من از عبارتی در «شهادت‌ها» بهره گرفته‌ام که در ارتباط با تجربهٔ حزقیال، اشعیا و یوحنا در درون مَقدِس، خطوط گوناگونی از حقیقت را ارائه می‌کند. یوحنا در مکاشفه، باب اول، برگشت تا آوازی را که از پشت سرش بود ببیند.
در روز خداوند در روح بودم، و از پشت سر خود آوازی بلند، چون صدای شیپور، شنیدم که می‌گفت: «من الفا و امگا، اول و آخر هستم»؛ و «آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به افسس، و به اسمیرنا، و به پرغامس، و به طیاتیرا، و به ساردس، و به فیلادلفیا، و به لائودکیه.» و برگشتم تا آن آواز را که با من سخن می‌گفت ببینم. و چون برگشتم، هفت شمعدان زرین دیدم. مکاشفه ۱:۱۰–۱۲
از جزیرهٔ پَطمُس و سپس به درون قُدسِ آسمانی، جایی که یوحنا رؤیای مسیح را می‌بیند که خواهر وایت ما را از آن آگاه می‌سازد، همان رؤیایی است که دانیال در فصل دهمِ کتاب خود دید.
«در آن ایام، من دانیال، سه هفتهٔ کامل ماتم می‌گرفتم. نانِ لذیذ نخوردم، و نه گوشت و نه شراب به دهانم داخل شد، و خویشتن را هرگز تدهین نکردم... آنگاه چشمان خود را بلند کردم و نگریستم، و اینک مردی معیّن را دیدم که جامهٔ کتان در بر داشت و کمرش به طلای نابِ اوفاز بسته شده بود. بدنش نیز مانند زبرجد بود، و چهره‌اش چون منظرِ برق، و چشمانش مانند مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش همچون رنگِ برنجِ صیقلی، و صدای کلامش مانند آوازِ جماعتی کثیر بود» (دانیال ۱۰:۲–۶).
«این توصیف مشابه همان توصیفی است که یوحنا هنگامی که مسیح در جزیرهٔ پَطمُس بر او مکشوف شد، ارائه کرده است. شخصیتی نه کمتر از پسر خدا بر دانیال ظاهر شد. خداوندِ ما همراه با پیام‌آوری دیگر از آسمان می‌آید تا به دانیال تعلیم دهد که در ایام آخر چه واقع خواهد شد.» Sanctified Life, 49.
نُه آیۀ نخست روشن می‌سازند که چگونه درست پیش از پایان مهلت آزمون بشر، مُهر از مکاشفۀ عیسی مسیح برداشته می‌شود. خدا این مکاشفه را به عیسی داد؛ عیسی آن را به جبرئیل سپرد و جبرئیل آن را به یوحنا داد و به او مأموریت داد تا این پیام را به هفت کلیسا بفرستد. اشعیا در باب ششم مأموریت یافت که همین کار را انجام دهد، و حزقیال نیز در باب‌های دوم و سوم همین مأموریت را دریافت کرد. یوحنا هنگام دریافت مأموریتش زندانی است؛ حزقیال و دانیال در بابل اسیرند، و اشعیا در دوران آحاز، پادشاه شریر یهودا، زندگی می‌کند.
«در میان چرخ‌ها، چرخ‌هایی دیگر بود، با ترتیبی چنان پیچیده که در نگاه نخست، بر حزقیال چنان نمود که همه در آشفتگی‌اند. اما هنگامی که به حرکت درمی‌آمدند، با دقتی زیبا و در کمال هماهنگی حرکت می‌کردند. موجودات آسمانی این چرخ‌ها را به حرکت وامی‌داشتند، و بر فراز همه، بر تخت باشکوه یاقوت کبود، آن وجود ازلی قرار داشت؛ و گرداگرد تخت، رنگین‌کمان حلقه‌وار دیده می‌شد که نماد فیض و محبت بود. حزقیال، مغلوب از جلال هولناک آن صحنه، بر روی خود به زمین افتاد، آنگاه آوازی او را فرمود که برخیزد و کلام خداوند را بشنود. سپس پیامی هشدارآمیز برای اسرائیل به او داده شد.» Testimonies, 751.
و نیز آوازِ خداوند را شنیدم که می‌گفت: «چه کسی را بفرستم، و کیست که برای ما برود؟» آنگاه گفتم: «لبیک، من اینک حاضر هستم؛ مرا بفرست.» اشعیا ۶:۸
«این رؤیا در زمانی به حزقیال عطا شد که ذهن او از پیش‌آمدهای شوم آکنده بود. او سرزمین پدران خویش را ویران و متروک می‌دید...»
«به همین‌سان، هنگامی که خدا در شُرُف آن بود که تاریخ کلیسا را برای اعصار آینده بر یوحنای محبوب مکشوف سازد، با آشکار کردنِ «کسی مانند پسر انسان» که در میانِ شمعدان‌ها ــ که نمادِ هفت کلیسا بودند ــ راه می‌رفت، اطمینانی از علاقه و مراقبتِ نجات‌دهنده نسبت به قومِ خود به او عطا فرمود. …»
«این درس‌ها برای منفعت ماست. ما نیاز داریم ایمان خود را بر خدا استوار نگاه داریم، زیرا درست در پیشِ روی ما زمانی قرار دارد که جان‌های آدمیان را خواهد آزمود. …»
«ما بر آستانۀ رویدادهایی عظیم و خطیر ایستاده‌ایم. نبوت با شتاب در حال تحقق است. خداوند بر در ایستاده است. به‌زودی دوره‌ای در برابر ما گشوده خواهد شد که برای همۀ زندگان سرشار از اهمیتی بس عظیم خواهد بود. منازعات گذشته از نو زنده خواهند شد؛ منازعاتی تازه پدید خواهند آمد. صحنه‌هایی که قرار است در جهان ما به وقوع پیوندد، هنوز حتی به خواب و خیال کسی نیز نیامده است. شیطان از طریق عوامل انسانی در کار است. آنان که می‌کوشند قانون اساسی را تغییر دهند و قانونی برای الزام رعایت یکشنبه به تصویب رسانند، به‌اندک‌وجه درنمی‌یابند که نتیجۀ آن چه خواهد بود. بحرانی درست بر ما فرود آمده است.»
«اما خادمان خدا در این بحران بزرگ نباید بر خود تکیه کنند. در رؤیاهایی که به اشعیا و به حزقیال و به یوحنا داده شد، می‌بینیم که آسمان تا چه اندازه با رویدادهایی که بر زمین واقع می‌شود پیوندی نزدیک دارد و مراقبت خدا از کسانی که نسبت به او وفادارند تا چه حد عظیم است. جهان بی‌حاکم نیست. تدبیر وقایع آینده در دستان خداوند است. جلالِ آسمان سرنوشت ملت‌ها را، همچنان که امور کلیسای خویش را، خود در عهده دارد. …»
«در رؤیای حزقیال، دست خدا زیر بال‌های کروبیان بود. این برای آن است که به خادمان خود تعلیم دهد که این قدرت الهی است که به آنان کامیابی می‌بخشد. او با ایشان عمل خواهد کرد، اگر گناه را از خود دور سازند و در دل و زندگی پاک گردند. »
«آن نورِ درخشان که در میانِ موجوداتِ زنده با سرعتِ آذرخش در حرکت است، نمایانگرِ شتابی است که این کار سرانجام با آن به‌سوی تکمیل پیش خواهد رفت. …»
«برادران، اکنون زمان ماتم و یأس نیست؛ زمان آن نیست که تسلیم شک و بی‌ایمانی شویم. مسیح اکنون نجات‌دهنده‌ای در قبر تازهٔ یوسف نیست، قبری که با سنگی بزرگ بسته و با مُهر رومی مُهر شده باشد؛ ما نجات‌دهنده‌ای قیام‌کرده داریم. او پادشاه است، یهوهٔ صبایوت؛ او در میان کروبیان نشسته است؛ و در میان کشاکش و غوغای ملت‌ها، همچنان از قوم خود پاسداری می‌کند. او که در آسمان‌ها فرمان می‌راند، نجات‌دهندهٔ ماست. او هر آزمایش را اندازه می‌گیرد. او بر آتش کوره‌ای که باید هر جان را بیازماید، نظارت دارد. آنگاه که دژهای پادشاهان واژگون شوند، آنگاه که تیرهای غضب خدا از دل‌های دشمنانش بگذرند، قوم او در دستان او ایمن خواهند بود.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۷۵۲–۷۵۴.
چهار شاهدِ کتاب‌مقدسی بر این حقیقت گواهی می‌دهند که پیامِ مکاشفۀ عیسی مسیح به کسانی عطا می‌شود که تجربه‌های این انبیا در قُدس، پیش‌نمونۀ آنان است. هنگامی که وارد قُدس آسمانی می‌شویم، پیامی به ما عطا می‌شود که برای اعلام آن برگماشته شده‌ایم. «آتش کوره» که «هر جانی» را می‌آزماید، همان کورۀ باب سوم ملاکی است.
اما کیست که روز آمدن او را تاب آورد؟ و کیست که هنگامی که او ظاهر شود، بایستد؟ زیرا او همچون آتشِ پالاینده و مانند صابونِ رخت‌شویان است. و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسران لاوی را پاک خواهد ساخت، و ایشان را مانند طلا و نقره تصفیه خواهد کرد، تا هدیه‌ای به عدالت برای خداوند بگذرانند. آنگاه هدیهٔ یهودا و اورشلیم نزد خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در ایام قدیم و مانند سال‌های پیشین. ملاکی ۳:۲–۴.
پالایشگر هنگامی می‌داند که نقره به‌اندازهٔ لازم در کوره مانده است که چنان خالص شده باشد که چهرهٔ او را بازتاب دهد. این واقعیت دربارهٔ شیوهٔ پالایش نقره در روزگار باستان، با فعل سببیِ «marah» که دانیال در باب دهم دید، همخوانی دارد. در این ایام آخر، خداوند قوم خود را به درون قُدس هدایت می‌کند تا نامزدهای پیوستن به بیرقِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را بیازماید، تطهیر کند و از ناپاکی بزداید. در این برههٔ زمانی، «او با ما کار خواهد کرد»، «اگر» ما «شرارت را کنار بگذاریم و در دل و زندگی پاک شویم». برخی، چنان‌که در باب دهم دانیال می‌بینیم، از آن تجربه می‌گریزند؛ اما کسانی که دانیال نماد آنان است و به‌راستی رؤیای عظیمِ آینه‌گونِ مکاشفهٔ عیسی مسیح را می‌بینند، همان‌گونه که اشعیا به تصویر می‌کشد، اخگری از مذبح بر لب‌هایشان نهاده خواهد شد و تطهیر و آماده خواهند گشت تا پیامی را نخست به کلیسایی مرتد و سپس به جهان برسانند.
این پیام به آن نفوس وفادار در مَقدَس ارائه می‌شود. باب بیست‌وسومِ سفر لاویان، هنگامی که با موسم پنطیکاست هم‌تراز شود، چنان طراحی شده است که تابوت عهد را در قدس‌الاقداس بازتاب دهد. به‌واسطۀ ایمان، ساختار پیام‌های این باب سه نشانۀ راه را در بستر تاریخ مقدسی مشخص می‌کند که آزمون کورۀ آتش در آن به انجام می‌رسد. با ژرفایی الهی—ساختار نبویِ باب بیست‌وسوم به پژوهندۀ نبوت امکان می‌دهد جایگاه حزقیال را در آیۀ نخست از باب نخست تعیین کند.
و واقع شد در سال سی‌ام، در ماه چهارم، در پنجمین روزِ ماه، هنگامی که من در میان اسیران نزد نهر خابور بودم، آسمان‌ها گشوده شد و رؤیاهای خدا را دیدم. در پنجمین روزِ ماه، که پنجمین سالِ اسارتِ یهویاکینِ پادشاه بود. حزقیال ۱:۱، ۲
حزقیال، به‌عنوان کاهنی در زمان مُهرگذاریِ یکصد و چهل و چهار هزار، در سال سی‌امِ هفدهمین چرخهٔ یوبیل قرار دارد؛ پنج سال پیش از سومینِ سه محاصرهٔ اورشلیم به‌دست نبوکدنصر در ۵۸۷ ق.م. سال سی‌امِ مذکور در آیه، سی سال پس از عظیم‌ترین احیای تاریخ عهد عتیق است، و این در روز پنجمِ سال پنجم واقع می‌شود؛ بدین‌سان عدد پنج بر شهادت حزقیال نهاده می‌شود. در دو آیهٔ آغازین، سی یک‌بار معرّفی می‌شود و عدد پنج سه بار ذکر می‌گردد. در ساختار لاویان بیست‌وسه که با فصل پنطیکاست منطبق است، آزمون دوم که با عدد سی نمایانده شده است تا عید شیپورها امتداد می‌یابد، سپس پنج روز تا صعود مسیح، سپس پنج روز تا روز کفاره، و آنگاه پنج روز تا آن علامتِ راه که نمایانگر هم بارانِ اول (پنطیکاست) و هم بارانِ آخر (خیمه‌ها) است. این ساختار، سی را ارائه می‌کند و پس از آن سه گامِ پنج‌تایی می‌آید. حزقیال در هیکل است و ساختار لاویان بیست‌وسه، تابوتِ عهد است.
تاریخ بر این واقعیت گواهی می‌دهد که حزقیال در آن مقطع، پنج سال پیش از یک محاصرۀ نمادین قرار دارد که در پایان، به‌مثابۀ نمونه‌ای از قانون یکشنبه‌ایِ به‌زودی‌درراه، آن‌گونه که در ویرانی اورشلیم بازنمایی شده است، خاتمه می‌یابد. عدد «پنج» همان‌گونه که عدد «سی» نیز چنین است، یکی از عناصر اصلیِ ساختار لاویان بیست‌وسه است.
در این مقالات نشان داده شده است که وقتی بیست‌ودو آیۀ نخستِ این باب با بیست‌ودو آیۀ پایانی آن هم‌تراز می‌شوند، و سپس این دو ردیفِ بیست‌ودوآیه‌ای با هم با دورۀ پنطیکاست هم‌تراز می‌شوند، فرایند سه‌مرحله‌ای آزمون، که همان آتشِ کورۀ ملاکی است، به‌روشنی به تصویر درمی‌آید. این سه مرحله، در مرحله‌های نخست و سوم خود، آلفا و اُمگایی دارند که از مجموعه‌ای از چهار نشانۀ راه تشکیل می‌شود؛ این چهار نشانه نمایانگر یک مرحله‌اند.
فِصح، و پس از آن عیدِ فطیر، و پس از آن تقدیمِ نوبرِ جو، سپس «پنج» روز تا پایانِ عیدِ فطیر. این چهار راه‌نشان، آزمونِ نخست را تشکیل می‌دهند، و عیسی همواره پایان را به‌وسیلهٔ آغاز به تصویر می‌کشد، و آزمونِ سوم نیز از چهار راه‌نشان تشکیل شده است. عیدِ کَرِناها، سپس صعودِ مسیح، و پس از آن روزِ کفاره، و سپس پنج روز بعد، فرارسیدنِ هر دوِ پِنتیکاست و خیمه‌ها. پِنتیکاست نمادِ بارانِ اول است و خیمه‌ها نمادِ بارانِ آخر. در الگوی لاویان بیست‌وسه، هم پِنتیکاست و هم خیمه‌ها با یکدیگر منطبق می‌شوند.
پس، ای فرزندان صهیون، شادمان باشید و در یهوه، خدای خویش، وجد نمایید؛ زیرا او بارانِ نخستین را به‌اندازه به شما عطا کرده است، و برای شما باران را نازل خواهد ساخت، یعنی بارانِ نخستین و بارانِ واپسین را در ماهِ اول. یوئیل ۲:۲۳.
فرایند نهاییِ آزمون و تطهیر در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ آغاز شد. نخستین آزمون، آزمونِ بنیادی بود که به‌واسطهٔ مناقشهٔ «یاغیانِ قومِ تو» نمادین شده بود؛ مناقشه‌ای که گروهی را که پیش‌تر به‌وسیلهٔ نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آزموده شده بودند، تقسیم کرد.
«کلام خدا در تاریخ و نبوت، کشمکشِ دیرپای میان حقیقت و خطا را به تصویر می‌کشد. آن کشمکش هنوز ادامه دارد. آنچه بوده است، تکرار خواهد شد. مناقشات کهن از نو زنده خواهند شد، و نظریه‌های تازه پیوسته پدید خواهند آمد. اما قوم خدا، که در ایمانِ خود و در تحققِ نبوت، در اعلام پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم، و سوم سهمی داشته‌اند، می‌دانند که بر چه موضعی ایستاده‌اند. آنان تجربه‌ای دارند که از طلای ناب گرانبهاتر است. آنان باید همچون صخره‌ای استوار بایستند و آغازِ اعتماد خود را تا پایان استوار نگاه دارند.» Manuscript Releases، جلد 1، ص. 47.
در لاویان بیست‌وسه، نخستین آزمون با ترکیبی نبوی از سه رویداد نمایانده شده است که پنج روز بعد، با پایان نانِ فطیر دنبال می‌شود. فِصح روز اوّل بود، عیدِ نانِ فطیر روز دوم بود و تقدیمِ نوبرها روز سوم بود. پنج روز بعد، عیدِ نانِ فطیر به پایان رسید. ساختار نبویِ نخستینِ سه آزمون، همچنین در آزمون سوم و نهایی نیز نمایانده شده است. در آن سومین نقطهٔ راهنما، که از سه نقطهٔ راهنما و سپس یکی دیگر تشکیل شده است، عیدِ کرناها روز اوّل است، و عروجِ مسیح پنج روز بعد واقع می‌شود، سپس روزِ کفّاره پنج روز بعد از آن فرا می‌رسد، و آنگاه پنج روز بعد، هم پنتیکاست و هم عیدِ خیمه‌ها، قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع را نشان‌گذاری می‌کنند؛ همان که در کتاب حزقیال به‌صورت ویرانی اورشلیم بازنمایی شده است.
میان پایان عید فطیر و عید کرناها، سی روز فاصله وجود دارد که نه‌تنها نمادی از یک کاهن است، بلکه نشان‌دهندۀ دومین آزمون از سه آزمونی نیز هست که در تمثیل الهی به تصویر کشیده شده‌اند.
تعمید مسیح سه نشانۀ راه، یعنی پِسَح، نان فطیر و نوبرها را به تصویر می‌کشد، زیرا این سه نشانه نمایانگر مرگ، تدفین و قیام مسیح‌اند. پس از این سه مرحله، پنج روز تا مرحلۀ چهارم فاصله است که پایان عید نان فطیر نمایانگر آن است. تعمید، این سه مرحله را در یک لحظۀ کوتاه به نمایش می‌گذارد؛ همان هنگامی که یحیی مسیحِ خود را تعمید داد. عیدهای بهاری این سه مرحله را با فاصله‌های یک‌روزه از یکدیگر جدا می‌کنند، و عیدهای پاییزی این سه مرحله را با فاصله‌های پنج‌روزه از هم جدا می‌سازند.
هنگامی که نخستین آزمونِ اعیاد بهاری را به‌صورت ترکیبی از سه نشانهٔ راه که پنج روز پس از آن‌ها یک نشانهٔ راه دیگر می‌آید، به کار می‌بریم و سپس اعیاد پاییزی را به‌صورت سه نشانهٔ راه که پنج روز پس از آن‌ها یک نشانهٔ راه دیگر می‌آید، به کار می‌بریم، ساختاری نبوی شکل می‌گیرد که شامل یک نشانهٔ راهِ آلفای سه‌گانه است که پنج روز در پی آن می‌آید؛ سپس سی روز در پی آن قرار می‌گیرد و آنگاه سومین آزمونِ اعیاد پاییزی، به‌صورت یک نشانهٔ راهِ سه‌گانه، قرار دارد که پنج روز در پی آن می‌آید. این ساختار نشان می‌دهد که آزمون نخست در مجموع پنج روز را در بر می‌گیرد و پس از آن، آزمون دوم به‌مدت سی روز قرار دارد که به سومین نشانهٔ راهِ پنج‌روزه می‌رسد. پنج به‌علاوهٔ سی به‌علاوهٔ پنج برابر با چهل است (۵ + ۳۰ + ۵ = ۴۰).
بلافاصله پس از تعمید مسیح، دوره‌ای چهل‌روزه آغاز شد که با سه آزمون به پایان رسید. در ساختار باب بیست‌وسوم کتاب لاویان، در پیوند با موسم پنطیکاست، می‌توان نکات بسیار بیشتری را تشخیص داد؛ اما در سطحی دیگر، این باب نماد تابوت عهد در قدس‌الاقداس است.
اعیاد بهاری و پاییزی در لاویان بیست‌وسه در میان دو سَبَّت قرار داده شده‌اند. آن دو سَبَّت نمایانگر دو کروبیِ پوشاننده هستند، و نشانه‌های راهِ موسم پنتیکاست که با لاویان بیست‌وسه هم‌تراز شده‌اند، تابوت و دو کروبیِ پوشاننده را نمایندگی می‌کنند. حزقیال در فصل اول به درون قدس برده می‌شود، و هنگامی که به آنجا برده می‌شود، پنج روز پیش از محاصره‌ای قرار دارد که به ویرانی اورشلیم می‌انجامد و به‌طور نمادین قانون یکشنبهِ قریب‌الوقوع را مجسم می‌سازد. قانون یکشنبه در لاویان بیست‌وسه به‌وسیلهٔ پنتیکاست و عید خیمه‌ها نمایانده شده است. حزقیال در سال سی‌ام است، و سی، دورهٔ آزمون دوم از سه آزمونی است که آتش کورهٔ ملاکی سه را تشکیل می‌دهند. آزمون دوم با سی روز نمایش داده می‌شود، همان‌گونه که حزقیال در سال سی‌امِ هفدهمین چرخهٔ یوبیل است که، چنان‌که مورخان از آن یاد می‌کنند، با فصحِ عظیمِ یوشیا آغاز شد. حزقیال پنج سال پیش از آن محاصره‌ای است که هجده ماه به طول انجامید، و او در هیکل است، که همان میانهٔ سه آزمون نهایی است که باقیماندگان را پاک و پالایش می‌کنند.
در سال ۵۹۲ پیش از میلاد، حزقیال به‌گونه‌ای فراطبیعی «لال» می‌شود و تنها هنگامی سخن می‌گوید که خدا دهان او را می‌گشاید. این وضعیت تا سقوط اورشلیم در سال ۵۸۶ پیش از میلاد ادامه می‌یابد. خدا هنگام آغاز محاصره، در روزی که «آرزوی» «دیدگانِ» او درگذشت، او را به سخن آورده بود؛ اما تا زمانی که اورشلیم، «آرزوی» «دیدگانِ» اسرائیل، سقوط نکرده بود، اجازه نداشت آزادانه سخن بگوید. سقوط اورشلیم نماد قانون قریب‌الوقوع یکشنبه است، و در همان‌جاست که پدر یحیای تعمیددهنده، کاهنی از دستهٔ هشتم، هنگام خدمت در معبد لال شد؛ همان جایی که حزقیال نیز حدود نه ماه لال شد. در روز هشتم پس از تولد یحیی، هنگامی که یحیی ختنه می‌شد، به پدرش اجازهٔ سخن گفتن داده شد. دو نبی که در قدس لال شدند. سومین نبی که هنگام مشاهدهٔ مسیح در قدس لال شد، دانیال بود. در باب دهم، دانیال در قدس است و درست هنگامی که برای دومین بار از سه بار لمس می‌شود، لال می‌گردد. در نقطهٔ میانی، دانیال لال می‌شود.
و چون این سخنان را با من گفت، روی خود را به سوی زمین افکندم و لال شدم. و اینک کسی که به شباهتِ پسرانِ آدم بود، لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهان خود را گشودم و سخن گفتم و به آن که در برابرم ایستاده بود، گفتم: ای سرورم، به سبب این رؤیا دردهایم بر من هجوم آورده است، و هیچ قوّتی در خود نگاه نداشته‌ام. دانیال ۱۰:۱۵، ۱۶.
سخن گفتن
نمادپردازیِ «سخن گفتن» در مقطع قانون قریب‌الوقوع یکشنبه نمود می‌یابد؛ زمانی که ایالات متحده همچون اژدها سخن می‌گوید، الاغ بلعام سخن می‌گوید، و رؤیای حبقوق سخن می‌گوید و دروغ نمی‌گوید. سه نبیِ گنگ که هنگام حضور در قدس گنگ می‌شوند، در زمان ویرانی اورشلیم سخن می‌گویند. در مورد زکریا، او سخن می‌گوید تا تأیید کند که نام تازهٔ پسرش درست است، و بدین‌سان پیش‌نمونی از اهل فیلادلفیه می‌شود که نامی تازه به آنان داده می‌شود.
آن که غالب آید، او را ستونی در معبد خدای خود خواهم ساخت، و هرگز دیگر از آن بیرون نخواهد رفت؛ و نام خدای خود و نام شهر خدای خود، یعنی اورشلیم جدید را که از نزد خدای من از آسمان نازل می‌شود، بر او خواهم نوشت؛ و نام جدید خود را نیز بر او خواهم نوشت. مکاشفه ۳:۱۲.
به زکریا لوحی داده شد تا نام جدید یحیی را بر آن بنویسد.
و واقع شد که در روز هشتم آمدند تا طفل را مختون سازند؛ و او را به نام پدرش، زکریا، می‌خواندند. اما مادرش در پاسخ گفت: نه، بلکه او یوحنا نامیده خواهد شد. و به او گفتند: در میان خویشان تو کسی به این نام خوانده نمی‌شود. پس به پدرش اشاره کردند تا بدانند او می‌خواهد وی را چه نام نهند. و او لوحی برای نوشتن خواست و نوشت، بدین‌گونه که: نام او یوحناست. و همه در شگفت شدند. و در همان دم دهانش گشوده شد و زبانش باز گردید، و سخن گفت و خدا را ستایش نمود. لوقا ۱:۵۹–۶۴.
نامِ جدیدِ یوحنا با کلیسای فیلادلفیا هم‌سو است، و نامِ زکریا با لائودکیه مطابقت دارد، چنان‌که در ناباوریِ زکریا نسبت به پیامِ فرشتهٔ سوم نمایان شده است. همهٔ انبیا به ایامِ آخر خطاب می‌کنند، و ایامِ آخر همان تاریخِ فرشتهٔ سوم است. پس آن فرشته‌ای که پیام را آورد، باید همان فرشتهٔ سوم باشد. زکریا از فهمِ این حقیقت امتناع ورزید که خداوند از کنارِ کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لائودکیه خواهد گذشت. دربارهٔ اعادهٔ صدا در این انبیا سخنِ بیشتری برای گفتن هست، اما ما به پیش رفتن به سوی فهمِ خطِ نبویِ یوشیا ادامه خواهیم داد.
چرخِ یوشیا
ما به هفدهمین دورهٔ یوبیل که با عید فصحِ یوشیا در سال ۶۲۲ پیش از میلاد آغاز شد، پرداخته‌ایم؛ اما خطِ یوشیا از مدت‌ها پیش از سال ۶۲۲ پیش از میلاد آغاز می‌شود. سرکشی اسرائیل که شائول را به‌عنوان نخستین پادشاه اسرائیل بر تخت نشاند، آغازگر چهل سال سلطنت شائولِ پادشاه بود که پس از آن، چهل سال سلطنت داوودِ پادشاه و سپس چهل سال سلطنت سلیمان قرار داشت. ردّ خدا که سموئیل نبی را چنین آزرده‌خاطر کرد، در سال ۱۰۹۷ پیش از میلاد رخ داد و سرآغاز خطی نبوی از سرکشی شد که در صلیب، هنگامی که یهودیان اعلام کردند پادشاهی جز قیصر ندارند، به پایان رسید.
اما ایشان فریاد برآوردند که او را دور کن، او را دور کن، مصلوبش کن. پیلاطس به ایشان گفت: آیا پادشاه شما را مصلوب کنم؟ رؤسای کَهَنه پاسخ دادند: ما را جز قیصر پادشاهی نیست. یوحنا ۱۹:۱۵.
در سال ۱۰۹۷، سه پادشاه هر یک به مدت چهل سال سلطنت کردند تا به مرگ سلیمان در ۹۷۷ ق.م. رسید، آنگاه پادشاهی به شمال و جنوب تقسیم شد.
و پس از آن، پادشاهی خواستند؛ و خدا شائول پسرِ قیس، مردی از سبطِ بنیامین، را به مدت چهل سال بدیشان عطا فرمود. اعمال ۱۳:۲۱.
داوود چون به سلطنت آغاز کرد، سی ساله بود، و چهل سال سلطنت نمود. در حبرون بر یهودا هفت سال و شش ماه سلطنت کرد؛ و در اورشلیم سی و سه سال بر تمامی اسرائیل و یهودا سلطنت نمود. دوم سموئیل 2:4، 5.
سلطنت سلیمان در ۱۰۱۷ ق.م. آغاز شد؛ بنیاد هیکل در سال چهارم سلیمان (۱۰۱۳ ق.م.) نهاده شد. بنای آن هفت سال به طول انجامید (اول پادشاهان ۶:۳۷–۳۸)، و هیکل در ماه هشتمِ سال یازدهمِ سلیمان تکمیل شد. وقف رسمی آن در ماه هفتم (ماه ایتانیم)، در خلال عید خیمه‌ها (اول پادشاهان ۸؛ دوم تواریخ ۵–۷)، در ۱۰۰۶ ق.م. به انجام رسید. پادشاهان، هیکل، و قوم، هر یک در تاریخ با دوره‌ای چهارصدونودساله بازنمایی شده‌اند که به‌وضوح دوره‌ای نبوی را در ارتباط با پادشاهان، هیکل، یا قوم مشخص می‌سازد.
دانیال در سال ۶۰۷ پیش از میلاد به اسارت برده شد، هرچند بیشترِ پژوهشگرانِ گاه‌شماریِ کتاب مقدس، سال ۶۰۵ پیش از میلاد را ذکر می‌کنند. شواهد تاریخی باید با شهادت نبوی همخوان باشند، و نمادپردازیِ رویدادهایی که در خط سیر تاریخ ــ که با درخواستِ پادشاه در سال ۱۰۹۷ پیش از میلاد آغاز می‌شود ــ مشخص شده‌اند، بر پایهٔ چندین شاهد نبوی ایجاب می‌کند که تطبیقِ درست، سال ۶۰۷ پیش از میلاد باشد، نه ۶۰۵ پیش از میلاد. سال ۶۰۷ پیش از میلاد نشانگرِ پایانِ چهارصد و نود سال در خط سیر پادشاهان است، اما در عین حال آغازگرِ یکی از سه بازنماییِ اصلیِ هفتاد سال است که در این خط سیر رخ می‌دهند. سال ۶۰۷ پیش از میلاد نشانگرِ پایانِ هفتاد سالی است که با اسارتِ منسی در سال ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شد. نخستین بازنماییِ نمادِ چهارصد و نود سال (که در این خط سیر سه شاهد دارد)، در نقطه‌ای پایان می‌یابد که یکی از سه شاهدِ هفتاد سال پایان می‌یابد و شاهدِ دیگری از هفتاد سال آغاز می‌شود. ساختار ریاضی، به‌رغمِ این نظر که دانیال در سال ۶۰۵ پیش از میلاد به اسارت برده شد، بر درستیِ سال ۶۰۷ پیش از میلاد شهادت می‌دهد.
در خطّ زمانی‌ای که دوره‌ای ۴۹۰ ساله را در ارتباط با پادشاهان، از ۱۰۹۷ پیش از میلاد تا ۶۰۷ پیش از میلاد، در بر می‌گیرد، دوره‌ای ۴۹۰ ساله نیز از تقدیس معبد سلیمان تا تقدیس معبدِ پس از تبعید به دست زروبابل در ۵۱۵ پیش از میلاد وجود دارد. این ۴۹۰ سال شامل ۴۲۰ سال از زمان تقدیس معبد به دست سلیمان در یازدهمین سال پادشاهی اوست که با افزودن ۷۰ سالی که معبد در دوران اسارت ویران و متروک بود، به ۴۹۰ سال می‌رسد. سومین فرمان اردشیر ۵۹ سال بعد، در ۴۵۷ پیش از میلاد، صادر شد و سرآغاز دوره‌ای ۴۹۰ ساله است که برای قوم خدا «مقرر شده بود» (جدا شده بود، دانیال ۹:۲۴) و در سال ۳۴ میلادی، هنگام سنگسار استیفان، پایان یافت. البته، در خطّ سیر نبوی‌ای که با ارتداد بنیادینِ ردّ خدا و روح نبوت در ۱۰۹۷ پیش از میلاد آغاز می‌شود و هنگامی پایان می‌یابد که استیفان مسیح را ایستاده در دست راست خدا دید، گواهی‌های گاه‌شناختیِ عمیقِ بسیار دیگری نیز وجود دارد. در این شهادت، چرخ نبوی یوشیا را می‌یابیم.
تعبیر «ارتداد بنیادین» را به کار می‌برم، زیرا آغاز این خط، زمانی را مشخص می‌کند که اسرائیل، در اشتیاقِ داشتنِ پادشاهی دنیوی، خدا را به‌عنوان پادشاه رد کرد و بدین‌سان بنیادِ پادشاهیِ بشریِ اسرائیل نهاده شد. این را از آن رو نیز می‌نویسم که چرخِ یوشیا ــ که نامش به معنای «بنیاد خدا» است ــ هم نمادِ بنیادِ قوم خداست و هم نمادِ ارتدادِ بنیادینِ آنان.
هنگامی که سلیمان درگذشت و دوازده سبط به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شدند، نبیِ نافرمان، یربعام را به‌سبب تقدیسِ نظامِ جعلیِ پرستش توبیخ کرد، و این توبیخ، پیشگوییِ ظهور پادشاهی به نام یوشیا را در بر داشت. در زمانِ ارتدادِ بنیادینِ یربعام و ده سبطِ شمالی، پیشگوییِ مربوط به یوشیا و بیداریِ روحانیِ او، که با عید فِصَحِ بزرگِ سال ۶۲۲ پیش از میلاد شناخته می‌شود، بیان شد. آن بیداریِ روحانی در پیِ کشفِ نوشته‌های موسی و اعلامِ حکمِ داوری بر قومِ خدا به‌سبب ارتدادِ پیوستهٔ آنان پدید آمد. هنگامی که کلامِ نوشته‌های موسی برای یوشیای پادشاه خوانده شد، بزرگ‌ترین بیداریِ روحانیِ تاریخِ عهد عتیق را به بار آورد. پیشگوییِ تولدِ کودکی در آینده به نام یوشیا، همچنین محکومیتِ نبویِ آن ارتدادِ بنیادین را در بر داشت؛ محکومیتی که نبیِ نافرمان علیه یربعامِ پادشاه اعلام کرده بود.
لعنت موسی، چنان‌که دانیال آن را می‌نامد، همان «هفت زمان» در باب بیست‌وششمِ سفر لاویان است و این، کشف بنیادینِ ویلیام میلر شد؛ کسی که نماد حقایق بنیادین ادونتیسم است. قوت یافتنِ پیام میلر در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، از طریق فعالیت‌های «یوشیا» لیچ در سال‌های ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰ تحقق یافت. در سال ۱۸۶۳، آن بنیادها کنار گذاشته شدند و «هفت زمان» نه‌تنها نماد حقایق بنیادینِ پیروان میلرِ فیلادلفیه‌ای، بلکه نماد شورش میلرگراییِ لائودیکیه‌ای علیه آن بنیادها نیز شد. تاریخ پیروان میلرِ فرشتگان اول و دوم، نمادپردازیِ «یوشیا» را در خود دارد که در تاریخ آن صد و چهل و چهار هزار نفر، مو به مو تکرار خواهد شد. چرخ یوشیا به گذشته، تا جادوگریِ شائول پادشاه، بازمی‌گردد و سپس تا قی شدنِ کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه‌ای در زمان قانون یکشنبه امتداد می‌یابد. اکنون مُهرِ چرخ یوشیا در حزقیال، به‌منزلهٔ نقطهٔ اوجِ مُهر شدنِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر، در حال گشوده شدن است.
این مطالب را در مقالهٔ بعدی پی خواهیم گرفت.