تاریخ پنهان آیهٔ چهل ـ شمارهٔ هجده

«کلید»ی که در باب نهم مکاشفه نمایانگر نبرد نینواست، در رویدادهایی تاریخی تحقق یافت که نقطۀ عطفی پدید آوردند؛ و البته این همان کاری است که یک کلید انجام می‌دهد. ادعای من این است که نبرد نینوا نه‌تنها کلیدی تاریخی بود که نشانگر ظهور اسلام به شمار می‌رفت، بلکه کلیدی نبوی نیز هست. پویایی‌های نبویِ آن نبرد، تمامی خطوط سیر پادشاهی‌های نبوت‌های کتاب مقدس را، آن‌گونه که در دانیال و مکاشفه بیان شده‌اند، با باب یازدهم دانیال هم‌راستا می‌سازند. بدین‌ترتیب، همۀ آن پادشاهی‌ها می‌توانند بر شش آیۀ پایانی باب یازدهم دانیال گواهی دهند و مهم‌تر از آن—مُهر از تاریخ بیرونیِ پنهانِ آیۀ چهلم بگشایند.

نبرد نینوا در سال ۶۲۷ آغاز واپسین ده سالِ قدرت ایران را رقم زد؛ قدرتی که با نیرنگ جنگی روم، همراه با مِهی که به مشیت الهی پدید آمده بود، شکست خورده بود. این نبرد نقطهٔ عطفی بود که در آن، خیل سپاهیان اسلامیِ محمد آغاز به قدرت‌گیری کردند. این نبرد مانعی را که تا آن زمان وجود داشت از میان برداشت؛ مانعی که از لحاظ نظری، اگر روم و ایران هر دو قدرت خود را حفظ می‌کردند، همچنان پابرجا می‌ماند. اما هیچ‌یک قدرت خود را حفظ نکرد.

در بازنمایی نبویِ اسلام، بازداشتن و رها شدنِ اسلام را از همان نخستین معرفیِ کتاب‌مقدس می‌یابیم، آن‌گاه که ساره ابراهیم را متقاعد ساخت تا هاجر و اسماعیل را بازدارد.

حتی پیش از آن واقعه نیز، علتِ ورود هاجر به روایت نبوی این است که خداوند سارا را از آوردن فرزند «بازداشته» است.

«کلیدِ» باب نهمِ مکاشفه که به محمد داده شد و سپس به‌واسطهٔ نبرد نینوا تحقق یافت، نمایانگر برداشته شدنِ «بازدارندگی» از اسلام در هر نقطهٔ معیّن از تاریخ نبوی است.

«صعود و سقوط» پادشاهیِ محمد، نه چندان به‌صورت صعود و سقوط، بلکه به‌منزلهٔ «رهاسازی» و «مهار» به تصویر کشیده شده است. هنگامی که اسلام به‌گونه‌ای نبوی رها می‌شود، این رهاسازی با نبرد نینوا به تصویر کشیده شده است.

از میان هفت کرنا، تنها کرناهای «وای» اسلام‌اند که از نخستین ورودشان به تاریخ نبوی تا پایان مهلت فیض، همچون قدرتی پیوسته در سراسر تاریخ حضور دارند. چهار کرنای نخست که بر ضد روم غربی نواخته شدند، در وجود اودوآکر، گنسریک، آتیلای هون و آلاریک نمود یافتند و بدین‌سان نماد چهار قدرتِ مجری داوری به مشیت الهی در روزهای آخر بودند؛ اما همتای امروزی آن‌ها مستقیماً از تبار آن چهار قدرت باستانی نیست. در مورد کرناهای «وای» چنین نیست. اسلام، از همان هنگام که وارد تاریخ می‌شود، روندی پیوسته از آزاد گذاشته شدن و مهار شدن را طی می‌کند تا در پایان مهلت فیض به‌تمامی آزاد گذاشته شود. در مورد کرناهای «وای»، «کلیدِ» «رهاسازی» با نبرد نینوا مشخص می‌شود.

پیشگامان به‌درستی ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ را نقطهٔ آغاز دوره‌ای صد و پنجاه‌ساله دانستند که در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ پایان یافت؛ این تاریخ نیز به‌نوبهٔ خود آغاز دوره‌ای به‌مدت سیصد و نود و یک سال و پانزده روز بود که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ به پایان رسید.

در مقالۀ پیشین، محاصرۀ نیکومدیا از سال ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۷ به دست سلطان اورخان غازی (پسر عثمان یکم، بنیان‌گذار بیگ‌نشین عثمانی) را مشخص کردیم؛ زمانی که او این شهر مهم بیزانسی را به محاصره درآورد. این محاصره، پایان‌بخش جنگی است که پدرش عثمان علیه نیکومدیا آغاز کرده بود. دورۀ یکصد و پنجاه‌سالۀ مذکور در مکاشفه، باب نهم، آیۀ دهم، در ۲۷ ژوئیۀ ۱۲۹۹ آغاز شد و از آنجا که این تاریخ نقطۀ آغاز یک نبوّت است، باید به رویدادهای تاریخی مرتبط با آن توجه کرد. عثمان یکم (بنیان‌گذار دودمان عثمانی)، پدر سلطان اورخان غازی، همان کسی بود که در ۲۷ ژوئیۀ ۱۲۹۹، در نبرد بافئوس به یکی از نخستین پیروزی‌های مهم خود بر امپراتوری بیزانس دست یافت. این نبرد در منطقۀ نیکومدیا، نزدیک شهر نیکومدیا، رخ داد؛ شهری که در تاریخ روم و اوایل دوران بیزانس، پایتختی بسیار مهم به شمار می‌رفت.

در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹، نیروهای عثمان سپاهی بیزانسی را که یکی از والیان محلی فرماندهی آن را بر عهده داشت، شکست دادند. این نبرد یکی از نخستین موفقیت‌های بزرگ و مستقل نظامی عثمان پس از آغاز تحکیم قدرتش در بیتینیا (شمال‌غرب آناتولی) به‌شمار می‌رود. این رویداد گامی مهم در گذار از یک بیگ‌نشین کوچک ترک (امیرنشین قبیله‌ای) به قدرتی رو به رشد بود که سرانجام با بیزانس رویارو می‌شد و قلمروهای آن را فتح می‌کرد. این تاریخ سرآغاز دوره‌ای از گسترش اسلام است که در نهایت، با سقوط قسطنطنیه در ۱۴۵۳، به تأسیس امپراتوری عثمانی انجامید. عثمان جنگاوران غازی (مهاجمان مرزی با انگیزه‌های اسلامی) را به خدمت گرفت و از همان‌جا سازمان‌دهی جنگاوران مرزی غازی در قالب ارتشی منسجم‌تر آغاز شد؛ ارتشی که در دوران عثمان و سپس پسرش، اورخان، به‌تدریج تکامل یافت. از دیگر جنبه‌های مهم میراث عثمان این بود که به اسلام امکان داد املاک را در تصرف خود نگه دارد؛ برخلاف شیوهٔ جنگاوری غازیان که تاکتیک‌های نامنظمِ حمله‌وگریز آنان، تنها غنایم پیروزی‌هایشان را نصیبشان می‌کرد و هرگز سرزمینی برایشان به ارمغان نمی‌آورد.

در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹، عثمان لشکرکشی‌ای را در ناحیهٔ نیکومدیا آغاز کرد، و سی‌وچهار سال بعد پسرش محاصره‌ای چهارساله را بر شهر پایتخت، نیکومدیا، آغاز نمود. پدر در آغاز و پسر در پایان. جنگ بر ضد ناحیه‌ای که به‌صورت نیکومدیا معرفی شده است آغاز می‌شود و با تصرف نیکومدیا، شهر پایتختِ ناحیهٔ نیکومدیا، پایان می‌یابد. از ۱۲۹۹ تا ۱۳۳۷ دوره‌ای سی‌وهشت‌ساله است، و از نظر نبوی عدد «سی‌وهشت» نماد برخاستن است.

یکصد و پنجاه سال از ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ تا ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹، دوره‌ای را نشان می‌دهد که به تأسیس امپراتوری عثمانیِ وایِ دومِ مکاشفه، باب نهم، انجامید. سی و هشت سالِ فتح تدریجی نیکومدیا با یک پدر (عثمان) آغاز شد و با پسر او (اورخان) پایان یافت. این دوره نخستین گامِ صعودی تدریجی از یک امارتِ قبیله‌ای به سوی یک امپراتوری را ترسیم می‌کند.

دورۀ یکصد و پنجاه‌ساله از ۲۷ ژوئیۀ ۱۲۹۹ تا ۲۷ ژوئیۀ ۱۴۴۹، محاصره‌ای چهارساله را در بر می‌گیرد که نشانگر پایان دورۀ سی‌وهشت‌ساله است. فتح نیکومدیا را پدر، عثمان، آغاز کرد و این فتح با محاصره‌ای چهارساله از ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۷ به انجام رسید؛ محاصره‌ای که به دست پسر عثمان صورت گرفت.

هنگامی که دورهٔ یکصد و پنجاه‌ساله در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ به پایان رسید، کنستانتین یازدهم، امپراتور بیزانس، یا همان آخرین کنستانتینِ روم شرقی، برای نشستن بر تخت سلطنت از ترک‌ها اجازه خواست. از آن تاریخ تا فتح قسطنطنیه چهار سال فاصله بود. آن چهار سال با محاصرهٔ قسطنطنیه پایان یافت و آخرین کنستانتین در جریان محاصره جان باخت. ظهور اسلام در نخستین سی‌وهشت سالِ پیشگوییِ یکصد و پنجاه‌ساله بازنمایی شده است که به محاصره‌ای چهارساله انجامید. هنگامی که دورهٔ یکصد و پنجاه‌ساله به پایان رسید، اسلام به چنان جایگاهی رسیده بود که روم شرقی در برابر قدرتی که ترک‌ها در آن زمان داشتند، خوار شده بود. چهار سال پس از خواریِ ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹، در سال ۱۴۵۳، قسطنطنیه با محاصره فتح شد. پایان نخستین سی‌وهشت سال با یک محاصره مشخص می‌شود و تأسیس امپراتوری عثمانی نیز با یک محاصره مشخص می‌شود.

عدد سی‌وهشت، به‌عنوان نمادی که موسی در کتاب تثنیه بیان کرده است، نمایانگر سی‌وهشت سال پایانیِ حکمِ داوری مبنی بر چهل سال سرگردانی در بیابان است. بنابراین، عدد سی‌وهشت، به‌عنوان یک نماد، با عدد چهل ارتباط دارد. عثمان در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ قلمرو نیکومدیا را تصرف کرد و سی‌وهشت سال بعد، پسرش پایتخت آن قلمرو را به تصرف درآورد. هم آن قلمرو و هم پایتختش نیکومدیا نام داشتند. مورخان این نبرد را نخستینِ «دو» مرحله‌ای می‌دانند که سرآغازِ ظهور امپراتوری عثمانی را مشخص می‌کنند. دومین مرحله‌ای که تاریخ مشخص می‌کند، نبرد نیقیه در سال ۱۳۰۱ است. در آنجا، پدر، یعنی عثمان، قلمرو موسوم به نیقیه را تصرف کرد و در سال ۱۳۳۱، سی سال بعد، پسرش پایتخت آن را که نیقیه نام داشت و پیش‌تر یکی از پایتخت‌های روم بود، به تصرف درآورد.

در ارتباط با سال ۱۲۹۹ و نبرد نیکومدیا، که نخستین گام از دو گام بود، گام دوم دو سال بعد، در ۱۳۰۱، برداشته شد. سال ۱۲۹۹ نمادی از سی‌وهشت است و دو سال بعد (چهل)، سرزمین نیقیه به دست پدر تصرف می‌شود. مناسبات سی‌وهشت و چهل در برخاستن اسرائیل باستان برای تصرف سرزمین موعود، در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ و سال ۱۳۰۱ بازنمایی می‌شوند. آن دو گام نخست در سربرآوردن اسلام، با لشکرکشی‌هایی مشخص می‌شوند که با تصرف سرزمین به دست پدر آغاز می‌شوند و در پایان، با تصرف پایتخت آن سرزمین به دست پسر به انجام می‌رسند. آن دو پایتخت، هر دو در جریان محاصره سقوط کردند. هر دو پایتخت در مقطعی پایتخت روم شرقی بودند.

۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ و ۱۳۰۱ در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ به فرجام می‌رسند و بازتاب‌دهندهٔ تاریخ سال ۱۸۳۸ هستند؛ سالی که لیچ برای نخستین بار دیدگاه و پیش‌بینی خود را دربارهٔ نبوتِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روزه منتشر کرد؛ نبوتی که سرانجام در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تحقق می‌یافت. دو مرحلهٔ برخاستن برای میلری‌ها، سال‌های ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰ بودند.

پیش‌بینی لیچ در سال ۱۸۳۸ و رؤیتِ اصلاح‌شدهٔ او در سال ۱۸۴۰، مشتمل بر آخرین بیان او نیز هست که آن را در اول اوت، ده روز پیش از پیش‌بینیِ اصلاح‌شده، به نگارش درآورد. این تحققِ پیش‌بینی بود که جهان را به درستیِ روشِ صحیحِ نبوتِ کتاب‌مقدسی متقاعد ساخت. سی‌وهشت سالی که برخاستنِ اسرائیلِ باستان را رقم زد، شامل آن دو سال نیز بود که از عبور از دریای سرخ تا نخستین شورش در قادش امتداد یافت.

آن عصیان به‌عنوان آخرینِ ده آزمون شناخته می‌شود. یک دورهٔ آزمایشِ دوساله شامل ده آزمون که به سی‌وهشت سال در بیابان افزوده شد، نمادی از سال‌های 1838 و 1840 بود، و 1840 دربردارندهٔ دوره‌ای ده‌روزه بود.

نقطهٔ آغازِ عروج اسلام با عثمان در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹، دوره‌ای سی‌وهشت‌ساله را آغاز می‌کند که با محاصره‌ای چهارساله در سال ۱۳۳۷ پایان می‌یابد. ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ نخستینِ دو گامی بود که مورخان آن را نقطهٔ آغازِ عروج امپراتوری عثمانی می‌شناسند، و گام دوم سال ۱۳۰۱ بود. این دو گامِ نبردهای نیکومدیا و نیقیه در ۱۲۹۹ و ۱۳۰۱، نمونه‌وارِ ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰ هستند. آغازِ نبوت، پایان را به تصویر می‌کشد.

نیکومدیا و نیقیه هر یک در دوره‌ای از تاریخ خود، به‌طور موقت پایتخت روم شرقی بودند. البته قسطنطنیه سرانجام در سال ۳۳۰ پایتخت روم شرقی شد و تا سال ۱۴۵۳ این جایگاه را حفظ کرد. نیکومدیا و نیقیه پیش‌نمونه‌های سقوط قسطنطنیه‌اند؛ هر سه بر اثر محاصره‌های اسلامی سقوط کردند؛ محاصره‌هایی که نشانگر پایانِ لشکرکشی‌ای بودند که طی آن، اسلام نخست بر قلمرو مسلط شد و سپس پایتخت را تصرف کرد.

محاصرهٔ نخست که از ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۷ چهار سال به طول انجامید، نمایانگر چهار سالِ ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ است که نبوت در پایان آن به پایان رسید. سیصد و نود و یک سال و پانزده روز بعد، هنگامی که میلری‌ها تحت قدرت نبویِ بازنمایی‌شده در ویژگی‌های «سی‌وهشت و چهل» ــ چنان‌که در تاریخ آلفای ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ و ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ بازنمایی شده است ــ «برمی‌خیزند»، اسلام مهار می‌شود. برخاستن اسلام و برخاستن پیام‌آوران آخرالزمانی خدا در نمادی عددی بازنمایی شده‌اند که از رابطهٔ عددیِ ۳۸ و ۴۰ ساخته می‌شود.

در حزقیال سی‌وهفت، اسلام پیامِ بادِ شرقی است که بر استخوان‌های خشکِ مرده دمیده می‌شود تا به صورت لشکری عظیم بر پای خیزند. هنگامی که پیامِ حزقیال فرا می‌رسد، برخاستن آغاز می‌شود، چنان‌که در تاریخ میلریِ 1838 و 1840 آغاز شد. آن پیام در 9/11 رسید، و در قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، آن استخوان‌ها همچون لشکری عظیم بر پای می‌ایستند. برپا داشتنِ لشکرِ خدا به‌عنوان کلیسای ظافر در ایامِ آخر، به‌وسیلهٔ 1838 و 1840 به‌صورت نمادین نمایانده شده است. 9/11 تا قانون یکشنبه، به‌وسیلهٔ 1840 تا 1844 به‌صورت نمادین نمایانده شده بود، اما همچنین دورهٔ 31 دسامبر 2023 تا گلوله‌های آتشینِ نشویل را نیز به‌صورت نمادین نشان می‌دهد.

دورهٔ زمانی از تقسیم امپراتوری به‌دست کنستانتین یکم (کبیر) تا آخرین کنستانتین، نمایانگر تاریخِ پیش‌گویی‌شدهٔ روم شرقی است. بنابراین، این دورهٔ نبوی با پدر و پسری نبوی یا نمادین مشخص می‌شود که نامشان بازنمایانگر آنان است، هرچند میان کنستانتین کبیر و کنستانتین یازدهم هیچ نسبت خونیِ مستقیمی وجود نداشت. نخستین و آخرین کنستانتین نیز در پیش‌گویی به‌صورت نمادهای آلفا و اُمگا بازنمایی شده‌اند؛ پدر (آلفا) قسطنطنیه را به‌عنوان پایتخت برگزید و پسر (اُمگا) در جریان محاصره‌ای جان باخت که طی آن قسطنطنیه دیگر پایتخت نبود. دورهٔ نبویِ روم شرقی با نخستین و آخرین کنستانتین مشخص می‌شود. دورهٔ ۱۵۰ ساله‌ای که در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ آغاز شد، یک دورهٔ ۳۸ ساله را در بر می‌گیرد و با محاصره‌ای ۴ ساله پایان می‌یابد. آن محاصره، پیش‌نمونی از دورهٔ ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ بود. لشکرکشی نیکومدیا با فتح یک سرزمین آغاز شد و با فتح پایتخت همان سرزمین پایان یافت. همانند نخستین و آخرین کنستانتین، فتح نیکومدیا با یک پدر (نخستین) آغاز شد و با یک پسر (آخرین) پایان یافت.

محاصره‌ای چهار ساله در دورهٔ آغازینِ آن یکصد و پنجاه سال که به چهار سالِ از تحقیرِ کنستانتینِ آخر در ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ انجامید، هنگامی که قسطنطنیه محاصره شد و سقوط کرد. نبوت زمانیِ وایِ دوم، که نمایانگر سیصد و نود و یک سال و پانزده روز است، در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ آغاز شد و در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ به پایان رسید. آن تاریخ سرآغازِ دوره‌ای چهار ساله را مشخص می‌کند که خواهر وایت آن را تجلّیِ باشکوهِ قدرتِ خدا خواند.

اسلام در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ مهار شد، و دوره‌ای چهارساله پدید آمد که هم با افاضهٔ روح‌القدس در پنطیکاست منطبق است، و هم با فرود آمدن آن فرشتهٔ مقتدرِ مکاشفه هجده، آنگاه که «بناهای عظیم» نیویورک در ۱۱ سپتامبر، به‌وسیلهٔ اسلامِ وایِ سوم، مورد اصابت قرار گرفت. ۱۱ سپتامبر آغاز زمانِ مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن را نشان می‌نهد. مُهر کردن یک دورهٔ زمانی است، و پایانِ دورهٔ مُهر کردن ویژگی‌های آغازِ آن دوره را در خود دارد. هنگامی که مسیح در ۱۱ سپتامبر فرود آمد، او نمونه‌ای از فرود آمدن میکائیل بود تا در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ آن دو شاهد را قیام دهد، زمانی که دورهٔ نهاییِ مُهر کردن آغاز شد.

کلیدی که نبرد نینواست، نمایانگر رهاسازی‌های گوناگون اسلام است که می‌بایست تا سال 1453 روم شرقی را ساقط کند. در خلال صد و پنجاه سالِ «پنج ماه» مذکور در آیهٔ ده، هم آغاز و هم پایان، دربردارندهٔ یک دورهٔ چهار ساله است. این دو دورهٔ چهار ساله با فرجامِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز پیوند می‌یابند؛ امری که از 1840 تا 1844 دوره‌ای چهار ساله را مشخص می‌ساخت که در آن مسیح می‌بایست «تمام زمین را به جلال خویش منوّر سازد.» در سال 1844، به‌کارگیریِ زمان نبوی متوقف شد، زیرا زمان دیگر «نخواهد بود.»

آن سه ردیفِ دوره‌های چهارساله با زمانِ مُهر شدن از 11 سپتامبر تا قانونِ یکشنبه منطبق‌اند، و نیز با فراکتالِ 11 سپتامبر تا قانونِ یکشنبه که از 31 دسامبر 2023 تا هنگامی که اسلام بار دیگر رها شود تا گلوله‌های آتشینِ نشویل را فرود آورد، بازنمایی می‌گردد، هم‌راستا هستند.

سه دورهٔ نبویِ چهارساله، پیش‌نمون‌های فراکتال نبویِ بازهٔ ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ تا گوی‌های آتشین نشویل بوده‌اند؛ دوره‌هایی که همگی با زمان مُهر شدن، از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه، هم‌راستا هستند. بدین‌ترتیب، چهار شاهد، تاریخِ بازهٔ ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ تا حملهٔ نشویل را مشخص می‌کنند، و این همان نبرد نینواست که «کلیدِ» هریک از این شاهدان است. ۱۳۳۳، ۱۴۴۹، ۱۸۴۰ و ۱۱ سپتامبر، همگی نقاط عطف ــ «کلیدها» ــ بودند.

دیوکلتیان، پس از آنکه در سال ۲۸۴ به امپراتوری رسید، در سال ۲۹۳، هنگامی که امپراتوری را به‌طور قانونی به دو بخش شرقی و غربی تقسیم کرد و نظام چهارفرمانروایی را برقرار ساخت، نیکومدیا را به‌عنوان پایتخت شرقی امپراتوری روم برگزید. نیکومدیا چندین دهه پایتخت اصلی اداری و نظامی در شرق بود. کنستانتین بزرگ، پیش از آنکه تصمیم بگیرد پایتخت جدید را در شهر بیزانتیوم در نزدیکی آن بنا کند، از نیکومدیا به‌عنوان پایگاه استفاده می‌کرد؛ او در سال ۳۳۰ نام بیزانتیوم را به قسطنطنیه تغییر داد. حتی پس از آنکه قسطنطنیه به پایتخت اصلی تبدیل شد، نیکومدیا، با موقعیت راهبردی خود در ساحل شرقی دریای مرمره، همچنان یکی از مراکز مهم منطقه‌ای باقی ماند. بنابراین، گرچه نیکومدیا مانند روم یا قسطنطنیه پایتخت دائمی نبود، در دوره‌ای انتقالی و مهم از تاریخ روم، رسماً به‌عنوان پایتخت شرقی تعیین شد. در آغاز آن دورهٔ صدوپنجاه‌ساله، یکی از پایتخت‌های روم شرقی فتح می‌شود و در پایان آن نیز یکی از پایتخت‌های روم شرقی فتح می‌شود. هر دو فتح با محاصره همراه بود.

امپراتور دیوکلتیان هنگامی که در سال ۲۹۳ نظام چهارسالاری را به اجرا درآورد، نیکومدیا را رسماً پایتخت شرقی امپراتوری روم قرار داد. نظام چهارسالاری از دو بخش غربی و شرقی امپراتوری تشکیل می‌شد که هر یک دارای یک امپراتور ارشد (آگوستوس) و یک امپراتور کهتر (سزار) بود تا شمار امپراتوران به چهار برسد؛ عددی که واژهٔ «چهارسالاری» بر آن دلالت دارد.

دیوکلتیان نمادِ اُمگای کلیسای اِزمیر است، و نِرون نمادِ آلفاست. کنستانتینِ کبیر نمادِ آلفای کلیسای پِرغامُس است، و یوستی‌نیان نمادِ اُمگاست.

تقسیم «قانونی» روم به شرق و غرب (که پایدار نماند) به‌وسیلهٔ دیوکلتیان انجام شد، و تقسیم نبویِ روم به شرق و غرب به‌وسیلهٔ قسطنطین تحقق یافت. در خلال تاریخ دومین کلیسای نمادینِ آزار، که سِمیرنا نمایندهٔ آن است، روم از نظر قانونی به شرق و غرب تقسیم شد، و در تاریخ سومین کلیسای نمادینِ مصالحه، که پرغامُس نمایندهٔ آن است، روم از نظر نبوی به شرق و غرب تقسیم گردید. 293 آلفا بود و 330 اُمگا، و در 11 مه 330، قسطنطین کبیر قسطنطنیه را به‌عنوان پایتخت امپراتوری وقف کرد.

تقسیم‌بندی قانونی‌ای که دیوکلتیان در سال ۲۹۳ برقرار کرد، بر اثر جنگ داخلیِ پس از آن، که تا صدور فرمان میلان در سال ۳۱۳ ادامه یافت، از هم پاشید. با صدور فرمان میلان، که مسیحیت را قانونی کرد و عملاً به نظام چهارفرمانروایی پایان داد، نظامِ متشکل از چهار فرمانروای هماهنگ با یکدیگر فروپاشید و جای خود را به کشمکش میان دو قدرت اصلی داد: قسطنطین در غرب و لیکینیوس در شرق. این تقسیم‌بندی قانونی، که زمینه‌ساز فروپاشی شد، بیانگر دوره‌ای بیست‌ساله از یک تقسیم تا تقسیم دیگر است، و هر دو تقسیم موجب فروپاشی نظام شدند.

کلیسای اسمیرنا در سال ۶۴، با نِرون آغاز شد؛ هنگامی که آتش‌سوزی عظیم روم به‌وسیلهٔ نِرون برای آزار و اذیت مسیحیان به کار گرفته شد، زیرا نِرون آنان را به افروختن آن آتش متهم کرده بود. نِرون آغازِ جفا را نشان می‌دهد و نمونهٔ جفای نهاییِ ایام آخر است. آن جفای نهایی تا پایانِ مهلتِ توبه ادامه می‌یابد، آنگاه که قدرت پاپی به انجام خود می‌رسد و یاوری نخواهد داشت. بدین‌سان، نخستین دورهٔ جفا با سوختن روم آغاز شد و آخرین جفا نیز با سوختن روم پایان می‌یابد.

کلیسای اسمیرنا در سال ۶۴ با نرون آغاز شد؛ هنگامی که نرون آتش‌سوزی بزرگ روم را دستاویز آزار و شکنجهٔ مسیحیان قرار داد؛ مسیحیانی که خودِ او آنان را به افروختن آن آتش متهم کرده بود. دویست و پنجاه سال بعد، در سال ۳۱۳، با فرمان میلان به پایان رسید. این «فرمان» پایان‌بخش دوره‌ای بیست‌ساله است که با تقسیم قانونی امپراتوری به دست دیوکلتیان آغاز شد، و همچنین پایان دویست و پنجاه سالِ اسمیرنا بود که با نرون آغاز شده بود. دویست و پنجاه سال آزار و شکنجه که کلیسای اسمیرنا و نرون نماد آن بودند، ده سال از شدیدترین آزار و شکنجه‌ها را نیز در بر می‌گرفت که دیوکلتیان به راه انداخت. آن ده سال آزار و شکنجه، نیمهٔ پایانیِ دورهٔ بیست‌سالهٔ دیوکلتیان بود که با تقسیم قانونی امپراتوری به دست او در سال ۲۹۳ آغاز شد. با تقسیم قانونی امپراتوری به شرق و غرب به دست دیوکلتیان در سال ۲۹۳، دوره‌ای بیست‌ساله آغاز شد که از دو دورهٔ ده‌ساله تشکیل می‌شد.

دیوکلتیان امپراتوری را به‌لحاظ قانونی به شرق و غرب تقسیم کرد و بدین‌سان پیش‌نمونی از تقسیمِ پیشگویی‌شده‌ای پدید آورد که کنستانتین آن را تحقق بخشید. تقسیم‌بندی دیوکلتیان شرقی و غربی بود، اما در این ساختار، دو فرمانروا در شرق و دو فرمانروا در غرب حکومت می‌کردند: برای هر بخش، یک فرمانروای اصلی و یک فرمانروای ثانوی. در ۲۴ فوریهٔ ۳۰۳ میلادی، دیوکلتیان نخستین مورد از چندین «فرمان» علیه مسیحیان را صادر کرد که سرآغاز آزار و شکنجهٔ بزرگ (که آزار و شکنجهٔ دیوکلتیانی نیز نامیده می‌شود) بود؛ شدیدترین و گسترده‌ترین آزار و شکنجهٔ مسیحیان در امپراتوری روم.

آزار و جفای بزرگ در دوران جانشینان دیوکلتیان (به‌ویژه گالریوس) تا سال ۳۱۳ ادامه یافت و با صدور فرمان میلان پایان گرفت. نرون نماد آلفای آزار و جفا و پیش‌نمونۀ دیوکلتیان است؛ دیوکلتیان نماد اُمگای آزار و جفا در دورۀ نبوتی‌ای است که کلیسای اسمیرنا نمایانگر آن است. این آزار و جفا با یک ازدواج سیاسی و پیمانی میان کنستانتین در غرب و لیکینیوس در شرق به پایان رسید. در فوریۀ ۳۱۳، کنستانتین و لیکینیوس در میلان دیدار کردند و فرمان میلان را صادر کردند که تساهل دینی در قبال مسیحیان (و دیگران) را در سراسر امپراتوری به رسمیت می‌شناخت. لیکینیوس برای تحکیم اتحاد سیاسی‌شان، در جریان این دیدار یا حوالی همان زمان، با کنستانتیا (خواهر ناتنی کنستانتین) ازدواج کرد. این ازدواج نمونه‌ای شاخص از اتحاد سیاسی به شیوۀ رومی بود که توافق میان دو امپراتور را استوار می‌کرد و پس از سال‌ها جنگ داخلی، به ثبات موقت امپراتوری کمک می‌کرد. این اتحاد چندان نپایید. کنستانتین و لیکینیوس بعدها با یکدیگر جنگیدند و کنستانتین در سال ۳۲۴ لیکینیوس را شکست داد و به فرمانروای یگانۀ امپراتوری بدل شد.

از روزگار نرون تا قسطنطین، دورهٔ نبویِ دویست‌وپنجاه‌سالهٔ اسمیرنا به انجام رسید و در سال ۳۱۳، کلیسای پرغامس، کلیسای سازش، آغاز شد که در سال ۵۳۸ با کلیسای طیاتیرا پایان یافت. دویست‌وپنجاه سالِ اسمیرنا نمایانگر دوره‌ای از جفا بود و در پایان این دورهٔ کلی، جفای دیوکلتیانوس «ده روزِ» مکاشفه (ده سال) را تحقق بخشید؛ در اینجا، سخت‌ترین دورهٔ جفا نمایانگر فراکتالی از کل آن دوره است. آن ده سال فراکتالی از آن دویست‌وپنجاه سال است. آن ده سال نمایانگر اُمگای جفای نرون است و در پایان آن، تقسیمِ اُمگاییِ امپراتوری به شرق و غرب رخ می‌دهد.

اسمیرنا با آتش‌سوزی روم در سال ۶۴ آغاز شد و دویست و پنجاه سال بعد، در سال ۳۱۳، با فرمان میلان و ازدواج سیاسی شرق و غرب پایان یافت. فراکتالِ ده‌سالهٔ جفا در سال ۳۰۳ آغاز شد و در سال ۳۱۳ با فرمان میلان و ازدواج سیاسی شرق و غرب پایان یافت. آن بیست سالی که با تقسیم قانونیِ شرق و غرب در سال ۲۹۳ به‌وسیلهٔ دیوکلتیان آغاز شد، در سال ۳۱۳ با ازدواج سیاسی شرق و غرب پایان یافت. پیمان ازدواجِ سال ۳۱۳ میان شرق و غرب با طلاقِ سال ۳۲۴ پایان یافت، هنگامی که کنستانتین بر لیکینیوسِ شرق غلبه کرد و فرمانروای یگانهٔ روم شد. طلاقِ نبویِ سال ۳۲۴ سه سال پس از نخستین قانون یکشنبه در سال ۳۲۱ رخ داد.

دورهٔ هفده‌ساله از سال ۳۱۳ تا ۳۳۰، نشانگر یک ازدواج سیاسی، پایان جفایی است که اسمیرنا و نرون نمایانگر آن‌اند، و نیز آغاز کلیسای سازش‌کار است که پرغامس نمایانگر آن است. پس از آغاز پرغامس در سال ۳۱۳، هم‌زمان با آن ازدواج، نوبت به آغاز جفایی رسید که با نخستین قانون یکشنبه در سال ۳۲۱ شروع شد. در پی آن، طلاق نبویِ سال ۳۲۴ رخ داد که شرق و غرب را در قالب یک امپراتوری، تحت فرمان کنستانتین، متحد ساخت. شش سال بعد، در سال ۳۳۰، تقسیم به شرق و غرب به‌گونه‌ای نبوی تکرار شد. این هفده سال نمایانگر دورهٔ آلفای کلیسای پرغامس است؛ کلیسایی که تا ورود کلیسای طیاتیرا به تاریخ نبوی در سال ۵۳۸ ادامه می‌یافت. آن دورهٔ آلفا، نمایانگر یک تاریخ اُمگا در پایان دورهٔ ۳۳۰ تا ۵۳۸ بود. تاریخ اُمگای پرغامس نمایانگر دورهٔ سال‌های ۴۹۶، ۵۰۸ و ۵۳۳ است.

بطلمیوسِ نبردِ رافیا «هفده سال» سلطنت کرد، و میان نبردِ رافیا و نبردِ پانیوم نیز «هفده سال» فاصله بود. این هفده سال، به‌طور نمادین، با هفده سالِ ۳۱۳ تا ۳۳۰ منطبق است. دویست و پنجاه سالِ اسمیرنای نرون به نخستین هفده سالِ کلیسای پرغامس انجامید، و با دویست و پنجاه سالی ارتباط می‌یابد که از فرمانِ سوم در ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز شد؛ همان نقطهٔ آغازِ ۲۳۰۰ سالِ دانیال ۸:۱۴، که بنیاد و ستونِ مرکزیِ ادونتیسم است. دو شاهدِ دویست و پنجاه‌ساله با دویست و پنجاه سالِ پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب مقدس منطبق‌اند؛ پادشاهی‌ای که در ۱۷۷۶ آغاز شد و امسال، در ۲۰۲۶، به پایان می‌رسد.

پیشگامان اَدوِنتیسم آن هفده سالِ 313 تا 330 را نه دیدند و نه درک کردند، زیرا در 1844 هنوز حتی مسئلهٔ سَبْتِ روز هفتم یا روز خورشید را نیز نمی‌فهمیدند. با این حال، آنان یکصد و پنجاه سالِ آیهٔ دهمِ مکاشفهٔ نُه را تشخیص دادند، و آن، نقطهٔ آغاز دوره‌ای شد که به سیصد و نود و یک سال و پانزده روز انجامید؛ دوره‌ای که در 11 اوت 1840 پایان یافت. آن فهم، «ظهوری عظیم از قدرت خدا» پدید آورد.

پیشگامان در باب نهم مکاشفه، دورهٔ دومی به‌مدت یکصد و پنجاه سال را تشخیص نداده بودند. فهم بنیادین آنان شالوده‌ای است که «نور تازهٔ» باب نهم مکاشفه بر آن بنا می‌شود. این نور با «کلیدِ» نبرد نینوا آشکار می‌شود. این «کلید» به پژوهندهٔ نبوت امکان می‌دهد همهٔ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب مقدس را که در دانیال و مکاشفه به تصویر کشیده شده‌اند، بشناسد: بابل، ماد و پارس، یونان، امپراتوری‌های سلوکی و بطلمیوسی، و پادشاهی محمد؛ و مهم‌تر از آن، با شناسایی ظهور و سقوطِ نه‌تنها روم، بلکه پادشاهی‌های روم شرقی و غربی، و نیز ایالات متحده (نبی کاذب)، دستگاه پاپی (وحش) و سازمان ملل متحد (اژدها)، امپراتوری روم را برجسته‌تر می‌سازد. ظهور و سقوطِ همهٔ این پادشاهی‌ها بر تحرکات اژدها، وحش و نبی کاذب گواهی می‌دهند؛ تحرکاتی که سرانجام جهان را به آرماگدون می‌کشانند. این حرکت در شش آیهٔ پایانی باب یازدهم دانیال به تصویر کشیده شده است، و آغاز آن در تاریخ پنهانِ آیهٔ چهلم نمایان می‌شود.

نبرد نینوا نقطۀ مرجع نبوی را فراهم می‌آورد تا شهادت‌های امپراتوری روم، پادشاهی‌های روم شرقی و روم غربی، و روم پاپی در توالی رویدادهای زمان آخر با یکدیگر هم‌راستا شوند. از این‌رو، نبرد نینوا کلیدی است که شهادت‌های گوناگونِ نبویِ مربوط به روم را به‌طور کامل به تصویر می‌کشد، و مطابق با آیۀ چهارده از دانیال یازده، این روم است که رؤیا را برقرار می‌سازد. کلیدی که آن خطوط را به یکدیگر پیوند می‌دهد، نبرد نینوا است.

در مقالهٔ بعدی خود، آغاز خواهیم کرد به گردآوردنِ پنج مقالهٔ پیشین که به وای‌های باب نهمِ مکاشفه می‌پرداختند.