The closing statement of the Old Testament sets forth a promise of the prophet Elijah appearing with a message before the great and dreadful day of the Lord.

عبارت پایانی عهد عتیق وعده می‌دهد که پیامبر ایلیا پیش از روز بزرگ و هولناک خداوند با پیامی ظاهر خواهد شد.

Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

اینک، ایلیا نبی را پیش از آمدن روز بزرگ و هولناکِ خداوند نزد شما خواهم فرستاد: و او دل پدران را به سوی فرزندان، و دل فرزندان را به سوی پدرانشان باز خواهد گرداند، مبادا بیایم و زمین را به لعنت بزنم. ملاکی ۴:۵، ۶.

The Bible is clear that “the great and dreadful day of the Lord” or the “curse” that God smites “the earth with” is also symbolically portrayed as “the seven last plagues” or “the wrath of God” in the book of Revelation. Chapter fifteen of Revelation introduces the prophetic setting that leads to the pouring out of the great and dreadful seven last plagues of chapter sixteen.

کتاب مقدس به‌روشنی می‌گوید که «روز بزرگ و هولناکِ خداوند» یا «لعنتی» که خدا «با آن زمین را می‌زند»، در کتاب مکاشفه نیز به‌صورت نمادین به‌عنوان «هفت بلای آخر» یا «غضب خدا» به تصویر کشیده شده است. باب پانزدهمِ مکاشفه زمینهٔ نبوی را معرفی می‌کند که به ریخته‌شدن هفت بلای آخرِ بزرگ و هولناکِ باب شانزدهم می‌انجامد.

And I saw another sign in heaven, great and marvellous, seven angels having the seven last plagues; for in them is filled up the wrath of God.

و نشانه‌ای دیگر در آسمان دیدم، بزرگ و شگفت‌انگیز: هفت فرشته که هفت بلای آخر را داشتند؛ زیرا در آنها غضبِ خدا به کمال رسیده است.

And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Who shall not fear thee, O Lord, and glorify thy name? for thou only art holy: for all nations shall come and worship before thee; for thy judgments are made manifest.

و دیدم گویی دریایی شیشه‌گون که با آتش آمیخته بود؛ و آنان که بر وحش و بر تمثال او و بر نشان او و بر عدد نام او پیروزی یافته بودند، بر آن دریای شیشه‌گون ایستاده بودند و چنگ‌های خدا را در دست داشتند. و سرود موسی، بندهٔ خدا، و سرود بره را می‌خواندند و می‌گفتند: ای خداوند، خدای قادر مطلق، کارهای تو عظیم و شگفت‌انگیز هستند؛ راه‌های تو عادل و حقیقی‌اند، ای پادشاهِ قدیسان. چه کسی است که از تو نترسد، ای خداوندا، و نامت را تمجید نکند؟ زیرا تنها تو قدوس هستی؛ زیرا همهٔ قوم‌ها خواهند آمد و در حضورت پرستش خواهند کرد؛ زیرا داوری‌هایت آشکار شده‌اند.

And after that I looked, and, behold, the temple of the tabernacle of the testimony in heaven was opened: And the seven angels came out of the temple, having the seven plagues, clothed in pure and white linen, and having their breasts girded with golden girdles. And one of the four beasts gave unto the seven angels seven golden vials full of the wrath of God, who liveth for ever and ever. And the temple was filled with smoke from the glory of God, and from his power; and no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled. Revelation 15:1–8.

و پس از آن نگریستم، و اینک هیکلِ خیمهٔ شهادت در آسمان گشوده شد. و هفت فرشته که هفت بلا را داشتند از هیکل بیرون آمدند؛ جامه‌هایی از کتانِ پاک و سفید در بر داشتند و بر سینه‌هایشان کمربندهای زرین بسته بود. و یکی از آن چهار حیوان به آن هفت فرشته هفت کاسهٔ زرین داد، پر از خشمِ خدا، که تا ابدالآباد زنده است. و هیکل از دودِ برخاسته از جلال خدا و از قدرت او پر شد؛ و هیچ‌کس نتوانست به هیکل داخل شود تا هفت بلای آن هفت فرشته به انجام برسند. مکاشفه یوحنا 15:1-8.

The reason “no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled” is that the opportunity to secure salvation closes when the temple is filled with smoke in chapter fifteen. The probationary time that mankind was given to repent and find salvation is then over. When that point in time is reached “the great and dreadful day of the Lord” that John calls “the seven last plagues” are poured out in advance of Christ’s Second Coming. Malachi called that day “dreadful,” and Isaiah identifies it as God’s “strange act.”

دلیل اینکه «هیچ‌کس قادر نبود به هیکل درآید تا هفت بلای هفت فرشته به انجام رسند» این است که وقتی در باب پانزدهم هیکل از دود پر می‌شود، فرصتِ دست‌یافتن به نجات بسته می‌شود. دوران مهلتی که به بشریت داده شده بود تا توبه کند و نجات بیابد، در آن هنگام به پایان می‌رسد. وقتی آن زمان فرا برسد، «هفت بلای آخر» که یوحنا آن‌ها را چنین می‌نامد، یعنی همان «روز بزرگ و هولناکِ خداوند»، پیش از بازگشتِ دومِ مسیح نازل می‌شوند. ملاکی آن روز را «هولناک» خواند و اشعیا آن را «کارِ عجیبِ خدا» معرفی می‌کند.

For the Lord shall rise up as in mount Perazim, he shall be wroth as in the valley of Gibeon, that he may do his work, his strange work; and bring to pass his act, his strange act. Now therefore be ye not mockers, lest your bands be made strong: for I have heard from the Lord God of hosts a consumption, even determined upon the whole earth. Isaiah 28:21, 22.

زیرا خداوند چنان‌که در کوه پراصیم برخواهد خاست، و چنان‌که در درهٔ جبعون به خشم خواهد آمد، تا کار خود، آن کار شگفت را به انجام رساند و عمل خود، آن عمل عجیب را به وقوع آورد. پس اکنون استهزاگر مباشید، مبادا بندهای شما سخت‌تر گردد؛ زیرا از خداوند، خدای لشکرها، خبری شنیده‌ام: نابودی‌ای که بر تمامی زمین مقرر شده است. اشعیا ۲۸:۲۱، ۲۲.

Although God’s “strange act” encompasses “the whole earth,” Inspiration is clear that the outpouring of the plagues is associated with the rebellion of one nation.

اگرچه «کار عجیب» خدا «تمام زمین» را در بر می‌گیرد، الهام به‌روشنی بیان می‌کند که ریختن بلایا با طغیان یک قوم مرتبط است.

“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

"کشورهای خارجی از الگوی ایالات متحده پیروی خواهند کرد. هرچند او پیشگام است، اما همان بحران دامنگیر مردم ما در همه نقاط جهان خواهد شد." گواهی‌ها، جلد ۶، ۳۹۵.

“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

"وقتی آمریکا، سرزمین آزادی دینی، با پاپیّت در اعمال اجبار بر وجدان و واداشتن مردم به حرمت نهادن به سبتِ دروغین متحد شود، مردم هر کشور در سراسر جهان سوق داده خواهند شد تا از الگوی او پیروی کنند." شهادت‌ها، جلد ۶، ۱۸.

Every nation will fill their cup of their probationary time, but the “judgments of God” that Sister White identifies as “national ruin”, “the time of God’s destructive judgments” as she also calls the history that begins at the Sunday law in the United States, are not the seven last plagues.

هر ملت پیمانه دوران مهلت خود را پر خواهد کرد، اما «داوری‌های خدا» که خواهر وایت آن را «ویرانی ملی» می‌نامد و «زمان داوری‌های ویرانگر خدا» نیز می‌خوانَد، یعنی دوره‌ای که با قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود، هفت بلای آخر نیستند.

“A time is coming when the law of God is, in a special sense, to be made void in our land. The rulers of our nation will, by legislative enactments, enforce the Sunday law, and thus God’s people be brought into great peril. When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

"زمانی فرا می‌رسد که شریعت خدا، به معنایی خاص، در سرزمین ما بی‌اثر شمرده خواهد شد. زمامداران کشور ما با مصوبات قانون‌گذاری، قانون یکشنبه را به اجرا خواهند گذاشت و بدین‌سان قوم خدا در معرض خطری عظیم قرار خواهند گرفت. هنگامی که کشور ما در شوراهای قانون‌گذاری خود قوانینی وضع کند که وجدان‌های مردم را در خصوص حقوق دینی‌شان مقید سازد، با الزام به رعایت یکشنبه و به‌کارگیری قدرت ستمدگرانه علیه کسانی که سبتِ روز هفتم را نگاه می‌دارند، شریعت خدا عملاً و از هر جهت در سرزمین ما بی‌اعتبار خواهد شد؛ و ارتداد ملی به دنبال خود ویرانی ملی را خواهد آورد." Review and Herald، 18 دسامبر 1888.

The judgments of God, which Sister White identifies as “national ruin” begin at the national Sunday law and mark the beginning of God’s “strange act,” though God’s strange act is more specifically the seven last plagues. A more complete picture of the strange act of God appears when the deliverance from Egypt is added to the line of God’s executive judgments. The Egyptian plagues, though ten in number, were divided. The first three were distinguished from the last seven. Thus, the deliverance from Egypt identifies a period of time represented by the first three plagues that begins with the national ruin of the United States, and continues until Michael stands up and human probation closes.

داوری‌های خدا که «خواهر وایت» آن‌ها را «ویرانی ملی» می‌نامد، از قانون یکشنبهٔ ملی آغاز می‌شوند و آغاز «عمل عجیب» خدا را نشان می‌دهند، هرچند عمل عجیب خدا به‌طور مشخص‌تر همان هفت بلای آخر است. تصویر کامل‌تری از عمل عجیب خدا زمانی پدیدار می‌شود که رهایی از مصر به سیر داوری‌های اجرایی خدا افزوده شود. بلایای مصر، هرچند ده‌گانه بودند، تقسیم شده بودند: سه بلای نخست از هفت بلای آخر متمایز بودند. بنابراین، رهایی از مصر دوره‌ای از زمان را مشخص می‌کند که با سه بلای نخست نشان داده می‌شود؛ دوره‌ای که با ویرانی ملی ایالات متحده آغاز می‌شود و تا زمانی ادامه می‌یابد که میکائیل برخیزد و دورهٔ مهلت بشر پایان یابد.

“God’s judgments will be visited upon those who are seeking to oppress and destroy His people. His long forbearance with the wicked emboldens men in transgression, but their punishment is nonetheless certain and terrible because it is long delayed. ‘The Lord shall rise up as in Mount Perazim, He shall be wroth as in the valley of Gibeon, that He may do His work, His strange work; and bring to pass His act, His strange act.’ Isaiah 28:21. To our merciful God the act of punishment is a strange act. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Ezekiel 33:11. The Lord is ‘merciful and gracious, long-suffering, and abundant in goodness and truth, … forgiving iniquity and transgression and sin.’ Yet He will ‘by no means clear the guilty.’ ‘The Lord is slow to anger, and great in power, and will not at all acquit the wicked.’ Exodus 34:6, 7; Nahum 1:3. By terrible things in righteousness He will vindicate the authority of His downtrodden law. The severity of the retribution awaiting the transgressor may be judged by the Lord’s reluctance to execute justice. The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.

داوری‌های خدا بر کسانی که در پی ستم کردن و نابود ساختن قوم او هستند نازل خواهد شد. بردباری دیرپای او در برابر شریران، مردم را در سرکشی جسور می‌سازد، امّا کیفر ایشان با وجود این به سبب تأخیر طولانی، حتمی و هولناک است. «خداوند برخواهد خاست چنان‌که در کوه پرازیم؛ و به خشم خواهد آمد همچون در درهٔ جبیون، تا کار خود، کار عجیب خود را به انجام رساند؛ و کردار خویش، کردار عجیب خود را به وقوع آورد.» اشعیا ۲۸:۲۱. برای خدای رحیم ما، عمل مجازات عملی عجیب است. «به حیات خود، خداوند خدا می‌گوید: من از مرگ شریر خشنود نیستم.» حزقیال ۳۳:۱۱. خداوند «رحیم و کریم، دیرخشم و سرشار از نیکی و راستی، ... که گناه و تعدّی و خطا را می‌بخشد.» با این همه او «به‌هیچ‌وجه مجرم را بی‌گناه نخواهد شمرد.» «خداوند دیرخشم و عظیم‌القدرت است و به‌هیچ‌وجه شریران را تبرئه نخواهد کرد.» خروج ۳۴:۶، ۷؛ ناحوم ۱:۳. با کارهای هولناک در عدالت، اقتدار شریعت لگدمال‌شدهٔ خود را اعاده خواهد کرد. شدّت مکافاتی که در انتظار متعدّی است را می‌توان از بی‌میلی خداوند به اجرای عدالت سنجید. آن امّتی که او دیرزمانی با آن بردباری می‌کند و تا وقتی که پیمانهٔ گناهش در حساب خدا پر نشده آن را نخواهد زد، سرانجام جام غضبی را که با رحمت درنیامیخته است خواهد نوشید.

“When Christ ceases His intercession in the sanctuary, the unmingled wrath threatened against those who worship the beast and his image and receive his mark (Revelation 14:9, 10), will be poured out. The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people. Says the revelator, in describing those terrific scourges: ‘There fell a noisome and grievous sore upon the men which had the mark of the beast, and upon them which worshiped his image.’ The sea ‘became as the blood of a dead man: and every living soul died in the sea.’ And ‘the rivers and fountains of waters … became blood.’ Terrible as these inflictions are, God’s justice stands fully vindicated. The angel of God declares: ‘Thou art righteous, O Lord, … because Thou hast judged thus. For they have shed the blood of saints and prophets, and Thou hast given them blood to drink; for they are worthy.’ Revelation 16:2–6. By condemning the people of God to death, they have as truly incurred the guilt of their blood as if it had been shed by their hands. In like manner Christ declared the Jews of His time guilty of all the blood of holy men which had been shed since the days of Abel; for they possessed the same spirit and were seeking to do the same work with these murderers of the prophets.

وقتی مسیح شفاعت خود را در قدس پایان دهد، خشم ناب و بی‌اختلاطی که بر ضد کسانی که وحش و تمثال او را می‌پرستند و نشان او را می‌گیرند هشدار داده شده است (مکاشفه 14:9، 10)، ریخته خواهد شد. بلایایی که بر مصر آمد، وقتی خدا در آستانه رهایی اسرائیل بود، از نظر ماهیت شبیه آن داوری‌های هولناک‌تر و گسترده‌تری بودند که درست پیش از رهایی نهایی قوم خدا بر جهان فرود خواهند آمد. مکاشفه‌نگار در توصیف آن آفت‌های دهشتناک می‌گوید: «بر کسانی که نشان وحش را داشتند و بر کسانی که تمثال او را می‌پرستیدند، زخمی بد و دردناک افتاد.» دریا «چون خونِ مرده شد؛ و هر نفس زنده‌ای در دریا مرد.» و «رودها و چشمه‌های آب... خون شدند.» هرچند این مجازات‌ها هولناک‌اند، عدالت خدا به‌طور کامل مبرهن می‌شود. فرشتهٔ خدا اعلام می‌کند: «ای خداوند، تو عادل هستی، ... زیرا چنین داوری کرده‌ای. چون آنان خون قدیسان و انبیا را ریخته‌اند، تو نیز به آنان خون داده‌ای تا بنوشند؛ زیرا سزاوارند.» مکاشفه 16:2-6. با محکوم کردن قوم خدا به مرگ، همان‌قدر به گناه خون آنان گرفتار شده‌اند که اگر آن خون به دست خودشان ریخته شده بود. به همین‌سان، مسیح یهودیان زمان خود را به خون همهٔ مردان مقدس که از روزگار هابیل ریخته شده بود، گناهکار شمرد؛ زیرا همان روح را داشتند و در پی انجام همان کارِ این قاتلان انبیا بودند.

“In the plague that follows, power is given to the sun ‘to scorch men with fire. And men were scorched with great heat.’ Verses 8, 9. The prophets thus describe the condition of the earth at this fearful time: ‘The land mourneth; … because the harvest of the field is perished…. All the trees of the field are withered: because joy is withered away from the sons of men.’ ‘The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate…. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture…. The rivers of water are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness.’ ‘The songs of the temple shall be howlings in that day, saith the Lord God: there shall be many dead bodies in every place; they shall cast them forth with silence.’ Joel 1:10–12, 17–20; Amos 8:3.

در بلایی که در پی می‌آید، به خورشید قدرت داده می‌شود «تا مردمان را با آتش بسوزاند. و مردمان با گرمایی عظیم سوخته شدند.» آیات ۸ و ۹. پیامبران بدین‌گونه وضعیت زمین را در این زمان هولناک توصیف می‌کنند: «زمین عزا می‌گیرد؛ ... زیرا محصولِ کشتزار نابود شده است.... همه درختانِ مزرعه خشکیده‌اند، زیرا شادی از میان بنی‌آدم رخت بربسته است.» «بِذر زیر کلوخه‌هایشان پوسیده است، انبارها ویران افتاده‌اند.... چه ناله می‌کنند جانوران! گله‌های گاوان سرگشته‌اند، زیرا چراگاه ندارند.... رودهای آب خشکیده‌اند و آتش چراگاه‌های بیابان را بلعیده است.» «در آن روز، سرودهای معبد به زوزه‌ها بدل خواهد شد، خداوند خدا می‌گوید: در هر جا اجساد فراوان خواهد بود؛ آنان را در سکوت به دور خواهند افکند.» یوئیل ۱:۱۰-۱۲، ۱۷-۲۰؛ عاموس ۸:۳.

“These plagues are not universal, or the inhabitants of the earth would be wholly cut off. Yet they will be the most awful scourges that have ever been known to mortals. All the judgments upon men, prior to the close of probation, have been mingled with mercy. The pleading blood of Christ has shielded the sinner from receiving the full measure of his guilt; but in the final judgment, wrath is poured out unmixed with mercy.

این بلاها جهانی نیستند، وگرنه ساکنان زمین به‌کلی نابود می‌شدند. با این حال، آنها هولناک‌ترین مصیبت‌هایی خواهند بود که آدمیان تاکنون شناخته‌اند. همه داوری‌هایی که پیش از پایان دوران مهلت بر انسان‌ها واقع شده، با رحمت درآمیخته بوده‌اند. خون شفاعت‌گر مسیح، گناهکار را از چشیدن تمام سزای گناهش محفوظ داشته است؛ اما در داوری نهایی، غضب، بی‌آنکه با رحمت آمیخته باشد، فرو ریخته می‌شود.

“In that day, multitudes will desire the shelter of God’s mercy which they have so long despised. ‘Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: and they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.’ Amos 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.

در آن روز، انبوهی از مردم خواهانِ پناهِ رحمتِ خدا خواهند شد؛ همان را که مدت‌ها خوار شمرده بودند. «اینک، روزها می‌آید، می‌گوید خداوند خدا، که قحطی‌ای در زمین می‌فرستم، نه قحطیِ نان و نه تشنگیِ آب، بلکه برای شنیدنِ کلامِ خداوند؛ و از دریا تا دریا، و از شمال تا به مشرق، این‌سو و آن‌سو خواهند دوید تا کلامِ خداوند را بجویند، و آن را نخواهند یافت.» عاموس 8:11، 12. نبرد عظیم، 627-629.

In the previous passage it stated, “The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.” She also penned in the same paragraph, “The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people.” The nation (the United States) that fills up “the measure of iniquity” will suffer plagues similar to the ten plagues in Egypt.

در فراز پیشین آمده بود: «ملتی که خدا در برابرش دیرزمانی بردباری می‌کند و تا زمانی که به حساب خدا، پیمانهٔ شرارت خود را پر نکرده است، آن ملت را کیفر نخواهد داد، سرانجام جام غضبی را که با رحمت آمیخته نیست خواهد نوشید.» او همچنین در همان بند نوشت: «بلایایی که بر مصر نازل شدند، هنگامی که خدا قصد داشت اسرائیل را رهایی بخشد، از حیث ماهیت شبیه آن داوری‌های هولناک‌تر و گسترده‌تری بودند که درست پیش از رهایی نهایی قوم خدا قرار است بر جهان فرود آیند.» ملتی (ایالات متحده) که «پیمانهٔ شرارت» را پر کند، دچار بلایایی مشابه ده بلای مصر خواهد شد.

The plagues of Egypt were divided into two periods. The first three plagues fell on everyone, but the seven last plagues only fell upon the Egyptians.

بلایای مصر به دو دوره تقسیم شدند. سه بلای نخست بر همه نازل شدند، اما هفت بلای آخر تنها بر مصریان نازل شدند.

And I will sever in that day the land of Goshen, in which my people dwell, that no swarms of flies shall be there; to the end thou mayest know that I am the Lord in the midst of the earth. Exodus 8:22.

و در آن روز سرزمین جوشن را که قوم من در آن ساکن‌اند جدا خواهم کرد، تا در آنجا هجوم مگس‌ها نباشد، تا بدانی که من خداوند در میان این زمین هستم. خروج ۸:۲۲.

The first three plagues in Egypt fell everywhere, but Goshen, where the Hebrews lived did not receive Egypt’s seven last plagues. The United States is the nation that fills up its cup of iniquity at the Sunday law. At that point national apostasy is followed by national ruin, but the judgments which produce national ruin are mixed with mercy until Michael stands up and probation closes for all mankind. At the Sunday law in the United States the majority of those who now profess to be Sabbath-keepers will bow to the powers that be and accept the mark of the beast. At that time the Sunday law issue becomes a spiritual test for those who have been outside of Adventism. From the Sunday law in the United States until Michael stands up is the great ingathering of eleventh-hour workers, but the door has already been closed upon those who are held accountable for the light of the seventh-day Sabbath before the Sunday law.

سه بلای نخست در مصر همه‌جا فرو آمد، اما گوشن، جایی که عبرانیان زندگی می‌کردند، هفت بلای آخرِ مصر را دریافت نکرد. ایالات متحده ملتی است که در هنگام قانون یکشنبه پیمانۀ شرارتِ خود را پر می‌کند. در آن مقطع، ارتدادِ ملی با ویرانیِ ملی دنبال می‌شود، اما داوری‌هایی که ویرانیِ ملی را پدید می‌آورند تا زمانی که میخائیل برمی‌خیزد و مهلت برای همۀ بشریت پایان می‌یابد، با رحمت درآمیخته‌اند. در قانون یکشنبه در ایالات متحده، اکثریتِ کسانی که اکنون مدعی‌اند سبت را نگاه می‌دارند، در برابر قدرت‌های حاکم سر فرود خواهند آورد و نشانِ وحش را خواهند پذیرفت. در آن زمان، مسئلۀ قانون یکشنبه برای کسانی که بیرون از ادونتیسم بوده‌اند به آزمونی روحانی بدل می‌شود. از قانون یکشنبه در ایالات متحده تا هنگامی که میخائیل برمی‌خیزد، زمانِ گردآوریِ بزرگِ کارگرانِ ساعتِ یازدهم است، اما در بر کسانی که پیش از قانون یکشنبه به سبب نوری که دربارۀ سبتِ روز هفتم دارند مسئول شمرده می‌شوند، از پیش بسته شده است.

“More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

هرچه روزها می‌گذرد، آشکارتر می‌شود که داوری‌های خدا در جهان جاری‌اند. او با آتش و سیل و زلزله به ساکنان این زمین هشدار می‌دهد که آمدنش نزدیک است. زمان نزدیک است که بحران بزرگ در تاریخ جهان فرا برسد؛ زمانی که هر اقدام در حکومت خدا با علاقه‌ای شدید و بیمی وصف‌ناپذیر زیر نظر گرفته خواهد شد. داوری‌های خدا یکی پس از دیگری، با شتاب، در پی هم خواهند آمد—آتش و سیل و زلزله، همراه با جنگ و خونریزی.

“Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

ای کاش مردم زمان تفقد خود را می‌شناختند! بسیاری هستند که هنوز حقیقتِ آزمون‌گرِ این زمان را نشنیده‌اند. بسیاری هستند که روح خدا برای آنان می‌کوشد. زمان داوری‌های ویرانگرِ خدا، زمانِ رحمت است برای آنان که هرگز فرصتی نداشته‌اند بیاموزند حقیقت چیست. خداوند با مهربانی بر آنان نظر خواهد کرد. دلِ پررحمتش به رحم آمده است؛ دستش هنوز برای نجات دراز است، در حالی که در بر روی کسانی که نخواستند داخل شوند بسته شده است.

“The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.

"رحمت خدا در بردباری طولانی‌اش آشکار می‌شود. او داوری‌های خود را بازمی‌دارد و منتظر است تا پیام هشدار برای همگان به صدا درآید. آه، اگر قوم ما آن‌گونه که باید، مسئولیتی را که برای رساندن آخرین پیام رحمت به جهان بر دوش آنان نهاده شده است احساس می‌کردند، چه کار شگفت‌انگیزی انجام می‌شد!" شهادات، جلد ۹، ۹۷.

In the previous passage she identified that “the time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” In the next passage she refers to that period of time as “the time of trouble.”

در بخش پیشین او بیان کرد که «زمان داوری‌های ویرانگر خدا، زمان رحمت است برای کسانی که هیچ فرصتی برای آموختن اینکه حقیقت چیست نداشته‌اند.» در بخش بعدی او آن دوره را «زمان تنگی» می‌نامد.

“I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

«دیدم که سبتِ مقدس هست و خواهد بود دیوارِ جدایی میان اسرائیلِ حقیقیِ خدا و بی‌ایمانان؛ و اینکه سبت مسئلهٔ بزرگ است برای متحد ساختن دل‌های قدیسانِ عزیزِ منتظرِ خدا. و اگر کسی ایمان بیاورد و سبت را نگاه دارد و برکتِ همراهِ آن را دریافت کند، و سپس آن را ترک کند و حکمِ مقدس را بشکند، به همان یقین که خدایی هست که در آسمان بالا فرمانروایی می‌کند، دروازه‌های شهرِ مقدس را بر خود خواهد بست. دیدم که خدا فرزندانی دارد که سبت را نمی‌شناسند و نگاه نمی‌دارند. آنان نورِ مربوط به آن را رد نکرده بودند. و در آغازِ زمانِ تنگی، هنگامی که بیرون رفتیم و سبت را کامل‌تر اعلام کردیم، از روح‌القدس پر شدیم. این امر کلیسا و ادونتیست‌های اسمی را، چون نمی‌توانستند حقیقتِ سبت را رد کنند، به خشم آورد. و در این زمان، برگزیدگانِ خدا همگی به‌روشنی دیدند که ما حقیقت را داریم، و بیرون آمدند و با ما جفا را تحمل کردند.» سخنی به گلهٔ کوچک، ۱۸، ۱۹.

Though modified a little, the same passage just cited is found in the book Early Writings. In that book she includes commentary on her statement about “the time of trouble.” A Word to the Little Flock was the first publication of the disappointed faithful Millerites after the Great Disappointment of October 22, 1844, and decades later, when editors used portions of that pamphlet to include in the book Early Writings, they clarified that “the time of trouble” that was referred to was not the seven last plagues, for when the seven last plagues are poured out there is no mercy mixed with the judgments.

هرچند اندکی تغییر یافته، همان قطعه‌ای که همین‌جا نقل شد در کتاب «نوشته‌های اولیه» آمده است. در آن کتاب او بر اظهارنظر خود دربارهٔ «زمان تنگی» توضیحاتی افزوده است. «سخنی به گلۀ کوچک» نخستین نشریۀ میلری‌های مؤمنِ نومیدشده پس از «یأس بزرگ» ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود، و چند دهه بعد، وقتی ویراستاران بخش‌هایی از آن جزوه را برای گنجاندن در کتاب «نوشته‌های اولیه» به کار بردند، روشن کردند که «زمان تنگی» مورد اشاره، «هفت بلای آخر» نبود، زیرا هنگامی که «هفت بلای آخر» ریخته می‌شوند، هیچ رحمتی با آن داوری‌ها درآمیخته نیست.

“1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

۱. در صفحهٔ ۳۳ چنین آمده است: «دیدم که سبت مقدس، دیوارِ جداکنندهٔ میان اسرائیل حقیقیِ خدا و بی‌ایمانان هست و خواهد بود؛ و اینکه سبت، مسئلهٔ بزرگی است برای متحد ساختن دل‌های قدیسانِ عزیز و منتظرِ خدا. دیدم که خدا فرزندانی دارد که سبت را درنمی‌یابند و به جا نمی‌آورند. آنان نورِ مربوط به آن را رد نکرده‌اند. و در آغازِ زمانِ تنگی، هنگامی که بیرون رفتیم و سبت را به‌طور کامل‌تر اعلام کردیم، از روح‌القدس پر شدیم.»

“This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

این رؤیا در سال ۱۸۴۷ داده شد، زمانی که تنها شمار بسیار اندکی از برادران ادونتیست سبت را نگاه می‌داشتند و از میان همان اندک نیز، فقط معدودی می‌پنداشتند که نگاه‌داشتن آن از چنان اهمیتی برخوردار است که بتواند میان قوم خدا و بی‌ایمانان خط تمایزی بکشد. اکنون تحقق آن رؤیا کم‌کم آشکار می‌شود. «آغاز آن زمان تنگی» که در اینجا ذکر شده، اشاره به هنگامی که بلاها آغاز به ریخته شدن می‌کنند ندارد، بلکه به دوره‌ای کوتاه درست پیش از ریخته شدن آن‌ها اشاره دارد، زمانی که مسیح در قدس است. در آن هنگام، در حالی که کار نجات رو به پایان است، مصیبت بر زمین خواهد آمد و ملت‌ها خشمگین خواهند شد، اما مهار می‌شوند تا مانع کار فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان «باران پسین»، یا تجدید نیرو از حضور خداوند، خواهد آمد تا به صدای بلند فرشتهٔ سوم قدرت ببخشد و قدیسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر ریخته خواهد شد، بایستند." نوشته‌های نخستین، ۸۵.

At the Sunday law in the United States national apostasy will be followed by national ruin. At that Sunday law Adventism in the United States will be divided into two classes, one will receive the mark of the beast the other the seal of God. The national ruin of the United States is represented by the first three plagues of Egypt. Those judgments continue until the close of human probation, then the seven last plagues that are unmixed with mercy are poured out.

در زمان قانون یکشنبه در ایالات متحده، به دنبال ارتداد ملی، ویرانی ملی خواهد آمد. در همان قانون یکشنبه، جنبش ادونتیسم در ایالات متحده به دو دسته تقسیم خواهد شد: یک دسته نشانۀ وحش را دریافت می‌کند و دستۀ دیگر مهر خدا را. ویرانی ملی ایالات متحده با سه بلای نخست مصر نشان داده شده است. آن داوری‌ها تا پایان مهلت آزمایش انسان ادامه می‌یابند؛ آنگاه هفت بلای آخر که با هیچ رحمتی آمیخته نیستند، ریخته می‌شوند.

My point is less about the prophetic history of Egypt and more about the fact that Ellen White identifies Egypt as the symbol of the nation that forces the entire world to receive the mark of the beast, for in doing so she is using the beginning to illustrate the end, which is the prophetic signature of Jesus as the Alpha and Omega. In the Exodus story when the Lord is entering into covenant with ancient Israel, He introduces Himself with a new name.

منظور من کمتر دربارهٔ تاریخ پیش‌گویانهٔ مصر است و بیشتر دربارهٔ این واقعیت که الن وایت، مصر را نمادِ ملتی می‌داند که مردمانِ سراسر جهان را وادار می‌کند نشانِ وحش را بپذیرند؛ زیرا با این کار از آغاز برای تبیینِ پایان بهره می‌گیرد، و این همان امضای پیامبرانهٔ عیسی به‌عنوان آلفا و امگا است. در داستان خروج، وقتی خداوند با اسرائیلِ باستان وارد عهد می‌شود، خود را با نامی تازه معرفی می‌کند.

Then the Lord said unto Moses, Now shalt thou see what I will do to Pharaoh: for with a strong hand shall he let them go, and with a strong hand shall he drive them out of his land.

آنگاه خداوند به موسی گفت: اکنون خواهی دید که با فرعون چه خواهم کرد؛ زیرا با دستی نیرومند آنان را رها خواهد کرد و با دستی نیرومند آنان را از سرزمین خود بیرون خواهد راند.

And God spake unto Moses, and said unto him, I am the Lord: And I appeared unto Abraham, unto Isaac, and unto Jacob, by the name of God Almighty, but by my name JEHOVAH was I not known to them.

و خدا با موسی سخن گفت و به او فرمود: من خداوند هستم. و به ابراهیم و اسحاق و یعقوب به نام خدای قادر مطلق ظاهر شدم، اما به نام خود، یهوه، نزد ایشان شناخته نبودم.

And I have also established my covenant with them, to give them the land of Canaan, the land of their pilgrimage, wherein they were strangers. And I have also heard the groaning of the children of Israel, whom the Egyptians keep in bondage; and I have remembered my covenant. Wherefore say unto the children of Israel, I am the Lord, and I will bring you out from under the burdens of the Egyptians, and I will rid you out of their bondage, and I will redeem you with a stretched out arm, and with great judgments: And I will take you to me for a people, and I will be to you a God: and ye shall know that I am the Lord your God, which bringeth you out from under the burdens of the Egyptians. And I will bring you in unto the land, concerning the which I did swear to give it to Abraham, to Isaac, and to Jacob; and I will give it you for an heritage: I am the Lord.

و من نیز عهد خود را با ایشان برقرار کرده‌ام تا زمین کنعان را به آنان بدهم، سرزمینِ غربتشان که در آن بیگانه بودند. و نالهٔ بنی‌اسرائیل را نیز شنیده‌ام، همانان که مصریان ایشان را در بندگی نگاه می‌دارند؛ و عهد خود را به یاد آورده‌ام. پس به بنی‌اسرائیل بگو: من خداوندم، و شما را از زیر بارهای مصریان بیرون خواهم آورد، و شما را از بندگی آنان رهایی خواهم داد، و با بازویی کشیده و با داوری‌های عظیم شما را نجات خواهم داد. و شما را برای خود به قوم خواهم گرفت و برای شما خدا خواهم بود؛ و خواهید دانست که من خداوند، خدای شما هستم که شما را از زیر بارهای مصریان بیرون می‌آورم. و شما را به سرزمینی که دربارهٔ آن سوگند خوردم که آن را به ابراهیم و اسحاق و یعقوب بدهم، درخواهم آورد؛ و آن را به شما به میراث خواهم داد. من خداوندم.

And Moses spake so unto the children of Israel: but they hearkened not unto Moses for anguish of spirit, and for cruel bondage. Exodus 6:1–9.

و موسی چنین به بنی‌اسرائیل سخن گفت؛ اما ایشان به سبب رنج روح و بردگی سخت به موسی گوش فرا ندادند. خروج ۶:۱-۹.

The Lord here is identifying Moses as the representative of His covenant as were Jacob, Isaac and Abraham. Until the history of Moses the name JEHOVAH was unknown to Abraham and his descendants, and in the history of the renewing of Abraham’s covenant when the Hebrews were to be delivered from Egyptian bondage the Lord introduces a new revelation of His character, for a name represents character prophetically. When Abram entered into covenant with the Lord, the Lord changed his name to Abraham. At the beginning of the prophecy of Egyptian bondage the human representative of the covenant had his name changed and at the end of that prophecy God introduced a new name for Himself.

خداوند در اینجا موسی را، همان‌گونه که یعقوب و اسحاق و ابراهیم بودند، به‌عنوان نمایندهٔ عهد خود معرفی می‌کند. تا زمان موسی، نام «یهوه» برای ابراهیم و نسل او ناشناخته بود، و در جریان تجدید عهد ابراهیم، هنگامی که عبرانیان قرار بود از اسارت مصر رهایی یابند، خداوند مکاشفه‌ای تازه از سرشت خود معرفی می‌کند؛ زیرا نام، به‌طور نبوی، نمایانگر سرشت است. وقتی ابرام با خداوند عهد بست، خداوند نام او را به ابراهیم تغییر داد. در آغاز پیشگوییِ اسارت مصر، نامِ نمایندهٔ انسانیِ عهد تغییر یافت و در پایان آن پیشگویی، خدا برای خود نامی تازه معرفی کرد.

Abram entered into covenant in chapter fifteen and there set forth the prophecy of Egyptian bondage for four hundred years. In chapter seventeen Abram was given the rite of circumcision and his and Sarah’s names were changed.

ابرام در فصل پانزدهم عهد بست و در آنجا پیشگوییِ بردگی در مصر به مدت چهارصد سال بیان شد. در فصل هفدهم، آیین ختنه برای ابرام مقرر شد و نام او و ساره تغییر کردند.

Four hundred years later Moses was raised up to fulfill Abraham’s four-hundred-year prophecy. Abraham, Isaac, Jacob and Moses all represent the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with the Lord in the last days.

چهارصد سال بعد، موسی برانگیخته شد تا پیشگوییِ چهارصدسالهٔ ابراهیم را به انجام برساند. ابراهیم، اسحاق، یعقوب و موسی همگی نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار نفری هستند که در ایام آخر با خداوند عهد می‌بندند.

“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

در واپسین روزهای تاریخ این زمین، عهد خداوند با قوم حافظ احکام او قرار است تجدید شود. Review and Herald، ۲۶ فوریه ۱۹۱۴.

The separation of the Sabbath-keepers who accept the mark of the beast from the Sabbath-keepers who receive the seal of God is accomplished at the Sunday law. The separation is represented in the parable of the ten virgins.

جدایی میان سبت‌نگهدارانی که نشانۀ وحش را می‌پذیرند و سبت‌نگهدارانی که مهرِ خدا را دریافت می‌کنند، در زمان قانون یکشنبه صورت می‌گیرد. این جدایی در مثلِ ده باکره به تصویر کشیده شده است.

“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

"مثل ده دوشیزه در متی ۲۵، تجربه قوم ادونتیست را نیز نشان می‌دهد." مناقشه بزرگ، ۳۹۳.

“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

"اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

The parable was fulfilled on October 22, 1844 when the wise and foolish virgins of Millerite history were separated. The beginning of Adventism represents the end of Adventism, and the separation at the end is a fulfillment of the parable of the ten virgins and the separation at the end is produced by the Sunday law.

این مثل در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافت، هنگامی که باکره‌های دانا و نادانِ تاریخِ جنبشِ میلری از هم جدا شدند. آغاز ادونتیسم نمایانگرِ پایان ادونتیسم است، و جدایی در پایان، تحققِ مثلِ ده باکره است و این جدایی در پایان به‌وسیلهٔ قانون یکشنبه پدید می‌آید.

“Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

«بار دیگر، این مَثَل‌ها می‌آموزند که پس از داوری دیگر مهلت توبه‌ای در کار نخواهد بود. هنگامی که کار انجیل به پایان برسد، بلافاصله جدایی میان نیکان و بدان صورت می‌گیرد و سرنوشت هر گروه برای همیشه تعیین می‌شود.» درس‌های عینی مسیح، ۱۲۳.

The parable of the ten virgins identifies that it is the wise virgins of Adventism that receive the seal of God and the foolish virgins of Adventism that receive the mark of the beast at the Sunday law in the United States. The foolish virgins are also represented as Laodiceans.

مثل ده باکره نشان می‌دهد که در میان ادونتیست‌ها، باکره‌های دانا مُهر خدا را دریافت می‌کنند و باکره‌های جاهل در زمان قانون یکشنبه در ایالات متحده، نشانِ وحش را دریافت می‌کنند. باکره‌های جاهل همچنین به‌عنوان لاودیکیان معرفی می‌شوند.

“The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

"وضعیت کلیسا که با دوشیزگان نادان نشان داده شده، همچنین از آن با عنوان وضعیت لاودیکیه‌ای یاد می‌شود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

In the last days, when God renews His covenant with His commandment-keeping people, God will reveal a new name of Himself as He did when He renewed the covenant in the time of Moses. The condition of the foolish virgins is that they have no oil, and the condition of the Laodiceans is that they are too blind to see they have no oil. It is obvious that if the foolish virgins are Laodiceans, then the wise virgins are Philadelphians.

در ایام آخر، وقتی خدا عهد خود را با قومِ پایبند به فرمان‌هایش تجدید کند، همان‌گونه که در زمان موسی هنگام تجدید عهد چنین کرد، نام تازه‌ای از خود را آشکار خواهد ساخت. وضعیت دوشیزگان نادان این است که روغن ندارند، و وضعیت لاودیکیان این است که چنان کورند که نمی‌بینند روغن ندارند. بدیهی است که اگر دوشیزگان نادان لاودیکیان باشند، آنگاه دوشیزگان خردمند فیلادلفیان هستند.

And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name.

و به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیا بنویس؛ این را می‌گوید آن که قدوس است، آن که راستین است، آن که کلید داوود را دارد، آن که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد؛ و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید؛ اعمال تو را می‌دانم: اینک دری گشوده پیش روی تو نهاده‌ام که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببندد؛ زیرا اندک توانی داری، و کلام مرا نگاه داشته‌ای و نام مرا انکار نکرده‌ای.

Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth.

اینک، کسانی از کنیسهٔ شیطان که می‌گویند یهودی‌اند و نیستند، بلکه دروغ می‌گویند؛ اینک ایشان را وادار خواهم کرد که بیایند و در برابر پاهای تو سجده کنند و بدانند که من تو را دوست داشته‌ام. چون کلام صبر مرا نگاه داشته‌ای، من نیز تو را از ساعت آزمایش که بر تمام جهان خواهد آمد تا ساکنان زمین را بیازماید، محفوظ خواهم داشت.

Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–13.

اینک، به زودی می‌آیم؛ آنچه داری محکم نگاه دار تا هیچ‌کس تاجت را نگیرد. هر که غالب شود، او را ستونی در هیکل خدای من خواهم ساخت و دیگر هرگز بیرون نخواهد رفت؛ و نام خدای من را بر او خواهم نوشت، و نیز نام شهر خدای من را، یعنی اورشلیم جدید، که از آسمان، از نزد خدای من، فرود می‌آید؛ و نام تازهٔ خود را بر او خواهم نوشت. آن که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید. مکاشفه ۳:‏۷–۱۳

The Philadelphians represent the one hundred and forty-four thousand and they are promised that God would write His new name upon them. When the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, He will introduce a new name of Himself. Abraham was told by the Lord that He was God Almighty.

فیلادلفیان نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار نفرند و به آنان وعده داده شده است که خدا نام تازهٔ خود را بر ایشان بنویسد. هنگامی که خداوند با آن صد و چهل و چهار هزار نفر عهد ببندد، نام تازه‌ای از خود را آشکار خواهد کرد. خداوند به ابراهیم گفت که او خدای قادر مطلق است.

And when Abram was ninety years old and nine, the Lord appeared to Abram, and said unto him, I am the Almighty God; walk before me, and be thou perfect. And I will make my covenant between me and thee, and will multiply thee exceedingly. And Abram fell on his face: and God talked with him, saying, As for me, behold, my covenant is with thee, and thou shalt be a father of many nations. Neither shall thy name any more be called Abram, but thy name shall be Abraham; for a father of many nations have I made thee. Genesis 17:1–5.

و هنگامی که ابرآم نود و نه ساله بود، خداوند بر او ظاهر شد و به او گفت: من خدای قادر مطلق هستم؛ در حضور من راه برو و کامل باش. و عهد خود را میان من و تو خواهم بست و تو را بسیار افزون خواهم کرد. آنگاه ابرآم بر روی خود افتاد، و خدا با او سخن گفت و فرمود: اما از جانب من، اینک عهد من با توست، و تو پدر امت‌های بسیار خواهی شد. و نام تو دیگر ابرام خوانده نخواهد شد، بلکه نامت ابراهیم خواهد بود؛ زیرا تو را پدر امت‌های بسیار کرده‌ام. پیدایش ۱۷:۱-۵.

When the Lord first entered into covenant with a chosen people in the time of Abraham, He identified Himself as the Almighty God. When He furthered His covenant relationship in the time of Moses, for the first time he identified Himself as JEHOVAH. When Jesus came to confirm the covenant with many for one week, He introduced a new name of God that had only been expressed one time in the Old Testament and that was by a Babylonian.

هنگامی که خداوند در زمان ابراهیم نخستین بار با قومی برگزیده عهد بست، خود را خدای قادر مطلق معرفی کرد. وقتی در زمان موسی رابطهٔ عهدی خود را گسترش داد، برای نخستین بار خود را یهوه معرفی کرد. هنگامی که عیسی آمد تا عهد را با بسیاری برای یک هفته استوار کند، نام تازه‌ای برای خدا معرفی کرد که در عهد عتیق تنها یک‌بار، آن هم توسط یک بابِلی، بیان شده بود.

Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:24, 25.

آنگاه نبوکدنصرِ پادشاه شگفت‌زده شد، شتابان برخاست و سخن گفت و به مشیران خود گفت: آیا ما سه مردِ بسته را به میان آتش نیفکندیم؟ آنان پاسخ دادند و به پادشاه گفتند: درست است، ای پادشاه. او در پاسخ گفت: اینک چهار مرد را می‌بینم که بند از آنان گشوده شده و در میان آتش راه می‌روند و آسیبی به ایشان نرسیده است؛ و هیئتِ چهارمین مانندِ پسرِ خداست. دانیال ۳:۲۴، ۲۵.

It is very easy to establish that chapter three of Daniel is identifying the Sunday law in the United States. In Daniel three Shadrach, Meshach and Abednego represent the one-hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand are those that renew the covenant for the final time. In Daniel three we see a prophetic illustration of the Sunday law and latter rain history. Christ was and will be in the fires of persecution with his three worthies, representing not only the one hundred and forty-four thousand, but also the three angels messages. In the fire, which is typifying the Sunday law crisis, He is identified with one of His names, and it’s a name that would not be introduced into history until Christ arrived as the Son of God. In the illustration of chapter three we see those that renew the covenant at the end of the world interacting with Christ during the final crisis, and He has a name that no man knew.

به‌سادگی می‌توان اثبات کرد که باب سوم دانیال قانون یکشنبه در ایالات متحده را مشخص می‌کند. در باب سوم دانیال، شدرک، میشک و عبدنغو نماینده صد و چهل و چهار هزار هستند. صد و چهل و چهار هزار همان کسانی هستند که برای آخرین بار عهد را تجدید می‌کنند. در باب سوم دانیال، تصویری نبوی از قانون یکشنبه و دوران باران پسین را می‌بینیم. مسیح در آتش‌های جفا همراه با سه دلاور خود بود و خواهد بود، که آنان نه تنها نماینده صد و چهل و چهار هزارند، بلکه پیام‌های سه فرشته را نیز نمایندگی می‌کنند. در آتش، که نماد بحران قانون یکشنبه است، او با یکی از نام‌های خود شناخته می‌شود، و آن نامی است که تا زمانی که مسیح به‌عنوان پسر خدا آمد، در تاریخ معرفی نشده بود. در تصویر باب سوم می‌بینیم که آنان که در پایان جهان عهد را تجدید می‌کنند، در خلال بحران نهایی با مسیح در تعامل هستند، و او نامی دارد که هیچ‌کس نمی‌دانست.

Before I stray too far away from our consideration of the Egyptian deliverance representing the Sunday law in the United States, we should remind ourselves that before the first of the ten plagues began in Egypt there was genuine Sabbath agitation.

پیش از آن‌که بیش از حد از بررسی‌مان دربارهٔ رهاییِ مصری که نمایانگر قانون یکشنبه در ایالات متحده است دور شوم، باید به خودمان یادآوری کنیم که پیش از آغاز نخستینِ آن ده بلا در مصر، جنب‌وجوش جدی‌ای پیرامون سبت وجود داشت.

And Pharaoh said, Behold, the people of the land now are many, and ye make them rest from their burdens. And Pharaoh commanded the same day the taskmasters of the people, and their officers, saying, Ye shall no more give the people straw to make brick, as heretofore: let them go and gather straw for themselves. And the tale of the bricks, which they did make heretofore, ye shall lay upon them; ye shall not diminish ought thereof: for they be idle; therefore they cry, saying, Let us go and sacrifice to our God. Let there more work be laid upon the men, that they may labour therein; and let them not regard vain words. And the taskmasters of the people went out, and their officers, and they spake to the people, saying, Thus saith Pharaoh, I will not give you straw. Go ye, get you straw where ye can find it: yet not ought of your work shall be diminished. So the people were scattered abroad throughout all the land of Egypt to gather stubble instead of straw. And the taskmasters hasted them, saying, Fulfil your works, your daily tasks, as when there was straw. And the officers of the children of Israel, which Pharaoh’s taskmasters had set over them, were beaten, and demanded, Wherefore have ye not fulfilled your task in making brick both yesterday and today, as heretofore? Then the officers of the children of Israel came and cried unto Pharaoh, saying, Wherefore dealest thou thus with thy servants? There is no straw given unto thy servants, and they say to us, Make brick: and, behold, thy servants are beaten; but the fault is in thine own people. But he said, Ye are idle, ye are idle: therefore ye say, Let us go and do sacrifice to the Lord. Go therefore now, and work; for there shall no straw be given you, yet shall ye deliver the tale of bricks. And the officers of the children of Israel did see that they were in evil case, after it was said, Ye shall not minish ought from your bricks of your daily task. Exodus 5:5–19.

و فرعون گفت: اینک مردم این سرزمین اکنون بسیارند، و شما آنان را از بارهایشان آسوده می‌کنید. و فرعون همان روز به سرکارگران قوم و ناظرانشان فرمان داد و گفت: دیگر به مردم برای ساختن آجر کاه ندهید، چنان‌که پیش از این می‌دادید؛ بگذارید خود بروند و برای خویش کاه گرد آورند. و همان شمار آجرهایی را که پیش از این می‌ساختند بر آنان مقرر کنید؛ چیزی از آن کم نکنید، زیرا آنان بیکارند؛ از این‌رو فریاد می‌زنند و می‌گویند: بگذار برویم و به خدای خود قربانی کنیم. پس کار بیشتری بر این مردان بگذارید تا در آن به کار واداشته شوند، و نگذارید به سخنان باطل اعتنا کنند. پس سرکارگران قوم و ناظرانشان بیرون رفتند و به مردم گفتند: چنین می‌گوید فرعون: من به شما کاه نخواهم داد. بروید، هر کجا می‌توانید کاه به دست آورید؛ اما هیچ از کار شما کاسته نخواهد شد. پس مردم در سراسر سرزمین مصر پراکنده شدند تا به جای کاه، خاشاک گرد آورند. و سرکارگران آنان را شتاب می‌دادند و می‌گفتند: کارهای خود، وظایف روزانه‌تان را تمام کنید، چنان‌که وقتی کاه بود. و ناظران بنی‌اسرائیل که سرکارگران فرعون بر آنان گماشته بودند، کتک می‌خوردند و از ایشان خواسته می‌شد: چرا کار مقرر خود را در ساختن آجر، دیروز و امروز، همچون پیش از این به انجام نرسانده‌اید؟ آنگاه ناظران بنی‌اسرائیل آمدند و نزد فرعون فریادکنان گفتند: چرا با بندگانت چنین رفتار می‌کنی؟ به بندگانت کاه داده نمی‌شود، و به ما می‌گویند: آجر بسازید؛ و اینک بندگانت زده می‌شوند، اما تقصیر از قوم خودِ توست. اما او گفت: شما بیکارید، بیکارید؛ از همین رو می‌گویید: بگذار برویم و برای خداوند قربانی کنیم. اکنون بروید و کار کنید، زیرا به شما هیچ کاهی داده نخواهد شد، اما باید همان شمار آجر را تحویل دهید. و ناظران بنی‌اسرائیل چون گفته شد: از آجرهای وظیفه روزانه‌تان هیچ چیز کاسته نشود، دانستند که در وضعیت بدی افتاده‌اند. خروج ۵:۵‏–۱۹

Before the Sunday law there will be escalating agitation against those who keep the seventh-day Sabbath, just as there was leading up to the Egyptian plagues. Moses was the one that was identified by both the Egyptians and the Hebrews as the one who was causing all the trouble, just as Ahab accused Elijah of.

پیش از قانون یکشنبه، فشارها و تحریکات علیه کسانی که سبتِ روز هفتم را نگاه می‌دارند تشدید خواهد شد، همان‌گونه که پیش از بلایای مصر چنین بود. موسی از سوی هم مصریان و هم عبرانیان به‌عنوان عامل همه دردسرها شناخته می‌شد، همان‌طور که آخاب ایلیا را به آن متهم کرد.

And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.

و چنین شد که چون آخاب ایلیا را دید، آخاب به او گفت: آیا تو هستی که اسرائیل را به آشوب می‌اندازی؟ او پاسخ داد: من اسرائیل را به آشوب نینداخته‌ام؛ بلکه تو و خاندان پدرت چنین کرده‌اید، زیرا شما فرمان‌های خداوند را ترک کرده‌اید و تو از بعلیم پیروی کرده‌ای. اول پادشاهان ۱۸:۱۷، ۱۸

The story of Moses illustrates the Sunday law history and the story of Elijah illustrates the Sunday law history. Together, or apart Moses and Elijah are symbols. At the Transfiguration of Christ, they together represented the one hundred and forty-four thousand who do not die and those who die in the Lord. Moses was resurrected, Elijah never died. They are also the two prophets who are the tormentors of the people in Revelation eleven. Much truth is represented by Moses and Elijah as symbols, and we hope to address that later.

داستان موسی تاریخ قانون یکشنبه را نشان می‌دهد و داستان ایلیا نیز تاریخ قانون یکشنبه را نشان می‌دهد. چه با هم و چه جدا از هم، موسی و ایلیا نمادند. در واقعهٔ تجلیِ مسیح، آن دو با هم نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار نفری بودند که نمی‌میرند و نیز کسانی که در خداوند می‌میرند. موسی از مردگان برخیزانده شد؛ ایلیا هرگز نمرد. آنها همچنین همان دو نبی هستند که در مکاشفهٔ فصل یازدهم مایهٔ عذاب مردم‌اند. حقایق بسیاری به‌صورت نمادین در موسی و ایلیا نمایانده شده‌اند، و امیدواریم بعداً به آن بپردازیم.

Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

اینک، ایلیا نبی را پیش از آمدن روز بزرگ و هولناکِ خداوند نزد شما خواهم فرستاد: و او دل پدران را به سوی فرزندان، و دل فرزندان را به سوی پدرانشان باز خواهد گرداند، مبادا بیایم و زمین را به لعنت بزنم. ملاکی ۴:۵، ۶.

Just before human probation closes “Elijah the prophet” is to appear with a special message that turns “the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers.” The prophets all testify of the end of the world, and they all agree with each other.

اندکی پیش از آن‌که دورهٔ مهلت بشر به پایان برسد، «الیاس نبی» با پیامی ویژه ظاهر خواهد شد که «دل پدران را به سوی فرزندان، و دل فرزندان را به سوی پدران» بازمی‌گرداند. همهٔ انبیا از پایان جهان گواهی می‌دهند و همگی با یکدیگر هم‌نظرند.

And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

و ارواحِ انبیا مطیعِ انبیا هستند. زیرا خدا خدای آشفتگی نیست، بلکه خدای سلامتی است، چنان‌که در همهٔ کلیساهای مقدسان است. اول قرنتیان ۱۴:۳۲، ۳۳.

Elijah’s message arrives just before the great and dreadful day of the Lord; therefore, it is the very same special message in the book of Revelation which is represented as “the Revelation of Jesus Christ.” When “the time is at hand” Elijah’s special message shows God’s “servants things which must shortly come to pass.”

پیام ایلیا درست پیش از روز بزرگ و هولناک خداوند می‌رسد؛ بنابراین، همان پیام ویژه‌ای است که در کتاب مکاشفه با عنوان "مکاشفهٔ عیسی مسیح" معرفی شده است. هنگامی که "زمان نزدیک است"، پیام ویژهٔ ایلیا به بندگان خدا "چیزهایی را که به‌زودی باید واقع شود" نشان می‌دهد.

The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا به او داد تا به بندگان خود آنچه را که به‌زودی باید واقع شود نشان دهد؛ و آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود به بندهٔ خویش یوحنا فرستاد و آن را به او اعلام کرد؛ که بر کلام خدا و شهادت عیسی مسیح و هرآنچه دید شهادت داد. خوشا به حال کسی که می‌خواند و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه در آن نوشته شده نگاه می‌دارند؛ زیرا زمان نزدیک است. مکاشفه ۱:۱‏–‏۳.

Notice that when Malachi employs Elijah as a symbol, he includes a direct reference to commandment keeping.

توجه داشته باشید که وقتی ملاکی ایلیا را به‌عنوان نماد به کار می‌گیرد، به‌طور مستقیم به رعایتِ احکام نیز اشاره می‌کند.

Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–6.

به یاد داشته باشید شریعتی را که در حوریب برای تمامی اسرائیل به موسی، بندهٔ خود، فرمان دادم، همراه با فرایض و احکام. اینک، پیش از آمدن روز بزرگ و هولناک خداوند، ایلیای نبی را نزد شما می‌فرستم؛ و او دل پدران را به سوی فرزندان، و دل فرزندان را به سوی پدران باز خواهد گردانید، مبادا بیایم و زمین را به لعنت گرفتار سازم. ملاکی ۴:۴–۶

These three verses are the last of the Old Testament, and contain the final promise of the Old Testament as well as an emphasis on keeping the ten commandments. There are seven “blessings” in the book of Revelation and the final one is a blessing upon those who keep the ten commandments.

این سه آیه، واپسین آیاتِ عهد قدیم‌اند و در آن‌ها هم آخرین وعدهٔ عهد قدیم آمده و هم بر رعایتِ ده فرمان تأکید شده است. در کتاب مکاشفه هفت «برکت» وجود دارد و واپسینِ آن، برکتی است برای کسانی که ده فرمان را رعایت می‌کنند.

I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. Revelation 22:13, 14.

من آلفا و اومگا هستم، ابتدا و انتها، اول و آخر. خوشا به حال آنان که فرامین او را به‌جا می‌آورند، تا حق دسترسی به درخت حیات داشته باشند و از دروازه‌ها وارد شهر شوند. مکاشفه ۲۲:۱۳، ۱۴.

The last promise in the Old Testament informs us to “Remember” the ten commandments, but in so doing it emphasizes the one commandment that includes the command to “remember.”

آخرین وعده در عهد عتیق ما را فرا می‌خواند که ده فرمان را «به یاد آوریم»، اما با این کار بر همان تنها فرمانی تأکید می‌کند که دستور «به یاد آوردن» را در خود دارد.

Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

روز سبت را به یاد داشته باش تا آن را مقدس بداری. شش روز مشغول کار باش و همهٔ کارهای خود را انجام بده؛ اما روز هفتم سبتِ خداوند، خدای تو است. در آن هیچ کاری مکن: نه تو، نه پسرت و نه دخترت، نه غلامت و نه کنیزت، نه چارپایانت، و نه بیگانه‌ای که درون دروازه‌هایت است. زیرا خداوند در شش روز آسمان و زمین و دریا و هرچه در آنهاست را آفرید و روز هفتم آرام گرفت؛ از این رو خداوند روز سبت را برکت داد و آن را تقدیس کرد. خروج ۲۰:۸-۱۱

The last promise in both the Old and New Testaments emphasizes the commandments of God with a special emphasis on the seventh-day Sabbath. Malachi says to “remember” and John informs us you are blessed for doing so. The seventh-day Sabbath commemorates God’s creation and his creative power. The Sabbath also becomes the point of controversy in the last days of earth’s history. When John records the “blessing” upon those who do his commandments, he is simply recording what Jesus, the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last proclaimed. Therefore, the last promise of the New Testament has to do with the Seventh-day Sabbath and also the attribute of divinity that identifies the end by the beginning.

آخرین وعده در هر دو عهد عتیق و عهد جدید بر فرمان‌های خدا تأکید می‌گذارد، با تأکیدی ویژه بر سبتِ روز هفتم. ملاکی می‌گوید «به یاد بیاورید» و یوحنا به ما خبر می‌دهد که با انجام آن، مبارک خواهید بود. سبتِ روز هفتم یادبود آفرینش خدا و قدرت خلاقهٔ اوست. سبت همچنین در روزهای آخر تاریخ زمین به کانون مناقشه بدل می‌شود. وقتی یوحنا «برکت» را بر کسانی که فرمان‌های او را به‌جا می‌آورند ثبت می‌کند، او صرفاً همان را ثبت می‌کند که عیسی، الفا و امگا، آغاز و انجام، اول و آخر، اعلام کرده بود. ازاین‌رو، آخرین وعدهٔ عهد جدید هم به سبتِ روز هفتم مربوط است و هم به صفت الوهیتی که پایان را با آغاز مشخص می‌کند.

The first truth mentioned in Genesis, which means beginnings identifies the Creator, the creation and a special emphasis on the Sabbath. Taken together, line upon line the beginning of the Old Testament and the end of the both the Old and New Testaments emphasize God as the Creator, the Ten Commandments, the Sabbath commandment and that Jesus is the beginning and end.

نخستین حقیقتی که در «پیدایش» — که به معنای «آغازها» است — ذکر شده، خالق، آفرینش و تأکید ویژه بر روز سبت را معرفی می‌کند. در مجموع و سطر به سطر، آغازِ عهد عتیق و پایانِ هر دو، عهد عتیق و عهد جدید، بر خدا به‌عنوان خالق، ده فرمان، فرمانِ سبت و این‌که عیسی آغاز و انجام است، تأکید دارند.

Elijah the prophet is employed by Malachi as a symbol in the last promise of the Old Testament and he was the prophet who confronted Jezebel and Ahab. The book of Revelation employs Jezebel as a symbol of the papacy and ten kings as a symbol of the United Nations. Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel represents the one hundred and forty-four thousand’s confrontation with the United Nations, empowered by the United States and directed by the papacy. As king of the ten northern tribes of Israel Ahab represented the ruling power over ten tribes, thus typifying the United States (Ahab) empowering the United Nations (ten tribes or ten kings in Revelation seventeen) to do the persecution of Sabbath-keepers for the Papacy (Jezebel). When Malachi uses Elijah to represent a message that comes before the great and dreadful day of the Lord, Elijah represents those who are persecuted by modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet) as he was persecuted by Jezebel for three and a half years. Emphasizing the Sabbath by employing the word “remember” in Malachi 4:4 adds the Sunday law crisis to the prophetic scenario illustrated by Malachi.

ایلیا نبی در آخرین وعدهٔ عهد عتیق توسط ملاکی به‌عنوان نماد به‌کار گرفته شده است و او همان پیامبری بود که با ایزابل و آخاب روبه‌رو شد. کتاب مکاشفه ایزابل را نماد دستگاه پاپی و ده پادشاه را نماد سازمان ملل متحد به کار می‌برد. رویارویی ایلیا با آخاب و ایزابل نمایانگر رویارویی صد و چهل و چهار هزار با سازمان ملل متحد است که به‌وسیلهٔ ایالات متحده توانمند شده و به‌دست دستگاه پاپی هدایت می‌شود. آخاب، به‌عنوان پادشاه ده سبط شمالی اسرائیل، قدرت حاکم بر ده سبط را نمایندگی می‌کرد و بدین‌سان نماد ایالات متحده (آخاب) بود که به سازمان ملل متحد (ده سبط یا ده پادشاه در مکاشفهٔ هفده) قدرت می‌بخشد تا به نیابت از دستگاه پاپی (ایزابل) کسانی را که سبت را نگاه می‌دارند، آزار و تعقیب کند. وقتی ملاکی از ایلیا برای نمایاندن پیامی که پیش از روز بزرگ و هولناک خداوند می‌آید استفاده می‌کند، ایلیا نمایندهٔ کسانی است که به‌دست روم مدرن (اژدها، وحش و نبی دروغین) آزار می‌بینند، همان‌گونه که خود او به‌مدت سه‌ونیم سال به‌دست ایزابل آزار دید. تأکید بر سبت با به‌کارگیری واژهٔ «به‌یاد آورید» در ملاکی ۴:۴، بحران قانون یکشنبه را به سناریوی نبوی‌ای که ملاکی ترسیم کرده، می‌افزاید.

Much more needs to be added to the consideration of the truths that are conveyed by comparing the beginning of the Old Testament with the end of the Old Testament, and then comparing the beginning of the Bible with the end of the Bible. In Genesis we have the Creator, creation and the Sabbath that commemorates the creation. In Malachi we have the Sabbath commandment identified as the crisis issue that leads to the close of human probation and the seven last plagues, or as Malachi calls it, “the great and dreadful day of the Lord.” Elijah represents God’s people who present the third angel’s message to a dying world.

باید مطالب بسیار بیشتری به بررسیِ حقایقی افزوده شود که از مقایسهٔ آغاز عهد عتیق با پایان عهد عتیق، و سپس مقایسهٔ آغاز کتاب مقدس با پایان کتاب مقدس، به دست می‌آیند. در پیدایش، خالق، آفرینش و سبتی را داریم که یادآور آفرینش است. در ملاکی، فرمان سبت به‌عنوان مسئله‌ای بحرانی شناخته می‌شود که به پایان مهلت بشر و هفت بلای آخر می‌انجامد، یا چنان‌که ملاکی آن را می‌نامد، «روز بزرگ و هولناک خداوند». الیاس نماد قوم خداست؛ قومی که پیام فرشته سوم را به جهانی در حال مرگ اعلام می‌کنند.

“Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.

«امروز، در روح و قدرتِ ایلیا و یحییِ تعمید‌دهنده، فرستادگانی منصوب از سوی خدا توجهِ جهانی در آستانهٔ داوری را به رویدادهای خطیری که به زودی در ارتباط با ساعات پایانیِ دورهٔ مهلت و ظهورِ عیسی مسیح به عنوان پادشاهِ پادشاهان و خداوندِ خداوندان رخ خواهند داد، جلب می‌کنند.» پیامبران و پادشاهان، ۷۱۵، ۷۱۶.

The beginning of the Bible which is also the beginning of the Old Testament identifies the same story as the end of both Testaments, but each beginning and ending has its own truth to emphasize and contribute to the message. In Genesis the focus is on the activities of God, in Malachi the focus is on the message that warns of the coming crisis. The end of Revelation identifies the Alpha and Omega. In the first book of the New Testament, we read the following.

آغاز کتاب مقدس، که آغاز عهد عتیق نیز هست، همان داستانی را معرفی می‌کند که در پایان هر دو عهد مطرح است؛ با این حال هر آغاز و پایانی حقیقت ویژه‌ای برای تأکید دارد و به پیام می‌افزاید. در سفر پیدایش تمرکز بر کارهای خداست، و در ملاکی تمرکز بر پیامی است که از بحرانِ پیشِ رو هشدار می‌دهد. پایانِ کتاب مکاشفه الفا و امگا را معرفی می‌کند. در نخستین کتاب عهد جدید چنین می‌خوانیم.

The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham.

کتاب تبارنامهٔ عیسی مسیح، پسر داوود، پسر ابراهیم.

Abraham begat Isaac; and Isaac begat Jacob; and Jacob begat Judas and his brethren; And Judas begat Phares and Zara of Thamar; and Phares begat Esrom; and Esrom begat Aram; And Aram begat Aminadab; and Aminadab begat Naasson; and Naasson begat Salmon; And Salmon begat Booz of Rachab; and Booz begat Obed of Ruth; and Obed begat Jesse; And Jesse begat David the king; and David the king begat Solomon of her that had been the wife of Urias; And Solomon begat Roboam; and Roboam begat Abia; and Abia begat Asa; And Asa begat Josaphat; and Josaphat begat Joram; and Joram begat Ozias; And Ozias begat Joatham; and Joatham begat Achaz; and Achaz begat Ezekias; And Ezekias begat Manasses; and Manasses begat Amon; and Amon begat Josias; And Josias begat Jechonias and his brethren, about the time they were carried away to Babylon: And after they were brought to Babylon, Jechonias begat Salathiel; and Salathiel begat Zorobabel; And Zorobabel begat Abiud; and Abiud begat Eliakim; and Eliakim begat Azor; And Azor begat Sadoc; and Sadoc begat Achim; and Achim begat Eliud; And Eliud begat Eleazar; and Eleazar begat Matthan; and Matthan begat Jacob; And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ.

ابراهیم پدر اسحاق شد؛ و اسحاق پدر یعقوب شد؛ و یعقوب پدر یهودا و برادرانش شد؛ و یهودا از تامار، پدر فارص و زراح شد؛ و فارص پدر حصرون شد؛ و حصرون پدر آرام شد؛ و آرام پدر عمیناداب شد؛ و عمیناداب پدر نحشون شد؛ و نحشون پدر سلمون شد؛ و سلمون از راحاب، پدر بوعز شد؛ و بوعز از روت، پدر عوبید شد؛ و عوبید پدر یسی شد؛ و یسی پدر داودِ پادشاه شد؛ و داودِ پادشاه از زنی که زنِ اوریا بود، پدر سلیمان شد؛ و سلیمان پدر رحبعام شد؛ و رحبعام پدر ابیا شد؛ و ابیا پدر آسا شد؛ و آسا پدر یهوشافاط شد؛ و یهوشافاط پدر یورام شد؛ و یورام پدر عزیا شد؛ و عزیا پدر یوثام شد؛ و یوثام پدر آحاز شد؛ و آحاز پدر حزقیا شد؛ و حزقیا پدر منسی شد؛ و منسی پدر آمون شد؛ و آمون پدر یوشیا شد؛ و یوشیا پدر یکونیا و برادرانش شد، در زمانی که آنان به بابل تبعید شدند؛ و پس از آنکه به بابل برده شدند، یکونیا پدر شلتیئیل شد؛ و شلتیئیل پدر زروبابل شد؛ و زروبابل پدر ابیود شد؛ و ابیود پدر الیاقیم شد؛ و الیاقیم پدر آزور شد؛ و آزور پدر صدوق شد؛ و صدوق پدر آخیم شد؛ و آخیم پدر الیود شد؛ و الیود پدر الیعازر شد؛ و الیعازر پدر متان شد؛ و متان پدر یعقوب شد؛ و یعقوب پدر یوسف، شوهرِ مریم، شد که از او عیسی تولد یافت، که مسیح خوانده می‌شود.

So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations.

پس همهٔ نسل‌ها از ابراهیم تا داوود چهارده نسل است؛ و از داوود تا جلای بابل نیز چهارده نسل؛ و از جلای بابل تا مسیح چهارده نسل.

Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Then Joseph her husband, being a just man, and not willing to make her a publick example, was minded to put her away privily. But while he thought on these things, behold, the angel of the Lord appeared unto him in a dream, saying, Joseph, thou son of David, fear not to take unto thee Mary thy wife: for that which is conceived in her is of the Holy Ghost.

و اما ولادت عیسی مسیح چنین بود: هنگامی که مادرش مریم به یوسف نامزد شده بود، پیش از آنکه با هم زندگی زناشویی را آغاز کنند، مشخص شد که از روح‌القدس باردار است. آنگاه یوسف، شوهرش، چون مردی دادگر بود و نمی‌خواست او را در ملأ عام رسوا کند، بر آن شد که پنهانی از او جدا شود. اما هنگامی که به این امور می‌اندیشید، ناگاه فرشتهٔ خداوند در خواب بر او ظاهر شد و گفت: ای یوسف، پسر داوود، از گرفتن مریم، همسرت، مترس؛ زیرا آنچه در او بار گرفته، از روح‌القدس است.

And she shall bring forth a son, and thou shalt call his name JESUS: for he shall save his people from their sins. Now all this was done, that it might be fulfilled which was spoken of the Lord by the prophet, saying, Behold, a virgin shall be with child, and shall bring forth a son, and they shall call his name Emmanuel, which being interpreted is, God with us. Then Joseph being raised from sleep did as the angel of the Lord had bidden him, and took unto him his wife: And knew her not till she had brought forth her firstborn son: and he called his name JESUS. Matthew 1:1–25.

و او پسری خواهد زایید، و تو نام او را عیسی خواهی نهاد، زیرا او قوم خود را از گناهانشان نجات خواهد داد. و همۀ اینها واقع شد تا آنچه خداوند به‌وسیله نبی گفته بود، به انجام رسد که: اینک، باکره‌ای حامله خواهد شد و پسری خواهد زایید، و نام او را عمانوئیل خواهند نهاد، که تفسیرش این است: خدا با ما. آنگاه یوسف چون از خواب برخاست، همان‌گونه که فرشتۀ خداوند به او فرمان داده بود عمل کرد و زن خود را نزد خود آورد؛ و تا نخستین پسرش را نزایید، با او همبستر نشد؛ و نام او را عیسی نهاد. متی ۱:۱-۲۵.

The beginning of the New Testament agrees with the beginning and ending of the Old Testament and the ending of the New Testament for it emphasizes God’s creative power, for the power Christ employed to create all things in six days is the identical power He uses to “save his people from their sins.” The word Emmanuel, as the passage cites from the writings of Isaiah means “God with us.” He dwells within His people by combining His divinity with our humanity, and this was the very combination He accomplished when He was incarnated in Mary.

آغاز عهد جدید با آغاز و پایان عهد عتیق و نیز با پایان عهد جدید هماهنگ است، زیرا بر قدرت خلاقهٔ خدا تأکید می‌کند؛ چرا که همان قدرتی که مسیح برای آفریدن همه چیز در شش روز به کار برد، همان قدرتی است که او برای «نجات قوم خود از گناهانشان» به کار می‌برد. واژهٔ «عمانوئیل»، چنان‌که این بخش از نوشته‌های اشعیا نقل می‌کند، به معنای «خدا با ما» است. او با پیوند دادن الوهیت خود با انسانیت ما در درون قوم خود ساکن می‌شود، و این همان پیوندی بود که وقتی در مریم مجسم شد، تحقق یافت.

“Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.

هیچ چیز کمتر از اطاعتِ کامل نمی‌تواند معیارِ خواستۀ خدا را برآورده سازد. او خواسته‌های خود را مبهم وانگذاشته است. او جز آنچه برای هماهنگ ساختن انسان با خود ضروری است، فرمانی نداده است. ما باید گناهکاران را با الگوی شخصیتِ مطلوبِ او آشنا کنیم و آنان را به سوی مسیح هدایت کنیم؛ که تنها به فیضِ او می‌توان به این الگو دست یافت.

“The Savior took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” Ministry of Healing, 180.

منجی ناتوانی‌های بشریت را بر خود گرفت و زندگی عاری از گناهی را سپری کرد تا انسان‌ها بیم آن را نداشته باشند که به سبب ضعف طبیعت انسانی نمی‌توانند غلبه کنند. مسیح آمد تا ما را «شریکان طبیعت الهی» سازد، و زندگی او گواهی می‌دهد که بشریت، وقتی با الوهیت متحد می‌شود، مرتکب گناه نمی‌شود. Ministry of Healing, 180.

The beginning of the New Testament identifies where, when and why Jesus took upon himself our human nature. He did so to demonstrate that human power combined with divine power does not sin. Sin is the transgression of the law, which Malachi says we are to “remember.” John informs us that those who keep the law, and therefore those who are not sinning, can enter through heavenly gates. Matthew identifies that a sinner can overcome sin, just as Christ overcame. When we have Christ within us, (the hope of glory) we have the creative power that made the universe within us. This possibility was provided by Christ choosing to enter into the human family, and for the rest of eternity becoming not only the son of God but also the son of man.

آغاز عهد جدید مشخص می‌کند که عیسی کجا، چه زمانی و چرا طبیعت انسانی ما را بر خود گرفت. او چنین کرد تا نشان دهد که قدرت انسانی، هنگامی که با قدرت الهی همراه شود، گناه نمی‌کند. گناه، تعدی از شریعت است؛ همان شریعتی که ملاکی می‌گوید باید آن را «به یاد داشته باشیم». یوحنا به ما اطلاع می‌دهد که آنان که شریعت را نگاه می‌دارند، و بنابراین گناه نمی‌کنند، می‌توانند از دروازه‌های آسمانی وارد شوند. متی بیان می‌کند که گناهکار می‌تواند بر گناه غلبه کند؛ همان‌گونه که مسیح غلبه کرد. هنگامی که مسیح در درون ماست (امیدِ جلال)، نیروی آفرینشی‌ای را در خود داریم که جهان را آفرید. این امکان با انتخابِ مسیح برای ورود به خانوادهٔ انسانی فراهم شد، و او برای باقیِ ابدیت نه‌تنها پسر خدا بلکه پسر انسان نیز شد.

There is a special message of truth opened up to God’s people from the book of Revelation just before the close of human probation. That special message is also Malachi’s “Elijah message” that is proclaimed just before the “dreadful day of the Lord”.

پیام ویژه‌ای از حقیقت وجود دارد که از کتاب مکاشفه، درست پیش از پایان دوران مهلت بشر، برای قوم خدا گشوده می‌شود. این پیام ویژه همچنین همان «پیام الیاس» ملاکی است که درست پیش از «روز عظیم و هولناک خداوند» اعلام می‌شود.

At the beginning of both Testaments and the end of the New Testament we have specific attributes of God identified. In Genesis He is the Creator, and at the end of Revelation He is Alpha and Omega. At the beginning of the New Testament, He becomes the son of man. And with the end of the Old Testament, we find the principle which the messenger Elijah uses to accomplish the message he would proclaim as turning the hearts of the fathers unto the children and vice-versa.

در آغاز هر دو عهد و در پایان عهد جدید، ویژگی‌های مشخصی از خدا معرفی می‌شود. در سفر پیدایش او خالق است، و در پایان کتاب مکاشفه او آلفا و اومگا است. در آغاز عهد جدید، او پسر انسان می‌شود. و در پایان عهد عتیق، اصلی را می‌یابیم که پیام‌آور، ایلیا، برای تحقق پیامی که اعلام می‌کرد، یعنی بازگرداندن دل‌های پدران به سوی فرزندان و برعکس، به کار می‌گیرد.

The prophetic principle which Elijah applies to present his warning message is just what John was commanded to do in the Revelation. Elijah “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and John was told to write the things that then were and in so doing he would simultaneously be writing the things that would come. John was used to illustrate how the principle of alpha and omega operates in the prophetic Word, and Elijah will base his message upon the same principle. When we compare the beginning of the Bible with the end of the Bible, we are comparing Old with the New. A father is the beginning of his child and the child is the ending of the father. The one hundred and forty-four thousand are the final generation of Abraham’s children, and the history where God entered into covenant with Abraham typifies the history when God renews that covenant with the one hundred and forty-four thousand.

اصل نبوی که ایلیا برای ارائهٔ پیام هشدار خود به کار می‌گیرد، دقیقا همان است که به یوحنا در مکاشفه فرمان داده شد. ایلیا «دل پدران را به سوی فرزندان و دل فرزندان را به سوی پدران برخواهد گردانید»، و به یوحنا گفته شد آنچه را که در آن هنگام بود بنویسد و با این کار، همزمان آنچه را که خواهد آمد نیز بنویسد. یوحنا به کار گرفته شد تا نشان دهد اصل آلفا و امگا چگونه در کلام نبوی عمل می‌کند، و ایلیا نیز پیام خود را بر همان اصل استوار خواهد کرد. هنگامی که آغاز کتاب‌مقدس را با پایان آن مقایسه می‌کنیم، در واقع عهد قدیم را با عهد جدید مقایسه می‌کنیم. پدر آغازِ فرزند خویش است و فرزند پایانِ پدر. آن یکصد و چهل و چهار هزار، آخرین نسلِ فرزندانِ ابراهیم‌اند، و تاریخی که در آن خدا با ابراهیم عهد بست، نمونه‌ای است از تاریخی که خدا همان عهد را با آن یکصد و چهل و چهار هزار تن تجدید می‌کند.

Therefore it is of faith, that it might be by grace; to the end the promise might be sure to all the seed; not to that only which is of the law, but to that also which is of the faith of Abraham; who is the father of us all. Romans 4:16.

بنابراین از ایمان است تا به فیض باشد؛ تا وعده برای تمامی ذریّت یقینی گردد؛ نه تنها برای آنانی که از شریعت‌اند، بلکه برای آنانی نیز که از ایمانِ ابراهیم‌اند، که او پدرِ همهٔ ماست. رومیان ۴:۱۶.

The message of Elijah is representing the principle of alpha and omega, for the fathers are alpha and the children are omega. Elijah’s message would turn the hearts of the fathers to the children. Christ identified John the Baptist as Elijah and Ellen White identified William Miller as both Elijah and John the Baptist. The message of all of these representative men was represented as turning the hearts of the fathers to the children and vice-versa. That work represents the effect of the message in turning men’s hearts to their heavenly Father, but it means more, for it is a symbol of the work. In Bible prophecy symbols have more than one meaning and must be identified by context.

پیام ایلیا بیانگر اصل آلفا و امگا است، زیرا پدران آلفا و فرزندان امگا هستند. پیام ایلیا دل پدران را به سوی فرزندان برمی‌گرداند. مسیح یحییِ تعمیددهنده را ایلیا دانست و الن وایت ویلیام میلر را هم ایلیا و هم یحییِ تعمیددهنده معرفی کرد. پیام همه این مردانِ نماینده به صورت برگرداندن دل پدران به سوی فرزندان و برعکس بیان می‌شد. آن کار اثر پیام را در برگرداندن دل‌های مردمان به سوی پدر آسمانی‌شان نشان می‌دهد، اما معنای بیشتری دارد، زیرا نمادی از آن کار است. در نبوت‌های کتاب مقدس، نمادها بیش از یک معنا دارند و باید با توجه به سیاق تشخیص داده شوند.

“What was it that made John the Baptist great? He closed his mind to the mass of tradition presented by the teachers of the Jewish nation, and opened it to the wisdom which comes from above. Before his birth the Holy Spirit testified of John: ‘He shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost…. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord.’ Luke 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

«چه چیزی یوحنا تعمیددهنده را بزرگ کرد؟ او ذهن خود را بر انبوه سنت‌هایی که آموزگاران ملت یهود عرضه می‌کردند بست و آن را به روی حکمتی که از بالا می‌آید گشود. پیش از تولدش، روح‌القدس دربارهٔ یوحنا شهادت داد: ‘او در نظر خداوند بزرگ خواهد بود و نه شراب خواهد نوشید و نه مسکرات؛ و از روح‌القدس پر خواهد شد.... و بسیاری از فرزندان اسرائیل را به سوی خداوند، خدای ایشان، باز خواهد گردانید. و او پیشاپیش او در روح و قدرت ایلیا خواهد رفت تا دل‌های پدران را به سوی فرزندان برگرداند و نافرمانان را به حکمت عادلان؛ تا برای خداوند قومی مهیا سازد.’ لوقا ۱:۱۵–۱۷.» توصیه‌ها به والدین، معلمان و دانش‌آموزان، ۴۴۵.

The message is designed that those who choose to hear will turn their hearts unto the Heavenly Father, yet the primary prophetic principle that will be used to convey the warning message will be that Christ is the Alpha and Omega, the first and the last, the beginning and ending. The Elijah message is based upon the presentation of God’s prophetic Word from the perspective that Jesus Christ is the Word of God, and the rules that govern the Bible are also attributes of His character.

این پیام به‌گونه‌ای طراحی شده است که کسانی که شنیدن را برمی‌گزینند دل‌های خود را به سوی پدر آسمانی بازگردانند؛ با این حال، اصل نبویِ اصلی که برای انتقال پیام هشدار به کار خواهد رفت این است که مسیح آلفا و امگا، اول و آخر، ابتدا و انتهاست. پیام ایلیا بر ارائهٔ کلام نبویِ خدا استوار است، از این منظر که عیسی مسیح کلمهٔ خداست، و قوانینی که بر کتاب مقدس حاکم‌اند نیز از صفات شخصیت او هستند.

“The law of God is as sacred as God Himself. It is a revelation of His will, a transcript of His character, the expression of divine love and wisdom. The harmony of creation depends upon the perfect conformity of all beings, of everything, animate and inanimate, to the law of the Creator. God has ordained laws for the government, not only of living beings, but of all the operations of nature. Everything is under fixed laws, which cannot be disregarded. But while everything in nature is governed by natural laws, man alone, of all that inhabits the earth, is amenable to moral law. To man, the crowning work of creation, God has given power to understand His requirements, to comprehend the justice and beneficence of His law, and its sacred claims upon him; and of man unswerving obedience is required.” Patriarchs and Prophets, 53.

«قانونِ خدا به همان اندازه مقدّس است که خودِ خداست. این قانون مکاشفه‌ای از ارادهٔ او، رونوشتی از سرشتِ او، و بیانِ محبت و حکمتِ الهی است. هماهنگیِ آفرینش وابسته است به انطباقِ کاملِ همهٔ موجودات—هر چه جاندار و بی‌جان—با قانونِ خالق. خدا قوانینی را برای ادارهٔ نه تنها موجوداتِ زنده، بلکه برای همهٔ فرایندهای طبیعت مقرّر کرده است. همه‌چیز تحتِ قوانینی ثابت است که نمی‌توان آنها را نادیده گرفت. اما در حالی که هر آنچه در طبیعت است تحتِ حاکمیتِ قوانینِ طبیعی است، تنها انسان، از میانِ همهٔ ساکنانِ زمین، مشمولِ قانونِ اخلاقی است. به انسان، اوجِ آفرینش، خدا توانایی داده است تا خواسته‌های او را دریابد، عدالت و نیکوییِ قانونش و حقوقِ مقدّسی را که آن بر عهدهٔ او می‌نهد درک کند؛ و از انسان اطاعتِ بی‌تزلزل خواسته می‌شود.» پدران و پیامبران، ۵۳.

Everything (and this would include the Bible, for the Bible is something and if it is something, then it is part of everything) is under fixed laws. The Bible has fixed laws or rules that govern its correct interpretation. One of those rules is that the Bible identifies the end of a thing with the beginning of a thing. Jesus is the Word of God, and He is the first and the last, and it’s a “fixed law” and an attribute of His character.

همه‌چیز (و این شامل کتاب مقدس هم می‌شود، چون کتاب مقدس چیزی است و اگر چیزی باشد، پس بخشی از همه‌چیز است) تحت قوانین ثابتی قرار دارد. کتاب مقدس قوانین یا قواعد ثابتی دارد که بر تفسیر صحیح آن حاکم‌اند. یکی از آن قواعد این است که کتاب مقدس پایان یک چیز را با آغاز همان چیز یکی می‌گیرد. عیسی کلامِ خداست و او اول و آخر است، و این یک «قانون ثابت» و از ویژگی‌های شخصیتِ اوست.

We used this introduction of Elijah to show that the beginning and ending of both the Old and New Testaments agree. The ending of the Bible, which is also the end of the book of Revelation also agrees with the beginning of Revelation. Five witnesses to the same truths based upon the principle which is an attribute of God’s character that God’s Word always illustrates the end of a thing with the beginning of that thing. This reality is part of what it means that Jesus Christ is the Alpha and Omega.

ما از این معرفیِ الیاس استفاده کردیم تا نشان دهیم که آغاز و پایانِ هر دو، عهد عتیق و عهد جدید، با هم هماهنگ‌اند. پایانِ کتاب مقدس که همان پایانِ کتاب مکاشفه است، با آغازِ مکاشفه نیز هماهنگ است. برای همین حقایق پنج شاهد وجود دارند که بر اصلی استوارند که صفتی از ذاتِ خداست: اینکه کلامِ خدا همواره پایانِ هر چیز را با آغازِ همان چیز نشان می‌دهد. این واقعیت بخشی از معنای این است که عیسی مسیح آلفا و امگا است.

“To the apostle John on the isle of Patmos were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. Subjects of intense interest and vast importance were presented to him in figures and symbols, that the people of God might become intelligent concerning the perils and conflicts before them. The history of the Christian world to the very close of time was revealed to John. With great clearness he saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing message which is to ripen the harvest of earth, either as sheaves for the heavenly garner, or as fagots for the fires of the last day.

در جزیرهٔ پاتموس برای رسول یوحنا صحنه‌هایی ژرف و شورانگیز از تجربهٔ کلیسا گشوده شد. موضوعاتی بس پرکشش و بسیار مهم در قالب تمثیل‌ها و نمادها بر او عرضه شد تا قوم خدا نسبت به خطرها و نبردهای پیشِ رو بصیرت یابند. تاریخ جهان مسیحی تا خودِ پایانِ زمان بر یوحنا مکشوف شد. او با وضوحی بسیار، جایگاه، خطرها، کشمکش‌ها و رهایی نهایی قوم خدا را دید. او پیام پایانی را ثبت می‌کند؛ پیامی که محصول زمین را به کمال می‌رساند: یا به صورت خوشه‌هایی برای انبار آسمانی، یا به شکل هیزم‌هایی برای آتش‌های روز واپسین.

“In vision John beheld the trials which God’s people would endure for the truth’s sake. He saw their unyielding firmness in obeying the commandments of God, in the face of the oppressive powers that sought to force them into disobedience, and he saw their final triumph over the beast and his image.

یوحنا در رؤیا مصائبی را دید که قوم خدا به خاطر حقیقت متحمل خواهند شد. او استواری تزلزل‌ناپذیر آنان را در اطاعت از فرمان‌های خدا، در برابر قدرت‌های ستمگری که می‌کوشیدند آنان را به نافرمانی وادارند، و پیروزی نهایی آنان را بر وحش و تصویر او دید.

“Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

در قالب نمادهایِ یک اژدهای بزرگِ سرخ، وحشِ پلنگ‌گونه، و وحش با شاخ‌هایی مانندِ شاخ‌های بره، حکومت‌های زمینی که به‌ویژه به لگدمال کردن شریعت خدا و آزار رساندن به قوم او می‌پرداختند، به یوحنا نشان داده شدند. این جنگ تا پایان زمان ادامه دارد. قوم خدا، که با زنی مقدس و فرزندانش نمادپردازی شده بودند، به‌عنوان اقلیتی بسیار اندک معرفی شدند. در ایام آخر تنها باقیمانده‌ای هنوز وجود داشت. یوحنا دربارهٔ اینان چنین می‌گوید: «آنان که احکام خدا را نگاه می‌دارند و شهادت عیسی مسیح را دارند.»

“Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.

شیطان از طریق بت‌پرستی، و سپس از طریق نهاد پاپی، طی قرن‌های متمادی قدرت خود را به کار گرفت تا شاهدان وفادار خدا را از روی زمین محو کند. بت‌پرستان و پاپی‌ها به همان روحِ اژدها برانگیخته می‌شدند؛ تنها تفاوتشان این بود که نهاد پاپی، با تظاهر به خدمت به خدا، دشمنی خطرناک‌تر و بی‌رحم‌تر بود. شیطان با واسطهٔ کاتولیکِ رومی جهان را به اسارت درآورد. کلیسای مدعیِ تعلق به خدا به صفوف این فریب کشانده شد، و بیش از هزار سال قوم خدا زیر خشم اژدها رنج کشید. و چون نهاد پاپی، از نیرو تهی شده، ناگزیر گشت از آزار دست بردارد، یوحنا قدرتی نو را دید که سر برمی‌آید تا پژواک صدای اژدها باشد و همان کارِ بی‌رحمانه و کفرآمیز را پیش ببرد. این قدرت، آخرینی که بناست بر ضد کلیسا و شریعت خدا جنگ کند، با جانوری دارای شاخ‌هایی چون بره نمادین شده بود. جانورانِ پیش از آن از دریا برخاسته بودند، اما این یکی از زمین برآمد، که نمایانگر ظهور مسالمت‌آمیز ملتی است که این جانور نماد آن به‌شمار می‌آید. «دو شاخ مانند بره» به‌خوبی خوی‌و‌خصلت حکومت ایالات متحده را بازمی‌نماید؛ چنان‌که در دو اصل بنیادینش، جمهوریت و پروتستانتیسم، بیان شده است. این اصول راز قدرت و شکوفایی ما به‌عنوان یک ملت‌اند. آنان که نخستین‌بار در سواحل آمریکا پناه یافتند، شادمان بودند که به سرزمینی رسیده‌اند عاری از ادعاهای متکبرانهٔ نظام پاپی و استبداد سلطنتی. آنان عزم کردند حکومتی را بر بنیاد گستردهٔ آزادی‌های مدنی و دینی بنا نهند.

“But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that ‘he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.’ Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.

اما ترسیم قاطع قلم نبوت از دگرگونی‌ای در این منظره آرام پرده برمی‌دارد. وحشی که شاخ‌هایی چون بره دارد، با آواز اژدها سخن می‌گوید و «تمام قدرت وحش نخستین را در حضور او به کار می‌گیرد». نبوت اعلام می‌کند که او به ساکنان زمین خواهد گفت که برای آن وحش تمثالی بسازند، و اینکه «همگان را، چه خرد و چه بزرگ، چه ثروتمند و چه فقیر، چه آزاد و چه برده، وادارد تا بر دست راست یا بر پیشانیِ خود نشانی دریافت کنند؛ و اینکه هیچ‌کس نتواند بخرد یا بفروشد، مگر آن که آن نشان، یا نامِ وحش، یا عددِ نامِ او را داشته باشد». بدین‌سان پروتستانتیسم در پیِ پاپی‌گری گام می‌نهد.

“It is at this time that the third angel is seen flying in the midst of heaven, proclaiming: ‘If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, the same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of His indignation.’ ‘Here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ In marked contrast to the world stands the little company who will not swerve from their allegiance to God. These are they of whom Isaiah speaks as repairing the breach which had been made in the law of God, they who are building the old waste places, raising up the foundation of many generations.

در همین زمان است که فرشتهٔ سوم دیده می‌شود که در میانهٔ آسمان در پرواز است و اعلام می‌کند: «اگر کسی وحش و تمثال او را بپرستد و نشان او را بر پیشانی یا بر دست خود بگیرد، همان از شرابِ خشمِ خدا خواهد نوشید، شرابی بی‌اختلاط که در جامِ غضبِ او ریخته شده است.» «اینجا آنان‌اند که احکامِ خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند.» در تقابلی آشکار با جهان، جماعتِ اندکی ایستاده‌اند که از وفاداری خود به خدا منحرف نمی‌شوند. اینان همان‌اند که اشعیا از ایشان سخن می‌گوید؛ آنان که رخنه‌ای را که در شریعتِ خدا پدید آمده بود ترمیم می‌کنند، آنان که ویرانه‌های دیرین را بنا می‌نهند و بنیادِ بسیاری از نسل‌ها را برپا می‌دارند.

“The most solemn warning and the most awful threatening ever addressed to mortals is that contained in the third angel’s message. The sin that calls down the wrath of God unmixed with mercy must be of the most heinous character. Is the world to be left in darkness as to the nature of this sin?—Most assuredly not. God does not deal thus with His creatures. His wrath is never visited upon sins of ignorance. Before His judgments are brought upon the earth, the light in regard to this sin must be presented to the world, that man may know why these judgments are to be inflicted, and may have opportunity to escape them.

خطیرترین هشدار و هولناک‌ترین تهدیدی که تاکنون خطاب به آدمیان شده، در پیام فرشتهٔ سوم نهفته است. گناهی که خشمِ بی‌آمیخته با رحمتِ خدا را فرود می‌آورد، ناگزیر از شنیع‌ترین نوع است. آیا جهان باید نسبت به ماهیت این گناه در تاریکی رها شود؟—به‌هیچ‌وجه. خدا با مخلوقات خویش چنین رفتار نمی‌کند. خشم او هرگز بر گناهان ناشی از نادانی نازل نمی‌شود. پیش از آنکه داوری‌های او بر زمین نازل شود، باید نورِ مربوط به این گناه به جهان ارائه گردد تا انسان بداند چرا این داوری‌ها قرار است اعمال گردند و فرصتی بیابد تا از آنها بگریزد.

“The message containing this warning is the last to be proclaimed before the revelation of the Son of man. The signs which He Himself has given declare His coming to be near at hand. For well-nigh forty years has the message of the third angel been sounding. In the issue of the great contest two parties are developed, those who ‘worship the beast and his image,’ and receive his mark, and those who receive ‘the seal of the living God,’ who have the Father’s name written in their foreheads. This is not a visible mark. The time has come when all who have an interest in their soul’s salvation should earnestly and solemnly inquire, What is the seal of God? and what is the mark of the beast? How can we avoid receiving it?

پیامی که این هشدار را در بر دارد، آخرین پیامی است که پیش از ظهور پسرِ انسان اعلام می‌شود. نشانه‌هایی که خود او داده است اعلام می‌کنند که آمدنش بسیار نزدیک است. نزدیک به چهل سال است که پیام فرشتهٔ سوم طنین‌انداز بوده است. در نتیجهٔ نبرد عظیم دو گروه شکل می‌گیرند: کسانی که «وحش و تصویر او را پرستش می‌کنند» و نشان او را می‌پذیرند، و کسانی که «مُهر خدای زنده» را دریافت می‌کنند، آنان که نام پدر بر پیشانی‌هایشان نوشته شده است. این نشان ظاهری نیست. اکنون زمان آن رسیده است که همهٔ کسانی که به نجات جان خود علاقه‌مندند با جدیت و وقار بپرسند: مُهر خدا چیست؟ و نشانِ وحش چیست؟ چگونه می‌توانیم از دریافت آن پرهیز کنیم؟

“The seal of God, the token or sign of His authority, is found in the fourth commandment. This is the only precept of the Decalogue that points to God as the Creator of the heavens and the earth, and clearly distinguishes the true God from all false gods. Throughout the Scriptures the fact of God’s creative power is cited as proof that He is above all heathen deities.

مُهر خدا، یعنی نشانه یا علامت اقتدار او، در فرمان چهارم یافت می‌شود. این تنها فرمان از ده فرمان است که به خدا به‌عنوان آفریننده آسمان‌ها و زمین اشاره می‌کند و به‌روشنی خدای حقیقی را از همه خدایان دروغین متمایز می‌سازد. در سراسر کتاب مقدس، واقعیت قدرت آفرینشگر خدا به‌عنوان دلیلی آورده می‌شود که او برتر از همه خدایان بت‌پرستان است.

“The Sabbath enjoined by the fourth commandment was instituted to commemorate the work of creation, thus to keep the minds of men ever directed to the true and living God. Had the Sabbath always been kept, there would never have been an idolater, an atheist, or an infidel. The sacred observance of God”s holy day would have led the minds of men to their Creator. The things of nature would have brought Him to their remembrance, and they would have borne witness to His power and His love. The Sabbath of the fourth commandment is the seal of the living God. It points to God as the Creator, and is the sign of His rightful authority over the beings He has made.

سبتی که در فرمان چهارم بدان امر شده است، برای یادبودِ کارِ آفرینش برقرار شد تا ذهن‌های آدمیان همواره به خدای حقیقی و زنده معطوف بماند. اگر سبت همیشه نگاه داشته می‌شد، هرگز بت‌پرست، خداناباور یا بی‌ایمانی وجود نمی‌داشت. پایبندی مقدس به روز مقدس خدا ذهن‌های آدمیان را به سوی آفریننده‌شان رهنمون می‌کرد. پدیده‌های طبیعت او را به یادشان می‌آوردند و بر قدرت و محبتش شهادت می‌دادند. سبتِ فرمانِ چهارم مهرِ خدای زنده است. این، خدا را به‌عنوان آفریننده نشان می‌دهد و نشانه اقتدارِ به‌حقِ او بر مخلوقاتی است که آفریده است.

“What, then, is the mark of the beast, if it is not the spurious sabbath which the world has accepted in the place of the true?

پس نشانِ وحش چیست، اگر همان سبتِ ساختگی نیست که جهان به جای سبتِ راستین پذیرفته است؟

“The prophetic declaration that the Papacy was to exalt itself above all that is called God, or that is worshiped, has been strikingly fulfilled in the changing of the Sabbath from the seventh to the first day of the week. Wherever the papal Sabbath is honored in preference to the Sabbath of God, there the man of sin is exalted above the Creator of heaven and earth.

بیانِ نبوی مبنی بر اینکه پاپیّت خود را برتر از هر آنچه خدا نامیده می‌شود یا پرستیده می‌شود برافرازد، به‌طرزی چشمگیر در تغییر سبت از روز هفتم به روز نخست هفته تحقق یافته است. هر جا که سبتِ پاپی بر سبتِ خدا ترجیح داده و حرمت گذاشته می‌شود، در آنجا مردِ گناه فراتر از آفرینندهٔ آسمان و زمین بزرگ داشته می‌شود.

“Those who assert that Christ changed the Sabbath are directly contradicting His own words. In His Sermon on the Mount He declared: ‘Think not that I am come to destroy the law, or the prophets; I am not come to destroy, but to fulfil. For verily I say unto you, Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in nowise pass from the law, till all be fulfilled. Whosoever, therefore shall break one of these least commandments, and shall teach men so, he shall be called the least in the kingdom of heaven; but whosoever shall do and teach them, the same shall be called great in the kingdom of heaven.’

کسانی که ادعا می‌کنند مسیح سبت را تغییر داده است، مستقیماً با سخنان خودِ او در تضادند. او در موعظه بر کوه اعلام کرد: «گمان مبرید که آمده‌ام تا شریعت یا پیامبران را باطل سازم؛ نیامده‌ام تا باطل کنم، بلکه تا تمام کنم. زیرا به‌راستی به شما می‌گویم، تا آسمان و زمین زایل نشوند، کوچک‌ترین حرف یا نشانه‌ای از شریعت هرگز نخواهد گذشت تا همه به انجام رسد. پس هر که یکی از این کوچک‌ترین احکام را بشکند و مردم را چنین تعلیم دهد، در پادشاهی آسمان کوچک‌ترین خوانده خواهد شد؛ اما هر که آن‌ها را به‌جا آورد و تعلیم دهد، همان در پادشاهی آسمان بزرگ خوانده خواهد شد.»

“Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of this church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman Church has not relinquished her claim to infallibility, and when the world and the Protestant churches accept the spurious sabbath of her creating, they virtually acknowledge her claim. They may cite the authority of the apostles and fathers in defense of this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.” Signs of the Times, November 1, 1899.

کاتولیک‌های رومی اذعان می‌کنند که تغییر در سبت به‌وسیلهٔ کلیسای آنان انجام شده است، و همین تغییر را به‌عنوان دلیلی بر عالی‌ترین اقتدار این کلیسا ذکر می‌کنند. آنان اعلام می‌کنند که پروتستان‌ها با نگاه‌داشتن روز نخستِ هفته به‌عنوان روز سبت، قدرت این کلیسا را برای قانون‌گذاری در امور الهی به رسمیت می‌شناسند. کلیسای روم از ادعای خطاناپذیری خود دست نکشیده است، و هنگامی که جهان و کلیساهای پروتستان سبتِ جعلیِ ساختهٔ او را می‌پذیرند، عملاً ادعایش را تصدیق می‌کنند. شاید برای دفاع از این تغییر به مرجعیتِ رسولان و آباء استناد کنند، اما مغالطهٔ استدلالشان به‌سادگی آشکار می‌شود. پاپیست آن‌قدر تیزبین است که می‌بیند پروتستان‌ها خود را فریب می‌دهند و با میلِ خود چشمانشان را بر حقایقِ این قضیه می‌بندند. هرچه نهادِ یکشنبه مقبولیت بیشتری پیدا کند، او شادمان می‌شود، با این اطمینان که سرانجام تمام جهانِ پروتستان را زیر پرچمِ روم خواهد آورد. نشانه‌های زمان‌ها، ۱ نوامبر ۱۸۹۹.