کتاب‌های دانیال و مکاشفه مکمل یکدیگرند؛ یعنی در کنار هم به کمال می‌رسند.
«در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. این‌جا مکملِ کتاب دانیال است.» اعمال رسولان، 585.
پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدّس باید کانون توجهِ دانشجوی نبوت باشد، زیرا تاریخِ بیرونیِ ایّامِ آخر اساساً در آنجا بیان شده است.
«بسی بهتر است که آدمی در پرتو کلام خدا، عللی را که بر عروج و سقوط مملکت‌ها حکم می‌رانند، بیاموزد. بگذارید جوانان این گزارش‌ها را مطالعه کنند، و ببینند که چگونه رفاه حقیقی ملت‌ها با پذیرش اصول الهی پیوندی ناگسستنی داشته است. بگذارند تاریخ جنبش‌های بزرگ اصلاحی را مطالعه کنند، و ببینند که این اصول، هرچند خوار شمرده شده و مورد نفرت واقع گردیده، و مدافعانشان به زندان و سکوی اعدام سپرده شده‌اند، با همین فداکاری‌ها بارها به پیروزی رسیده‌اند.» Education, 238.
تواریخ مقدس—خواه «جنبش‌های بزرگ اصلاحی» و خواه «ظهور و سقوط پادشاهی‌ها»—در کلام خدا مسئلۀ مرگ و زندگی‌اند. پولس در باب دومِ رسالۀ دوم به تسالونیکیان نوشته است که کسانی که حقیقت را دوست نمی‌دارند و پس از آن گرفتار گمراهیِ شدید می‌شوند، از آن رو به این حال دچار می‌شوند که خود تصمیم گرفته‌اند پیامی را که پولس در آن بخش مشخص کرده است، رد کنند. این بخش رابطۀ روم بت‌پرست با روم پاپی را مشخص می‌کند؛ رابطه‌ای که همان رابطۀ پرغامس و طیاتیرا، همان رابطۀ آهن و گِل، و نیز همان رابطۀ اژدها با وحش است. ظهور روم پاپی، که طیاتیرا نماد آن است، و سقوط روم بت‌پرست، که پرغامس نماد آن است، حقیقتی را تشکیل می‌دهند که گرفتارشدگان به گمراهیِ شدید از آن نفرت دارند.
در تاریخ میلری، مجادله میان میلریان و پروتستان‌ها که راه خود را به جدول پیشگامانِ ۱۸۴۳ گشود، بر سر این بود که در آیه چهاردهمِ دانیال یازده، چه قدرت تاریخی‌ای با عنوان «غارتگرانِ قوم تو» معرفی شده است. آیا غارتگران، ظهور رومِ بت‌پرست بود، چنان‌که میلریان استدلال می‌کردند، یا سقوط سلوکیان بود، آن‌گونه که پروتستان‌ها ادعا می‌کردند؟
«هر قومی که بر صحنهٔ عمل پا نهاده است، مجاز داشته شده تا جایگاه خود را بر زمین اشغال کند، تا دیده شود که آیا مقصودِ «ناظر و قدوس» را به انجام خواهد رسانید یا نه. نبوت، صعود و سقوطِ امپراتوری‌های بزرگ جهان—بابل، ماد و فارس، یونان و روم—را ترسیم کرده است. در مورد هر یک از اینها، همان‌گونه که در باب ملت‌هایی با قدرت کمتر نیز، تاریخ تکرار شد. هر یک دورهٔ آزمایشِ خود را داشت، هر یک ناکام ماند، جلالش محو گردید، قدرتش زایل شد، و جای آن را دیگری گرفت....»
«آنان باید از عروج و سقوط ملت‌ها، چنان‌که در صفحات کلام مقدّس به‌روشنی آشکار شده است، بیاموزند که جلال صرفاً ظاهری و دنیوی تا چه اندازه بی‌ارزش است. بابل، با همه قدرت و شکوهش، که جهان ما از آن زمان تاکنون هرگز همانندش را ندیده است—قدرت و شکوهی که در نظر مردمان آن روزگار چندان استوار و پایدار می‌نمود—تا چه اندازه به‌کلی از میان رفته است! همچون «گل علف» نابود شده است. هر آنچه خدا را بنیاد خود ندارد، چنین نابود می‌شود. تنها آنچه با مقصود او پیوند دارد و منش او را بیان می‌کند، می‌تواند پایدار بماند. اصول او تنها امور ثابتی هستند که جهان ما می‌شناسد.» Education, 177, 184.
تاریخ کتاب مقدس همان رؤیایی است که سلیمان، با اعلام اینکه بدون رؤیا قوم هلاک می‌شود، بر ضرورت آن تأکید کرد. پیروان میلر دورهٔ صد و پنجاه سالهای را که در باب نهم مکاشفه، آیات پنج و ده، با عبارت «پنج ماه» نشان داده شده است، تشخیص دادند و اعلام کردند، اما به کاوشی ژرف در تاریخِ بازنمایی‌شده در باب نهم مکاشفه نپرداختند. آنان «پنج ماهِ» آیهٔ ده را به‌درستی تشخیص دادند، اما ظاهراً تصور می‌کردند که چون هر دو آیهٔ پنج و ده حاوی عبارت «پنج ماه» هستند، این تکرار صرفاً تأکیدی بر پیشگوییِ عذابی است که در هر دو آیه به تصویر کشیده شده است. اکنون به‌آسانی می‌توان نشان داد که «پنج ماه» در آیهٔ پنج، نشان‌دهندهٔ صد و پنجاه سالی است که با مرگ محمد در سال ۶۳۲ آغاز شد و در سال ۷۸۲، با تحقیر ایرنه، امپراتریسِ امپراتوری بیزانس یا روم شرقی، پایان یافت.
پیشگامان در تطبیق آیهٔ دهم بر رویدادهای تاریخی درست عمل کردند؛ آنان نبرد نیکومدیا در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ را آغاز دوره‌ای صد و پنجاه‌ساله دانستند که با خوار شدن آخرین کنستانتینِ فرمانروا در قسطنطنیه، در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ پایان یافت. خط بر خط، دوره‌ای صد و پنجاه‌ساله، اسلام جهانی را مشخص می‌کند که هم در وای نخستِ اسلامِ عربستان و هم در وای دومِ اسلامِ ترکیه نمایان می‌شود. اسلامی که هم امپراتور و هم امپراتریس را با هم خوار کرد، نشانگر اسلام جهانی است که پادشاهی‌ای را فتح می‌کند که از یک زن، با نمایندگی ایرنه، و یک مرد، با نمایندگی آخرین کنستانتین، تشکیل شده است.
در آن یکصد و پنجاه سالی که با خوارشدن ایرنه پایان می‌یابد، اسلامِ عربستان بر منطقه یا قلمرو امپراتوری بیزانس تسلط می‌یابد و ایرنه را در چنان موقعیت خفت‌باری قرار می‌دهد که، افزون بر دیگر باج‌ستانی‌ها، ناچار می‌شود به مدت سه سال خراج بپردازد. هنگامی که آخرین کنستانتین خوار شد، این رویداد آغاز دوره‌ای چهارساله را رقم زد که به محاصره و سقوط پایتخت روم شرقی منتهی می‌شود. در هر دو مورد، اسلام در کار بود: اسلام عربی در مورد ایرنه و اسلام ترکی در مورد آخرین کنستانتین. در ایام آخر، اسلام جهانی، که دو شاهدِ اسلام عربی و اسلام ترکیِ معرفی‌شده در وای اول و دوم نمایانگر آن‌اند، نخست قلمرو و سپس پایتخت را تصرف خواهد کرد. موجودیت سیاسیِ ایام آخر که کنستانتینِ روم شرقی نمایانگر آن است، به‌طور نمادین با موجودیت دینیِ ایام آخر که ایرنهٔ روم شرقی نمایانگر آن است، پیوند زناشویی دارد. من تعبیر «موجودیت سیاسی و دینی» را به کار می‌برم تا به این واقعیت بپردازم که نمادِ تمثال وحش نخست در ایالات متحده و سپس در جهان پدیدار می‌شود. تمثال وحش همان پیوند زناشوییِ نمادینِ کنستانتین و ایرنه است که هر دو با افتادن قلمرو و پایتختشان به دست اسلام، خوار می‌شوند.
ازدواج آنان با تطبیق دو سیر تاریخی مشخص می‌شود و پیش‌نمونۀ آن، ازدواج کنستانتیا و لیکینیوس در سال ۳۱۳ بود؛ زمانی که فرمان میلان به اجرا درآمد، کلیسای نمادین اسمیرنا به پایان رسید و کلیسای نمادین پرغامس آغاز شد. کسانی که پولس آنان را گرفتار گمراهی شدید معرفی می‌کند، از دیدن پیام هشدارآمیز او سر باز می‌زنند؛ پیامی که از وقوع ارتداد پیش از آشکار شدن مرد گناه سخن می‌گوید. این ارتداد در دورۀ تاریخی پرغامس رخ می‌دهد و مرد گناه در سال ۵۳۸، هنگامی که کلیسای طیاتیرا آغاز شد، آشکار گردید.
هیچ‌کس شما را به هیچ‌وجه فریب ندهد؛ زیرا آن روز فرا نخواهد رسید، مگر آنکه نخست ارتدادی واقع شود و آن مرد گناه، آن پسر هلاکت، آشکار گردد؛ همان که مخالفت می‌ورزد و خویشتن را برتر از هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا پرستیده می‌گردد، برمی‌افرازد؛ به‌گونه‌ای که چون خدا در هیکل خدا می‌نشیند و خود را می‌نمایاند که خداست. ۲ تسالونیکیان ۲:۳، ۴
تاریخ روم شرقی دو شاهد بر آن حقیقت نبوی به دست می‌دهد که در رابطۀ نمادین روم شرقی با روم غربی نیز بازنمایی شده است. در این رابطه، روم غربی کلیساست و روم شرقی دولت. روم آمیزه‌ای از کلیسا و دولت است، چنان‌که در باب دوم کتاب دانیال با آهن و گِل بازنمایی شده است.
یکی از دلایلی که بر پایۀ آن می‌توان به‌نحوی قانع‌کننده دریافت که در ایام آخر، اسلامِ جهانی علیه قدرتی که به‌صورت ترکیبی از کلیسا و دولت تصویر شده است برمی‌خیزد و قلمرو و پایتخت آن را تصرف می‌کند، به تأیید دو شاهد دیگر از تاریخ مقدسِ باب نهم مکاشفه می‌رسد. عثمان در ۲۷ ژوئیۀ ۱۲۹۹ قلمرو نیکومدیا را فتح کرد و سپس، دو سال بعد، در ۱۳۰۱، قلمرو نیقیه را به تصرف درآورد. پسر او در ۱۳۳۱ شهر نیقیه را که پایتخت بود فتح کرد، و همین پسر، شهر نیکومدیا را نیز که پایتخت بود، در جریان محاصره‌ای چهارساله که در ۱۳۳۷ پایان یافت، به تصرف درآورد. پیشگامان، تاریخ ۲۷ ژوئیۀ ۱۲۹۹ را با نام عثمان مشخص کردند، اما هرگز نبرد بعدی، یعنی نبرد نیقیه، را دومین گام تاریخی در تأسیس امپراتوری عثمانی ندانستند. ۲۷ ژوئیۀ ۱۲۹۹ نخستین گام از چندین گامی بود که به قانون یکشنبه می‌انجامید. دو گام نخستِ اسلامِ ترک، آغاز نبوتی را مشخص کردند که در ۱۴۴۹ پایان یافت، سپس بار دیگر در ۱۸۴۰، پس از آن بار دیگر در ۱۱ سپتامبر و سپس بار دیگر در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳.
نخستینِ آن دو مرحله نه‌تنها آغاز دوره‌ای صد و پنجاه‌ساله، بلکه آغاز دوره‌ای سی‌وهشت‌ساله نیز بود. این دوره با تصرف قلمرو نیکومدیا به‌دست عثمان آغاز شد و سی‌وهشت سال بعد، هنگامی پایان یافت که پسر عثمان در سال ۱۳۳۷، پس از محاصره‌ای چهارساله، پایتخت، یعنی شهر نیکومدیا، را تصرف کرد. عدد سی‌وهشت نمایانگر «برخاستن» است و اقدام نخست عثمان در تصرف آن قلمرو، نشانگر برخاستن اسلامِ ترکان بود. در آن مرحلهٔ نخستِ سی‌وهشت‌ساله، محاصره‌ای «چهارساله» نشانگر پایان مرحله است. در مرحلهٔ پایانیِ آن دورهٔ صد و پنجاه‌ساله، خواری تحمیل می‌شود و چهار سال بعد، در سال ۱۴۵۳، پایتخت روم شرقی تصرف می‌شود.
چه در مورد ترکان عثمانی در سال ۱۴۵۳ و چه در مورد پسر عثمان که نیکومدیا را در سال ۱۳۳۷ و نیقیه را در سال ۱۳۳۱ تصرف کرد، در هر سه مورد، هر یک از این شهرها در مقطعی از تاریخ پایتخت روم شرقی بوده است. هر سه خط، فتح روم شرقی را نشان می‌دهند. هر یک از این سه خط نشان می‌دهد که اسلام نخست قلمرو روم شرقی و سپس پایتخت آن را فتح می‌کند. نام هر سه پایتخت با نام قلمرو یکسان است. هر یک از این سه خط، شخصیت‌های تاریخیِ آلفا و اُمگای متمایزی دارد. این تحقیرِ پیشگویی‌شده، ضمن نشان دادن رابطه‌ای میان کلیسا و حکومت از طریق تحقیرِ هم امپراتور و هم امپراتریس به‌دست اسلام، خطوط آنان را به روم غربی پیوند می‌دهد؛ روم غربی نیز هنگامی که قسطنطین کبیر در سال ۳۳۰ قسطنطنیه را بر شهر روم ترجیح داد، به‌دست او تحقیر شد. تحقیر نهایی روم غربی در سال ۴۷۶، با آخرین امپراتور، رخ داد و روم غربی از آن پس نیز به‌سرعت به افول خود ادامه داد.
روم غربی در نسبت با روم شرقی، کلیسا بود؛ شرق، دولت بود. خواری در آغاز، در سال ۳۳۰، سپس خواری در سال ۴۷۶، و پس از آن در سال ۷۸۲ و بار دیگر در سال ۱۴۴۹. خط سیری از خواری که با تقسیم یک پادشاهی آغاز شد و در سال ۴۷۶ با خواریِ ناشی از دست دادن امپراتور، و در نتیجه امپراتوری، ادامه یافت؛ سپس اسلام نخست در سال ۷۸۲ سرزمینِ شرق و پس از آن در سال ۱۴۵۳ پایتختِ شرق را به خواری کشاند.
اسلامِ نبوتِ کتاب‌مقدسی، خطِ هر دو رومِ شرقی و غربی را آشکار می‌سازد، و نوری که اسلام امروز پدید می‌آورد، با نورِ بنیانیِ اسلام برای پیشگامانِ میلریتی در توافق است، اما بسیار فراتر از آن می‌رود. زمانِ آزمایش که در سال ۲۰۲۴ با این موضوع آغاز شد که «غارتگرانِ قومِ تو که رؤیا را برپا می‌دارند» چه کسانی‌اند، آلفایِ دورهٔ آزمایش بود؛ و اکنون، در پایانِ دورهٔ آزمایش، نوری از موضوعِ اسلام در باب نهمِ مکاشفه، گواهانِ رومِ غربی و شرقی را می‌افزاید که تا این ایامِ اخیرِ کنونی هرگز موردِ ارزیابی قرار نگرفته بودند.
خطوط نبویِ مربوط به اسلام که در باب‌های نهم تا یازدهم ترسیم شده‌اند، با ارائهٔ شهادت‌هایی که با خطوطِ پیش‌تر مورد بحث در این مقالات پیوند دارند، خطوط تاریخیِ مندرج در آیات دهم تا شانزدهمِ باب یازدهم دانیال را به یکدیگر مرتبط می‌سازند. اما در تصویر نبویِ ظهور اسلام، ظهور هر دو جنبشِ میلری‌ها و جنبشِ یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر نیز نهفته است. دو دورهٔ چهارساله که به‌طور قطعی در چارچوب نبوت‌های زمانیِ باب نهم مکاشفه جای دارند و بخشی از آنها هستند، بر چهار سالِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ گواهی می‌دهند. در سال ۱۸۴۴، زمان نبوی دیگر ادامه نمی‌یابد؛ ازاین‌رو، دورهٔ نمادینِ چهارساله بر اساس ویژگی‌های نبوی‌اش تعریف می‌شود، نه بر اساس زمان. نخستین دورهٔ چهارساله، فتح نیکومدیا، پایتخت پیشین روم شرقی، به‌دست اسلام در سال ۱۳۳۷ را مشخص می‌کند؛ یعنی سی‌وهشت سال پس از آنکه پدرش آن سرزمین را فتح کرده بود. دومین دورهٔ چهارساله، خوارشدنِ حاکمان سیاسی و مذهبیِ روم شرقی در سال ۱۴۴۹ به‌دست اسلام را مشخص می‌کند، و سومین دورهٔ چهارساله، تجلیِ پرجلالی از قدرت خدا را نشان می‌دهد؛ آن هنگام که فرشته‌ای که زمین را با جلال خود روشن ساخت، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ فرود آمد.
تاریخ جنبش میلری در ارتباط با فرشتگان اول و دوم، با تاریخ فرشتۀ سوم در دوران مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر مطابقت دارد. آن کار نهاییِ مُهر کردن، همان محو گناه است؛ این کار، ترکیب الوهیت با انسانیت است و در جریان جنگی رخ می‌دهد که اسلام آن را به راه می‌اندازد.
و او هاویۀ بی‌انتها را گشود؛ و دودی از هاویه برآمد، مانند دودِ کوره‌ای عظیم؛ و خورشید و هوا از دودِ هاویه تاریک گردید. و از میان دود، ملخ‌هایی بر زمین بیرون آمدند؛ و به ایشان قدرت داده شد، چنان‌که عقرب‌های زمین قدرت دارند. و به آنان گفته شد که به علفِ زمین، و نه هیچ گیاه سبز، و نه هیچ درختی آسیب نرسانند؛ بلکه فقط به آن مردمانی که مُهر خدا را بر پیشانی‌های خود ندارند. مکاشفه ۹:۲–۴
تحقق کاملِ هر نبوّت در ایّام آخر است؛ ازاین‌رو این فقره مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را مشخص می‌سازد. نبوّتِ اسلام در مکاشفه ۹، کلید تاریخی را فراهم می‌آورد تا کامل‌ترین تصویر از آن قدرتی که رؤیا را در تاریخی که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، هنگامی که اسلام مهار شد، به اوج خود رسید، استوار می‌سازد، به هم پیوند دهد. از آن نقطه، شهادتِ مکاشفه ۹ به فصل ۱۰ و به تاریخِ فرشته اول و دوم امتداد یافت. سپس در فصل ۱۱، وایِ سوم ناگهان در قانون یکشنبه فرا می‌رسد، که همان زمان آغاز فریادِ بلندِ فرشته سوم است. فصل ۹، کلیدِ اسلام در سازمان‌دهیِ برآمدن و سقوطِ پادشاهی‌هایی است که در دانیال و مکاشفه بیان شده‌اند. فصل‌های ۱۰ و ۱۱، تجربهٔ یکصد و چهل و چهار هزار باکرهٔ خردمند را مشخص می‌سازند. فصل ۹، آن نمادی را مشخص می‌سازد که رؤیای بیرونی را استوار می‌کند، و فصل‌های ۱۰ و ۱۱، رؤیای درونیِ مرتبط با پیروی از برّه به درونِ قدس‌الاقداس را مشخص می‌سازند.
باب دهم مکاشفه با مسیح در هیئت فرشته‌ای نیرومند آغاز می‌شود که با کتابچه‌ای گشوده فرود می‌آید. این رویداد در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، در پایان دورهٔ سیصد و نود و یک سال و پانزده روزه‌ای که پیشگویی باب نهم مکاشفه مشخص می‌کند، تحقق یافت. باب دهم مکاشفه سیر وقایع را از آن پس تا زمانی بیان می‌کند که پیام در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ در شکم یوحنا تلخ شد. دورهٔ چهار سالهٔ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ با ورود فرشتهٔ اول آغاز می‌شود و با ورود فرشتهٔ سوم پایان می‌یابد. پیش‌نمونِ آن چهار سال که پس از تحقق پیشگویی در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ سپری شد، دورهٔ چهار سالهٔ ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ بود که در آغاز دورهٔ سیصد و نود و یک سال و پانزده روزه قرار داشت. هر دو دورهٔ چهار ساله با چهار سال محاصرهٔ نیکومدیا، از ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۷، مطابقت دارند. به‌لحاظ نمادین، روم شرقی سه بار به دست اسلام فتح شد: نخست در محاصرهٔ نیقیه در ۱۳۳۱، سپس در محاصرهٔ چهار سالهٔ نیکومدیا در ۱۳۳۷ و سرانجام در محاصرهٔ قسطنطنیه در ۱۴۵۳.
دیوکلتیان در سال ۲۹۳، روم را از لحاظ قانونی به دو بخش شرقی و غربی تقسیم کرد و کنستانتین در سال ۳۳۰، روم را از لحاظ نبوی به شرق و غرب تقسیم کرد. در سال ۳۹۵، با مرگ امپراتور تئودوسیوس اول، امپراتوری رسماً و برای همیشه تقسیم شد، زیرا او شرق و غرب را برای دو پسر خود به ارث گذاشت. کلیسای کاتولیک در سال ۱۰۵۴، در جریان «انشقاق بزرگ»، به دو بخش شرقی و غربی تقسیم شد. این جدایی تدریجی بود، چنان‌که زوالِ پس از آن نیز به‌تدریج رخ داد. این جدایی تا همین امروز پابرجاست. هنوز پنجاه سال از آن تاریخ نگذشته بود که کلیسای غربی در روم، دورۀ تقریباً دویست‌سالۀ جنگ‌های صلیبی علیه اسلام را آغاز کرد. روم غربی در سال ۴۷۶، هنگامی که آخرین امپراتور خود را از دست داد، سقوط کرد. روم شرقی در سال ۱۴۵۳ سقوط کرد. روم پاپی در سال ۱۷۹۸ سقوط کرد. روم بت‌پرست در سالهای ۲۹۳، ۳۳۰ و ۳۹۵ به شرق و غرب تقسیم شد. روم پاپی در سال ۱۰۵۴ به شرق و غرب تقسیم شد. خواهر وایت، ظهور و سقوط پادشاهی‌ها را یکی از نقاط مرجع اصلی در مطالعۀ کلام خدا معرفی می‌کند.
پادشاهی‌هایی که باب نهمِ مکاشفه آنها را در پرتو تاریخ آشکار می‌سازد، این استدلال را تقویت می‌کنند که این روم است که رؤیا را تثبیت می‌کند. پیوند نبوی میان اسلام و آن صد و چهل و چهار هزار تن، گواه آن است که پیام ندای نیمه‌شب، که ورود مسیح به اورشلیم سوار بر الاغ پیش‌نمونِ آن بود، در قالب یک پیشگویی زمانی بازنمایی می‌شود؛ پیشگویی‌ای که در زمان وای اول آغاز شد، در بخش دوم خود در وای دوم ادامه یافت، و در دورهٔ تاریخی چهارساله‌ای به تحقق رسید که در آن، جنبش میلریِ فرشتگان اول و دوم با تحقق همان پیشگویی آغاز شد. این پیشگویی با نماد «سی‌وهشت و دو سال» (۱۲۹۹ و ۱۳۰۱)، که نشانگر ظهور اسلام بود، آغاز شد و با نماد «سی‌وهشت و دو سال» (۱۸۳۸ و ۱۸۴۰)، که نشانگر ظهور میلری‌ها بود، پایان یافت.
در سال ۱۸۴۴، در پایان دورۀ چهارسالۀ میلری‌ها که محاصرۀ سالهای ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۷ و نیز فاصلۀ سال ۱۴۴۹ تا محاصرۀ سال ۱۴۵۳ پیش‌نمونه‌های آن بودند، دیگر نمی‌بایست زمان نبوتی به کار گرفته شود. برافراشته شدن پرچمِ صد و چهل و چهار هزار تن، مستقیماً با نبوتی پیوند دارد که در آن اسلام برافراشته می‌شود.
یهودا، تو آنی که برادرانت تو را خواهند ستود؛ دست تو بر گردن دشمنانت خواهد بود؛ پسران پدرت در برابر تو تعظیم خواهند کرد. یهودا بچه‌شیر است؛ ای پسر من، از شکار بالا آمده‌ای؛ او خم شد، چون شیر و چون شیرِ پیر دراز کشید؛ کیست که او را برانگیزاند؟ عصا از یهودا دور نخواهد شد، و نه فرمانروا از میان پاهایش، تا شیلوه بیاید؛ و گردآمدن قوم‌ها نزد او خواهد بود. کرّه‌الاغ خود را به تاک، و بچهٔ ماده‌الاغ خویش را به تاکِ برگزیده می‌بندد؛ جامهٔ خود را در شراب شست، و لباس خویش را در خون انگورها: چشمانش از شراب سرخ خواهد بود، و دندان‌هایش از شیر سفید. پیدایش 49:8–12.
آن صد و چهل و چهار هزار نفر، سیرت مسیح را به‌کمال بازمی‌تابانند، و «تاک برگزیده» یکی از نمادهایی است که مسیح با آنها بازنمایی می‌شود. در پیدایش ۱۶:۱۲، اسماعیل مردی «وحشی» معرفی شده است.
و او مردی وحشی خواهد بود؛ دست او بر ضد هر کس، و دست هر کس بر ضد او خواهد بود؛ و او در برابرِ رویِ همهٔ برادران خویش ساکن خواهد شد.
واژه‌ای که «وحشی» ترجمه شده است، به خر وحشی عربستان اشاره دارد. نمایندگان مسیح در ایام آخر بر پیامِ خر وحشی عربستان سوار می‌شوند؛ همان خری که مسیح سوار بر آن وارد اورشلیم شد، همان خری که سرانجام پس از آنکه بلعام برای سومین بار او را زد، سخن گفت. پیام‌آورانی که پیامی را اعلام کردند که در سال ۱۸۴۰ به پیام فرشتهٔ نخست قدرت بخشید، نبوتی مرتبط و مهم با دوره‌ای یکصد و پنجاه‌ساله را در همان تاریخ نبوی که پیامِ قدرت‌بخش به آن جنبش در آن جای داشت، ندیدند. آنان در همان نبوت زمانی، دو دورهٔ چهارساله را که پیش‌نمونِ تاریخ سالهای ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ بودند، ندیدند. شیرِ سبط یهودا اکنون نوری را از «طریق‌های قدیم» آشکار می‌سازد که هرگز پیش از این دیده نشده است؛ و این نور با نوری که از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ تاکنون در حال آشکار شدن بوده است، هماهنگی دارد. این نور هرگونه تردیدی را دربارهٔ اینکه این اسلام است که به نشویل ضربه می‌زند، برطرف می‌سازد. این نور، نماد روم را روشن می‌کند و بدین‌سان به بیانی اُمگا در برابر مناقشهٔ آلفای سال ۲۰۲۴ دربارهٔ غارتگران قوم تو بدل می‌شود؛ و همچنین نماد اُمگای مجادله بر سر همین نماد در تاریخ میلری است. این نور روشن می‌سازد که اسلامِ نبوت‌های زمانیِ باب نهم مکاشفه، پیام بیرونی در طول تاریخ درونیِ دوران مُهر شدن یکصد و چهل و چهار هزار نفر است. مدتی است که این حقیقت را تعلیم می‌دهیم، اما اکنون می‌توان آن را بر یک خط نشان داد که در باب نهم مکاشفه آغاز می‌شود و در باب یازدهم مکاشفه پایان می‌یابد. سومین دورهٔ چهارسالهٔ مرتبط با نبوت زمانیِ اسلام، که در سالهای ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ تحقق یافت، دوران مُهر شدن یکصد و چهل و چهار هزار نفر را به تصویر می‌کشد. به‌واسطهٔ زمین‌لرزهٔ بزرگِ باب یازدهم مکاشفه، آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر همچون درفشی برافراشته می‌شوند.
در باب سی‌وهفتم حزقیال، برخیزاندن قوم خدا به‌صورت یک لشکر، فرایندی دومرحله‌ای است که آفرینش آدم پیش‌نمونۀ آن بود. نخست آدم از گِل شکل گرفت؛ سپس مسیح نَفَس حیات را در او دمید. در حزقیال، نخستین نبوّت به پیکرهای مردگان شکل می‌دهد، اما آنها همچنان مرده‌اند. سپس چهار باد بر این پیکرها دمیده می‌شوند و آنها به‌صورت لشکری نیرومند برمی‌خیزند. اعداد سی‌وهشت و چهل نمایانگر این دو مرحله‌اند.
این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.
پس از این، عید یهودیان بود، و عیسی به اورشلیم بالا رفت. و در اورشلیم، نزد دروازهٔ گوسفندان، حوضی است که به زبان عبرانی آن را بیت‌حِسدا می‌نامند و پنج ایوان دارد. در آنها جماعتی بسیار از بیماران، کوران، لنگان و خشک‌اعضا خوابیده بودند و در انتظار به حرکت درآمدن آب بودند. زیرا فرشته‌ای در وقتی معین به حوض فرود می‌آمد و آب را متلاطم می‌ساخت؛ و هر که نخستین بار پس از به هم خوردن آب بدان داخل می‌شد، از هر بیماری که داشت شفا می‌یافت. و در آنجا مردی بود که سی و هشت سال به بیماری مبتلا بود. چون عیسی او را دید که افتاده است، و دانست که اکنون مدتی دراز است که در آن حال می‌باشد، به او گفت: آیا می‌خواهی شفا یابی؟ آن مرد بیمار در پاسخ او گفت: سرورم، کسی را ندارم که چون آب متلاطم می‌شود مرا در حوض بگذارد؛ اما تا من می‌آیم، دیگری پیش از من فرود می‌آید. عیسی به او گفت: برخیز، بستر خود را بردار و راه برو. و در دم، آن مرد شفا یافت و بستر خود را برداشت و به راه افتاد؛ و آن روز، سَبَّت بود. یوحنا ۵:۱–۹
اکنون برخیزید، من گفتم، و از نهر زارِد بگذرید. پس از نهر زارِد گذشتیم. و مدتی که از قادِش‌برنیع تا هنگام عبور ما از نهر زارِد سپری شد، سی و هشت سال بود؛ تا آنکه تمامی آن نسلِ مردان جنگی، چنان‌که خداوند برای ایشان قسم خورده بود، از میان اردوگاه نابود شدند. تثنیه ۲:۱۳، ۱۴.