ایلیا - شمارهٔ دو

هزاران نفر هدایت شدند تا حقیقتی را که ویلیام میلر موعظه می‌کرد بپذیرند، و خادمان خدا در روح و قدرتِ ایلیا برخیزانده شدند تا پیام را اعلام کنند. همچون یحیی، پیشاهنگِ عیسی، کسانی که این پیامِ خطیر را موعظه می‌کردند خود را ناگزیر می‌دیدند که تبر را بر ریشهٔ درخت بگذارند و مردم را فراخوانند تا میوه‌هایی شایستهٔ توبه بیاورند. شهادت آنان چنان بود که کلیساها را بیدار سازد و به‌گونه‌ای نیرومند بر آنان اثر بگذارد و ماهیتِ واقعی‌شان را آشکار کند. و چون هشدارِ خطیر برای گریختن از خشمِ آینده طنین‌انداز شد، بسیاری از کسانی که به کلیساها پیوسته بودند، پیامِ شفابخش را پذیرفتند؛ پس‌رفت‌های خود را دیدند و با اشک‌های تلخِ توبه و رنجِ عمیقِ جان، خود را در برابر خدا فروتن ساختند. و چون روحِ خدا بر آنان قرار گرفت، به طنین‌انداختنِ این ندا یاری رساندند: «از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعتِ داوریِ او فرا رسیده است.» نوشته‌های نخستین، ۲۳۳.

صدای یوحنا چون شیپور برکشیده شد. مأموریت او این بود: «قوم مرا از عصیان‌شان و خاندان یعقوب را از گناهان‌شان آگاه ساز» (اشعیا ۵۸:۱). او هیچ‌گونه تحصیلاتِ بشری کسب نکرده بود. خدا و طبیعت آموزگاران او بودند. اما لازم بود کسی پیشاپیشِ مسیح راه را آماده سازد؛ کسی آن‌قدر جسور که صدای خود را همچون پیامبران روزگارِ کهن به گوش برساند و آن قومِ منحط را به توبه فراخوانَد. پیام‌های برگزیده، کتاب ۲، ۱۴۸.

هرگز مانند همین زمان، نیاز به هشدارها و توبیخ‌های امینانه و برخوردی دقیق و صریح بیشتر نبوده است. شیطان با قدرتی عظیم فرود آمده است، زیرا می‌داند که وقتش کوتاه است. او جهان را با افسانه‌های دلپسند غرق می‌کند، و قوم خدا دوست دارند سخنان نرم و خوشایند به آنان گفته شود. گناه و شرارت منفور شمرده نمی‌شوند. به من نشان داده شد که قوم خدا باید تلاش‌هایی استوارتر و مصمم‌تر به کار بندند تا تاریکیِ در حال هجوم را عقب برانند. کار موشکافانهٔ روح خدا اکنون بیش از هر زمان دیگر مورد نیاز است. بلاهت باید از خود تکانده شود. باید از رخوتی که اگر در برابرش مقاومت نکنیم به هلاکت ما خواهد انجامید، بیدار شویم. شیطان نفوذی نیرومند و مسلط بر اذهان دارد. واعظان و مردم در خطر آن‌اند که در جانب قدرت‌های تاریکی قرار گیرند. اکنون چیزی به نام موضع بی‌طرف وجود ندارد. همهٔ ما یا قاطعانه جانب حق را می‌گیریم یا قاطعانه با باطل هستیم. مسیح فرمود: «هر که با من نیست بر ضد من است؛ و هر که با من جمع نمی‌کند، پراکنده می‌سازد.» شهادات، جلد ۳، صفحه ۳۲۷.

حقیقت، همان‌گونه که در عیسی است و او آن را زمانی که ابرِ نرم و پُرپُشت او را در بر گرفته بود اعلام کرد، در همین روزگارِ ما نیز راستی و حقیقت است و به همان یقینی ذهنِ پذیرنده را دگرگون خواهد ساخت که در گذشته اذهان را دگرگون ساخته است. مسیح فرموده است: «اگر به موسی و پیامبران گوش ندهند، حتی اگر کسی از مردگان برخیزد نیز قانع نخواهند شد.» (لوقا ۱۶:۳۱).

به‌عنوان یک قوم، باید زیر هدایتِ حاکمِ روح‌القدس، راهِ خداوند را برای گسترش انجیل در پاکیِ آن آماده کنیم. نهرِ آبِ حیات در مسیرِ خود باید عمیق‌تر و پهن‌تر شود. در همهٔ عرصه‌ها، نزدیک و دور، مردمان از پشتِ گاوآهن، و نیز از پیشه‌های رایجِ بازرگانی و کسب‌وکار که عمدتاً ذهن را به خود مشغول می‌سازند، فراخوانده خواهند شد و در پیوند با مردانی که تجربه داشته‌اند—مردانی که حقیقت را می‌فهمند—تعلیم خواهند دید. از طریق شگفت‌انگیزترین کارهای خدا، کوه‌های مشکلات برداشته شده و به دریا افکنده خواهند شد. بیایید همچون آنان که فضیلتِ حقیقت را چنان‌که در عیسی است آزموده‌اند، به کار و تلاش بپردازیم.

قرار است در این دوره رشته‌ای از رویدادها رخ دهد که آشکار خواهد کرد که خداوند بر اوضاع مسلط است. حقیقت با زبانی روشن و بی‌ابهام اعلام خواهد شد. کسانی که حقیقت را موعظه می‌کنند خواهند کوشید حقیقت را با زندگی‌ای منظم و گفتاری خداپسندانه نشان دهند. و چون چنین کنند، در دفاع از حقیقت نیرومند خواهند شد و آن را به همان شیوه‌ی استوار به کار خواهند بست که خدا برای آن مقرر کرده است.

«وقتی مردانی که حقیقت را شناخته و تعلیم داده‌اند، به فهم انسانی روی می‌آورند و به ذهن‌های فریب‌خورده خوراکی از افسانه‌های ساختهٔ خود می‌خورانند، وقت آن رسیده است که آنان که زمانی در خدمت بشارتی کار می‌کردند اما به مدیریت رستوران‌ها، فروشگاه‌های مواد غذایی و دیگر رشته‌های بازرگانی کشیده شده‌اند، به صف بیایند، کتاب‌مقدس خود را با جدیت مطالعه کنند و با کلام خدا در دست، حقیقت کتاب‌مقدس، یعنی غذای روحانی را، با همکاری فرشتگان آسمانی، توزیع کنند. این خدمت اکنون به‌شدت خواستارِ کارگرانی است که از سوی خدا منصوب شده‌اند. آنگاه قادر مطلق به کوه‌های مشکلات خواهد گفت: کنده شو و به دریا افکنده شو.» مجموعه پالسن، ۷۳، ۷۴.

کارِ یحییِ تعمیددهنده و کارِ کسانی که در ایامِ آخر با روح و قدرتِ ایلیا بیرون می‌روند تا مردم را از بی‌تفاوتی‌شان بیدار کنند، در بسیاری جهات یکسان است. کارِ او نمونهٔ کاری است که باید در این عصر انجام شود. مسیح بارِ دوم خواهد آمد تا جهان را به عدالت داوری کند. فرستادگانِ خدا که حاملِ آخرین پیامِ هشدار برای جهان‌اند، باید راه را برای بازگشتِ دومِ مسیح آماده کنند، چنان‌که یحیی راه را برای آمدنِ نخستینِ او آماده کرد. در این کارِ آماده‌سازی، «هر دره‌ای بلند خواهد شد، و هر کوهی پست خواهد شد؛ و آنچه کج است راست خواهد شد، و جاهای ناهموار هموار خواهد شد»، زیرا تاریخ قرار است تکرار شود، و بار دیگر «جلالِ خداوند آشکار خواهد شد، و همهٔ بشر با هم آن را خواهند دید؛ زیرا دهانِ خداوند چنین گفته است.» Southern Watchman, March 21, 1905.

آوازِ کسی که در بیابان فریاد می‌زند: راهِ خداوند را مهیا کنید؛ در صحرا برای خدای ما شاهراهی راست بسازید. هر دره‌ای برافراشته خواهد شد، و هر کوه و تپه‌ای پست خواهد شد؛ کج‌ها راست خواهد شد، و جاهای ناهموار هموار خواهد شد. و جلالِ خداوند آشکار خواهد شد، و تمامی بشر با هم آن را خواهند دید؛ زیرا که دهانِ خداوند چنین گفته است. اشعیا ۴۰:۳-۵

و این است شهادتِ یوحنا، هنگامی که یهودیان از اورشلیم کاهنان و لاویان را نزد او فرستادند تا از او بپرسند: «تو که هستی؟» و او اقرار کرد و انکار ننمود، بلکه اقرار کرد: «من مسیح نیستم.» از او پرسیدند: «پس چه؟ آیا تو ایلیا هستی؟» گفت: «من نیستم.» «آیا آن نبی هستی؟» پاسخ داد: «نه.» آنگاه به او گفتند: «پس تو کیستی تا برای کسانی که ما را فرستاده‌اند پاسخی بدهیم؟ دربارهٔ خود چه می‌گویی؟» گفت: «من آوازِ ندا کننده‌ای هستم در بیابان: راهِ خداوند را راست کنید، چنان‌که نبیِ اشعیا گفت.» یوحنا ۱:۱۹-۲۳.

پیشگویی باید به انجام برسد. خداوند می‌گوید: «اینک، پیش از آمدن روز بزرگ و هولناک خداوند، ایلیای نبی را نزد شما خواهم فرستاد.» کسی قرار است در روح و قدرتِ ایلیا بیاید، [به پیوست مراجعه کنید.] و چون ظاهر شود، مردم ممکن است بگویند: «تو بیش از حد جدی هستی، کتاب مقدس را به شیوه درست تفسیر نمی‌کنی. بگذار به تو بگویم چگونه باید پیامت را تعلیم بدهی.»

بسیارند کسانی که نمی‌توانند میان کار خدا و کار انسان تمایز قائل شوند. من حقیقت را همان‌گونه که خدا به من می‌بخشد خواهم گفت و اکنون می‌گویم: اگر همچنان عیب‌جویی کنید و روحِ اختلاف داشته باشید، هرگز حقیقت را نخواهید شناخت. عیسی به شاگردانش گفت: «هنوز سخنان بسیاری دارم که به شما بگویم، اما اکنون تحملش را ندارید.» آنان در وضعیتی نبودند که امور مقدس و جاودان را درک کنند؛ اما عیسی وعده داد که تسلی‌دهنده را بفرستد، که همه چیز را به آنان تعلیم دهد و هرآنچه او به ایشان گفته بود به یادشان بیاورد.

ای برادران، نباید اتکای خود را بر انسان قرار دهیم. «از انسان، که نفسش در بینی اوست، دست بردارید؛ زیرا او چه ارزشی دارد؟» شما باید جان‌های درماندهٔ خود را به عیسی بیاویزید. شایستهٔ ما نیست که از چشمهٔ دره بنوشیم، وقتی که در کوه چشمه‌ای هست. بگذارید جویبارهای پایین را ترک کنیم؛ به چشمه‌های بلند بیاییم. اگر نکته‌ای از حقیقت هست که آن را درنمی‌یابید یا بر سر آن هم‌نظر نیستید، تحقیق کنید، آیه را با آیه بسنجید، و چاهِ حقیقت را در معدنِ کلامِ خدا ژرف فرو ببرید. باید خودتان و آراءتان را بر مذبح خدا بگذارید، تصوراتِ قبلیِ خود را کنار بگذارید، و بگذارید روحِ آسمان به تمامیِ حقیقت هدایت کند. Testimonies to Ministers، ۴۷۵، ۴۷۶.

کسی باید در روح و قدرت ایلیا بیاید: برخی این سخنان را به اشتباه به فردی اطلاق کرده‌اند که گمان می‌رفت پس از زندگی و خدمت خانم وایت با پیامی نبوی ظاهر شود. سه پاراگرافی که این مقاله با عنوان «بگذار آسمان راهنمایی کند» را تشکیل می‌دهد، تنها بخش کوچکی از سخنرانی‌ای است که الن وایت صبح ۲۹ ژانویهٔ ۱۸۹۰ در بتل کریک، میشیگان، ایراد کرد. چون این مطلب در شمارهٔ ۱۸ فوریهٔ ۱۸۹۰ نشریه Review and Herald منتشر شد، عنوان «چگونه با یک نکتهٔ مورد مناقشه در آموزه روبه‌رو شویم» را بر خود داشت. گزیده‌های دیگری که از این مقاله گرفته شده و عمدتاً برای تکمیل برخی صفحات این مجلد به کار رفته است، در صفحات ۲۳، ۱۰۴، ۱۱۱، ۱۱۹، ۱۵۸، ۲۷۸ و ۳۸۶ یافت می‌شوند. این مقاله به‌طور کامل در «پیام‌های برگزیده»، جلد ۱، صفحات ۴۰۶ تا ۴۱۶ بازنشر شده است و بخشی که گزیده‌ای با عنوان «بگذار آسمان راهنمایی کند» را تشکیل می‌دهد، در صفحات ۴۱۲ و ۴۱۳ آمده است. وقتی مقاله به‌طور کامل خوانده شود، آشکار می‌گردد که الن وایت در این اظهارنظر—که اندکی بیش از یک سال پس از کنفرانس مینیاپولیس برای گروهی در بتل کریک بیان شد—دربارهٔ خدمت خود سخن می‌گفت. برخی نسبت به کار او منتقد شده بودند. توجه کنید که الن وایت در پاراگرافِ پیش از آنچه در این مجلد در صفحهٔ ۴۷۵ آمده است، می‌گوید:

«باید به وضعیتی برسیم که هر اختلافی محو شود. اگر فکر کنم نوری دارم، وظیفه‌ام این است که آن را عرضه کنم. فرض کنید دربارهٔ پیامی که خداوند می‌خواهد من به مردم بدهم با دیگران مشورت کنم؛ شاید در بسته شود و نور به کسانی که خدا آن را برایشان فرستاده است نرسد. وقتی عیسی سوار وارد اورشلیم شد، «تمام جماعت شاگردان آغاز کردند به شادی کردن و برای همهٔ کارهای عظیمی که دیده بودند با صدای بلند خدا را ستودند و می‌گفتند: مبارک باد پادشاهی که به نام خداوند می‌آید! سلامتی در آسمان و جلال در اعلی! و برخی از فریسیان از میان جمعیت به او گفتند: ای استاد، شاگردانت را توبیخ کن. او پاسخ داد و به آنان گفت: به شما می‌گویم، اگر اینها خاموش بمانند، سنگ‌ها بی‌درنگ فریاد خواهند زد» (لوقا ۱۹:۳۷-۴۰).»

یهودیان تلاش کردند از اعلام آن پیام که در کلام خدا پیشگویی شده بود جلوگیری کنند.

سپس دوباره به تجربهٔ شخصی خود اشاره می‌کند:

«پیشگویی باید تحقق یابد. خداوند می‌گوید: "اینک، پیش از آمدن روز بزرگ و هولناکِ خداوند، ایلیای نبی را نزد شما خواهم فرستاد" (ملاکی ۴:۵). قرار است کسی در روح و قدرتِ ایلیا بیاید و هنگامی که ظاهر شود، ممکن است مردم بگویند: "تو بیش از حد جدی هستی؛ کتاب‌مقدس را به شیوهٔ درست تفسیر نمی‌کنی."» - پیام‌های برگزیده، جلد ۱، ۴۱۲.

این‌که او به تجربهٔ شخصیِ خود اشاره می‌کرد، از بندِ بعدی نیز روشن می‌شود که در آن اظهار می‌کند:

«من حقیقت را چنان‌که خدا به من می‌دهد، خواهم گفت...» ضمیمهٔ «شهادت‌ها برای خادمان».

اینک، پیش از فرا رسیدنِ روز بزرگ و هولناکِ خداوند، ایلیای نبی را نزد شما خواهم فرستاد. ملاکی ۴:۵

و جلالِ خداوند آشکار خواهد شد، و همهٔ بشر آن را با هم خواهند دید، زیرا دهانِ خداوند این را گفته است. اشعیا ۴۰:۵

شریعتِ خدا در قدسِ آسمان، اصلِ بزرگ و نخستین است؛ احکامی که بر لوح‌های سنگی نقش شده و به دست موسی در پنج‌سفرِ تورات ثبت گردیده، رونوشتِ بی‌خطای آن بود. کسانی که به درکِ این نکتهٔ مهم رسیدند، بدین‌سان رهنمون شدند تا سرشتِ مقدس و تغییرناپذیرِ شریعتِ الهی را ببینند. آنان، چنان‌که هرگز پیش‌تر ندیده بودند، قوتِ سخنانِ نجات‌دهنده را دریافتند: «تا آسمان و زمین بگذرند، یک همزه یا یک نقطه نیز از شریعت به هیچ‌وجه از میان نخواهد رفت.» متی ۵:۱۸. شریعتِ خدا، که مکاشفهٔ ارادهٔ او و رونوشتِ شخصیتِ اوست، باید تا ابد بپاید، «چون شاهدی امین در آسمان». هیچ فرمانی نسخ نشده است؛ نه همزه‌ای و نه نقطه‌ای تغییر یافته است. مزمورنویس می‌گوید: «ای خداوند، کلامِ تو تا ابد در آسمان استوار است.» «تمامی فرایضِ او یقینی است؛ آنان تا ابدالآباد برقرار می‌مانند.» مزمور ۱۱۹:۸۹؛ ۱۱۱:۷، ۸. نبرد عظیم، ۴۳۴.

ما باید خود بدانیم که مسیحیت را چه چیزی تشکیل می‌دهد، حقیقت چیست، ایمانی که پذیرفته‌ایم چیست، و قواعد کتاب‌مقدس کدام‌اند—قوانینی که از عالی‌ترین مرجع به ما داده شده‌اند. بسیارند کسانی که بی‌آنکه دلیلی داشته باشند تا ایمان‌شان را بر آن استوار کنند، و بی‌آنکه نسبت به حقیقتِ امر شواهد کافی داشته باشند، ایمان می‌آورند. اگر اندیشه‌ای عرضه شود که با عقایدِ از پیش شکل‌گرفتهٔ خودشان هماهنگ باشد، بی‌درنگ آن را می‌پذیرند. از علت به معلول استدلال نمی‌کنند، ایمان‌شان بنیادِ اصیلی ندارد، و در زمانِ آزمون درخواهند یافت که بر ماسه بنا کرده‌اند.

کسی که به دانسته‌های ناقص و کنونیِ خود از کتاب مقدس قانع و آسوده می‌نشیند و می‌پندارد این برای نجات او کافی است، در فریبی مرگ‌بار آرمیده است. بسیاری هستند که به استدلال‌های کتاب‌مقدسی به‌تمامی مجهز نیستند تا بتوانند خطا را بازشناسند و همهٔ سنت و خرافه‌ای را که به‌جای حقیقت جا زده شده است محکوم کنند. شیطان اندیشه‌های خود را در پرستش خدا داخل کرده است تا سادگیِ بشارتِ مسیح را فاسد سازد. گروه بزرگی که مدعی‌اند به حقیقتِ حاضر ایمان دارند، نمی‌دانند ایمانِ راستینی که روزگاری به مقدسان سپرده شد چیست—«مسیح در شما، امیدِ جلال». می‌پندارند از نشانه‌های قدیم دفاع می‌کنند، اما ولرم و بی‌تفاوت‌اند. نمی‌دانند که چگونه محبت و ایمانِ حقیقی را در تجربهٔ خود بتنند و از فضیلتِ واقعیِ آن برخوردار شوند. آنان پژوهشگرانِ دقیقِ کتاب مقدس نیستند، بلکه سست و بی‌اعتنا هستند. وقتی بر سر آیاتِ کتاب مقدس اختلافِ نظر پدید می‌آید، آنانی که هدفمند مطالعه نکرده‌اند و در این‌که به چه باور دارند به تصمیم نرسیده‌اند، از حقیقت منحرف می‌شوند. باید به همه ضرورتِ جست‌وجوی کوشایانه در حقیقتِ الهی را بنمایانیم تا بدانند که واقعاً می‌دانند حقیقت چیست. برخی مدعی دانش بسیارند و از وضعیت خود خرسند، در حالی که نه غیرتی برای کار دارند و نه محبتی سوزان برای خدا و برای جان‌هایی که مسیح برایشان مرد، بیش از زمانی که گویی هرگز خدا را نشناخته‌اند. کتاب مقدس را نمی‌خوانند تا لُبّ و فربهیِ آن را نصیبِ جانِ خود کنند. احساس نمی‌کنند که این صدای خداست که با ایشان سخن می‌گوید. اما اگر می‌خواهیم راهِ نجات را بفهمیم، اگر می‌خواهیم پرتوهای خورشیدِ عدالت را ببینیم، باید کتاب مقدس را با هدف مطالعه کنیم، زیرا وعده‌ها و نبوت‌های کتاب مقدس پرتوهای روشنِ جلال را بر طرحِ الهیِ رستگاری می‌افشانند؛ حقایقِ عظیمی که به‌روشنی فهم نشده‌اند. مواد ۱۸۸۸، ۴۰۳.

اینک، من فرستادهٔ خود را می‌فرستم، و او راه را پیش روی من مهیا خواهد کرد؛ و خداوندی که او را می‌جویید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، همان فرستادهٔ عهد که در او خوشی می‌یابید. اینک، او خواهد آمد، می‌گوید خداوند لشکرها. اما کیست که بتواند روز آمدنش را تاب آورد؟ و چون ظاهر شود، چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او چون آتشِ پالاینده است و مانند صابونِ رخت‌شویان. و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست، و پسران لاوی را پاک خواهد ساخت و ایشان را مانند طلا و نقره تصفیه خواهد کرد، تا برای خداوند قربانی را به عدالت تقدیم کنند. آنگاه قربانی یهودا و اورشلیم برای خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در ایام کهن و سال‌های پیشین. ملاکی ۳:۱-۴.

در پاکسازی هیکل، عیسی مأموریت خود را به‌عنوان مسیح اعلام می‌کرد و به کار خویش وارد می‌شد. آن هیکل که برای مسکنِ حضورِ الهی برپا شده بود، مقرر بود برای اسرائیل و برای جهان درسِ عینی باشد. از ازل ارادهٔ خدا این بود که هر مخلوقی، از سرافیمِ درخشان و مقدس تا انسان، معبدی برای سکونتِ آفریدگار باشد. به سبب گناه، انسانیت از معبد بودن برای خدا بازایستاد. دلِ انسان که به‌سببِ شر تاریک و آلوده شده بود، دیگر جلالِ آن ذاتِ الهی را آشکار نمی‌کرد. اما به‌واسطهٔ تجسّدِ پسرِ خدا، مقصودِ آسمان تحقق می‌یابد. خدا در انسانیت ساکن می‌شود و از طریقِ فیضِ نجات‌بخش، دلِ انسان بار دیگر معبدِ او می‌گردد. خدا مقرر کرده بود که هیکلِ اورشلیم شهادتی پیوسته باشد بر سرنوشتِ والایی که پیشِ روی هر جان گشوده است. امّا یهودیان معنای بنایی را که بدان سخت می‌بالیدند درنیافته بودند. آنان خود را همچون معابدِ مقدس برای روحِ الهی تسلیم نکردند. صحن‌های هیکلِ اورشلیم که از غوغای دادوستدِ ناپاک پر شده بود، به‌درستی نمایانگرِ معبدِ دل بود که به حضورِ امیالِ نفسانی و افکارِ ناپاک آلوده شده است. با پاک کردن هیکل از خریداران و فروشندگانِ جهان، عیسی مأموریتِ خود را اعلام کرد تا دل را از آلودگیِ گناه—از امیالِ زمینی، شهوت‌های خودخواهانه، و عاداتِ شریرانه که جان را فاسد می‌کند—پاک سازد. «خداوندی که او را می‌طلبید، ناگهان به هیکلِ خود خواهد آمد؛ یعنی فرستادهٔ عهدی که در او مسرورید. اینک، او خواهد آمد، خداوندِ لشکرها می‌گوید. امّا چه کسی روزِ آمدنِ او را تاب خواهد آورد؟ و چون ظاهر شود، چه کسی خواهد ایستاد؟ زیرا او مانندِ آتشِ پالاینده و مانندِ صابونِ سفیدکنندگان است. و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسرانِ لاوی را پاک خواهد کرد و ایشان را همچون طلا و نقره پالایش خواهد نمود.» ملاکی ۳:۱-۳. آرزوی اعصار، ۱۶۱.

آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

پیامبر می‌گوید: «دیدم فرشته‌ای دیگر از آسمان فرود آمد که قدرتی عظیم داشت؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی بلند و نیرومند فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرد، سقوط کرد، و مسکنِ شیاطین شده است» (مکاشفه ۱۸:۱، ۲). این همان پیامی است که فرشتهٔ دوم داد. بابل سقوط کرده است، «زیرا همهٔ امّت‌ها را از شراب خشم زناکاری‌اش نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). آن شراب چیست؟ آموزه‌های باطل او. او به جهان سبتِ جعلی به جای سبتِ حکم چهارم داده است و همان دروغی را که شیطان نخست در عدن به حوا گفت، تکرار کرده است—جاودانگیِ طبیعیِ نفس. بسیاری خطاهای هم‌خانواده را در سراسر جهان پراکنده کرده است، «احکام انسان‌ها را به‌جای تعالیم تعلیم می‌دهند» (متی ۱۵:۹).

وقتی عیسی خدمت عمومی خود را آغاز کرد، هیکل را از بی‌حرمتیِ کفرآمیزش پاک ساخت. از جمله آخرین اعمال خدمت او، دومین پاکسازی هیکل بود. پس در آخرین کار برای هشدار به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: «بابل سقوط کرد، سقوط کرد، آن شهر بزرگ، زیرا همهٔ ملّت‌ها را از شراب خشمِ زناکاریِ خود نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). و در فریاد بلندِ پیام فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده و خدا شرارت‌هایش را به یاد آورده است» (مکاشفه ۱۸:۴، ۵). پیام‌های برگزیده، جلد ۲، صفحه ۱۱۸.

و واقع شد در وقت تقدیم قربانی شامگاه که ایلیا نبی نزدیک آمد و گفت: ای خداوند، خدای ابراهیم و اسحاق و اسرائیل، امروز معلوم شود که تو در اسرائیل خدا هستی و من بندهٔ تو هستم و اینکه من همهٔ این کارها را به فرمان تو کرده‌ام. اول پادشاهان ۱۸:۳۶.