجن‌آلود آمیخته است نمایانگر ترکیب کلیسا و دولت است، ریزش بارانِ آخر هنوز در آینده بود.

در باب هجدهمِ مکاشفه دو صدا وجود دارد.

ندای نخست، ندای بیداری برای قوم خداست؛ ندای دوم، ندای بیداری برای دیگر فرزندان خداست که هنوز در بابل هستند.

در این بخش دو پرسش مطرح شد. چه کسانی رنج روح را احساس می‌کنند تا بیدارشان کند؟ کدام صدا می‌تواند به آنان برسد؟

آن «صدا»یی که جهان را بیدار می‌کند، صدای دومِ مکاشفه باب هجدهم است که گلهٔ دیگرِ خدا را از بابل فرا می‌خواند. هم قومِ خدا و هم جهان نیاز دارند با فریادِ نیمه‌شب بیدار شوند؛ که خود صرفاً نمادی دیگر از بارانِ پسین است.

آیا میلریتی‌ها درست تشخیص داده بودند که در ایام پادشاهی چهارم، مسیح پادشاهی ابدی برپا خواهد کرد؟ بله.

او پادشاهیِ «فیض» خود را بر صلیب برقرار کرد، که در دوران تاریخِ چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس بود. آن پادشاهی همان رومِ بت‌پرست بود. آیا در دانیالِ باب دوم، ارتدادی که پیش از کلیسای ثیاتیره رخ می‌دهد نمایانده شده است؟ بله، زیرا خاکِ رس که نمایانگر قومِ خداست از خاک رس به گِلِ لجن‌آلود تبدیل شد. پس ثیاتیره در تمثال کجاست؟ یا اصلاً در تمثال هست؟ در تمثال نمایانده شده است، و نبوکدنصر هنگامی که در باب چهارمِ دانیال به اوج تکبّر خود می‌رسد، بر این واقعیت نور می‌افکند.

اندکی پیش از صدور حکمی که نبوکدنصر را به دو هزار و پانصد و بیست روز زیستن چون جانورِ صحرا محکوم می‌کرد، او با طرح این پرسش غرورش را آشکار ساخت: «آیا این بابلِ عظیم را من بنا نکرده‌ام؟» زن بدکارِ مکاشفهٔ هفده بر پیشانی‌اش این عبارت را دارد: «راز، بابلِ عظیم، مادرِ فاحشه‌ها و رجاساتِ زمین.» کلیسای رومی، به تعبیر خواهر وایت، بابلِ عظیم است. سرِ زرّینِ تمثال، بابلِ واقعی را نمایندگی می‌کند و همچنین بابلِ روحانی را، یعنی پنجمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدّس که ویژگیِ یکتایش این است که همان قدرتی است که زخمی مهلک دریافت کرد. در اشعیا ۲۳، قدرتِ پاپی که به صورتِ «صور» نمایانده شده است، به مدت هفتاد سال، به قدرِ روزهای یک پادشاه، به فراموشی سپرده خواهد شد. بابلِ واقعی که نبوکدنصر نمایندهٔ آن بود نیز زخمی مهلک دریافت کرد که هنگام رانده شدنِ نبوکدنصر از پادشاهی‌اش به مدت دو هزار و پانصد و بیست روز، شفا یافت. بابلِ عظیمِ واقعی نمونهٔ بابلِ عظیمِ روحانی بود و هر دو پادشاهی‌شان به‌طور موقّت از آنان گرفته شد و سپس باز برقرار گردید. زن بدکارِ مکاشفهٔ هفده در دستش جام نقره‌ای نداشت، نه جامی از برنج یا آهن؛ او جامی زرّین داشت.

طلا نمایانگرِ بابلِ واقعی بود و همچنین بابلِ روحانی را نمایندگی می‌کند؛ پنجمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس که در سال ۱۷۹۸ زخمی مرگبار دریافت کرد، زمانی که ششمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس بر تخت نشست. در آن پیکره، پس از بابلِ واقعی، پادشاهیِ نقره‌ای آمد که از دو قدرت تشکیل می‌شد: مادها و پارس‌ها، و شاخِ پارسی در دانیالِ هشت دیرتر و بلندتر برآمد. داریوشِ مادی نخستین شاخ بود و سردارش، کوروش، پارسی بود که سرانجام پس از شاهِ مادی، داریوش، به قدرت رسید.

کوروش نمونه‌ای از مسیح بود که قرار بود روند آزادسازی قوم خدا را از اسارت آغاز کند. امپراتوری ماد و پارس نمایانگر ششمین پادشاهی در نبوت‌های کتاب مقدس به‌شمار می‌رود که همان ایالات متحده است. ایالات متحده دو شاخ دارد که نمایانگرِ جمهوریت و پروتستانتیسم هستند. داریوش نمایندهٔ شاخِ جمهوریتِ ایالات متحده است و کوروش نمایندهٔ شاخِ پروتستانتیسم است. همان‌گونه که کوروش روند آزادی قوم خدا را برای بازسازی اورشلیم و هیکل آغاز کرد، ایالات متحده سرزمینی بود که برپا شد تا اسیرانِ بابلِ روحانی را آزاد کند و هیکلِ روحانی را بنا نهد؛ پیِ آن را میلریت‌ها ریختند. اسارتِ واقعی در بابل که هفتاد سال بود، نمونه‌ای از اسارت در بابلِ روحانی به مدت هزار و دویست و شصت سال بود. ایالات متحده شانه‌های نقره‌ایِ پیکرهٔ نبوکدنصر است.

پادشاهیِ سومِ برنجین، یونان بود که نمایانگر یک پادشاهیِ جهانی است. آن پادشاهی سازمان ملل متحد است؛ همان پادشاهی‌ای که در مکاشفهٔ باب هفده، در سال ۱۷۹۸ هنوز پدیدار نشده بود. ده پادشاهِ مکاشفهٔ باب هفده توافق می‌کنند که پادشاهیِ خود را به دستگاه پاپی، پادشاهیِ هشتم که از آنِ هفت است، واگذار کنند. آنان این توافق را می‌کنند زیرا به‌دست ایالات متحده مجبور می‌شوند و نیز چون جهان به‌وسیلهٔ «چهار بادِ» اسلام، که در زمان «بارانِ آخر» رها می‌شوند، ویران می‌گردد؛ بارانی که ریزشِ کاملِ آن از هنگام «قانونِ یکشنبه» در ایالات متحده آغاز می‌شود.

در هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده، خدا پادشاهیِ «جلال» خود را برقرار می‌سازد، زیرا قومش را همچون بیرقی برافراشته می‌کند تا دیگر فرزندان خدا را از بابل فراخوانَد. بدین‌سان، شاخِ پروتستانتیسم در پایان برمی‌آید و از نخستین بلندتر است، مطابق با دو شاخِ ماد و پارس. به‌محض آن‌که سازمان ملل موافقت کند کنترل جهان را به پاپیّت بسپارد، چهار بادِ اسلام رها می‌شوند و پادشاهیِ جهانی با جنگی روبه‌رو می‌گردد که پس از مرگِ نخستین شاخِ یونان روی داد؛ شاخی که شکسته شد و چهار شاخ پدید آورد.

وقتی تمثال به پاهایی از آهن (حکومت‌داری) و گلِ لجن‌آلود (سیاست کلیسایی)، و به ده انگشت پا (ده پادشاه) می‌رسد، سنگی که بی‌دست از کوه بریده شده است، پاهای تمثال را می‌کوبد. میلری‌ها نسبت به تمثال دانیال، تا آنجا که از منظرشان در تاریخ نبوت ممکن بود، دقیق بودند. اما آلفا و امگا همواره پایان را با آغاز نشان می‌دهد و چهار پادشاهیِ تمثال نبوکدنصر نمایندهٔ چهار پادشاهیِ واقعی‌اند که در پایان جهان نمونهٔ همتایان روحانیِ خود هستند.

در زمینهٔ پادشاهی‌های تاریخ، روم به‌عنوان هشتم ظهور می‌کند و از همان هفت است. در دانیال فصل هفتم، روم به‌عنوان هشتم ظهور می‌کند و از همان هفت است. در دانیال فصل هشتم، روم به‌عنوان هشتم ظهور می‌کند و از همان هفت است. در مکاشفه فصل هفدهم، روم به‌عنوان هشتم ظهور می‌کند و از همان هفت است. در دانیال فصل دوم، که بیانگر نخستین اشاره به پادشاهی‌های نبوت کتاب مقدس است، روم روحانیِ امروزی به‌عنوان هشتم ظهور می‌کند و از همان هفت است. تصویر نخستین (آلفا) از پادشاهی‌های نبوت کتاب مقدس، آخری (اُمگا) را مشخص می‌کند.

آلفا و امگا فهم درست پیشگامان از باب دوم کتاب دانیال را «جدید» کرده است.