تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل — شمارهٔ شانزده

استدلال جونز مبنی بر اینکه فرشتهٔ نخستِ باب چهاردهمِ مکاشفه را نمی‌توان از دو فرشتهٔ پس از او جدا کرد، استوار و تزلزل‌ناپذیر است. تشخیص او دربارهٔ پیوند ساختاریِ آن سه فرشته با فرشتگانِ شیپورها نیز کاملاً خدشه‌ناپذیر است. بی‌تردید تأکید او بر سه فرشتهٔ باب چهاردهمِ مکاشفه بود، اما مبنای منطقیِ «جدایی‌ناپذیر» شمردنِ آنان، به همان اندازه دربارهٔ همهٔ فرشتگانی که پیش از آنان آمده‌اند نیز معتبر است.

از آنجا که او بر سه فرشتۀ باب چهاردهمِ مکاشفه تمرکز داشت، منطق خود را تا نتیجۀ نهایی‌اش دنبال نکرد. در نهایت، همان منطقی که او برای پیوند دادن شیپورهای پنجم، ششم و هفتمِ «وای» با سه فرشتۀ باب چهاردهمِ مکاشفه به کار می‌برد، مستلزم آن نیز بود که سیر شیپورها را به عقب، تا نخستین فرشته از هفت فرشتۀ شیپورزن، دنبال کند.

سلسلهٔ فرشتگان با «هفت» فرشتهٔ شیپورنواز آغاز می‌شود، و زنجیرهٔ فرشتگان در کتاب مکاشفه از نخستین شیپور آغاز می‌گردد و تا هشدار فرشتهٔ سوم دربارهٔ نشان وحش ادامه می‌یابد. جونز به‌درستی میان چهار شیپور نخست و سه شیپور پایانیِ مصیبت تمایز قائل می‌شود، زیرا این ساختار نبویِ «چهار و سه» در کلیساها و مُهرها نیز یافت می‌شود. استوار ساختن این امر بر سه شاهد در کتاب مکاشفه، به کسانی که بخواهند امکان می‌دهد ببینند که هفت، به‌عنوان یک نماد، چهار را به‌عنوان یک نماد و سه را به‌عنوان یک نماد نیز در خود جای می‌دهد.

آنچه در این اواخر نشان داده‌ایم این است که فرشتگان اول و دومِ باب چهاردهم مکاشفه، به‌واسطهٔ یک نبوت زمانی دربارهٔ اسلام در وای‌های اول و دوم قدرت می‌یابند، و قدرت‌یابی فرشتهٔ سوم با تحقق وای سوم در ۱۱ سپتامبر صورت می‌گیرد. آنچه تطبیقِ جونز مشخص می‌سازد ــ هرچند او نکتهٔ مورد نظر مرا مطرح نکرد ــ این است که همهٔ فرشتگان، از نخستین فرشتهٔ شیپورزن در باب هشتم مکاشفه تا شیپورِ وای سوم در باب یازدهم مکاشفه، پیوندی جدایی‌ناپذیر با سه فرشتهٔ باب چهاردهم مکاشفه دارند. آنان نمادهایی در یک خط سیر نبوی واحد هستند. برای درک نقش‌های گوناگونی که هر یک از این فرشتگان نمایانگر آن‌هاست، باید آنان را به همین صورت شناخت. بنابراین، همان‌گونه که هفت کلیسا، هفت مُهر و هفت شیپور نمایانگر عدد هفت‌اند و نیز نماد چهار و سه را در چارچوب نمادپردازی کلیِ هفت‌گانهٔ خود (کلیساها، مُهرها و شیپورها) در بر دارند، خط سیر فرشتگان نیز، از نخستین فرشته از هفت فرشتهٔ شیپورزن تا فرشتهٔ سوم، باید به‌صورت یک کل در نظر گرفته شود. بدین ترتیب، خط سیری متشکل از یازده فرشته مشخص می‌شود.

سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهاردهم، نمایانگرِ پیامِ هشداردهندهٔ میلری‌ها هستند که گشایشِ داوری را اعلام کردند، و پس از آن، پیامِ هشداردهندهٔ یکصد و چهل و چهار هزار را که اختتامِ داوری را اعلام می‌کند.

هفت شیپور نمایانگر قدرت‌هایی هستند که خدا به‌طور مشیّت‌آمیز به‌کار گرفت تا داوری را بر ملت‌هایی فرود آورد که پرستش خورشید را تحمیل می‌کردند.

چهار شیپور نخست، زوال تدریجی رومِ غربی را تا سال ۴۷۶ مشخص می‌سازند.

پنجم و ششم، زوال روم شرقی را از ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ مشخص می‌کنند.

سه شیپورِ آخر، اسلامِ سه وای را نمایندگی می‌کنند.

فرشتهٔ باب دهم مکاشفه، مسیح است که در آغاز فرود می‌آید تا به جنبش قدرت بخشد، و در باب هجدهم مکاشفه بار دیگر فرود می‌آید تا در پایان به جنبش قدرت بخشد.

شیپور هفتم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، هم‌زمان با آغاز داوری که تحققِ حقیقیِ روز کفاره است، به صدا درآمد. شیپور یوبیل می‌بایست در روز کفاره نواخته می‌شد. بنابراین، هنگام داوری دو شیپور به صدا درمی‌آیند: شیپور یوبیل و شیپور هفتم.

سیاقی که پراکندگی اسرائیل را برای «هفت زمان» ــ که در فصل بعدیِ لاویان آمده است ــ مشخص می‌سازد، در آیاتی بیان شده است که به دستور نواختن شیپور یوبیل در روزِ کفاره منتهی می‌شود.

هنگامی که میلر در باب بیست‌وششم داوری بر اسرائیل را به سبب شکستن استراحتِ سَبَّتِ زمین تشخیص داد، اصلِ «هر روز نمایانگر یک سال است» را به کار برد و دریافت که یک سال سیصد و شصت روز است، و اینکه هفت ضرب در سیصد و شصت، دو هزار و پانصد و بیست سال مجازات برای شکستن عهد بود. این نخستین حقیقتِ نبوی‌ای بود که او کشف کرد. این، شالودهٔ حقایقی است که بنیادِ بناشده به‌وسیلهٔ مسیح را از طریق کارِ میلر تشکیل دادند. کَرِنای یوبیل اعلامِ رهایی و آزادی است.

شیپور هفتم، اسلامِ وایِ سوم است.

شیپور هفتمِ اسلام حقیقت نبویِ بیرونی است، و شیپور یوبیل حقیقت نبویِ درونیِ آمرزش به‌واسطهٔ ایمان است—رهایی از گناه، که بنا بر گفتهٔ خواهر وایت، همان فرشتهٔ سوم در حقیقت است. در دوره‌ای که شیپور هفتم به صدا درمی‌آید، سرّ «مسیح در شما، امیدِ جلال» به کمال خواهد رسید، آنگاه که مسیح الوهیتِ خویش را با انسانیتِ یکصد و چهل و چهار هزار تن متحد می‌سازد. آنان که سپس مُهر خدا را دریافت می‌کنند، پیامی شیپورگونه از هشدار را اعلام خواهند کرد که به‌صورت وایِ سوم، و نیز هشدارِ فرشتهٔ سوم، به تصویر کشیده شده است. وایِ سوم پیامِ فرشتهٔ سوم را توان می‌بخشد، هنگامی که آن فرشته که کسی جز خودِ عیسی مسیح نیست، با پیامی در دستِ خویش فرود می‌آید.

هنگامی که تشخیص می‌دهیم که این نبوتِ زمانیِ وایِ اول و دوم بود که پیامِ فرشتهٔ اول را قدرت بخشید، و نبوتی از وایِ سوم است که پیامِ فرشتهٔ سوم را قدرت می‌بخشد، در واقع شیپورها را به‌منزلهٔ «داوری‌هایی که در پاسخ به اجرای اجباری یکشنبه بر روم وارد شد» شناسایی می‌کنیم. این داوری‌های عنایتی، به‌ویژه سه شیپورِ وایِ آخر، با پیامِ هشدارِ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده همسو و موازی هستند. دو وای و دو فرشته در تاریخ میلری، و وایِ سوم و فرشتهٔ سوم در تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار. در تاریخِ آغازینِ فرشتهٔ اول و دوم، پیامِ گشایشِ داوری به‌واسطهٔ تحققِ اسلامِ وایِ اول و دوم قدرت یافت. در تاریخِ پایانیِ فرشتهٔ سوم، پیامِ اعلام‌کنندهٔ اختتامِ داوری به‌واسطهٔ تحققِ اسلامِ وایِ سوم قدرت یافت.

توانمندسازی در آغاز و انجام، به‌وسیلهٔ فرشتهٔ مکاشفهٔ ده و هجده نمایان شد، «که کسی جز عیسی مسیح نبود». پیام بیرونیِ اسلام و پیام درونیِ داوری، وایِ سومِ بیرونیِ شیپور است، و پیام درونیِ داوری، شیپورِ فرشتهٔ سوم است. شیپورِ بیرونیِ اسلام، نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست سال است، و شیپورِ درونیِ فرشتهٔ سوم، دو هزار و سیصد سال است. هر دو در آغازِ داوریِ مردگان فرا رسیدند و به صدا درآمدند، و هر دو بار دیگر در آغازِ داوریِ زندگان فرا رسیدند.

فرشتهٔ مکاشفهٔ ده در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ در تحققِ نبوتِ اسلام فرود آمد، و بدین‌وسیله آن فرشته، فرودِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده را با تحققِ نبوتی از اسلام به‌طور نمادین پیش‌نمایی کرد. داوریِ خدا بر عصیانِ قانونِ یکشنبه در ۳۲۱، و سپس بار دیگر در ۵۳۸، به‌وسیلهٔ شش کرنای نخست نمایانده شده است، و داوریِ او برای عصیانِ قانونِ یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، به‌وسیلهٔ کرنای هفتم نمایانده می‌شود، که همان وایِ سوم و نیز فرشتهٔ سوم است. پیامِ هشدارِ آغازِ داوری در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ و پیامِ هشدارِ داوریِ زندگان در ۹/۱۱، هر دو به‌واسطهٔ فرشتهٔ هفتم در آن توالی‌ای که جونز بیان کرد، توانمند شدند. شش فرشتهٔ کرنا در فصل‌های هشت و نه، سپس در فصل ده آن فرشته فرود می‌آید که کسی کمتر از خودِ عیسی مسیح نیست. او هفتمین در توالیِ فرشتگان است، و در فصل یازده وایِ سوم در پیِ او می‌آید، که همان کرنای هفتم است که در ۱۸۴۴ آغاز به نواخته‌شدن کرد، اما در سلسلهٔ فرشتگانی که به فرشتهٔ نهم، دهم و یازدهمِ مکاشفهٔ چهارده منتهی می‌شوند، هشتمین است.

پیام فرشتۀ سوم را نمی‌توان از پیام‌های فرشتۀ اول و دوم جدا ساخت؛ اما همچنین نمی‌توان آن را از هفت شیپورِ داوریِ خدا بر ارتداد منفک کرد. چهار شیپور نخستِ داوری در باب هشتمِ مکاشفه، زوال تدریجی رومِ غربی را پس از نخستین قانون یک‌شنبهِ قسطنطین در سال ۳۲۱ مشخص می‌سازند، و این روند با تقسیم امپراتوری به شرق و غرب به دست او در سال ۳۳۰ آغاز شد.

تحقق این اصل که ارتداد ملی، تباهی ملی را در پی دارد، در مورد ملت قسطنطین با چهار کرنای نخست آغاز شد که تا سال ۴۷۶ به حیات روم غربی پایان دادند. روم شرقی در سال ۱۴۵۳ به پایان حیات خود رسید، هرچند از منظر نبوتی، حاکمیت ملی خود را در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ از دست داده بود. برخلاف بابل که در یک شب سرنگون شد، روم، چه غربی و چه شرقی، به‌تدریج به پایان خود رسید. فروپاشی روم غربی تحت چهار کرنای نخست تا سال ۴۷۶، نماد فروپاشی ایالات متحده تحت چهار کرناست که در یک سطح، نمایانگر چهار نسل ایالات متحده است؛ نسل‌هایی که در سال ۱۷۹۸ آغاز شدند و با قانون یکشنبه پایان می‌یابند. آن چهار نسل با چهار نسل ادونتیسم متناظرند؛ این چهار نسل نیز با چهار کلیسای نخستِ باب دوم مکاشفه، چهار رجاستِ فزایندهٔ باب هشتم حزقیال و چهار موج ملخ‌ها در کتاب یوئیل متناظرند.

کرناهای پنجم و ششم روم شرقی را سرنگون کردند، و روم شرقی، در نسبت نبوتی خود با روم غربی، نماد دولت است. روم غربی نماد کلیساست. روم غربی همچنین نماد ایالات متحده است که همانند روم غربی، نخست مغلوب می‌شود.

چهار شیپور نخست، نمایانگر چهار نسلِ تاریخ آمریکا هستند، و هنگامی که ایالات متحده سقوط می‌کند، سرزمینِ پرجلالِ آیهٔ چهل و یکِ دانیال یازده تازه سقوط کرده است، و مانعِ بعدی مصر است، که نمادی از باقیِ ملت‌های جهان می‌باشد. سپس سازمان ملل متحد، که همان ده پادشاه هستند، موافقت می‌کنند که پادشاهیِ هفتمِ خود را به پاپیّت بسپارند، زیرا در مکاشفهٔ هفده آمده است: «برای مدتی کوتاه—یک ساعت». این امر در جشنِ تولدِ هیرودیس رخ می‌دهد، آنگاه که او نیمی از پادشاهیِ خود را وعده می‌دهد. در جشنِ تولدِ هیرودیس، در همان ساعت، نوشته بر گچِ دیوارها ظاهر می‌شود، و بَیلْشَصَّر کشته می‌شود. آن ساعت با قانونِ یکشنبه فرا می‌رسد و تا پایانِ مهلتِ آزمایشِ بشر ادامه می‌یابد. پادشاهیِ هفتم مغلوب می‌گردد، چنان‌که به‌طور نمادین در ویرانیِ دیوارهای قسطنطنیه که در ۱۴۵۳ فروریختند، به تصویر کشیده شده است. از قانونِ یکشنبه در ایالات متحده، چنان‌که در ۱۴۴۹ به‌طور نمادین نشان داده شده است، تا سقوطِ قسطنطنیه در ۱۴۵۳، چهار سالِ نمادین است. پاپیّت در ۱۷۹۸ زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرد.

در دانیال باب یازدهم، آیهٔ چهل، پاپیّت در سال ۱۷۹۸، در زمان آخر، سقوط کرد. سپس پادشاه جنوب در سال ۱۹۸۹، در زمان آخر، سقوط کرد. ایالات متحده در آیهٔ چهل‌ویک سقوط می‌کند، و مصر در آیهٔ چهل‌ودو سقوط می‌کند، و پاپیّت در آیهٔ چهل‌وپنج به دومین و آخرین سقوط خود می‌رسد.

سقوط ایالات متحده (نبیِ کاذب) در آیهٔ چهل‌ویک به‌وسیلهٔ ۱۴۴۹ نمونه‌وار نشان داده شد، و سقوط مصر (اژدها) در آیهٔ چهل‌ودو به‌وسیلهٔ ۱۴۵۳ نمونه‌وار نشان داده شد، و پاپیّت (وحش) به انجام خود می‌رسد و یاوری برایش یافت نمی‌شود، چنان‌که ۱۷۹۸ به‌طور نمونه‌وار آن را نشان می‌دهد. نبیِ کاذب و اژدها به‌دست قدرت‌های شیپور به زیر افکنده می‌شوند، و وحش به‌دست یک قدرتِ اژدهایی ساقط می‌شود.

عدد چهار نماد فروپاشی یک پادشاهی است. پادشاهی اسکندر به چهار پادشاهی تجزیه شد، مصر در نسل چهارم در دریای سرخ فرو رفت، و اسرائیل در چهارمین رجاستِ باب هشتم حزقیال، در برابر خورشید سجده می‌کند. چهار نسلِ پروتستانتیسم و جمهوری‌خواهی در وحشِ برخاسته از زمین، در سال ۱۷۹۸ آغاز شدند و برای هر دو شاخ، با قانون قریب‌الوقوع یکشنبه به پایان می‌رسند. چهار داوری سختِ حزقیال بر اورشلیم، چهار داوری بر ایالات متحده را به تصویر می‌کشند، و آن چهار داوری بر ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس، نماد آن چهار سال از ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ هستند که در آن، هفتمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس موافقت می‌کند نیمی از پادشاهی خود را در قالب پیوندی میان کلیسا و دولت که روسپی صور بر آن فرمان می‌راند، به دستگاه پاپی واگذار کند.

چهار سالِ ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳، زوالِ پادشاهی هفتم را در هنگامِ قانونِ یکشنبه نمایندگی می‌کند، و نیز دورهٔ زوالِ پادشاهی هشتم را از قانونِ یکشنبه تا بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش نمایان می‌سازد. فتحِ مصر، که هم جهان است و هم اژدهایی که به پاپیّت داده می‌شود، در آغازِ دوره‌ای که به‌وسیلهٔ آن چهار سالِ ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ نمادپردازی شده است، یک فراکتال است. این امر سقوطِ قسطنطنیه را در هنگامِ قانونِ یکشنبه، و سپس بار دیگر هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد، مشخص می‌سازد. هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد، بنابر الهام، آن چهار فرشته به‌طور کامل رها می‌شوند.

چهار بخشِ پادشاهی اسکندر، چهار کَرّنا بر ضد روم غربی، چهار بادِ رهاشده بر روم شرقی، چهار داوری سخت بر اورشلیم، و چهار باد که هنگامی رها می‌شوند که نظام پاپی به پایان خود می‌رسد و هیچ‌کس یاری‌اش نمی‌کند. اکنون که این نمادهای نبوی بیان شده‌اند، وایِ دوم را در چارچوبِ تطبیق آن بر زمانِ قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه بررسی خواهیم کرد.

در سال ۱۴۳۹، در شورای فلورانس (که «اتحاد فلورانس» نیز نامیده می‌شود)، نمایندگان کلیسای ارتدوکس شرقی (به رهبری امپراتور بیزانسی، یوحنّا هشتم پالایولوگوس، و پاتریارک قسطنطنیه) فرمانی رسمی برای اتحاد با کلیسای کاتولیک رومی را امضا کردند. آنان موافقت کردند که پاپ روم را به‌عنوان رئیس (مرجع اعلی) تمامی کلیسا معرفی کنند.

امپراتور و پاتریارک «بندِ فیلیوکوه» را در اعتقادنامهٔ نیقیه پذیرفتند؛ بندی که افزوده‌ای بر اعتقادنامهٔ نیقیه بود و مدعی بود که روح‌القدس از پدر و از پسر صادر می‌شود. اعتقادنامهٔ نیقیه یکی از مهم‌ترین و پرکاربردترین بیانیه‌ها در تاریخ ایمان کاتولیک است. اعتقادنامهٔ نیقیه خلاصه‌ای رسمی از باورهای بنیادین کاتولیک است. این اعتقادنامه در اصل برای دفاع از حقیقتِ این‌که عیسی مسیح کیست نوشته شد. در سال ۳۲۵، مجادله‌ای بزرگ پدید آمد، زیرا کشیشی به نام آریوس تعلیم می‌داد که عیسی به‌وسیلهٔ خدای پدر آفریده شده است و کاملاً خدا نیست.

امپراتور کنستانتین برای حل این مسئله، نخستین شورای نیقیه را فراخواند. این شورا با قاطعیت تأیید کرد که عیسی به‌تمامی خداست و با پدر «هم‌ذات» است. این اعتقادنامه بعدها در شورای قسطنطنیه در سال ۳۸۱ میلادی بسط یافت. در اینجا باید توجه داشت که اعتقادنامهٔ نیقیه در دوران کنستانتین اول تثبیت شد و برای آخرین کنستانتین، یعنی کنستانتین یازدهم، که آخرین امپراتور امپراتوری بیزانس شرقی بود، نیز به مسئله‌ای بدل می‌شد. کنستانتین بزرگ، که همان کنستانتین اول بود، بارها در نبوت‌های کتاب مقدس مطرح می‌شود. او فرمانروای آغازِ امپراتوری شرق است و ازاین‌رو نمادی از فرمانروای پایانِ امپراتوری شرق به شمار می‌رود. پژوهندهٔ نبوت، اگر اصل آلفا و اُمگا را درک کند، باید به این واقعیت توجه داشته باشد که اعتقادنامهٔ نیقیه عنصری مشترک در تاریخِ آغاز و پایان این امپراتوری است.

در سال ۳۸۱، اعتقادنامهٔ نیقیه با آموزهٔ برزخ، آموزهٔ عشای ربانی، همراه با پذیرشِ استفاده از نانِ فطیر برای عشای ربانی، که رسمی لاتینی بود، به‌روزرسانی شد. اعتقادنامهٔ ۳۸۱ همچنین درکِ کاتولیکی از گناهِ نخستین و حیاتِ پس از مرگ را پذیرفت. این اعتقادنامه با این عبارتِ کلیدی پایان می‌یافت: «ما نیز تعریف می‌کنیم که کرسیِ مقدسِ رسولی و پاپِ روم بر تمام جهان دارای تقدم است و نایبِ حقیقیِ مسیح است.»

در شورای فلورانس، نسخهٔ به‌روزشدهٔ دیگری در ۶ ژوئیهٔ ۱۴۳۹، یعنی ۱۴ سال پیش از آن‌که قسطنطنیه در ۱۴۵۳ به دست ترکان عثمانی سقوط کند، به امضا رسید. این اتحاد زیر فشار سنگین سیاسی به امضا رسید. امپراتوری بیزانس برای دریافت کمک نظامی از غرب در برابر عثمانیانِ در حال پیشروی، به‌شدت درمانده بود. هنگامی که نمایندگان یونانی به سرزمین خود بازگشتند، این توافق با مخالفت شدید اکثریت روحانیان، راهبان، و مردم عادی در شرق روبه‌رو شد. بیشتر اسقفانی که آن را امضا کرده بودند، بعدها حمایت خود را پس گرفتند. این اتحاد هرگز به‌طور کامل اجرا نشد و در سال‌های بعد، از سوی کلیسای ارتدکس شرقی رسماً مردود اعلام گردید. تا زمانی که قسطنطنیه در ۱۴۵۳ سقوط کرد، این اتحاد عملاً از پیش فروپاشیده بود. تاریخ‌نگاران غالباً آن را اتحادی سیاسی توصیف می‌کنند که به سبب مقاومت عمیق الهیاتی، فرهنگی، و مردمی ناکام ماند.

در نخستین شورای نیقیه در سال ۳۲۵، اعتقادنامهٔ نیقیه به تصویب رسید. تاریخ این رویداد پنج سال پیش از سال ۳۳۰ است؛ سالی که در آن دورهٔ ۳۶۰سالهٔ دانیال، باب یازدهم، آیهٔ بیست‌وچهارم، که با تعبیر یک «زمان» نشان داده شده است، به پایان رسید.

سال‌های ۳۱ پیش از میلاد و ۳۳۰، هر دو نشانگر «زمان مقرر» در آیات بیست‌وهفتم و بیست‌ونهمِ باب یازدهمِ کتاب دانیال‌اند.

آغاز (۳۳۰) و پایان (۱۴۴۹–۱۴۵۳) خط سیر نبوی روم شرقی، در نخستین و واپسین امپراتورانی که قسطنطین نام داشتند، بازنمایی می‌شود. آلفا و اُمگای خط سیر نبوی روم شرقی، که امپراتوری بیزانس نامیده می‌شود، با پایان دورهٔ سیصد و شصت‌ساله‌ای پیوند دارد که طی آن امپراتوری روم، از نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد تا سال ۳۳۰، فرمانروایی بلامنازع داشت، و سپس تا سال ۱۴۵۳ امتداد می‌یابد. پیش از نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد، مارک آنتونی و آگوستوس قیصر بر سر یک میز دروغ‌هایی گفتند که به نتیجه نرسید. پیش از سال ۳۳۰، در سال ۳۲۵، اعتقادنامهٔ نیقیه به تصویب رسید. پیش از سال ۱۴۵۳، نسخهٔ بازنگری‌شدهٔ همان اعتقادنامهٔ نیقیه به تصویب رسید. پیش از سال ۳۱ پیش از میلاد، دو شخصیت سیاسی بر سر یک میز دروغ گفتند. در سال ۳۲۵، دروغ‌های روحانی بر سر یک میز گفته شد. آن دو شاهد، دروغ‌های سیاسی و روحانی‌ای را مشخص می‌کنند که در سال ۱۴۳۹ در شورای فلورانس پذیرفته شدند. آن اعتقادنامهٔ بازنگری‌شدهٔ نیقیه، «فرمان اتحاد» نامیده شد.

نخستین نشانۀ راهِ دروغ‌گویی بر سر یک میز، پیش از سال ۳۱ پیش از میلاد و میان دو جناح سیاسی رومِ بت‌پرست پدیدار شد. زمان مقرر برای آن دروغ‌ها سال ۳۱ پیش از میلاد بود و در آن، آگوستوس، نمادی از روم، در برابر ائتلافِ یک مرد و یک زن قرار داشت که نمایندۀ مصر بودند. دومین مجموعه از دروغ‌ها در سال ۳۲۵ بود و زمان مقرر، سال ۳۳۰ بود. سومین مجموعه از دروغ‌ها در سال ۱۴۳۹ بود و زمان مقرر، سال‌های ۱۴۴۹–۱۴۵۳ بود. کسانی که در سال ۱۴۳۹ بر سر میز بودند، نمایندۀ روم غربی و روم شرقی بودند؛ روم شرقی با پذیرش استدلالی دینی، در پی دستیابی به هدفی سیاسی بود. سال ۳۱ پیش از میلاد، و پس از آن سال ۳۳۰ و سپس سال ۱۴۵۳، بیانگر تطبیق سه‌گانۀ خط روم است.

تهدید سیاسیِ ناشی از اتحاد مارک آنتونی و کلئوپاترا، پیش‌نمونِ تهدید روحانیِ بدعت آریانیسم در سال ۳۲۵ بود؛ و این نیز به نوبهٔ خود، پیش‌نمونِ تهدید سیاسی و دینیِ ترکان مسلمان در سال ۱۴۳۹ بود.

تعالیم اعتقادنامۀ نیقیه دروغ‌اند و هیچ حقیقتی در آن‌ها نیست. سندی که در ۶ ژوئیهٔ ۱۴۳۹ در شورای فلورانس امضا شد، «فرمان اتحاد» نامیده می‌شد و همان دروغ‌ها و حتی بیشتر را بازمی‌نمود. هنگامی که نمایندگان در سال ۱۴۳۹ به قسطنطنیه بازگشتند، با خشم و اتهامِ خیانت روبه‌رو شدند. این گفته بر سر زبان‌ها افتاد: «عمامۀ ترک از میترِ پاپ بهتر است.»

این اتحاد عمدتاً بدان سبب امضا شد که امپراتور بیزانس به‌طرزی نومیدانه به یاری نظامیِ غرب علیه عثمانیان نیاز داشت. هنگامی که آشکار شد کمک نظامیِ بسیار اندکی ــ یا هیچ ــ در راه نیست، حمایت از این اتحاد از میان رفت. در سال‌های ۱۴۵۰–۱۴۵۱، چندین شورای محلیِ شرقی این اتحاد را رد کردند، و پس از سقوط قسطنطنیه در ۱۴۵۳، این اتحاد به‌کلی ترک شد. سرانجامِ نهاییِ فرمان اتحادِ فلورانس از سوی کلیسای ارتدوکس شرقی به‌منزلهٔ شورایی ناکام و مردود تلقی می‌شود. این شورا معتبر شناخته نمی‌شود. با این حال، کلیسای کاتولیک رومی همچنان آن را شورایی معتبر و جهان‌شمول می‌داند.

ما در حال پی‌ریزی چارچوبی منطقی برای درک این موضوع هستیم که چگونه ویژگی‌های نبویِ «وای دوم» در تاریخ «وای سوم» تکرار می‌شوند. پیشگوییِ صد و پنجاه‌سالهٔ «وای اول» در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ آغاز شد و در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ پایان یافت.

کنستانتین یازدهم پالایولوگوس در سال ۱۴۰۴ زاده شد و از ژانویهٔ ۱۴۴۹ تا ۲۹ مهٔ ۱۴۵۳ فرمانروایی کرد. او آخرین امپراتور روم شرقی (بیزانس) بود؛ امپراتوری‌ای که بیش از ۱۱۰۰ سال دوام آورده بود. او در جریان محاصرهٔ قسطنطنیه به دست عثمانیان در سال ۱۴۵۳، تنها با حدود ۷٬۰۰۰ تا ۸٬۰۰۰ مدافع، شجاعانه دفاع از شهر را در برابر سپاه بیش از ۸۰٬۰۰۰ نفری محمد دوم رهبری کرد. در ۲۹ مهٔ ۱۴۵۳، هنگامی که قسطنطنیه سرانجام سقوط کرد، او در حال نبرد بر باروهای شهر جان باخت. پیکرش هرگز به‌طور قطعی شناسایی نشد. مرگ او نقطهٔ پایان امپراتوری روم بود (آخرین تداوم مستقیم امپراتوری‌ای که آگوستوس در سال ۲۷ پیش از میلاد بنیان نهاده بود).

او در تاریخ یونان و سنّت ارتدوکس به‌عنوان شخصیتی قهرمان به یاد آورده می‌شود — و در افسانه‌ها غالباً «امپراتور مرمرین» خوانده می‌شود (باور بر این است که او روزی بازخواهد گشت تا قسطنطنیه را نجات دهد).

ژان هشتم پالایولوگوس (۱۳۹۲–۱۴۴۸) امپراتور ماقبل آخر بیزانس بود که از سال ۱۴۲۵ تا ۱۴۴۸ فرمانروایی کرد. او پسر ارشد امپراتور مانوئل دوم پالایولوگوس و برادر بزرگ‌تر کنستانتین یازدهم بود. ژان هشتم بیشتر دوران فرمانروایی خود را صرف تلاش‌های نومیدانه برای نجات امپراتوری محتضر بیزانس از چنگ عثمانیان کرد. او در سال ۱۴۳۹ شخصاً به ایتالیا سفر کرد و ریاست شورای فلورانس را بر عهده گرفت؛ در آنجا، او و هیئت نمایندگی ارتدوکس شرقی به‌طور موقت با اتحاد مجدد با کلیسای کاتولیک رومی و پذیرش پاپ به‌عنوان رئیس کلیسا موافقت کردند. کنستانتین کبیر نیز پیش‌تر ریاست شورای نیقیه را بر عهده گرفته بود. ژان هشتم امیدوار بود که این اتحاد با دستگاه پاپی، کمک نظامی غرب را در برابر ترکان به همراه داشته باشد، اما این اتحاد در قسطنطنیه به‌شدت نامحبوب بود و سرانجام ناکام ماند. ژان هشتم در سال ۱۴۴۸ (به مرگ طبیعی) درگذشت؛ تنها پنج سال پیش از سقوط قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳. سپس برادرش، کنستانتین یازدهم، امپراتور شد و در دفاع از شهر جان باخت.

هنگامی که یوحنا هشتم در سال ۱۴۴۸ درگذشت، برادرش کنستانتین یازدهم به‌عنوان جانشین برگزیده شد. تا سال ۱۴۴۸، امپراتوری بیزانس به دولتی خراج‌گزار و بسیار کوچک تبدیل شده بود، و عثمانیان نفوذ قابل‌توجهی بر این‌که چه کسی بر تخت قسطنطنیه بنشیند، داشتند. در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹، رویدادی سیاسی بسیار مهم در سال‌های پایانی امپراتوری بیزانس رخ داد. امپراتور بیزانس، یوحنا هشتم پالایولوگوس، پیش‌تر در سال ۱۴۴۸ درگذشته بود. برادر او، کنستانتین یازدهم پالایولوگوس (آخرین امپراتور)، در قسطنطنیه به امپراتوری اعلام شد. با این‌حال، پیش از آن‌که کنستانتین یازدهم رسماً بر تخت نشیند، سفیرانی نزد سلطان عثمانی (مراد دوم) فرستاد و درخواست اجازهٔ سلطنت کرد. سلطان آن اجازه را اعطا کرد، و تنها پس از آن بود که کنستانتین یازدهم به‌طور رسمی تاج‌گذاری کرد و به‌عنوان امپراتور به‌رسمیت شناخته شد. این اقدام به‌منزلهٔ واگذاری داوطلبانهٔ استقلال بیزانس تلقی شد. برای نخستین بار، یک امپراتور بیزانسی آشکارا اقرار کرد که تنها به اذن ترکان عثمانی فرمان می‌راند. فقط چهار سال بعد، در ۱۴۵۳، قسطنطنیه به دست عثمانیان سقوط کرد.

سیصد و نود و یک سال و پانزده روز پس از ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، ترک‌ها با تسلیم شدن به چهار قدرت بزرگ اروپایی، در برابر مصر طلب حمایت کردند و بدین‌سان نبوتِ یک ساعت، یک روز، یک ماه و یک سال تحقق یافت. اکنون مبنای منطقی لازم را فراهم کرده‌ایم تا وایِ اول و دوم را بر زمانِ قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه تطبیق دهیم. پطرس، به‌عنوان نمادِ صد و چهل و چهار هزار نفر، نمایندهٔ جنبشِ فرشتهٔ سوم است و ویلیام میلر نمایندهٔ جنبشِ فرشتگانِ اول و دوم است. هر دو جنبش با «کلیدها» مرتبط‌اند.

در مقالۀ بعد، نبرد نینوا را نه‌تنها به‌منزلۀ «کلیدی» که چاه بی‌انتها را می‌گشاید، بلکه همچنین به‌منزلۀ کلیدی نبوتی بررسی خواهیم کرد که تمامی شهادت باب یازدهم کتاب دانیال را در نظمی کامل و هماهنگ قرار می‌دهد. در رؤیای میلر، «کلیدی» که به صندوقچه متصل بود، همان روش میلر برای مطالعۀ کتاب مقدس بود. بررسی تاریخ میلری با روش استناد به آیاتِ شاهد، همراه با «خط بر خط» در تاریخ فرشتۀ سوم، کلیدی است که به کلید باب نهم مکاشفه امکان می‌دهد تاریخ پنهانِ پیام بیرونیِ آیۀ چهل را بگشاید و آن را در نظم و هماهنگی قرار دهد.

تأملات خود را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.