In the beginning of ancient literal Israel and also the beginning of modern spiritual Israel, at the Red Sea crossing, and then at the great disappointment, a series of progressive tests began that ultimately arrived at the final test. The failure of that last test in the book of Numbers and in Millerite history marks the beginning of a wilderness wandering.

در آغاز اسرائیل جسمانیِ باستان و نیز آغاز اسرائیل روحانیِ معاصر، در عبور از دریای سرخ و سپس در ناامیدی بزرگ، سلسله‌ای از آزمون‌های پی‌درپی آغاز شد که سرانجام به آزمون نهایی انجامید. شکست در آن آزمون آخر، در کتاب اعداد و در تاریخ میلرایتی، نشانگر آغازِ سرگردانی در بیابان است.

“For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.

چهل سال، بی‌ایمانی، شکایت و عصیان، اسرائیلِ باستان را از ورود به سرزمینِ کنعان بازداشت. همین گناهان، ورودِ اسرائیلِ امروز به کنعانِ آسمانی را به تأخیر انداخته است. در هیچ‌یک از این دو مورد، تقصیری متوجهِ وعده‌های خدا نبود. این بی‌ایمانی، دنیادوستی، تقدیس‌نیافتگی و کشمکش در میانِ کسانی که خود را قومِ خداوند می‌خوانند است که ما را سالیانِ بسیار در این جهانِ گناه و اندوه نگاه داشته است.

“We may have to remain here in this world because of insubordination many more years, as did the children of Israel; but for Christ’s sake, His people should not add sin to sin by charging God with the consequence of their own wrong course of action.” Evangelism, 696.

«ممکن است به سبب نافرمانی ناچار باشیم سال‌های بیشتری در این جهان بمانیم، همان‌گونه که بنی‌اسرائیل کردند؛ اما به خاطر مسیح، قوم او نباید با مقصر دانستن خدا بابت پیامدِ راهِ نادرستِ خود، گناه را بر گناه بیفزایند.» بشارت، ۶۹۶.

At the end of ancient Israel’s history, as in the beginning there was a progressive testing process which ended when ancient literal Israel was taken into captivity in Babylon. At the end of modern spiritual Israel, they too will face a progressive testing process. That process ends when Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law. As with ancient Israel, modern Israel will be taken captive by spiritual Babylon.

در پایان تاریخ اسرائیلِ باستان، همانند آغاز آن، فرایندی تدریجی از آزمون‌ها وجود داشت و این فرایند هنگامی پایان یافت که اسرائیلِ جسمانیِ باستان به اسارتِ بابل رفت. در پایان تاریخ اسرائیلِ روحانیِ معاصر، آنان نیز با فرایندی تدریجی از آزمون‌ها روبه‌رو خواهند شد. آن فرایند زمانی به پایان می‌رسد که ادونتیست‌های لائودیکی در زمانِ قانونِ یکشنبه سرنگون شوند. همان‌گونه که دربارهٔ اسرائیلِ باستان بود، اسرائیلِ روحانیِ معاصر نیز به دستِ بابلِ روحانی به اسارت گرفته خواهد شد.

The Millerite movement that began prophetically in 1798, and ended officially in 1863, typifies the movement of the one hundred and forty-four thousand that began in 1989 and ends at the close of human probation and the Second Coming of Christ. Between the ending of the Millerite movement and the arrival of the mighty movement of the third angel, is the history of the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church.

جنبش میلرایتی که به‌طور نبوی در 1798 آغاز شد و رسماً در 1863 پایان یافت، نمونهٔ جنبشِ صد و چهل و چهار هزار نفر است که در 1989 آغاز شد و در پایانِ مهلتِ آزمایشیِ بشر و رجعتِ ثانیِ مسیح به پایان می‌رسد. در فاصلهٔ میانِ پایانِ جنبشِ میلرایتی و فرا رسیدنِ جنبشِ نیرومندِ فرشتهٔ سوم، تاریخِ کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لاودیکیه‌ای که به‌طور قانونی ثبت شده است قرار دارد.

“A distance of only eleven days’ journey lay between Sinai and Kadesh, on the borders of Canaan; and it was with the prospect of speedily entering the goodly land that the hosts of Israel resumed their march when the cloud at last gave the signal for an onward movement. Jehovah had wrought wonders in bringing them from Egypt, and what blessings might they not expect now that they had formally covenanted to accept Him as their Sovereign, and had been acknowledged as the chosen people of the Most High?” Patriarchs and Prophets, 376.

"میان سینا و قادش، در مرزهای کنعان، تنها یازده روز راه فاصله بود؛ و به امید آن‌که به‌زودی وارد آن سرزمین نیکو شوند، جماعت اسرائیل هنگامی که ابر سرانجام علامت حرکت به پیش را داد، بار دیگر کوچ خود را از سر گرفتند. یهوه در بیرون آوردن آنان از مصر شگفتی‌ها کرده بود، و اکنون که رسماً عهد بسته بودند او را به‌عنوان فرمانروای خویش بپذیرند و به‌عنوان قوم برگزیدهٔ خدای متعال شناخته شده بودند، چه برکاتی را نمی‌توانستند انتظار داشته باشند؟" پدران و پیامبران، ۳۷۶.

Their short journey ended up being forty years, due to their unbelief and disobedience. Had they manifested a faith that was based upon their mighty deliverance out of slavery, they would have soon crossed over the Jordan river and entered into the Promised Land. Their first obstacle thereafter would have been the same obstacle that Joshua later took up. After forty years, literal Israel left the wilderness for the Promised Land, and Jericho was their first step, and it stands as a symbol of the power of God unto salvation unto everyone that believes. Jericho is also the symbol of the work that the Millerite movement was to confront in 1863, but they retreated into the wilderness. The symbolism of Elijah is directly connected with the symbolism of Jericho, and it is informative to consider Elijah’s historical connection with Jericho.

سفر کوتاهشان به‌سبب بی‌ایمانی و نافرمانی‌شان در نهایت چهل سال طول کشید. اگر ایمانی را که بر نجات نیرومندشان از بردگی استوار بود آشکار کرده بودند، به‌زودی از رود اردن عبور می‌کردند و وارد سرزمین موعود می‌شدند. نخستین مانعشان پس از آن همان مانعی می‌بود که یوشع بعدتر با آن روبه‌رو شد. پس از چهل سال، اسرائیلِ قومی بیابان را به قصد سرزمین موعود ترک کرد، و اریحا نخستین گامشان بود، و به‌عنوان نمادی از قدرت خدا برای نجاتِ هر که ایمان می‌آورد به‌شمار می‌رود. اریحا همچنین نماد کاری است که جنبش میلری می‌بایست در سال ۱۸۶۳ با آن روبه‌رو می‌شد، اما آنان به بیابان عقب‌نشینی کردند. نمادپردازیِ ایلیا مستقیماً با نمادپردازیِ اریحا پیوند دارد، و بررسی ارتباط تاریخیِ ایلیا با اریحا آموزنده است.

Now the rest of the acts of Omri which he did, and his might that he showed, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Israel? So Omri slept with his fathers, and was buried in Samaria: and Ahab his son reigned in his stead. And in the thirty and eighth year of Asa king of Judah began Ahab the son of Omri to reign over Israel: and Ahab the son of Omri reigned over Israel in Samaria twenty and two years. And Ahab the son of Omri did evil in the sight of the Lord above all that were before him. And it came to pass, as if it had been a light thing for him to walk in the sins of Jeroboam the son of Nebat, that he took to wife Jezebel the daughter of Ethbaal king of the Zidonians, and went and served Baal, and worshipped him. And he reared up an altar for Baal in the house of Baal, which he had built in Samaria. And Ahab made a grove; and Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him. In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 16:27–17:1.

و اما باقی اعمال عمری که انجام داد و قدرتی که نشان داد، آیا در کتاب تواریخ پادشاهان اسرائیل نوشته نشده است؟ پس عمری با پدران خود آرمید و در سامره دفن شد، و آخاب پسرش به جای او سلطنت کرد. و در سال سی و هشتم آسا پادشاه یهودا، آخاب پسر عمری بر اسرائیل سلطنت را آغاز کرد؛ و آخاب پسر عمری در سامره بر اسرائیل بیست و دو سال سلطنت نمود. و آخاب پسر عمری در نظر یهوه بیش از همهٔ کسانی که پیش از او بودند، بدی کرد. و چنان شد که گویی اندک چیزی بود که در گناهان یربعام پسر نباط راه رود، که ایزابل دختر اِتبَعَل پادشاه صیدونیان را به زنی گرفت و رفت و بعل را خدمت کرده او را پرستش نمود. و در خانهٔ بعل که در سامره بنا کرده بود برای بعل مذبحی برافراشت. و آخاب ستونی برای اشیرا برپا کرد؛ و آخاب بیش از همهٔ پادشاهان اسرائیل که پیش از او بودند، یهوه خدای اسرائیل را به خشم آورد. در روزگار او، حئیلِ بیت‌ئیلی اَریحا را بنا کرد: اساس آن را به بهای جان ابیرام نخست‌زاده‌اش نهاد و دروازه‌هایش را به بهای جان سگوب کوچک‌ترین پسرش برپا کرد، موافق کلام یهوه که آن را به زبان یوشع پسر نون گفته بود. و ایلیا تشبی که از ساکنان جلعاد بود به آخاب گفت: به حیات یهوه خدای اسرائیل که در حضور او ایستاده‌ام، در این سال‌ها نه شبنم خواهد بود و نه باران، جز به کلام من. اول پادشاهان ۱۶:۲۷‏-‏۱۷:۱.

The confrontation that Elijah had with the gods of Ahab and Jezebel at Mount Carmel was in response to the apostasy of the northern kingdom of Israel’s seventh king who “did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him.” The word ‘provoke’ in the passage, is a reference to the “day of provocation” that was represented by the tenth test in Numbers fourteen. Ahab’s provoking of God represented the last of ten tests that was brought about by the evil report of ten spies in Numbers fourteen. Therefore, it represents the last test for the Millerite movement and the last test for the one hundred and forty-four thousand.

رویارویی‌ای که ایلیا بر کوه کرمل با خدایانِ اخاب و ایزابل داشت، پاسخی بود به ارتدادِ هفتمین پادشاهِ پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل؛ کسی که «بیش از همه پادشاهان اسرائیل که پیش از او بودند، خداوند خدای اسرائیل را به خشم آورد.» واژهٔ «تحریک» در آن عبارت، اشاره‌ای است به «روز تحریک» که دهمین آزمایش در اعداد باب چهارده آن را نمایندگی می‌کرد. تحریکِ خدا از سوی اخاب، نمایانگرِ آخرینِ آن ده آزمایش بود که بر اثرِ گزارشِ بدِ ده جاسوس در اعداد باب چهارده پدید آمد. ازاین‌رو، این امر نمایانگرِ آخرین آزمایش برای جنبش میلری و آخرین آزمایش برای یکصد و چهل و چهار هزار است.

Wherefore as the Holy Ghost saith, Today if ye will hear his voice, Harden not your hearts, as in the provocation, in the day of temptation in the wilderness. Hebrews 3:7, 8.

از این رو، چنان‌که روح‌القدس می‌گوید: امروز اگر آواز او را بشنوید، دل‌های خود را سخت نسازید، چنان‌که در هنگام عصیان، در روز آزمایش در صحرا. عبرانیان ۳:۷، ۸.

In the prophetic “day of provocation” represented by Ahab, the prophet Elijah prayed that if it was necessary, God would bring judgments upon Israel that His people might repent from the sins they were participating in.

در «روزِ تحریک»ِ نبوی که آخاب نمایندهٔ آن بود، پیامبر ایلیا دعا کرد که اگر لازم باشد، خدا داوری‌هایی بر اسرائیل نازل کند تا قوم او از گناهانی که در آنها مشارکت داشتند توبه کنند.

“The people of Israel had gradually lost their fear and reverence for God until His word through Joshua had no weight with them. ‘In his [Ahab’s] days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his first-born, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun.’

قوم اسرائیل به‌تدریج ترس و حرمت خود را نسبت به خدا از دست داده بودند، تا آنجا که کلام او از طریق یوشع نزد ایشان هیچ اعتباری نداشت. 'در ایام او [اخاب]، حیئیلِ اهل بیت‌ئیل اریحا را بنا کرد؛ بنیاد آن را به قیمت ابیرام، نخست‌زاده‌اش، نهاد و دروازه‌هایش را به قیمت سگوب، کوچک‌ترین پسرش، برپا کرد، مطابق کلام خداوند که به‌واسطهٔ یوشع بن نون گفته بود.'

“While Israel was apostatizing, Elijah remained a loyal and true prophet of God. His faithful soul was greatly distressed as he saw that unbelief and infidelity were fast separating the children of Israel from God, and he prayed that God would save His people. He entreated that the Lord would not wholly cast away His sinning people, but that He would by judgments if necessary arouse them to repentance and not permit them to go to still greater lengths in sin and thus provoke Him to destroy them as a nation.

در حالی که اسرائیل به ارتداد می‌گرایید، ایلیا پیامبر وفادار و راستین خدا باقی ماند. روح وفادارش سخت اندوهگین بود، زیرا می‌دید که بی‌ایمانی و بی‌وفایی با شتاب فرزندان اسرائیل را از خدا جدا می‌کند، و دعا می‌کرد که خدا قوم خود را نجات دهد. او استدعا می‌کرد که خداوند قوم گناهکارش را به‌کلی طرد نکند، بلکه اگر لازم باشد با داوری‌های خود آنان را به توبه برانگیزد و اجازه ندهد که در گناه بیش از این پیش بروند و بدین‌سان خشم او را برنینگیزند که ایشان را به‌عنوان یک قوم نابود سازد.

“The message of the Lord came to Elijah to go to Ahab with the denunciations of His judgments because of the sins of Israel. Elijah traveled day and night until he reached the palace of Ahab. He solicited no admission, and waited not to be formally announced. All unexpectedly to Ahab, Elijah stands before the astonished king of Samaria in the coarse garments usually worn by the prophets. He makes no apology for his abrupt appearance, without invitation; but, raising his hands to heaven, he solemnly affirms by the living God, who made the heavens and the earth, the judgments which would come upon Israel: ‘There shall not be dew nor rain these years, but according to my word.’

کلام خداوند به ایلیا رسید که نزد اخاب برود و به سبب گناهان اسرائیل، داوری‌های او را اعلام کند. ایلیا روز و شب سفر کرد تا به کاخ اخاب رسید. درخواستی برای ورود نکرد و منتظر نشد تا رسماً معرفی شود. کاملاً غیرمنتظره برای اخاب، ایلیا با جامه‌های زبر و خشن که معمولاً پیامبران می‌پوشیدند، در برابر پادشاهِ حیرت‌زدهٔ سامره ایستاد. برای حضور ناگهانی و بی‌دعوت خود عذرخواهی نکرد؛ بلکه دستانش را به سوی آسمان بلند کرده، به خدای زنده، که آسمان‌ها و زمین را آفرید، سوگند یاد کرد و با وقار اعلام نمود داوری‌هایی را که بر اسرائیل خواهد آمد: «این سال‌ها نه شبنم و نه باران خواهد بود، مگر به کلام من.»

“This startling denunciation of God’s judgments because of the sins of Israel fell like a thunderbolt upon the apostate king. He seemed to be paralyzed with amazement and terror; and before he could recover from his astonishment, Elijah, without waiting to see the effect of his message, disappeared as suddenly as he came. His work was to speak the word of woe from God, and he instantly withdrew. His word had locked up the treasures of heaven, and his word was the only key which could open them again.” Testimonies, volume 3, 273.

این اعلان تکان‌دهندهِ داوری‌های خدا به سبب گناهان اسرائیل همچون صاعقه بر سر پادشاهِ مرتد فرود آمد. به نظر می‌رسید از شگفتی و وحشت فلج شده است؛ و پیش از آنکه از حیرتش به خود آید، ایلیا بی‌آنکه درنگ کند تا اثر پیامش را ببیند، به همان ناگهانی که آمده بود ناپدید شد. کار او این بود که کلامِ وعید از جانب خدا را بر زبان آورد، و بی‌درنگ کنار کشید. سخن او خزائنِ آسمان را قفل کرده بود، و سخن او تنها کلیدی بود که می‌توانست آنها را بار دیگر بگشاید. شهادات، جلد ۳، ۲۷۳.

Israel had forgotten that Joshua had strictly commanded them not to associate with the heathen nations, and to never rebuild Jericho. Though the battle of Jericho was a tremendous demonstration of God’s power and a symbol of God’s promise to lead His people into the Promised Land, there was also a sin, a curse and a deliverance associated with Jericho. The ‘sin’ was that of Achan who coveted the wealth and influence of Jericho, the ‘curse’ was upon any man that would rebuild Jericho and the harlot Rahab represented the ‘deliverance’. Achan wanted the beautiful Babylonian robe. He thought he could hide his sin, as Adam and Eve sought to hide their sin with a garment of fig leaves. Achan wanted the prosperity that Jericho represented, and he wished to be associated with Babylon.

قوم اسرائیل فراموش کرده بود که یوشع به‌صراحت به آنان فرمان داده بود با اقوام بت‌پرست معاشرت نکنند و هرگز اریحا را از نو بنا نکنند. هرچند نبرد اریحا نمایش شگرفی از قدرت خدا و نمادی از وعدۀ خدا برای رهبری قوم خود به سرزمین موعود بود، با اریحا همچنین گناهی، نفرینی و نجاتی پیوند داشت. «گناه» از آنِ عاخان بود که به ثروت و نفوذ اریحا طمع کرد؛ «نفرین» بر هر کسی بود که اریحا را دوباره بنا کند؛ و زن بدکار، راحاب، نمایندۀ «نجات» بود. عاخان ردای زیبای بابِلی را می‌خواست. او می‌پنداشت می‌تواند گناه خود را پنهان کند، همان‌گونه که آدم و حوا کوشیدند گناه خود را با جامه‌ای از برگ‌های انجیر پنهان کنند. عاخان رفاه و شکوهی را می‌خواست که اریحا نمایندگی می‌کرد و آرزو داشت با بابل پیوند داشته باشد.

Jericho is set forth as a symbol of the work of carrying the third angel’s message to the world, but it possesses a warning about the sin of loving and trusting in the world. The symbol of Jericho also contains a curse against the rebuilding of Jericho and Rahab represents those still in Babylon that come out when the loud cry of the third angel is proclaimed.

اریحا به‌عنوان نمادی از کار رساندن پیام فرشتهٔ سوم به جهان مطرح شده است، اما حامل هشداری دربارهٔ گناه دوست داشتن و اعتماد کردن به دنیاست. نماد اریحا همچنین لعنتی بر بازسازی اریحا را در بر دارد و راحاب نمایندهٔ کسانی است که هنوز در بابل‌اند و با اعلام فریاد بلند فرشتهٔ سوم بیرون می‌آیند.

“Elijah’s faithful soul was grieved. His indignation was aroused, and he was jealous for the glory of God. He saw that Israel was plunged into fearful apostasy. And when he called to mind the great things that God had wrought for them, he was overwhelmed with grief and amazement. But all this was forgotten by the majority of the people. He went before the Lord, and, with his soul wrung with anguish, pleaded for Him to save His people if it must be by judgments. He pleaded with God to withhold from His ungrateful people dew and rain, the treasures of heaven, that apostate Israel might look in vain to their gods, their idols of gold, wood, and stone, the sun, moon, and stars, to water and enrich the earth, and cause it to bring forth plentifully. The Lord told Elijah that He had heard his prayer and would withhold dew and rain from His people until they should turn unto Him with repentance.

روح وفادار ایلیا اندوهگین شد. خشمش برانگیخته شد و برای جلال خدا غیرت‌مند گردید. او دید که اسرائیل در ارتدادی هولناک فرو غلتیده است. و چون به یاد آورد کارهای بزرگی را که خدا برایشان انجام داده بود، از اندوه و شگفتی درهم شکست. اما بیشترِ مردم همهٔ اینها را از یاد برده بودند. او به حضور خداوند رفت و با دلی از رنج فشرده، التماس کرد که اگر هم لازم است از راه داوری‌ها، قومش را نجات دهد. از خدا درخواست کرد که شبنم و باران، این گنجینه‌های آسمان، را از قوم ناسپاسش باز دارد، تا اسرائیلِ مرتد بیهوده به خدایان خود، به بت‌های زر و چوب و سنگ، به خورشید و ماه و ستارگان، چشم امید بدوزد که زمین را سیراب و بارور کنند و آن را به بارِ فراوان آورند. خداوند به ایلیا گفت که دعایش را شنیده است و شبنم و باران را از قوم خود بازخواهد داشت تا زمانی که با توبه به سوی او بازگردند.

“God had specially guarded His people against mingling with the idolatrous nations around them, lest their hearts should be deceived by the attractive groves and shrines, temples and altars, which were arranged in the most expensive, alluring manner to pervert the senses so that God would be supplanted in the minds of the people.

خدا به‌طور ویژه قوم خود را از اختلاط با ملت‌های بت‌پرست اطرافشان نگاهبانی کرده بود، مبادا دل‌هایشان به درختستان‌ها و زیارتگاه‌های دل‌فریب، معابد و مذبح‌هایی فریفته شوند که به پرخرج‌ترین و اغواگرانه‌ترین شیوه آراسته شده بودند تا حواس را منحرف کنند و خدا در اذهان مردم کنار زده و جایگزین گردد.

“The city of Jericho was devoted to the most extravagant idolatry. The inhabitants were very wealthy, but all the riches that God had given them they counted as the gift of their gods. They had gold and silver in abundance; but, like the people before the Flood, they were corrupt and blasphemous, and insulted and provoked the God of heaven by their wicked works. God’s judgments were awakened against Jericho. It was a stronghold. But the Captain of the Lord’s host Himself came from heaven to lead the armies of heaven in an attack upon the city. Angels of God laid hold of the massive walls and brought them to the ground. God had said that the city of Jericho should be accursed and that all should perish except Rahab and her household. These should be saved because of the favor that Rahab showed the messengers of the Lord. The word of the Lord to the people was: ‘And ye, in anywise keep yourselves from the accursed thing, lest ye make yourselves accursed, when ye take of the accursed thing, and make the camp of Israel a curse, and trouble it.’ ‘And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his first-born, and in his youngest son shall he set up the gates of it.’

شهر اریحا غرق در افراطی‌ترین بت‌پرستی بود. ساکنانش بسیار ثروتمند بودند، اما همهٔ ثروتی را که خدا به آنان داده بود، عطیهٔ خدایان خود می‌شمردند. طلا و نقره به فراوانی داشتند؛ اما مانند مردمِ پیش از طوفان، فاسد و کفرآمیز بودند و با اعمال شریرانهٔ خود خدای آسمان را اهانت کرده و به خشم می‌آوردند. داوری‌های خدا بر ضد اریحا برانگیخته شد. آن شهر دژی استوار بود. اما خود سردار لشکر خداوند از آسمان آمد تا سپاهیان آسمان را در یورش به شهر رهبری کند. فرشتگان خدا به دیوارهای عظیم دست انداختند و آن‌ها را بر زمین فرو افکندند. خدا گفته بود که شهر اریحا «حرام» باشد و همه هلاک شوند، مگر راحاب و اهل خانه‌اش. اینان به سبب لطفی که راحاب به فرستادگان خداوند نشان داد، باید نجات یابند. کلام خداوند به قوم چنین بود: «و شما به هر نحو خود را از چیزِ حرام نگاه دارید، مبادا چون از چیزِ حرام بردارید، خود را حرام سازید و اردوگاه اسرائیل را مایهٔ لعنت گردانید و آن را دچار بلا کنید.» «و یوشع در همان وقت ایشان را سوگند داد و گفت: ملعون است نزد خداوند آن مردی که برخیزد و این شهر اریحا را بنا کند؛ بنیاد آن را با نخست‌زادهٔ خود خواهد نهاد و به کوچک‌ترین پسرش درهایش را برپا خواهد کرد.»

“God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God. He guarded His people by most positive commands; yet notwithstanding the solemn injunction from God by the mouth of Joshua, Achan ventured to transgress. His covetousness led him to take of the treasures that God had forbidden him to touch because the curse of God was upon them. And because of this man’s sin the Israel of God were as weak as water before their enemies.

خدا در خصوص اَریحا بسیار سختگیر بود، مبادا مردم مجذوب چیزهایی شوند که ساکنان آن پرستیده بودند و دل‌هایشان از خدا منحرف گردد. او قوم خود را با قاطع‌ترین فرامین محافظت کرد؛ با این همه، علی‌رغم فرمانِ جدیِ خدا که از زبان یوشَع اعلام شده بود، عَخان جسارت کرد و نافرمانی نمود. حرص و طمعش او را بر آن داشت تا از خزاینی بردارد که خدا لمسشان را بر او ممنوع کرده بود، زیرا لعنتِ خدا بر آنها بود. و به سبب گناه این مرد، اسرائیلِ خدا در برابر دشمنان خود چون آب سست شدند.

“Joshua and the elders of Israel were in great affliction. They lay before the ark of God in most abject humility because the Lord was wroth with His people. They prayed and wept before God. The Lord spoke to Joshua: ‘Get thee up; wherefore liest thou thus upon thy face? Israel hath sinned, and they have also transgressed My covenant which I commanded them: for they have even taken of the accursed thing, and have also stolen, and dissembled also, and they have put it even among their own stuff. Therefore the children of Israel could not stand before their enemies, but turned their backs before their enemies, because they were accursed: neither will I be with you any more, except ye destroy the accursed from among you.’

یوشع و بزرگان اسرائیل در اندوهی بس سخت بودند. آنان در نهایت فروتنی و خاکساری، در برابر تابوت خدا بر خاک افتاده بودند، زیرا خداوند بر قوم خود خشمگین بود. ایشان در حضور خدا دعا کردند و گریستند. خداوند به یوشع گفت: «برخیز؛ چرا چنین بر روی خود افتاده‌ای؟ اسرائیل گناه کرده است و عهد مرا که به ایشان فرمان داده بودم نیز زیر پا گذاشته‌اند؛ زیرا از آن چیز نفرین‌شده نیز برداشته‌اند، و دزدی هم کرده‌اند، و پنهانکاری نیز کرده‌اند، و آن را در میان اموال خود نیز نهاده‌اند. از این‌رو فرزندان اسرائیل نتوانستند در برابر دشمنان خود بایستند، بلکه در برابر دشمنان خود پشت گردانیدند، زیرا نفرین‌شده بودند؛ و دیگر با شما نخواهم بود، مگر آن‌که آن چیز نفرین‌شده را از میان خود نابود کنید.»

“I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded.” Testimonies, volume 3, 263, 264.

به من نشان داده شده است که خدا در اینجا نشان می‌دهد چگونه به گناه در میان کسانی که ادعا می‌کنند قوم نگاه‌دارندهٔ احکام او هستند می‌نگرد. کسانی که او ایشان را به‌طور ویژه با شاهد بودنِ تجلیات شگفت‌انگیز قدرتش ـ چنان‌که اسرائیل قدیم ـ مفتخر کرده است، و با این همه جرأت می‌کنند دستورات صریح او را نادیده بگیرند، آماج خشم او خواهند بود. او می‌خواهد به قوم خود بیاموزد که نافرمانی و گناه به‌غایت نزد او نفرت‌انگیز است و نباید سبک شمرده شود. شهادات، جلد ۳، صفحات ۲۶۳ و ۲۶۴.

The story of Jericho includes the warning to not trust in the perceived strength and glory of the wicked and affluent city. A “city” in Bible prophecy is a kingdom, and Achan took a Babylonian garment. A garment prophetically represents character, so in the “last days,” Achan’s hiding of the Babylonish garment represents a hidden desire to possess the character of spiritual Babylon. The character, or image of spiritual Babylon is what the United States covets when it brings together church and state.

داستان اریحا هشداری برای اعتماد نکردن به قدرت و شکوهِ ظاهریِ شهرِ شریر و ثروتمند است. در پیشگویی‌های کتاب مقدس، «شهر» به معنای پادشاهی است و عخان جامه‌ای بابِلی گرفت. به‌طور نبوی، جامه نمایانگرِ شخصیت است؛ پس در «ایام آخر»، پنهان کردنِ آن جامهٔ بابِلی توسط عخان نشان‌دهندهٔ میلِ پنهانی برای داشتنِ شخصیتِ بابلِ روحانی است. شخصیت یا تصویرِ بابلِ روحانی همان چیزی است که ایالات متحده وقتی کلیسا و دولت را به هم می‌آورد، به آن طمع می‌ورزد.

Confronted with the possibility of the youth of the Millerite movement being drafted into the Civil War, and recognizing the need of organization, the leaders of the movement became legally connected with the affluent nation that they were never to assimilate unto. Even the Constitution of that affluent country designed that it was never necessary for a church to be connected with the state. There were denominations that existed during the Millerite time period, that still exist today; some of those denominations have never entered into the legal relationship with the United States government, and their choice to not establish that relationship, never in any way prevented them from organizing their respective churches.

در مواجهه با احتمال سربازگیری جوانان جنبش میلریتی در جنگ داخلی، و با اذعان به ضرورت سازمان‌دهی، رهبران جنبش از نظر حقوقی با آن کشور ثروتمندی ارتباط برقرار کردند که قرار نبود هرگز در آن ادغام شوند. حتی قانون اساسی همان کشور ثروتمند تصریح می‌کرد که هرگز ضرورتی ندارد کلیسا با دولت ارتباط داشته باشد. در دوران میلریتی فرقه‌های مذهبی‌ای وجود داشتند که امروز نیز همچنان وجود دارند؛ برخی از آن فرقه‌ها هرگز وارد رابطه حقوقی با دولت ایالات متحده نشده‌اند و این انتخاب‌شان برای برقرار نکردن آن رابطه، هرگز به هیچ وجه مانع از سازمان‌دهی کلیساهای مربوط به خودشان نشده است.

Long after Joshua fought the battle of Jericho, in the time of Ahab, all the warnings of Achan’s apostasy and the destruction of Jericho had been forgotten by God’s apostate people. Elijah prayed to God, requesting if necessary that God’s judgments would be exercised to bring His people to repentance. When Malachi records the final words of the Old Testament the promise is set within the context of the Lord striking the world with a curse. The curse associated with Jericho, was upon any man who would rebuild Jericho. The curse was upon any who would like Achan, desire to trust in the wealth and affluency associated with Jericho. Achan’s “sin” represents the hidden unsanctified inward desire to wear the Babylonish garment. The ‘curse’ was for the work of acting out those inward desires.

سال‌ها پس از نبرد اَریحا به دست یوشع، در زمان آخاب، همهٔ هشدارهای مربوط به ارتدادِ عخان و ویرانیِ اَریحا از یاد قومِ مرتدِ خدا رفته بود. ایلیا نزد خدا دعا کرد و، در صورت لزوم، درخواست نمود که داوری‌های خدا اجرا شود تا قومش را به توبه بازگرداند. هنگامی که ملاکی آخرین کلماتِ عهد عتیق را ثبت می‌کند، وعده در بافتی قرار می‌گیرد که در آن خداوند جهان را با لعنت می‌زند. لعنتِ مرتبط با اَریحا بر هر کسی بود که اَریحا را از نو بنا کند. این لعنت بر هر کس بود که، مانند عخان، بخواهد به ثروت و توانگریِ وابسته به اَریحا تکیه کند. «گناهِ» عخان نمایانگر میلِ درونیِ پنهان و تقدیس‌نشده برای پوشیدنِ جامهٔ بابِلی است. «لعنت» مربوط به عمل کردن بر اساس آن امیالِ درونی بود.

Miller’s message was the Elijah message for his time and the Civil War represented the judgments that accompany the Elijah message. In the middle of the Civil War in 1863, Millerite Adventism rebuilt Jericho, as witnessed by the details of Joshua’s curse upon any man who did so.

پیام میلر، پیام الیاس برای زمان خودش بود و جنگ داخلی نمایانگر داوری‌هایی بود که پیام الیاس با خود به همراه دارد. در میانهٔ جنگ داخلی در سال ۱۸۶۳، ادونتیسمِ میلری اریحا را از نو بنا کرد، همان‌گونه که جزئیات لعنت یوشع بر هر مردی که چنین کند گواه آن است.

And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

و یوشع در آن زمان ایشان را سوگند داد و گفت: لعنت باد بر آن مرد در حضور خداوند که برخیزد و این شهر اریحا را بنا کند! با نخست‌زادۀ خود پیِ آن را خواهد گذاشت و با کوچک‌ترینِ پسرش دروازه‌های آن را برپا خواهد داشت. یوشع ۶:۲۶.

The word “adjured” in the command of Joshua is both an oath and a curse. Cursed if you break Joshua’s command, and blessed if you keep the oath. The word translated as “adjured” is also translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The oath and curse of Moses as Daniel expresses it in chapter nine, is connected with the rebuilding of Jericho.

واژهٔ «سوگند داد» در فرمان یوشع هم سوگند است و هم لعنت. اگر فرمان یوشع را بشکنی، ملعون می‌شوی، و اگر به سوگند وفادار بمانی، مبارک می‌شوی. واژه‌ای که به «سوگند داد» ترجمه شده، در لاویان بیست‌وشش به «هفت بار» نیز ترجمه شده است. سوگند و لعنتِ موسی، چنان‌که دانیال در باب نهم بیان می‌کند، با بازسازی اریحا مرتبط است.

Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

بلی، تمامی اسرائیل از شریعت تو سرپیچی کرده‌اند، با روی گرداندن، تا از صدای تو اطاعت نکنند؛ از این رو لعنت و سوگندی که در شریعت موسی، بندهٔ خدا، نوشته شده، بر ما فرو ریخته است؛ زیرا بر ضد او گناه کرده‌ایم. دانیال ۹:۱۱

Sister White said, “God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God.” God was very particular in accomplishing the destruction of Jericho and therefore He was very particular in recording the warning represented by Achan. He was careful in recording the curse associated with rebuilding Jericho and also careful in defining the divine tactics employed in bringing the walls down.

خواهر وایت گفت: «خدا در مورد اَریحا بسیار دقیق بود مبادا مردم مجذوب چیزهایی شوند که ساکنان آن پرستیده بودند و دل‌هایشان از خدا منحرف گردد.» خدا در به انجام رساندن نابودی اَریحا بسیار دقیق بود و ازاین‌رو در ثبت هشداری که در عخان مجسم شده بود نیز بسیار دقیق عمل کرد. او در ثبت لعنتِ مربوط به بازسازی اَریحا دقت به خرج داد و همچنین در تبیین تدابیر الهی‌ای که برای فرو ریختن دیوارها به کار گرفته شدند دقیق بود.

It was most certainly Jesus, as the Captain of the Lord’s host that directed the angels to bring Jericho’s walls down, and nothing is done by accident in God’s Word, but in this instance, we have the prophetess telling us that “God was very particular in regard to Jericho.” Seven days the ark was carried around the city, and a day is a year in prophecy. That principle was recorded at the beginning of the forty years of wilderness wandering and at the end of those forty years they compassed Jericho for seven days.

بی‌تردید عیسی، به‌عنوان سردار لشکر خداوند، فرشتگان را هدایت کرد تا دیوارهای اَریحا را فرو اندازند، و در کلام خدا هیچ چیز بر حسب تصادف انجام نمی‌شود؛ اما در این مورد، یک پیامبر زن به ما می‌گوید که «خدا دربارهٔ اَریحا بسیار دقیق بود.» هفت روز تابوت عهد گردِ شهر گردانده شد، و در نبوت یک روز برابر با یک سال است. آن اصل در آغازِ چهل سال سرگردانی در بیابان ثبت شد و در پایانِ آن چهل سال، آنان اَریحا را به مدت هفت روز دور زدند.

After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

بر حسب شمار روزهایی که آن سرزمین را تفحص کردید، یعنی چهل روز، هر روز به عوض یک سال، گناهان خود را خواهید برداشت، یعنی چهل سال؛ و نقض عهد مرا خواهید شناخت. اعداد ۱۴:۳۴

Seven days the ark was carried around the city and on the seventh-day it was taken around the city “seven times.” This provides two prophetic witnesses that Jericho is associated with the “seven times” of Moses’ oath. God’s covenant people are priests, and seven priests blew seven trumpets.

به مدت هفت روز تابوتِ عهد را به دور شهر گرداندند و در روز هفتم آن را «هفت بار» دور شهر گرداندند. این، دو شاهدِ نبوی ارائه می‌دهد مبنی بر اینکه اریحا با «هفت بار» سوگندِ موسی مرتبط است. قومِ عهدِ خدا کاهن‌اند، و هفت کاهن در هفت شیپور دمیدند.

Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

شما نیز، مانند سنگ‌های زنده، به‌منزلۀ خانه‌ای روحانی و کهانتِ مقدّس بنا می‌شوید تا قربانی‌های روحانی را تقدیم کنید؛ قربانی‌هایی که به‌وسیلۀ عیسی مسیح نزد خدا مقبول‌اند. اول پطرس ۲:۵

A trumpet represents either a warning message, or a judgment or a call to a holy convocation depending on the context where it is located. In the last days a trumpet is to be blown by the watchmen, as it was blown by the Millerites in their history. The priests represent the watchmen on the walls of Zion that blow a trumpet, warning God’s people of a coming judgment, while also calling those very same people unto a holy convocation.

یک شیپور، بسته به زمینه‌ای که در آن به‌کار می‌رود، نمایانگرِ پیام هشدار، یا داوری، یا فراخوان به یک اجتماع مقدس است. در روزهای آخر، شیپور باید توسط دیده‌بانان نواخته شود، همان‌گونه که در تاریخ خود توسط میلریتی‌ها نواخته شد. کاهنان نمایندهٔ دیده‌بانانِ بر دیوارهای صهیون‌اند که شیپور می‌نوازند و قوم خدا را از داوری‌ای قریب‌الوقوع هشدار می‌دهند و در عین حال همان قوم را به یک اجتماع مقدس فرا می‌خوانند.

Blow ye the trumpet in Zion, and sound an alarm in my holy mountain: let all the inhabitants of the land tremble: for the day of the Lord cometh, for it is nigh at hand … Blow the trumpet in Zion, sanctify a fast, call a solemn assembly: Gather the people, sanctify the congregation, assemble the elders, gather the children, and those that suck the breasts: let the bridegroom go forth of his chamber, and the bride out of her closet. Let the priests, the ministers of the Lord, weep between the porch and the altar, and let them say, Spare thy people, O Lord, and give not thine heritage to reproach, that the heathen should rule over them: wherefore should they say among the people, Where is their God? Joel 2:1, 15–17.

در صهیون شیپور بنوازید و در کوه مقدّس من بانگ هشدار دهید؛ همهٔ ساکنان زمین بلرزند، زیرا روز خداوند می‌آید، زیرا نزدیک است... در صهیون شیپور بنوازید؛ روزه‌ای مقدّس اعلام کنید؛ مجمعی مقدّس فراخوانید. قوم را گرد آورید، جماعت را تقدیس کنید، مشایخ را فراهم آورید، کودکان و شیرخواران را گرد آورید؛ داماد از حجلهٔ خود و عروس از مخدع خویش بیرون آیند. کاهنان، خادمان خداوند، میان رواق و مذبح بگریند و بگویند: ای خداوند، بر قوم خود رحم کن و میراث خویش را به رسوایی مسپار تا امّت‌ها بر ایشان حکمرانی نکنند؛ چرا باید در میان قوم‌ها بگویند: خدای ایشان کجاست؟ یوئیل ۲:۱، ۱۵-۱۷.

The trumpet message is the Elijah message. All the various usages of the word “seven” in Joshua chapter six, is the same word or a related derivative of the word which is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. Yet the dish of fables handed out by the Laodicean theologians claim that the word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six only represents fullness of power, or completeness or some other foolish variation of their denial that Miller was correct in applying a numerical value to the word translated as “seven times.” The priests led the people around the city seven times, not fully or completely around Jericho. The word translated as “seven times” represents a numerical value!

پیام شیپور همان پیام ایلیا است. تمام کاربردهای گوناگونِ واژهٔ "هفت" در باب ششمِ یوشع، همان واژه یا مشتقِ مرتبط با آن واژه‌ای است که در لاویان باب بیست‌وششم به "هفت بار" ترجمه شده است. با این حال، افسانه‌هایی که الاهی‌دانانِ لائودکیه‌ای به خورد مردم می‌دهند، ادعا می‌کنند که واژه‌ای که در لاویان باب بیست‌وششم به "هفت بار" ترجمه شده، فقط نمایانگرِ پُریِ قدرت یا کمال است، یا گونهٔ احمقانهٔ دیگری از انکارِ این حقیقت که میلر در اینکه برای واژهٔ "هفت بار" ارزشِ عددی قائل شود، بر حق بود. کاهنان مردم را هفت بار دورِ شهر گرداندند، نه اینکه "به‌طور کامل" یا "تمام‌وکمال" دورِ اریحا بگردند. واژه‌ای که به "هفت بار" ترجمه شده، نمایانگرِ یک ارزشِ عددی است!

At Jericho, when the people shouted, it represented the loud cry of the one hundred and forty-four thousand, who are cut out of the mountain without hands in Daniel chapter two, who strike and break in pieces the image.

در اریحا، وقتی مردم فریاد زدند، این نمایانگر فریاد بلندِ صد و چهل و چهار هزار نفر بود؛ کسانی که در باب دوم دانیال، نه به دست انسان از کوه بریده می‌شوند و تمثال را می‌کوبند و خرد می‌کنند.

And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

و در ایام آن پادشاهان، خدای آسمان‌ها سلطنتی برپا خواهد کرد که هرگز ویران نخواهد شد؛ و آن سلطنت به قوم دیگری واگذار نخواهد شد، بلکه همه این پادشاهی‌ها را خرد کرده و نابود خواهد ساخت، و خود تا ابد پابرجا خواهد ماند. از آن‌رو که دیدی سنگی بدون دست از کوه بریده شد و آهن و مفرغ و گل و نقره و طلا را خرد ساخت، خدای عظیم به پادشاه اعلام کرده است آنچه پس از این رخ خواهد داد؛ و آن خواب یقینی است و تعبیرش استوار. دانیال ۲:۴۴، ۴۵.

God was careful to list the precious metals that were found in Jericho as gold, silver, brass and iron. Prophetically, clay represents God’s people as typified by Rahab. Jericho represents the end of all earthly kingdoms during the loud cry of the one hundred and forty-four thousand.

خدا با دقت فلزات گران‌بهایی را که در اریحا یافت می‌شدند چنین فهرست کرد: طلا، نقره، برنج و آهن. به‌طور پیش‌گویانه، خاکِ رس نمایانگر قوم خداست، چنان‌که راحاب نمونهٔ آن است. اریحا، در هنگام فریاد بلندِ صد و چهل و چهار هزار، نمادِ پایانِ همهٔ پادشاهی‌های زمینی است.

But all the silver, and gold, and vessels of brass and iron, are consecrated unto the Lord: they shall come into the treasury of the Lord. Joshua 6:19.

اما تمامی نقره و طلا و ظروفِ برنجی و آهنی برای خداوند تقدیس شده‌اند؛ آنها به خزانهٔ خداوند آورده خواهند شد. یوشع ۶:۱۹.

Jericho represents the work of conquering the Promised Land, which typifies the work of the mighty movement of the third angel. That work includes a warning, a curse and the saving of those outside the priesthood, as represented by the harlot, Rahab.

اریحا نمایانگر کارِ فتحِ سرزمینِ موعود است؛ کاری که نمادِ کارِ جنبشِ عظیمِ فرشتهٔ سوم است. آن کار شاملِ هشدار، لعنت و نجاتِ کسانی است که بیرون از کهانت‌اند، چنان‌که فاحشه‌ای به نامِ راحاب نمایانگر آن است.

Joshua’s prophetic “curse” was later fulfilled in the days of Ahab and Elijah. The curse against rebuilding Jericho contained the specific prediction that the man that did so, would lose his youngest son when he set up the gates of Jericho, and he would lose his oldest son when he laid the foundations thereof. In the time of Elijah, Hiel the Bethelite fulfilled that prophecy, and his youngest son died when he set up the gates and his oldest son died when he laid the foundations. The “curse” which is associated with the Elijah message was represented by the work of rebuilding Jericho.

«نفرینِ» نبویِ یوشع بعدها در روزگارِ آخاب و ایلیا تحقق یافت. نفرینِ مربوط به بازسازیِ اریحا این پیشگوییِ مشخص را در بر داشت که مردی که چنین کند، هنگام نصبِ دروازه‌های اریحا کوچک‌ترین پسرش را از دست خواهد داد و هنگام نهادنِ بنیادِ آن، نخست‌زاده‌اش را از دست خواهد داد. در زمانِ ایلیا، حئیلِ اهلِ بیت‌ئیل آن پیشگویی را محقق ساخت، و کوچک‌ترین پسرش هنگام نصبِ دروازه‌ها مُرد و نخست‌زاده‌اش هنگام نهادنِ بنیادِ آن مُرد. «نفرینی» که با پیامِ ایلیا مرتبط است، با کارِ بازسازیِ اریحا نشان داده شد.

Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

اینک، ایلیا نبی را پیش از آمدن روز بزرگ و هولناکِ خداوند نزد شما خواهم فرستاد: و او دل پدران را به سوی فرزندان، و دل فرزندان را به سوی پدرانشان باز خواهد گرداند، مبادا بیایم و زمین را به لعنت بزنم. ملاکی ۴:۵، ۶.

The curse of Millerite history that was associated with Miller’s Elijah message was predicted by Joshua and fulfilled in the time of Elijah and Ahab.

لعنتِ تاریخِ میلریتی که با پیامِ ایلیای میلر مرتبط بود، توسطِ یوشع پیشگویی شد و در زمانِ ایلیا و آخاب تحقق یافت.

In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. 1 Kings 16:34.

در زمان او، حئیلِ بیت‌ئیلی اَریحا را بنا کرد: پیِ آن را با از دست دادن نخست‌زادۀ خود، ابیرام، گذاشت و دروازه‌هایش را با از دست دادن کوچک‌ترین پسرش، سِجوب، برپا نمود، مطابق کلام خداوند که آن را به‌وسیلهٔ یوشع بن نون گفته بود. اول پادشاهان ۱۶:۳۴.

The curse of rebuilding Jericho cannot be separated from the manifestation of power that God exercised in bringing the walls of Jericho down. Sister White said, “Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath.” The Millerites had just participated in the manifestation of God’s power that climaxed with the Midnight Cry, yet they rejected Moses’ oath of the seven times which Daniel also identifies as the curse of Moses.

نفرینِ بازسازی اریحا را نمی‌توان از تجلّی قدرتی که خدا برای فرو ریختن دیوارهای اریحا به کار گرفت، جدا کرد. خواهر وایت گفت: «کسانی که او به‌طور خاص به آنان افتخارِ شاهد بودنِ نمایش‌های شگفت‌انگیز قدرتش را بخشیده است، چنان‌که به اسرائیلِ باستان، و با این همه باز هم جسارت می‌کنند دستورات صریح او را نادیده بگیرند، مورد غضب او قرار خواهند گرفت.» میلری‌ها به‌تازگی در تجلی قدرت خدا که با فریادِ نیمه‌شب به اوج رسید سهیم شده بودند، اما با این حال سوگندِ موسی درباره «هفت بار» را رد کردند؛ چیزی که دانیال نیز آن را «نفرینِ موسی» معرفی می‌کند.

Names are a symbol of character in God’s Word, and the name of the man who rebuilt Jericho, along with the names of his oldest and youngest son are very informative. Hiel means the living God of strength and suggests that Hiel was a follower of the living God. The fact that he is identified as a Bethelite identifies him with the church. Abiram, his firstborn means the father of height, in terms of being exalted and lifted up. His youngest son Segub means lofty and to exalt and lift up. All three names represent elements of God’s character, but in the context of the prophecy which they fulfilled, they represent a man who was lifting up and exalting himself above the Almighty God who had brought Jericho down. A “gate” in prophecy represents a church.

نام‌ها در کلام خدا نمادِ شخصیت‌اند و نامِ مردی که اَریحا را بازسازی کرد، همراه با نام‌های پسرِ ارشد و کوچک‌ترش، بسیار روشنگر است. حئیل به‌معنای «خدای زندهٔ قوت» است و نشان می‌دهد که حئیل پیروِ خدای زنده بود. این‌که او به‌عنوان یک بیت‌ئیلی شناخته می‌شود، او را با کلیسا مرتبط می‌کند. ابیرام، نخست‌زاده‌اش، به‌معنای «پدرِ بلندی» است، از حیثِ برتر و برافراشته بودن. کوچک‌ترین پسرش، سگوب، به‌معنای «رفیع» و «تعالی‌بخشیدن و برافراشتن» است. هر سه نام نمایانگر وجوهی از شخصیتِ خدا هستند، اما در زمینهٔ نبوتی که آن را تحقق بخشیدند، نمایانگر مردی‌اند که خود را برمی‌کشید و خود را بالاتر از خدای قادر مطلقی می‌افراشت که اَریحا را فرو انداخته بود. در نبوت، «دروازه» نمادِ یک کلیساست.

“To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.

«برای جانِ فروتن و مؤمن، خانهٔ خدا بر روی زمین دروازهٔ آسمان است. سرودِ ستایش، دعا، و سخنانی که از زبانِ نمایندگانِ مسیح گفته می‌شوند، ابزارهای مقرّرِ خدا هستند تا قومی را برای کلیسایِ برین آماده سازند؛ برای آن پرستشِ والاتری که هیچ ناپاکی در آن راه ندارد.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۹۱.

The beginning of the work to start a church began in 1860, as testified to by Adventist historians such as Arthur White, Ellen White’s grandson.

آغاز تلاش‌ها برای تأسیس یک کلیسا به سال ۱۸۶۰ بازمی‌گردد، به گواهی تاریخ‌نگاران ادونتیست، از جمله آرتور وایت، نوهٔ الن وایت.

“While Ellen White had written and published at some length on the need of order in managing the work of the church (see Early Writings, 97–104), and while James White had kept this need before the believers in addresses and Review articles, the church was slow to move. What had been presented in general terms, was well received, but when it came to translating this with something constructive there was resistance and opposition. James White’s brief articles in February aroused not a few from complacency, and now a great deal was being said.

در حالی که الن وایت دربارهٔ ضرورت نظم در ادارهٔ کار کلیسا تا اندازه‌ای مفصل نوشته و منتشر کرده بود (نگاه کنید به Early Writings، 97-104)، و در حالی که جیمز وایت این نیاز را در سخنرانی‌ها و مقالات Review پیشِ روی ایمانداران نگاه داشته بود، کلیسا کند پیش می‌رفت. آنچه به‌صورت کلی مطرح شده بود، به‌خوبی پذیرفته شد، اما وقتی نوبت به تبدیل آن به چیزی سازنده می‌رسید، با مقاومت و مخالفت روبه‌رو می‌شد. مقالات کوتاه جیمز وایت در ماه فوریه بسیاری را از خودرضایتی برانگیخت، و اکنون سخنان بسیاری گفته می‌شد.

“J. N. Loughborough, working with White in Michigan, was the first to respond. His words were in the affirmative, but on the defensive:

جی. اِن. لافبورو، که در میشیگان با وایت کار می‌کرد، نخستین کسی بود که پاسخ داد. سخنانش در تأیید بود، اما با حالت دفاعی:

“‘Says one, if you organize so as to hold property by law, you will be a part of Babylon. No; I understand there is quite a difference between our being in a position that we can protect our property by law and using the law to protect and enforce our religious views. If it is wrong to protect church property, why is not wrong for individuals to hold any property legally?—Review and Herald, March 8, 1860.’

«یکی می‌گوید: اگر به‌گونه‌ای سازمان‌دهی کنید که بتوانید طبق قانون مالکیت داشته باشید، بخشی از بابل خواهید شد. نه؛ من می‌دانم تفاوت قابل‌توجهی وجود دارد میان اینکه ما در موقعیتی باشیم که بتوانیم دارایی خود را به‌وسیلهٔ قانون محافظت کنیم و اینکه از قانون برای حمایت و تحمیل دیدگاه‌های دینی‌مان استفاده کنیم. اگر محافظت از اموال کلیسا نادرست است، چرا داشتن هرگونه دارایی به‌طور قانونی برای افراد نادرست نباشد؟ — Review and Herald، ۸ مارس ۱۸۶۰.»

“James White had closed his statement in the Review, laying the matter of the need of organization of the publishing interests before the church with the words ‘If any object to our suggestions, will they please write out a plan on which we as a people can act?’—Ibid., February 23, 1860. The first minister laboring out in the field to respond was R. F. Cottrell, a stalwart corresponding editor of the Review. His immediate reaction was decidedly negative:

جیمز وایت بیانیهٔ خود را در نشریهٔ Review با طرح موضوعِ ضرورتِ سازمان‌دهیِ امورِ نشر در برابر کلیسا با این عبارت به پایان رسانده بود: «اگر کسی به پیشنهادهای ما اعتراض دارد، لطفاً طرحی بنویسد که ما به‌عنوان یک قوم بتوانیم بر اساس آن عمل کنیم.» ـ همان، ۲۳ فوریهٔ ۱۸۶۰. نخستین واعظِ فعال در میدان که پاسخ داد، آر. اف. کاترل، سردبیرِ مکاتباتِ استوارِ Review بود. واکنش فوری او قاطعانه منفی بود:

“‘Brother White has asked the brethren to speak in relation to his proposition to secure the property of the church. I do not know precisely what measure he intends in this suggestion, but understand it is to get incorporated as a religious body according to law. For myself, I think it would be wrong to ‘make us a name,’ since that lies at the foundation of Babylon. I do not think God would approve of it.—Ibid., March 22, 1860.” Arthur White, Ellen G. White, volume 1, 420, 421.

"برادر وایت از برادران خواسته است دربارهٔ پیشنهادش برای تثبیت مالکیت کلیسا اظهارنظر کنند. من دقیقاً نمی‌دانم منظورش از این پیشنهاد چه تدبیری است، اما فهمیده‌ام که مقصود این است که طبق قانون به‌عنوان یک هیئت دینی ثبت شویم. از نظر خودم، فکر می‌کنم 'برای خود نامی بسازیم' کار نادرستی خواهد بود، زیرا آن در بنیاد بابل قرار دارد. گمان نمی‌کنم خدا آن را تأیید کند.— همان‌جا، ۲۲ مارس ۱۸۶۰." آرتور وایت، الن جی. وایت، جلد ۱، ۴۲۰، ۴۲۱.

James White began his effort to become a church in 1860, and a church is represented by a “gate”. Ellen White says this about the year 1860.

جیمز وایت در سال ۱۸۶۰ تلاش خود را برای تبدیل شدن به یک کلیسا آغاز کرد، و یک کلیسا با «دروازه» نشان داده می‌شود. الن وایت دربارهٔ سال ۱۸۶۰ این را می‌گوید.

“In 1860 death stepped over our threshold, and broke the youngest branch of our family tree. Little Herbert, born September 20, 1860, died December 14 of the same year.” Testimonies, volume 1, 103.

در سال ۱۸۶۰ مرگ قدم بر آستانهٔ خانه‌مان نهاد و جوان‌ترین شاخهٔ درخت خانواده‌مان را شکست. هربرتِ کوچک، متولد ۲۰ سپتامبر ۱۸۶۰، در ۱۴ دسامبر همان سال درگذشت. شهادت‌ها، جلد ۱، ۱۰۳.

In 1863, the Whites also lost their eldest son. After playing and becoming overheated, he went into the room where the cloth charts were prepared and took a nap upon some damp cloths that were used in preparation of the charts. The 1843 and 1850 charts represent the foundations of the Millerite movement. The chart produced in 1863, represent a rejection of the “seven times” of Leviticus twenty-six as previously represented upon the two tables of Habakkuk. It presents a counterfeit foundational message.

در سال ۱۸۶۳، وایت‌ها نیز پسر بزرگ‌ترشان را از دست دادند. او پس از بازی و بیش از حد گرم شدن، به اتاقی رفت که نمودارهای پارچه‌ای در آن آماده می‌شد و روی چند پارچهٔ نمناک که برای آماده‌سازی نمودارها به کار می‌رفت، چرتی زد. نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ نمایانگرِ بنیادهای جنبش میلریتی‌اند. نموداری که در ۱۸۶۳ تهیه شد، بیانگرِ ردِ «هفت بار»ِ لاویان باب بیست‌وشش است؛ آن‌گونه که پیش‌تر بر دو لوحِ حبقوق به تصویر کشیده شده بود. این نمودار یک پیامِ بنیادینِ جعلی ارائه می‌کند.

“When on Friday, November 27, [1863] the parents reached Topsham, they found their three sons and Adelia waiting for them at the depot. They were all apparently in good health, except for Henry, who had a cold. But the next Tuesday, December 1, Henry was very ill with pneumonia. Years later Willie, his youngest brother, reconstructed the story:

وقتی روز جمعه، ۲۷ نوامبر [۱۸۶۳]، پدر و مادر به تاپشام رسیدند، دیدند سه پسرشان و آدلیا در ایستگاه راه‌آهن منتظرشان هستند. همه به‌ظاهر در سلامت خوبی بودند، جز هنری که سرما خورده بود. اما سه‌شنبه بعد، اول دسامبر، هنری به علت ذات‌الریه به‌شدت بیمار شد. سال‌ها بعد ویلی، کوچک‌ترین برادر او، ماجرا را بازسازی کرد:

‘During the absence of their parents, Henry and Edson, under the supervision of Brother Howland, were busily engaged in mounting the charts on cloth, ready for sale. They worked in a rented store building about a block from the Howland home. At length they had a respite for a few days while they were waiting for charts to be sent from Boston. . . . Returning from a long tramp by the river, he [Henry] thoughtlessly lay down and slept on a few damp cloths used in backing the paper charts. A chilly wind was blowing in from an open window. This indiscretion resulted in a severe cold.’” Arthur White, Ellen G. White, volume 2, 70.

'در نبود والدین‌شان، هنری و ادسون زیر نظر برادر هاولند سخت مشغول چسباندن نقشه‌ها بر پارچه بودند تا برای فروش آماده شوند. آن‌ها در ساختمانِ یک مغازهٔ اجاره‌ای، حدود یک بلوک دورتر از خانهٔ هاولند کار می‌کردند. سرانجام چند روزی فراغت یافتند، در حالی که منتظر بودند نقشه‌ها از بوستون فرستاده شوند. ... وقتی از یک پیاده‌روی طولانی کنار رود بازگشت، او [هنری] بی‌فکرانه دراز کشید و روی چند تکه پارچهٔ نمناک که برای پشت‌بندیِ نقشه‌های کاغذی به کار می‌رفت، خوابش برد. باد سردی از پنجره‌ای باز به داخل می‌وزید. این بی‌احتیاطی به سرماخوردگی شدیدی انجامید.'" آرتور وایت، الن جی. وایت، جلد 2، ص 70.

In 1863, the Millerite movement ended with the formation of a church and the rejection of the foundational truths represented upon the two tables of Habakkuk. The primary leader, as typified by Hiel the Bethelite had begun the work of setting up the gates in 1860 and lost his youngest son for doing so. In 1863, the counterfeit charts became the resting place where Hiel’s oldest son took a nap. He caught a chill and died the same year. His death was directly connected to sleeping on the charts that were then being produced. But the chart that was being produced in 1863, was the counterfeit of the foundation that Elijah, represented by Miller had raised up.

در سال ۱۸۶۳، جنبش پیروان میلر با تشکیل یک کلیسا و ردّ حقایق بنیادی‌ای که بر دو لوحِ حبقوق نمایانده شده بودند پایان یافت. رهبر اصلی که نمونه‌اش حئیلِ اهل بیت‌ئیل بود، در سال ۱۸۶۰ کارِ برپا کردنِ دروازه‌ها را آغاز کرده بود و به‌سبب این کار کوچک‌ترین پسرش را از دست داد. در ۱۸۶۳، نمودارهای جعلی به محل استراحتی تبدیل شدند که پسرِ بزرگِ حئیل در آن چرت زد. او سرما خورد و همان سال درگذشت. مرگ او مستقیماً با خوابیدن روی نمودارهایی که در آن زمان در حال تهیه بودند ارتباط داشت. اما نموداری که در سال ۱۸۶۳ تهیه می‌شد، بدلِ آن بنیانی بود که ایلیا، که در شخصِ میلر نمایانده شده بود، برپا کرده بود.

The command of Joshua against rebuilding Jericho, was expressed with the word “adjure.” It represents an oath and a curse, and is the same word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. It is the curse that accompanies the Elijah message, and that curse was accomplished in 1860 and 1863 as Millerite Adventism rebuilt Jericho with the formation of a legal church and the rejection of Miller’s stone of stumbling. Hiel was a Bethelite, thus prophetically emphasizing the work of Hiel in rebuilding Jericho, as the work of building a church.

فرمان یوشع علیه بازسازی اریحا با واژهٔ «سوگند دادن» بیان شد. این واژه نمایانگرِ سوگند و لعنت است و همان واژه‌ای است که در لاویان باب بیست‌وشش به «هفت بار» ترجمه شده است. این همان لعنتی است که همراهِ پیام ایلیا است، و آن لعنت در سال‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۶۳ تحقق یافت، هنگامی که ادونتیسمِ میلری با تشکیلِ یک کلیسای قانونی و ردِ سنگِ لغزشِ میلر، اریحا را از نو بنا کرد. حئیل بیت‌ئیلی بود، و بدین‌سان به‌طور نبوی کارِ حئیل در بازسازی اریحا را به‌منزلهٔ کارِ بنا کردنِ یک کلیسا برجسته می‌کند.

The “curse” of Joshua was proclaimed in conjunction with the story of the battle of Jericho, a battle that cannot be told without repeatedly identifying “seven times.”

«لعنت» یوشع در ارتباط با داستان نبرد اریحا اعلام شد؛ نبردی که نمی‌توان آن را روایت کرد مگر با ذکرِ مکررِ «هفت بار».

In 1863, the message or “oath” of Moses, as presented by Elijah, and represented by William Miller produced a “curse.” Both the message of Moses and the work of Elijah were rejected. Elijah returned in 1989, but was not reconnected with Moses until post September 11, 2001. That information is yet to be defended, but it is air tight.

در سال ۱۸۶۳، پیام یا «سوگند» موسی، آن‌گونه که توسط ایلیا ارائه شد و نمایندگیِ آن بر عهدهٔ ویلیام میلر بود، موجب «لعنت» شد. هم پیام موسی و هم کارِ ایلیا رد شدند. ایلیا در سال ۱۹۸۹ بازگشت، اما تا پس از یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ دوباره با موسی پیوند برقرار نکرد. آن اطلاعات هنوز مورد دفاع قرار نگرفته است، اما کاملاً محکم و خدشه‌ناپذیر است.

“Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.

خادمان تقدیس‌نشده بر ضد خدا صف‌آرایی می‌کنند. در یک نفس هم مسیح را می‌ستایند و هم خدای این جهان را. در حالی که به ظاهر مسیح را می‌پذیرند، باراباس را در آغوش می‌گیرند و با اعمال خود می‌گویند: «نه این مرد، بلکه باراباس.» همه کسانی که این سطور را می‌خوانند، برحذر باشند. شیطان به آنچه می‌تواند انجام دهد لاف زده است. او می‌پندارد که می‌تواند آن وحدتی را که مسیح دعا کرد در کلیسای او باشد، از هم بپاشد. او می‌گوید: «خواهم رفت و روحی دروغ‌گو خواهم بود تا هر که را بتوانم بفریبم، انتقاد کنم، محکوم کنم و تحریف کنم.» اگر فرزند فریب و شاهد دروغین در کلیسایی که نور عظیم و شواهد فراوان داشته است پذیرفته شود، آن کلیسا پیامی را که خداوند فرستاده کنار خواهد گذاشت و نامعقول‌ترین ادعاها و پندارهای دروغین و نظریه‌های باطل را خواهد پذیرفت. شیطان به حماقتشان می‌خندد، زیرا می‌داند حقیقت چیست.

“Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’

بسیاری بر منبرهای ما خواهند ایستاد، با مشعلِ نبوتِ دروغین در دست، افروخته از مشعلِ جهنمیِ شیطان. اگر شک و بی‌ایمانی پرورانده شوند، خادمانِ امین از میانِ مردمی که می‌پندارند بسیار می‌دانند دور خواهند شد. «اگر می‌دانستی»، مسیح گفت، «حتی تو، دست‌کم در همین روزِ تو، آنچه به آرامش تو مربوط است! اما اکنون از چشمانت پنهان شده‌اند.»

“Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.

با این همه، بنیاد خدا پابرجاست. خداوند آنان را که از آنِ اویند می‌شناسد. خادم تقدیس‌شده نباید در سخنش هیچ فریبی باشد. باید همچون روز روشن و از هر شائبهٔ شر مبرّا باشد. خدمت و مطبوعاتِ تقدیس‌شده نیرویی خواهند بود برای تاباندن نور حقیقت بر این نسلِ کج‌رفتار. نور، ای برادران، نور بیشتری نیاز داریم. در صهیون شیپور را بنوازید؛ در کوه مقدس بانگ هشدار برآورید. سپاه خداوند را، با دل‌های تقدیس‌شده، گرد آورید تا بشنوند که خداوند به قوم خود چه خواهد گفت؛ زیرا او برای هر که گوش فرا دهد، نوری فزون‌تر فراهم کرده است. بگذارید مسلح و مجهز شوند و به نبرد برخیزند—برای یاری خداوند بر ضد زورمندان. خدا خود برای اسرائیل عمل خواهد کرد. هر زبانِ دروغگو خاموش خواهد شد. دست‌های فرشتگان نقشه‌های فریبکارانه‌ای را که در حال شکل‌گیری‌اند بر هم خواهند زد. دژهای شیطان هرگز پیروز نخواهند شد. پیروزی قرین پیام فرشتهٔ سوم خواهد بود. چنان‌که سالار سپاه خداوند دیوارهای اَریحا را فروریخت، قومِ فرمان‌نگهدارِ خداوند نیز پیروز خواهد شد و همهٔ عواملِ مخالف شکست خواهند خورد. مبادا هیچ‌کس از خادمان خدا که با پیامی آسمانی نزد ایشان آمده‌اند گلایه کند. دیگر در پیِ عیب‌جویی از آنان نباشید و مگویید: «بیش از حد قاطع‌اند؛ بسیار تند سخن می‌گویند.» شاید سخت سخن بگویند؛ اما آیا این لازم نیست؟ اگر به آواز یا پیام او توجه نکنند، خدا گوشِ شنوندگان را به لرزه خواهد انداخت. او کسانی را که در برابر کلام خدا مقاومت می‌کنند محکوم خواهد کرد.

“Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.

«شیطان هر تدبیر ممکن را اندیشیده است تا هیچ چیز در میان ما به‌عنوان یک قوم پدید نیاید که ما را توبیخ و سرزنش کند و ما را برانگیزد تا خطاهای خود را کنار بگذاریم. اما قومی هست که تابوت خدا را حمل خواهند کرد. برخی از میان ما بیرون خواهند رفت که دیگر تابوت را بر دوش نخواهند کشید. اما اینان نمی‌توانند دیوارهایی برپا کنند که حقیقت را سد کنند؛ زیرا آن تا به آخر پیش خواهد رفت و اوج خواهد گرفت. در گذشته خدا مردانی را برانگیخته است، و هنوز نیز مردانِ آماده‌ای دارد که در انتظارِ فرصت‌اند، مهیّا برای اجرای فرمان او—مردانی که از محدودیت‌هایی خواهند گذشت که چیزی نیست جز دیوارهایی اندود شده با ملاتِ سست. وقتی خدا روح خود را بر انسان‌ها می‌ریزد، آنان دست به کار خواهند شد. آنان کلام خداوند را اعلام خواهند کرد؛ صدای خود را چون شیپور بلند خواهند کرد. حقیقت در دست‌های ایشان کاستی نخواهد یافت و نیروی خود را از دست نخواهد داد. آنان قوم را از تعدّیاتشان آگاه خواهند ساخت و خاندان یعقوب را از گناهانشان.» شهادت‌ها برای واعظان، 409–411.