Just before probation closes a command is made to “seal not the sayings of the prophecy of this book.”
کمی پیش از پایان مهلت، فرمانی صادر میشود: «سخنان نبوت این کتاب را مهر نزن.»
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
و به من گفت: سخنانِ نبوتِ این کتاب را مُهر مکن، زیرا زمان نزدیک است. آنکه ستمکار است، بگذار همچنان ستمکار بماند؛ و آنکه پلید است، بگذار همچنان پلید بماند؛ و آنکه عادل است، بگذار همچنان عادل بماند؛ و آنکه مقدس است، بگذار همچنان مقدس بماند. مکاشفهٔ یوحنا ۲۲:۱۰، ۱۱.
In chapter five of Revelation, God the Father is seated upon His throne and He has a book in His hand that is sealed with seven seals.
در باب پنجم مکاشفه، خدا پدر بر تخت خود نشسته است و در دست خود کتابی دارد که به هفت مهر مختوم است.
And I saw in the right hand of him that sat on the throne a book written within and on the backside, sealed with seven seals. Revelation 5:1.
و دیدم در دست راستِ آن که بر تخت نشسته بود، کتابی که درون و بر پشت آن نوشته شده بود و با هفت مهر مهر شده بود. مکاشفه ۵:۱.
As the narrative from verse one, continues on through to chapter seven, we find that Jesus, represented as the Lion of the tribe of Judah is the One who takes the book from His Father’s hand and begins to progressively open the seals. When He opens the sixth seal and presents the message represented by the seal, chapter six ends. It ends with a question that leads into chapter seven, where we find the answer to the question raised in the last verse of chapter six.
در حالی که روایت از آیهٔ نخست ادامه مییابد و تا باب هفتم پیش میرود، درمییابیم که عیسی، که بهعنوان «شیرِ قبیلهٔ یهودا» نمایانده شده است، همان کسی است که طومار را از دست پدر خود میگیرد و بهتدریج گشودن مهرها را آغاز میکند. وقتی او مهر ششم را میگشاید و پیامی را که آن مهر نمایندگی میکند آشکار میسازد، باب ششم پایان مییابد. این باب با پرسشی پایان میگیرد که به باب هفتم راه میبَرَد؛ جایی که پاسخِ پرسشِ مطرحشده در آخرین آیهٔ باب ششم را مییابیم.
For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.
زیرا روزِ عظیمِ غضبِ او فرا رسیده است؛ و کیست که بتواند بایستد؟ مکاشفه ۶:۱۷.
Chapter seven introduces the one hundred and forty-four thousand and the “great multitude.” After God’s people are presented in chapter seven, then we find the seventh and final of the seals being removed. The only other prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the seven thunders of chapter ten. The simple point is that the only prophecy in the book of Revelation that is sealed up and can be unsealed before probation closes is the “seven thunders.”
فصل هفتم، یکصد و چهل و چهار هزار نفر و «جمعیت عظیم» را معرفی میکند. پس از آنکه قوم خدا در فصل هفتم معرفی میشوند، میبینیم که مهر هفتم، که آخرین مهر است، گشوده میشود. تنها نبوت دیگری در کتاب مکاشفه که مهر شده است، «هفت رعد» فصل دهم است. نکته ساده این است که تنها نبوتی در کتاب مکاشفه که مهر شده و میتواند پیش از بسته شدن مهلت گشوده شود، «هفت رعد» است.
For years, if not decades Future for America has identified what the “seven thunders” represent. The “seven thunders” represent the history of the Millerite movement from August 11, 1840 through to October 22, 1844. Sister White confirms this fact and adds that the “seven thunders” also represent “future events that will be disclosed in their order.” A detailed presentation of these facts can be found in Habakkuk’s Tables, for any that are unfamiliar with these prophetic realities.
سالها، اگر نگویم دههها، Future for America مشخص کرده است که "هفت رعد" نمایانگر چیست. "هفت رعد" نمایانگر تاریخ جنبش میلری از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ است. خواهر وایت این حقیقت را تأیید میکند و میافزاید که "هفت رعد" همچنین نمایانگر "رویدادهای آیندهای است که به ترتیب خود آشکار خواهند شد". برای کسانی که با این واقعیات نبوی آشنا نیستند، ارائهای مفصل از این حقایق را میتوان در "جداول حبقوق" یافت.
The truth of the seven thunders that has been presented in the past is still truth, but since August of this year the Lord has removed His hand from these subjects and more understanding has been revealed. We will begin with chapter ten of Revelation, then consider Sister White’s commentary on the chapter. Before we do this, we must identify two points unrelated to the consideration of the seven thunders.
حقیقتِ هفت رعد که در گذشته مطرح شده است همچنان حقیقت است، اما از ماه اوتِ امسال خداوند دست خود را از این موضوعات برداشته و فهم بیشتری آشکار شده است. از باب دهمِ مکاشفه آغاز میکنیم و سپس به شرحِ خواهر وایت بر آن باب میپردازیم. پیش از این کار، باید دو نکته را که نامرتبط با بررسی هفت رعد هستند مشخص کنیم.
The first point is that the identification of the truth of the seven thunders that is now opened up requires several lines of truth to put everything the seven thunders represent in place. Here I pray, is the patience of the saints. The second point connected with this is that the program that produces the audio presentation of these articles has a limitation on the amount of time it can read and speak. The articles must each fit within that period of time. From the outset of this study, I am informing you that it will require a few articles to establish the truth represented by the seven thunders. Now to chapter ten.
نکتهٔ نخست این است که شناساییِ حقیقتِ «هفت تندر» که اکنون آشکار شده، نیازمند چندین جنبه از حقیقت است تا همهٔ آنچه «هفت تندر» نمایانگر آن است در جای خود قرار گیرد. اینجاست، دعا میکنم، شکیباییِ قدیسان. نکتهٔ دومِ مرتبط با این موضوع این است که برنامهای که نسخهٔ صوتیِ این مقالات را تولید میکند، در مدت زمانی که میتواند بخواند و سخن بگوید محدودیت دارد. هر مقاله باید در همان بازهٔ زمانی بگنجد. از آغازِ این مطالعه به شما اطلاع میدهم که برای تبیین حقیقتی که «هفت تندر» نمایانگرِ آن است به چند مقاله نیاز خواهد بود. اکنون به فصل دهم.
And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:1–11.
و دیدم فرشتهای نیرومند دیگر از آسمان فرود میآید که در لباسی از ابر پوشیده بود؛ و رنگینکمانی بر سر او بود، و چهرهاش همچون خورشید، و پاهایش چون ستونهای آتش. و در دستش کتابی کوچکِ گشوده داشت؛ و پای راست خود را بر دریا نهاد و پای چپش را بر زمین. و با صدای بلند فریاد زد، چنانکه شیری غُرَد؛ و چون فریاد زد، هفت تندر آوازهای خود را برآوردند. و چون آن هفت تندر آوازهای خود را برآوردند، میخواستم بنویسم؛ اما آوازی از آسمان شنیدم که به من گفت: آنچه را که آن هفت تندر برآوردند مهر کن و آنها را ننویس. و آن فرشتهای که دیدم بر دریا و بر زمین ایستاده بود، دست خود را به سوی آسمان برافراشت، و به آن که تا ابدالآباد زنده است، که آسمان و هرچه در آن است و زمین و هرچه در آن است و دریا و هرچه در آن است را آفرید، سوگند خورد که دیگر زمانی در کار نخواهد بود؛ لیکن در روزهای صدای فرشته هفتم، هنگامی که آغاز به دمیدن کند، راز خدا به انجام خواهد رسید، چنانکه آن را به خادمان خود، پیامبران، اعلام کرده است. و آن آوا که از آسمان شنیدم، بار دیگر با من سخن گفت و گفت: برو و کتاب کوچکِ گشوده را که در دست آن فرشته است که بر دریا و بر زمین ایستاده، بگیر. پس نزد فرشته رفتم و به او گفتم: آن کتاب کوچک را به من بده. و به من گفت: بگیر و بخورش؛ شکمت را تلخ خواهد کرد، اما در دهانت چون عسل شیرین خواهد بود. و آن کتاب کوچک را از دست فرشته گرفتم و خوردم؛ در دهانم چون عسل شیرین بود، و به محض آنکه آن را خوردم، شکمم تلخ شد. و به من گفت: باید بار دیگر در برابر قومهای بسیار و ملتها و زبانها و پادشاهان نبوت کنی. مکاشفه 10:1-11.
Commenting on chapter ten, Sister White states:
خواهر وایت دربارهٔ فصل دهم میگوید:
“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.
فرشتهٔ مقتدری که به یوحنا تعلیم داد، کسی جز خودِ عیسی مسیح نبود. اینکه پای راست خود را بر دریا و پای چپ را بر خشکی مینهد، نشان میدهد چه نقشی را در صحنههای پایانی نبرد عظیم با شیطان ایفا میکند. این موضع، قدرت و اقتدار مطلق او را بر سراسر زمین نشان میدهد. این جدال از عصری به عصر دیگر نیرومندتر و مصممتر شده بود و تا صحنههای پایانی نیز چنین خواهد بود، آنگاه که کارکرد استادانهٔ قوای تاریکی به اوج خود خواهد رسید. شیطان، متحد با مردمان شریر، تمام جهان و کلیساهایی را که محبتِ حقیقت را نمیپذیرند فریب خواهد داد. اما آن فرشتهٔ مقتدر توجه را به خود فرامیخواند. او با صدای بلند فریاد میزند. او بناست قدرت و اقتدار صدای خود را به کسانی که با شیطان برای مخالفت با حقیقت متحد شدهاند، نشان دهد.
“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.
پس از آنکه این هفت رعد سخن گفتند، همان فرمانی که دربارهٔ کتابچه به دانیال داده شد، به یوحنا نیز میرسد: «آنچه را هفت رعد گفتند مهر کن.» اینها مربوط به رویدادهای آیندهاند که به ترتیب خود آشکار خواهند شد. دانیال در پایانِ روزها در قرعهٔ خود خواهد ایستاد. یوحنا کتابچه را گشوده میبیند. آنگاه نبوتهای دانیال جایگاه شایستهٔ خود را در پیامهای فرشتهٔ اول، دوم و سوم که باید به جهان ابلاغ شوند، مییابند. برداشته شدن مهر از کتابچه، پیامِ مربوط به زمان بود.
“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.
کتابهای دانیال و مکاشفه یکیاند. یکی نبوّت است، دیگری مکاشفه؛ یکی کتابی مُهر شده، دیگری کتابی گشوده. یوحنا اسراری را که رعدها بر زبان آوردند شنید، اما به او فرمان داده شد که آنها را ننویسد.
“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed. The first and second angels’ messages were to be proclaimed, but no further light was to be revealed before these messages had done their specific work. This is represented by the angel standing with one foot on the sea, proclaiming with a most solemn oath that time should be no longer.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
نوری ویژه که به یوحنا داده شد و در هفت رعد بیان گردید، ترسیمی از رویدادهایی بود که در چارچوب پیامهای فرشتهٔ اول و دوم رخ خواهند داد. به صلاح نبود که مردم از این امور آگاه شوند، زیرا ایمانشان ناگزیر باید آزموده میشد. در تدبیر خدا، حقایقی بسیار شگفتانگیز و پیشرو اعلام میشد. قرار بود پیامهای فرشتهٔ اول و دوم اعلام شوند، اما تا زمانی که این پیامها کار ویژهٔ خود را به انجام نرسانده بودند، نور بیشتری قرار نبود آشکار شود. این موضوع با فرشتهای که یک پا بر دریا نهاده بود و با سوگندی بسیار جدی اعلام میکرد که دیگر زمان نخواهد بود، به تصویر کشیده شده است. تفسیر کتابمقدس اَدوِنتیستهای روز هفتم، جلد ۷، صفحهٔ ۹۷۱.
The “mighty angel” who descended on August 11, 1840 was Christ, and he had a message in his hand that John was told to eat. What John ate was a message, but it was distinctly a message that was to be taken to God’s people, and not the world. It is important to recognize who the target audience is in the passage, for even though Christ descended on August 11, 1840, marking the empowerment of the first angel’s message, and thus identifying when the first angel’s message would be carried to the entire world, the little book that John was to eat is identifying when Protestantism surrendered the mantle of Protestantism unto the Millerites. When Christ descended with the little book, He was terminating His covenant relationship with the church from the wilderness and simultaneously identifying the Millerite people as His new chosen covenant people. The Millerites were a people who had formerly not been the people of God. The prophets never contradict each other.
«فرشتهٔ نیرومند»ی که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ فرود آمد، مسیح بود و در دست خود پیامی داشت که به یوحنا گفته شد آن را بخورد. آنچه یوحنا خورد، پیامی بود، اما بهروشنی پیامی بود که باید به قوم خدا رسانده میشد، نه به جهان. مهم است که درک کنیم مخاطبِ این بخش کیست؛ زیرا هرچند مسیح در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ فرود آمد و این امر نشانهٔ قدرتیافتن پیام فرشتهٔ اول بود و بدینسان زمان برده شدن پیام فرشتهٔ اول به سراسر جهان را مشخص میساخت، اما همان کتابچهٔ کوچکی که یوحنا باید میخورد نشان میدهد که پروتستانتیسم چه زمانی ردای خود را به میلریتیها واگذار کرد. وقتی مسیح با آن کتابچه فرود آمد، به رابطهٔ عهدیِ خود با کلیسایی که از بیابان بیرون آمده بود پایان میداد و همزمان قوم میلریتی را بهعنوان قوم برگزیدهٔ عهدیِ تازهٔ خود معرفی میکرد. میلریتیها قومی بودند که پیشتر قوم خدا نبودند. پیامبران هرگز با یکدیگر تناقض ندارند.
And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. And thou, son of man, be not afraid of them, neither be afraid of their words, though briers and thorns be with thee, and thou dost dwell among scorpions: be not afraid of their words, nor be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. And thou shalt speak my words unto them, whether they will hear, or whether they will forbear: for they are most rebellious. But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. And he said unto me, Son of man, go, get thee unto the house of Israel, and speak with my words unto them. For thou art not sent to a people of a strange speech and of an hard language, but to the house of Israel; Not to many people of a strange speech and of an hard language, whose words thou canst not understand. Surely, had I sent thee to them, they would have hearkened unto thee. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Behold, I have made thy face strong against their faces, and thy forehead strong against their foreheads. As an adamant harder than flint have I made thy forehead: fear them not, neither be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. Moreover he said unto me, Son of man, all my words that I shall speak unto thee receive in thine heart, and hear with thine ears. Ezekiel 2:1–3:10.
و به من گفت: ای پسر انسان، بر پایهای خود بایست تا با تو سخن بگویم. و روح، چون با من سخن گفت، در من داخل شد و مرا بر پایهایم برپا داشت، و من آواز آن که با من سخن میگفت را شنیدم. و به من گفت: ای پسر انسان، تو را نزد بنیاسرائیل میفرستم، به نزد قومی یاغی که بر من عصیان ورزیدهاند؛ ایشان و پدرانشان تا به امروز بر من تعدی کردهاند. زیرا آنان فرزندان وقیح و سختدلاند. من تو را نزد ایشان میفرستم؛ و تو به ایشان خواهی گفت: چنین میگوید خداوند یهوه. و ایشان، خواه بشنوند و خواه امتناع ورزند (زیرا که خانهای یاغیاند)، با این همه خواهند دانست که در میانشان نبیای بوده است. و تو، ای پسر انسان، از ایشان مترس و از سخنانشان بیم مدار؛ اگرچه خارها و تیغها با تو باشد و تو در میان عقربها ساکن باشی؛ از سخنانشان مترس و از نگاههایشان مرعوب مشو، هرچند خانهای یاغیاند. و تو کلمات مرا به ایشان بگو، خواه بشنوند و خواه امتناع ورزند؛ زیرا که بسیار یاغیاند. اما تو، ای پسر انسان، آنچه به تو میگویم بشنو؛ مانند آن خانه یاغی، یاغی مباش؛ دهان خود را بگشا و آنچه به تو میدهم بخور. و چون نظر افکندم، اینک دستی به سوی من فرستاده شد، و اینک طوماری از کتاب در آن بود؛ و آن را پیش من گشود؛ و از اندرون و بیرون نوشته شده بود؛ و در آن مراثی و ناله و وای نوشته بود. و نیز به من گفت: ای پسر انسان، آنچه مییابی بخور؛ این طومار را بخور و برو با کلمات من با خانه اسرائیل سخن بگو. پس دهانم را گشودم و او مرا واداشت تا آن طومار را بخورم. و به من گفت: ای پسر انسان، شکم خود را به خوردن وادار و اندرونهات را از این طوماری که به تو میدهم پر ساز. آنگاه آن را خوردم و در دهانم چون عسل شیرین بود. و به من گفت: ای پسر انسان، برخیز، نزد خانه اسرائیل برو و با کلمات من با ایشان سخن بگو. زیرا تو نزد قومی با گفتاری بیگانه و زبانی دشوار فرستاده نشدهای، بلکه نزد خانه اسرائیل؛ نه نزد اقوام بسیار با گفتاری بیگانه و زبانی دشوار که سخنانشان را نتوانی فهمید. بهراستی اگر تو را نزد ایشان میفرستادم، به تو گوش فرا میدادند. اما خانه اسرائیل به تو گوش فرا نخواهند داد؛ زیرا به من گوش فرا نمیدهند، چونکه تمامی خانه اسرائیل وقیح و سختدلاند. اینک روی تو را سخت برابر رویهای ایشان ساختم، و پیشانیات را سخت برابر پیشانیهای ایشان. پیشانیات را چون الماسی که سختتر از سنگ چخماق است ساختهام؛ از ایشان مترس و از نگاههایشان مرعوب مشو، هرچند خانهای یاغیاند. و نیز به من گفت: ای پسر انسان، تمامی سخنانی را که با تو سخن میگویم در دل خود بپذیر و با گوشهای خود بشنو. حزقیال ۲:۱–۳:۱۰.
When Christ descended with the little book which John took and ate, it was in his “mouth as honey for sweetness.” John the Revelator and Ezekiel, both take a message from Christ’s “hand.” Ezekiel, and therefore John had a message to deliver to “the house of Israel,” not to those outside of Israel. If those outside Israel would have heard the message, they would have accepted it, but not Israel, for “all the house” of Israel “are impudent and hardhearted.” The complete house of Israel (all the house) was totally rebellious. Israel in 1840 was represented in Revelation chapter ten as the church in the wilderness. They had filled the cup of their probationary time.
وقتی مسیح با کتابچهای کوچک فرود آمد که یوحنا آن را گرفت و خورد، آن «در دهانش مانند عسل شیرین» بود. یوحنا، صاحبِ مکاشفه، و حزقیال، هر دو پیامی را از «دست» مسیح میگیرند. حزقیال، و بنابراین یوحنا نیز، پیامی برای رساندن به «خاندان اسرائیل» داشتند، نه به کسانی که بیرون از اسرائیل بودند. اگر آنان که بیرون از اسرائیل بودند آن پیام را شنیده بودند، آن را میپذیرفتند، اما اسرائیل نه؛ زیرا «تمام خاندان» اسرائیل «گستاخ و سختدلاند». تمام خاندان اسرائیل (همهٔ خاندان) کاملاً سرکش بودند. اسرائیل در سال ۱۸۴۰، در فصل دهم مکاشفه، بهعنوان «کلیسا در بیابان» به تصویر کشیده شده بود. آنها جامِ دورهٔ آزمایشیِ خود را پُر کرده بودند.
Though the message would not be heard by Israel, the prophet was still commanded to take them the message of the little book, for the purpose of holding them accountable for rejecting the light of the first angel. In the books of judgment, they were to be held accountable for refusing to hear the message of the “prophet” that had been “among them.” Rejecting the prophet is to reject the message that had been given to the prophet by the angel Gabriel, who had himself received that message from Christ, who had received it from the Father. When Christ descended with the message of the little book in His hand it paralleled when the Holy Spirit descended at His baptism. That had been prefigured by Moses at the burning bush, and that very same waymark that exists in every reformatory movement.
گرچه اسرائیل آن پیام را نمیشنید، با این حال به نبی فرمان داده شد پیامِ کتابچۀ کوچک را به آنان برساند، تا بابت ردّ نورِ فرشتۀ نخستین پاسخگو باشند. در کتابهای داوری، آنان باید به سبب امتناع از شنیدن پیامِ «نبی» که «در میانشان» بود، پاسخگو شناخته میشدند. ردّ نبی در حکمِ ردّ آن پیامی است که فرشتۀ جبرئیل به او داده بود، و خودِ جبرئیل آن پیام را از مسیح دریافت کرده بود، و مسیح آن را از پدر گرفته بود. هنگامی که مسیح با پیامِ کتابچۀ کوچک در دستش فرود آمد، این با فرود آمدنِ روحالقدس در هنگامِ تعمیدش همسان بود. و آن پیشتر در واقعهٔ بوتهٔ سوزان بهدستِ موسی نمودار شده بود، و همان نشانۀ راهی است که در هر جنبشِ اصلاحی وجود دارد.
“The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.
کار خدا بر روی زمین، از عصری به عصر دیگر، در هر اصلاح بزرگ یا جنبش دینی، شباهتی چشمگیر را نشان میدهد. اصول برخورد خدا با انسانها همواره یکسان است. جنبشهای مهم زمان حاضر در گذشته نظایر خود را دارند، و تجربهٔ کلیسا در اعصار پیشین برای زمان ما درسهایی بسیار ارزشمند در بر دارد. مناقشه عظیم، ۳۴۳.
The demise of the Ottoman supremacy on August 11, 1840, (which is when John and Ezekiel ate the little book that was in Christ’s “hand,”) marks the “empowerment” of the first angel’s message that had “arrived” at the “time of the end” in 1798. It was “empowered” by the confirmation of the premier prophetic rule of the Millerites; the year for a day principle. Christ then began to erect the Millerite temple foundation, as He had done at His baptism.
زوال برتری عثمانی در 11 اوت 1840، (که همان زمانی است که یوحنا و حزقیال کتابچهٔ کوچک را که در «دست» مسیح بود، خوردند)، نشانگر «قدرتیابی» پیام فرشتهٔ اول است که در سال 1798 در «زمانِ پایان» «فرارسیده» بود. این پیام با تأییدِ اصلیترین قاعدهٔ نبوتیِ میلرایتیها؛ اصلِ «یک روز به ازای یک سال»، «قدرت گرفت». سپس مسیح، همانگونه که در هنگام تعمیدش انجام داده بود، پیریزیِ بنیادِ معبدِ میلرایتی را آغاز کرد.
“Nathanael’s wavering faith was now strengthened, and he answered and said, ‘Rabbi, thou art the son of God; thou art the King of Israel. Jesus answered and said unto him, Because I said unto thee, I saw thee under the fig tree, believest thou? Thou shalt see greater things than these. And he saith unto him, Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see Heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of Man.’
ایمان متزلزل نتنائیل اکنون استوار شد، و در پاسخ گفت: «ربی، تو پسر خدایی؛ تو پادشاه اسرائیل هستی.» عیسی در پاسخ به او گفت: «آیا از آنرو ایمان آوردی که به تو گفتم تو را زیر درخت انجیر دیدم؟ چیزهای بزرگتر از این خواهی دید.» و به او گفت: «آمین، آمین، به شما میگویم: از این پس آسمان را گشوده خواهید دید و فرشتگان خدا را که بر پسر انسان بالا میروند و فرود میآیند.»
“In these first few disciples the foundation of the Christian church was being laid by individual effort. John first directed two of his disciples to Christ. Then one of these finds a brother, and brings him to Christ. He then calls Philip to follow him, and he went in search of Nathanael.” Spirit of Prophecy, volume 2, 66.
"در این چند شاگرد نخستین، بنیاد کلیسای مسیحی با تلاش فردی نهاده میشد. یوحنا نخست دو تن از شاگردان خود را به سوی مسیح راهنمایی کرد. سپس یکی از اینان برادری یافت و او را نزد مسیح آورد. آنگاه او فیلیپ را فراخواند تا از او پیروی کند، و او به جستجوی نتنائیل رفت." روح نبوت، جلد ۲، ۶۶.
When Christ descended on August 11, 1840 with the little book open in His hand, it had been prefigured in the reform movement of Christ’s earthly history, for every reform movement possesses the identical waymarks. Moses and the reformatory movement he led out in had the same waymark. The experience of Moses at the burning bush typified the Holy Spirit descending at Christ baptism, that in turn typified 1840, which in turn typifies September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen descended.
وقتی مسیح در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ با کتابچهای کوچک که در دستش گشوده بود فرود آمد، آن امر پیشتر در جنبش اصلاحیِ تاریخ زمینیِ مسیح از پیش ترسیم شده بود، زیرا هر جنبش اصلاحی دارای همان نشانههای راهِ یکسان است. موسی و جنبش اصلاحیای که او آغاز و رهبری کرد نیز همان نشانهٔ راه را داشتند. تجربهٔ موسی نزد بوتهٔ سوزان نمادِ نزولِ روحالقدس در تعمیدِ مسیح بود، که خود به نوبهٔ خود نمادِ سالِ ۱۸۴۰ بود، که آن نیز به نوبهٔ خود نمادِ ۱۱ سپتامبرِ ۲۰۰۱ است، زمانی که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ بابِ هجده فرود آمد.
The “arrival” of the first angel’s message, and the “arrival” of the second angel’s message and the “arrival” of the third angel’s message are all represented by angels. The first angel has a little book in his hand, the second had a writing in his hand and the third had a parchment in his hand. Upon the testimony of two or three a truth is established. All three angels, whether at their arrival or empowerment have a message in their hand.
«آمدنِ» پیامِ فرشتهٔ نخست، و «آمدنِ» پیامِ فرشتهٔ دوم و «آمدنِ» پیامِ فرشتهٔ سوم، همگی با فرشتگانی نشان داده شدهاند. فرشتهٔ نخست در دست خود کتابچهای کوچک دارد، فرشتهٔ دوم در دست خود نوشتهای داشت و فرشتهٔ سوم در دست خود طوماری داشت. به شهادتِ دو یا سه نفر، حقیقتی استوار میشود. هر سه فرشته، چه در هنگام آمدنشان و چه هنگام قدرت گرفتنشان، پیامی در دست دارند.
John and Ezekiel represent those that ate the message when the first angel’s message was “empowered,” which is a different historical waymark than when the first angel’s message “arrived” in 1798.
یوحنا و حزقیال نمایندهٔ کسانی هستند که هنگامی که پیام فرشتهٔ اول «قدرت یافت»، پیام را خوردند؛ که این، نشانهٔ راه تاریخیِ متفاوتی با زمانی است که پیام فرشتهٔ اول در سال ۱۷۹۸ «رسید».
The difference between the “arrival” of a message and its “empowerment” is an extremely important distinction to note. As we consider the following passage take note that the purpose of the first angel is identical to the purpose of the angel in Revelation eighteen that lightens the earth with his glory. Also note that each message causes a division producing two classes of worshippers.
تفاوت میان «ورود» یک پیام و «قدرتگیری» آن، تمایزی بسیار مهم است که باید به آن توجه داشت. هنگامی که فراز زیر را در نظر میگیریم، توجه داشته باشید که هدف فرشتهٔ نخست با هدف آن فرشته در باب هجدهمِ مکاشفه که زمین را با جلال خود روشن میکند، یکسان است. همچنین توجه کنید که هر پیام موجب انشقاقی میشود و دو گروهِ پرستنده پدید میآورد.
“I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel [the first angel] to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some of these seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. All who received the light turned their faces toward heaven and glorified God. Though it was shed upon all, some merely came under its influence, but did not heartily receive it. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world and were closely united with one another.
توجهی که تمام آسمان به کاری که بر زمین در جریان بود مبذول داشته بود، به من نشان داده شد. عیسی فرشتهای نیرومند [فرشتهٔ اول] را مأمور کرد که فرود آید و ساکنان زمین را هشدار دهد تا برای ظهور دوم او آماده شوند. هنگامی که فرشته حضور عیسی را در آسمان ترک کرد، نوری بسیار درخشان و پرجلال پیشاپیش او میرفت. به من گفته شد که مأموریت او این است که زمین را با جلال خود روشن سازد و انسان را از خشمِ قریبالوقوعِ خداوند برحذر دارد. انبوهی از مردم آن نور را پذیرفتند. برخی از آنان بسیار موقر و جدی مینمودند، در حالی که برخی دیگر شادمان و مجذوب بودند. همهٔ کسانی که نور را پذیرفتند، روی خود را به سوی آسمان کردند و خدا را تمجید نمودند. گرچه بر همگان میتابید، برخی فقط زیر تأثیر آن قرار گرفتند، اما آن را از صمیمِ دل نپذیرفتند. بسیاری سخت خشمگین شدند. خادمان دینی و مردم با پلیدان متحد شدند و در برابر نوری که از سوی آن فرشتهٔ نیرومند افشانده میشد، سرسختانه مقاومت کردند. اما همهٔ کسانی که آن را پذیرفتند، از دنیا کناره گرفتند و بهطور تنگاتنگ با یکدیگر متحد شدند.
“Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of as many as possible from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel of God watching with the deepest interest His professed people, to record the character which they developed as the message of heavenly origin was presented to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision, and hatred, an angel with a parchment in his hand made the shameful record. All heaven was filled with indignation that Jesus should be thus slighted by His professed followers.
شیطان و فرشتگانش با جدیت در تلاش بودند ذهنهای هر چه بیشتری را از نور منحرف کنند. جماعتی که آن را رد کرد، در تاریکی رها شد. دیدم فرشتهٔ خدا با عمیقترین توجه مراقب کسانی بود که خود را از آنِ او میدانستند، تا منشی را که در ایشان شکل میگرفت هنگامی که پیامِ آسمانی به آنان ارائه میشد، ثبت کند. و چون بسیاری از کسانی که مدعی محبت به عیسی بودند با تحقیر، استهزا و نفرت از پیام آسمانی روی برتافتند، فرشتهای با طوماری در دست آن ثبتِ شرمآور را به عمل آورد. تمام آسمان از خشم آکنده شد که عیسی بدینسان از سوی پیروانِ مدعیاش خوار شمرده شود.
“I saw the disappointment of the trusting ones, as they did not see their Lord at the expected time. It had been God’s purpose to conceal the future and to bring His people to a point of decision. Without the preaching of definite time for the coming of Christ, the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading very many to look far in the future for the great events connected with the judgment and the end of probation. It was necessary that the people be brought to seek earnestly for a present preparation.
من ناامیدیِ توکلکنندگان را دیدم، زیرا پروردگارشان را در زمانِ موردِ انتظار ندیدند. قصدِ خدا این بود که آینده را پنهان بدارد و قومِ خود را به نقطهٔ تصمیم برساند. بدون موعظهٔ زمانِ معین برای آمدنِ مسیح، کاری که خدا طرح کرده بود به انجام نمیرسید. شیطان بسیاری را وامیداشت که رویدادهای بزرگِ مربوط به داوری و پایانِ دورهٔ مهلت را در آیندهای دور بجویند. لازم بود که مردم به جایی رسانده شوند که با جدیت در پی آمادگیِ کنونی باشند.
“As the time passed, those who had not fully received the light of the angel united with those who had despised the message, and they turned upon the disappointed ones with ridicule. Angels marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They loudly claimed to be Christians, yet in almost every particular failed to follow Christ. Satan exulted at the state of the professed followers of Jesus.
با گذشت زمان، کسانی که نور فرشته را بهطور کامل نپذیرفته بودند با کسانی که پیام را خوار شمرده بودند متحد شدند و نومیدشدگان را به ریشخند گرفتند. فرشتگان وضعیت پیروان مدعی مسیح را ثبت کردند. گذشت وقت معین آنان را آزموده و آشکار کرده بود، و بسیارانی در ترازو سنجیده شدند و ناقص یافت شدند. آنان با صدای بلند ادعا میکردند که مسیحیاند، اما تقریباً در هر زمینهای از پیروی مسیح باز میماندند. شیطان از وضعیت پیروان مدعی عیسی شادمانی میکرد.
“He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure and holy mixed up with sinners in Zion and with world-loving hypocrites. They had watched over the true disciples of Jesus; but the corrupt were affecting the holy. Those whose hearts burned with an intense desire to see Jesus were forbidden by their professed brethren to speak of His coming. Angels viewed the scene and sympathized with the remnant who loved the appearing of their Lord.
او آنها را در دامِ خود گرفتار کرده بود. او اکثریت را به ترکِ راه راست کشانده بود، و آنان میکوشیدند از راهی دیگر به آسمان بالا روند. فرشتگان دیدند که پاکان و مقدسان با گناهکاران در صهیون و با ریاکاران دنیادوست درهم آمیختهاند. آنان از شاگردان حقیقی عیسی پاسداری کرده بودند؛ اما فاسدان بر مقدسان تأثیر میگذاشتند. کسانی که دلهایشان از اشتیاق سوزان برای دیدن عیسی میسوخت، از سوی برادرانِ مدعیشان از سخن گفتن دربارهٔ آمدن او منع میشدند. فرشتگان این صحنه را مینگریستند و با بازماندگانی که ظهور خداوندشان را دوست میداشتند همدردی میکردند.
“Another mighty angel [the second angel] was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.
فرشتهای نیرومند دیگر [فرشتهٔ دوم] مأمور شد تا به زمین فرود آید. عیسی نوشتهای در دست او نهاد، و چون به زمین آمد، ندا داد: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است.» سپس دیدم که ناامیدشدگان بار دیگر چشمان خود را به سوی آسمان بلند کردند و با ایمان و امید در انتظار ظهور خداوندشان بودند. اما بسیاری گویی در حالتی کرخت و مبهوت، چنانکه انگار در خواب بودند، باقی مانده بودند؛ با این همه، میتوانستم نشان اندوهی ژرف را بر چهرههایشان ببینم. ناامیدشدگان از کتاب مقدس دریافتند که در زمان تأخیر بودند و اینکه باید با شکیبایی در انتظار تحقق رؤیا بمانند. همان شواهدی که آنان را بر آن داشت در سال ۱۸۴۳ چشمبهراه خداوندشان باشند، آنان را بر آن داشت که در سال ۱۸۴۴ نیز انتظار او را بکشند. با این حال، دیدم که اکثریت دیگر آن شور و حرارتی را که در سال ۱۸۴۳ نشان ایمانشان بود، نداشتند. ناامیدیشان ایمانشان را سست کرده بود.
“As the people of God united in the cry of the second angel, the heavenly host marked with the deepest interest the effect of the message. They saw many who bore the name of Christians turn with scorn and derision upon those who had been disappointed. As the words fell from mocking lips, ‘You have not gone up yet!’ an angel wrote them. Said the angel, ‘They mock God.’ I was pointed back to a similar sin committed in ancient times. Elijah had been translated to heaven, and his mantle had fallen upon Elisha. Then wicked youth, who had learned from their parents to despise the man of God, followed Elisha, and mockingly cried, ‘Go up, thou bald head; go up, thou bald head.’ In thus insulting His servant, they insulted God and met their punishment then and there. In like manner, those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the wrath of God, and will be made to feel that it is not a light thing to trifle with their Maker.
هنگامی که قوم خدا در فریاد فرشتهٔ دوم یکدل شدند، سپاه آسمانی با عمیقترین توجه اثر آن پیام را مینگریست. آنان دیدند بسیاری از کسانی که نام مسیحی بر خود داشتند، با تحقیر و استهزا به کسانی که نومید شده بودند تاختند. همین که این کلمات از لبان ریشخندکننده فرو ریخت: «هنوز بالا نرفتهاید!» فرشتهای آنها را نوشت. فرشته گفت: «آنها خدا را مسخره میکنند.» توجهم به گناه مشابهی در روزگاران کهن جلب شد. ایلیا به آسمان برده شده بود و ردایش بر الیشع افتاده بود. آنگاه گروهی از جوانان شریر که از والدین خود آموخته بودند مرد خدا را خوار شمارند، به دنبال الیشع رفتند و با تمسخر فریاد زدند: «بالا برو، ای کچل؛ بالا برو، ای کچل.» با اهانت به خدمتگزار او، به خدا اهانت کردند و همانجا به سزای خود رسیدند. به همین سان، آنان که اندیشهٔ بالا رفتن مقدسان را به ریشخند گرفته و مسخره کردهاند، مورد غضب خدا قرار خواهند گرفت و به آنها فهمانده خواهد شد که شوخی گرفتن با آفرینندهشان امر کوچکی نیست.
“Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of His people and prepare them to understand the message of the second angel and the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ Then I saw these disappointed ones rise and in harmony with the second angel proclaim, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading and having its designed effect. They contended with the angels from heaven, telling them that God had deceived the people, and that with all their light and power they could not make the world believe that Christ was coming. But notwithstanding Satan strove to hedge up the way and draw the minds of the people from the light, the angels of God continued their work….
عیسی فرشتگان دیگری را مأمور کرد که بهسرعت پرواز کنند تا ایمان سستشدهٔ قومش را احیا و تقویت کنند و آنان را آماده سازند تا پیامِ فرشتهٔ دوم و اقدامِ مهمی را که بهزودی در آسمان صورت میگرفت، درک کنند. دیدم این فرشتگان از عیسی قدرت و نوری عظیم دریافت کردند و برای انجام مأموریت خود، در یاریرساندن به فرشتهٔ دوم در کارش، بهسرعت به سوی زمین پرواز کردند. هنگامی که فرشتگان ندا سر دادند: «اینک داماد میآید؛ به استقبال او بیرون روید»، نوری عظیم بر قوم خدا تابید. سپس دیدم این نومیدشدگان برخاستند و همآواز با فرشتهٔ دوم اعلام کردند: «اینک داماد میآید؛ به استقبال او بیرون روید.» نوری که از فرشتگان میتابید، در همهجا به تاریکی نفوذ کرد. شیطان و فرشتگانش کوشیدند مانع از گسترش این نور و اثرگذاریِ موردنظر آن شوند. آنان با فرشتگان آسمانی به ستیز برخاستند و به آنان میگفتند که خدا مردم را فریب داده است و اینکه با همهٔ نور و قدرتشان هم نمیتوانند کاری کنند که جهانیان باور کنند مسیح میآید. اما با وجود اینکه شیطان میکوشید راه را سد کند و ذهنهای مردم را از نور برگرداند، فرشتگان خدا کار خود را ادامه دادند...
“As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, by showing them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, ‘They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, they must hold fast the truth.’ The third angel closes his message thus: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ As he repeated these words, he pointed to the heavenly sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the most holy place, where Jesus stands before the ark, making His final intercession for all those for whom mercy still lingers and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. It includes all who died trusting in Christ, but who, not having received the light upon God’s commandments, had sinned ignorantly in transgressing its precepts.” Early Writings, 245–254.
هنگامی که خدمت عیسی در مکان مقدس پایان یافت و او به قدسالاقداس وارد شد و در برابر صندوق عهدِ حاوی شریعت خدا ایستاد، فرشته نیرومند دیگری را با پیامی سوم به جهان فرستاد. طوماری در دست فرشته نهاده شد، و چون با قدرت و شکوه به زمین فرود آمد، هشداری هولناک اعلام کرد، با دهشتناکترین تهدیدی که تا کنون به انسان ابلاغ شده بود. این پیام برای آن بود که فرزندان خدا را بر حذر دارد، با نشان دادن ساعت آزمون و رنجی که پیش رویشان بود. فرشته گفت: «آنها به رویارویی نزدیک با وحش و صورت او کشانده خواهند شد. تنها امیدشان به حیات جاودان این است که استوار بمانند. گرچه جانشان در خطر است، باید حقیقت را محکم نگاه دارند.» فرشته سوم پیام خود را اینگونه به پایان میرساند: «اینجاست شکیبایی مقدسین؛ ایناناند که احکام خدا را نگاه میدارند و ایمان عیسی را.» چون این سخنان را تکرار میکرد، به قدس آسمانی اشاره نمود. اندیشههای همهٔ کسانی که این پیام را میپذیرند، به قدسالاقداس معطوف میشود؛ جایی که عیسی در برابر صندوق عهد ایستاده است و برای همهٔ کسانی که هنوز رحمت شامل حالشان است و نیز برای آنان که از سر نادانی شریعت خدا را شکستهاند، آخرین شفاعت خود را بهجا میآورد. این کفاره هم برای مردگان عادل و هم برای زندگان عادل به عمل میآید. این شامل همهٔ کسانی است که با اعتماد به مسیح درگذشتهاند، اما چون نور مربوط به احکام خدا را دریافت نکرده بودند، در تجاوز به فرامین آن از سر نادانی گناه کرده بودند. نوشتههای نخستین، ۲۴۵–۲۵۴.
A few pages later in the same book, addressing the same concepts just referred to, Sister White identifies that the rejection of the three messages in Millerite history had been typified in the history of Christ. She there provides two witnesses that identify a progressive testing process that requires victory at each test in order to proceed to the next test.
چند صفحه بعدتر در همان کتاب، در حالی که به همان مفاهیمی که بهتازگی به آنها اشاره شد میپردازد، خواهر وایت نشان میدهد که ردِ سه پیام در تاریخ میلریتیها در تاریخ مسیح تمثیل شده بود. او در آنجا دو شاهد ارائه میکند که فرایند آزمون تدریجیای را مشخص میکنند که برای پیش رفتن به آزمون بعدی، پیروزی در هر آزمون را لازم میسازد.
“I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.
من جماعتی را دیدم که بهخوبی محافظتشده و استوار ایستاده بودند و به کسانی که میخواستند ایمانِ تثبیتشدهٔ جماعت را متزلزل کنند هیچ تأییدی نشان نمیدادند. خدا با خشنودی بر ایشان نگریست. سه گام به من نشان داده شد—پیامهای سه فرشته: نخست، دوم و سوم. فرشتهٔ همراه من گفت: «وای بر کسی که سنگی را جابهجا کند یا میخی را در این پیامها بجنباند. فهمِ درستِ این پیامها اهمیتی حیاتی دارد. سرنوشتِ جانها به نحوهٔ پذیرفتهشدنِ آنها وابسته است.» بار دیگر از میان این پیامها گذرانده شدم و دیدم که قوم خدا تجربهٔ خود را به چه بهای گزافی به دست آوردهاند. آن از رهگذر رنجهای بسیار و نبردی سخت به دست آمده بود. خدا آنان را گام به گام رهبری کرده بود تا ایشان را بر سکویی محکم و تکانناپذیر قرار دهد. دیدم افرادی به سکو نزدیک شدند و شالودهاش را وارسی کردند. برخی با شادمانی بیدرنگ بر آن گام نهادند. دیگران شروع کردند به عیبجویی از شالوده. میخواستند اصلاحاتی صورت گیرد تا سکو کاملتر شود و مردم بسیار شادمانتر باشند. برخی از سکو پایین آمدند تا آن را بررسی کنند و اعلام کردند که بنیانش نادرست نهاده شده است. اما دیدم که تقریباً همه بر سکو استوار ایستاده بودند و به کسانی که پایین آمده بودند اندرز دادند که از شکایت دست بردارند؛ زیرا خدا استادِ بنا بود و آنان با او میستیزیدند. آنان کارهای شگرفِ خدا را که ایشان را به سکوی استوار رسانده بود بازگفتند، و به اتفاق چشمهای خود را به آسمان بلند کردند و با صدای بلند خدا را تمجید کردند. این امر بر برخی از کسانی که شکایت کرده و سکو را ترک کرده بودند اثر گذاشت، و آنان با چهرهای فروتنانه بار دیگر بر آن گام نهادند.
“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah [typifying the first angel’s message] to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus [typifying the second angel’s message]. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ [typifying the third angel’s message]. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, [typifying the angel of Revelation eighteen] which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rending of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.
توجّهام دوباره به اعلانِ ظهورِ نخستینِ مسیح جلب شد. یوحنا در روح و قدرتِ الیاس [نمادِ پیامِ فرشتهٔ اوّل] فرستاده شد تا راهِ عیسی را آماده سازد. آنان که شهادتِ یوحنا را رد کردند از تعالیمِ عیسی [نمادِ پیامِ فرشتهٔ دوم] بهرهای نبردند. مخالفتشان با پیامی که آمدنش را خبر میداد، ایشان را چنان در جایگاهی قرار داد که نتوانند بهآسانی قویترین ادلّه بر اینکه او مسیح است را بپذیرند. شیطان کسانی را که پیامِ یوحنا را رد کردند بر آن داشت که فراتر بروند، تا مسیح را رد کرده و به صلیب بکشند [نمادِ پیامِ فرشتهٔ سوم]. با این کار خود را در موضعی قرار دادند که نتوانند برکتِ روزِ پنتیکاست را دریافت کنند، [نمادِ فرشتهٔ باب هجدهِ مکاشفه] برکتی که راهِ ورود به قدسگاهِ آسمانی را به آنان میآموخت. دریده شدنِ پردهٔ هیکل نشان داد که قربانیها و فرایضِ یهودی دیگر پذیرفته نخواهند شد. قربانیِ عظیم تقدیم و پذیرفته شده بود، و روحالقدس که در روزِ پنتیکاست نازل شد، اندیشههای شاگردان را از قدسگاهِ زمینی به آسمانی برد؛ جایی که عیسی با خونِ خود داخل شده بود تا بر شاگردانش برکاتِ کفّارهٔ خود را فرو بریزد. امّا یهودیان در تاریکیِ مطلق باقی ماندند. تمامی نوری را که ممکن بود دربارهٔ طرحِ نجات داشته باشند از دست دادند، و همچنان به قربانیها و تقدیماتِ بیفایدهٔ خود اعتماد داشتند. قدسگاهِ آسمانی جایِ قدسگاهِ زمینی را گرفته بود، با این حال آنان از این تغییر بیخبر بودند. از اینرو نمیتوانستند از شفاعتِ مسیح در مکانِ مقدّس بهرهمند شوند.
“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.
بسیاری با وحشت به رفتار یهودیان در رد کردن و به صلیب کشیدن مسیح مینگرند؛ و هنگامی که تاریخ بدرفتاریِ شرمآمیز با او را میخوانند، میپندارند که او را دوست دارند و هرگز چون پطرس او را انکار نمیکردند یا چون یهود او را به صلیب نمیکشیدند. اما خدایی که دلهای همه را میخوانَد، همان محبتی را که مدعیِ احساسش نسبت به عیسی بودند به بوتهٔ آزمایش گذاشته است. تمام آسمان با عمیقترین علاقه نظارهگر پذیرش پیام فرشتهٔ اول بود. اما بسیاری از کسانی که مدعیِ محبت به عیسی بودند و هنگام خواندن داستان صلیب اشک میریختند، بشارت آمدن او را استهزا کردند. به جای آنکه پیام را با شادی بپذیرند، آن را فریبی خواندند. آنان کسانی را که ظهور او را دوست میداشتند دشمن گرفتند و ایشان را از کلیساها بیرون راندند. آنانی که پیام نخست را رد کردند، از پیام دوم بهرهای نتوانستند برد؛ و نیز از فریاد نیمهشب، که میبایست آنان را آماده سازد تا با ایمان همراه عیسی به قدسالاقداسِ قدسگاهِ آسمانی درآیند، بهرهای نیافتند. و با ردّ آن دو پیام پیشین، فهم خود را چنان تیره کردهاند که در پیام فرشتهٔ سوم، که راهِ ورود به قدسالاقداس را نشان میدهد، هیچ نوری نمیبینند. دیدم همانگونه که یهود عیسی را به صلیب کشیدند، کلیساهای اسمی نیز این پیامها را مصلوب کردهاند؛ ازاینرو از راه ورود به قدسالاقداس آگاهی ندارند و نمیتوانند از شفاعت عیسی در آنجا بهرهمند شوند. همچون یهود که قربانیهای بیثمر خود را تقدیم میکردند، آنان نیز دعاهای بیثمر خود را به بخشی که عیسی آن را ترک کرده است تقدیم میکنند؛ و شیطان، که از این فریب خشنود است، چهرهای دینی به خود میگیرد و ذهنهای این مسیحیانِ مدعی را به سوی خود میکشاند و با قدرتِ خود، آیات و شگفتیهای دروغینِ خود عمل میکند تا آنان را در دامِ خویش محکم سازد. نوشتههای نخستین، 258-261.
The passages from the book Early Writings have been repeatedly taught through the ministry of Future for America. But there are truths these passages illustrate that have been unnoticed.
فرازهایی از کتاب «Early Writings» بارها از طریق خدمت «Future for America» تعلیم داده شده است. اما حقایقی که این فرازها بیانگر آنهاست، نادیده مانده است.
The waymarks of the history of the Millerite movement are established upon several reformatory movements in the Bible. Without some familiarity with the waymarks found in every reformatory movement, it is fairly improbable that someone would understand the significance of the distinction of when a message “arrives” and when it is “empowered.” It is also probable that many of those who are familiar with the parallel reformatory movements have missed some very important attributes of the various waymarks of reformatory movements.
نشانههای راهِ تاریخِ جنبشِ میلری بر چند جنبشِ اصلاحی در کتاب مقدس استوارند. بدون قدری آشنایی با نشانههای راهی که در هر جنبش اصلاحی یافت میشود، تا حد زیادی بعید است کسی اهمیتِ تمایز میان زمانی که یک پیام «میرسد» و زمانی که «قدرت میگیرد» را درک کند. همچنین محتمل است که بسیاری از کسانی که با جنبشهای اصلاحیِ موازی آشنا هستند، برخی ویژگیهای بسیار مهمِ نشانههای راهِ گوناگونِ جنبشهای اصلاحی را نادیده گرفته باشند.
The “seven thunders” which represent the events at the beginning of Adventism and the events at the end of Adventism, is the light that is unsealed just before probation closes. We are informed that the “seven thunders” represents both “a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages,” and “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” contain the signature of Alpha and Omega.
«رعدهای هفتگانه» که نمایانگر رویدادهای آغاز ادونتیسم و رویدادهای پایان ادونتیسم است، نوری است که درست پیش از بسته شدن زمان فیض مهرش گشوده میشود. به ما اطلاع داده شده که «رعدهای هفتگانه» هم «ترسیمی از رویدادهایی که تحت پیامهای فرشتهٔ اول و دوم به وقوع میپیوستند»، و هم «رویدادهای آیندهای که به ترتیب خود آشکار خواهند شد» را نشان میدهد. «رعدهای هفتگانه» دربردارندهٔ امضای آلفا و اُمگا است.
The “delineation of events” that transpired “under the first and second angels’ messages,” typify the events that transpire under the third angel’s message. When John was commanded to write not what the seven thunders uttered, the command had been typified by the command that was given to Daniel to seal up his book, for we are informed that after the “seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’”
«ترسیم وقایعی» که «در ذیل پیامهای فرشته اول و دوم» رخ داد، نمونهٔ وقایعی است که در ذیل پیام فرشته سوم رخ میدهد. وقتی به یوحنا دستور داده شد آنچه هفت رعد بر زبان آوردند را ننویسد، نمونهٔ آن فرمان همان فرمانی بود که به دانیال داده شد تا کتابش را مهر و موم کند؛ زیرا به ما اطلاع داده شده است که پس از آنکه «هفت رعد سخن گفتند»، دربارهٔ «کتاب کوچک» همانگونه که برای دانیال بود، این حکم به یوحنا میرسد: «آنچه را هفت رعد بیان کردند، مهر و موم کن.»»
Ezekiel and John both illustrate God’s people eating the message at the empowerment of the first angel in 1840, and the prophet Jeremiah illustrates the disappointment that took place among God’s people when the first angel’s message appeared to fail.
حزقیال و یوحنا هر دو نشان میدهند که قوم خدا در زمان قدرتیافتنِ فرشتهٔ نخست در سال ۱۸۴۰ پیام را میخورند، و پیامبر ارمیا ناامیدیای را که هنگامیکه پیام فرشتهٔ نخست ظاهراً شکست خورده بود در میان قوم خدا رخ داد، به تصویر میکشد.
Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.
سخنانت را یافتم و آنها را خوردم؛ و کلامت شادی و شادمانیِ دل من شد، زیرا به نام تو خوانده شدهام، ای خداوند، خدای لشکرها. در مجمع استهزاکنندگان ننشستم و شادمانی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم آکندی. چرا دردم دائمی است و زخمم درمانناپذیر، که از شفا سر باز میزند؟ آیا تو برای من سراسر چون دروغگویی و چون آبهایی خواهی بود که خشک میشوند؟ پس خداوند چنین میگوید: اگر بازگردی، آنگاه تو را بازمیآورم و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گرانبها را از پست جدا کنی، چون دهان من خواهی بود؛ بگذار آنان نزد تو بازگردند، اما تو نزد آنان بازنگرد. و تو را برای این قوم دیواری مسین و استوار خواهم ساخت؛ با تو خواهند جنگید، اما بر تو پیروز نخواهند شد، زیرا من با تو هستم تا تو را نجات داده و رهایی بخشم، میگوید خداوند. و تو را از دست شریران رهایی خواهم داد، و از چنگ ستمگران بازخریدت خواهم کرد. ارمیا ۱۵:۱۶-۲۱.
Jeremiah had found the words of the little book as had John and Ezekiel, and he too had eaten the message, but the message had become a message (water) that had failed. It was as if God had lied, which is of course impossible, but the accusation of a “lie” provides the key to locate Jeremiah at the first Millerite disappointment that was represented in Habakkuk.
ارمیا همچون یوحنا و حزقیال، کلماتِ کتابچهٔ کوچک را یافته بود و او نیز آن پیام را خورده بود، اما آن پیام به پیامی (آب) بدل شده بود که ناکام مانده بود. گویی خدا دروغ گفته بود، که البته محال است؛ اما اتهامِ «دروغ» کلیدی به دست میدهد تا جایگاه ارمیا را در نخستین سرخوردگی میلری که در حبقوق نمایانده شده بود، مشخص کنیم.
I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.
بر دیدهبانیِ خود خواهم ایستاد و بر برج مستقر خواهم شد، و مینگرم تا ببینم به من چه خواهد گفت و چون توبیخ شوم، چه پاسخ دهم. آنگاه خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوحها روشن بنگار، تا هر که آن را میخوانَد بتواند بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معیّن است، لیکن در انجامِ خود به تحقق خواهد رسید و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه دیر کند، منتظرش باش، زیرا بیگمان خواهد آمد و درنگ نخواهد کرد. حبقوق ۲:۱-۳
The vision of the first angel’s message was written on the 1843 pioneer chart which was directed by the “hand” of God.
رؤیای پیام فرشتهٔ نخستین بر روی نمودار پیشگام ۱۸۴۳ نوشته شده بود که توسط «دست» خدا هدایت شده بود.
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
من دیدهام که نمودار ۱۸۴۳ به دست خداوند هدایت شده بود و نباید تغییر داده میشد؛ که ارقام آن همانگونه بودند که او میخواست؛ که دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از ارقام پوشانده بود، چنانکه هیچکس نمیتوانست آن را ببیند تا وقتی که دست او برداشته شد. نوشتههای نخستین، ۷۴.
The “appointed time” of 1843 was represented upon the chart, and that is why it is called the 1843 chart. It was published in 1842, in fulfillment of the command in Habakkuk to “write the vision, and make it plain upon tables.” The vision was to be made plain upon “tables,” in the plural, thus identifying that after the Lord removed His hand from the mistake on the 1843 chart it would be corrected upon the 1850 pioneer chart. The mistake produced the first disappointment and Jeremiah represents those who had eaten the little book on August 11, 1840 and were disappointed when the appointed time of 1843 failed.
«وقتِ معیّنِ» سال ۱۸۴۳ بر روی لوح نشان داده شده بود و به همین دلیل آن را لوح ۱۸۴۳ مینامند. این لوح در سال ۱۸۴۲ منتشر شد، در تحقق فرمانِ حبقوق که میگوید: «رویا را بنویس و آن را بر لوحها آشکار ساز.» قرار بود رویا بر «لوحها»، بهصورت جمع، روشن گردد و بدینسان نشان میداد که پس از آنکه خداوند دست خود را از اشتباهِ موجود در لوح ۱۸۴۳ برداشت، آن بر لوح پیشگام ۱۸۵۰ تصحیح خواهد شد. آن اشتباه نخستین نومیدی را به بار آورد و ارمیا نمایندهٔ کسانی است که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ کتابچهٔ کوچک را خورده بودند و هنگامی که وقتِ معیّنِ ۱۸۴۳ به وقوع نپیوست، مأیوس شدند.
When Jeremiah had eaten the little book in 1840 it was “the joy and rejoicing” of his heart, but when the disappointment arrived, he no longer “rejoiced,” and he “sat alone because of” God’s “hand.” God’s hand had covered “a mistake in some of the figures,” thus causing Jeremiah to consider the possibility that God had lied. The promise given to Jeremiah was that if he would “return,” from his despondency, God would make Jeremiah as God’s “mouth.” If Jeremiah would return to God from his disappointment and recognize that he was in the tarrying time of the parable of the ten virgins, God would use him to be the mouthpiece that would identify exactly when the vision should arrive and no longer tarry.
وقتی ارمیا در سال ۱۸۴۰ «کتابِ کوچک» را خورده بود، آن «شادی و سرورِ» دل او بود، اما وقتی سرخوردگی فرا رسید، دیگر «شادی نمیکرد» و او به سبب «دستِ» خدا «تنها مینشست». دستِ خدا «اشتباهی در برخی از ارقام» را پوشانده بود و بدینسان باعث شد ارمیا احتمال دهد که خدا دروغ گفته است. وعدهای که به ارمیا داده شد این بود که اگر از یأس خود «بازگردد»، خدا ارمیا را همچون «دهان» خود خواهد ساخت. اگر ارمیا از سرخوردگیِ خود به سوی خدا بازگردد و تشخیص دهد که در زمانِ درنگِ مَثَلِ ده باکره است، خدا از او بهعنوان سخنگو استفاده خواهد کرد تا دقیقاً مشخص کند که رؤیا چه زمانی باید فرا برسد و دیگر درنگ نکند.
The purpose of laying these facts out here, is to establish that with all the angel’s messages, their “arrivals” and “empowerments” present a life-or-death message that produces two classes of worshippers. The three angels are three steps of a progressive testing process. More important to our intended point is that even though the understanding of the seven thunders was recognized shortly after the arrival of the “time of the end” in 1989 when the last six verses of Daniel were unsealed announcing the close of the judgment, there is another unsealing of the seven thunders at the end of history of the third angel.
هدف از طرح این حقایق در اینجا این است که نشان دهد با همهٔ پیامهای فرشتگان، «ظهور»ها و «قدرتگیری»های آنان، پیامی سرنوشتسازِ مرگ و زندگی عرضه میشود که دو دسته از پرستندگان پدید میآورد. سه فرشته، سه گام از یک فرایند آزمونِ تدریجیاند. مهمتر برای مقصود ما این است که هرچند فهمِ «هفت رعد» اندکی پس از فرارسیدن «زمانِ پایان» در سال 1989، هنگامی که مهر و مومِ شش آیهٔ پایانیِ دانیال گشوده شد و این امر پایان داوری را اعلام کرد، دریافته شد، در پایان تاریخِ فرشتهٔ سوم مهرگشاییِ دیگری برای «هفت رعد» وجود دارد.
The history of the beginning of Adventism starts at the unsealing of the first angel in 1798, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He thereafter removed His hand (unsealed), and revealed the message of the tarrying time.
تاریخ آغاز ادونتیسم با گشوده شدن مهر فرشته نخست در سال ۱۷۹۸ آغاز میشود و با گشوده شدن حقیقتی پایان مییابد که خداوند برای پدید آوردن ناامیدی دست خود را بر آن نهاده بود. سپس دست خود را برداشت (مهر را گشود) و پیام زمان تأخیر را آشکار کرد.
The history of the ending of Adventism starts at the unsealing of the third angel’s message in 1989, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He is now removing His hand, and thus unsealing the message of the first disappointment and tarrying time. He is unsealing the purpose of July 18, 2020.
تاریخ پایان ادونتیسم با گشوده شدن مُهر پیام فرشته سوم در سال ۱۹۸۹ آغاز میشود و با گشوده شدن مُهر حقیقتی پایان مییابد که خداوند برای پدید آوردن سرخوردگی دست خود را بر آن نگه داشته بود. او اکنون دست خود را برمیدارد و بدینسان پیام نخستین سرخوردگی و زمان درنگ را مُهرگشایی میکند. او هدف ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰ را مُهرگشایی میکند.
Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:19–21.
پس خداوند چنین میگوید: اگر بازگردی، تو را بازخواهم آورد و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گرانبها را از پست بیرون آوری، چون دهان من خواهی بود. بگذار آنان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی آنان باز مگرد. و تو را برای این قوم دیواری برنجینِ استوار خواهم ساخت؛ با تو خواهند جنگید، اما بر تو غلبه نخواهند یافت، زیرا من با تو هستم تا تو را نجات دهم و برهانم، میگوید خداوند. و تو را از دست شریران رهایی خواهم بخشید و از چنگ جبّاران بازخواهم خرید. ارمیا ۱۵:۱۹-۲۱.