در کتاب حزقیال «سیزده» ارجاع به تاریخ‌ها وجود دارد؛ شش مورد به اورشلیم، شش مورد به مصر، و یک مورد به صور مربوط است. همهٔ این ارجاعات در چارچوب عصیان قرار دارند، که عدد «سیزده» نماد آن است. در سالی که پس از مرگ همسر حزقیال بر اثر سکته فرا رسید، و آغاز محاصرهٔ سوم را رقم زد، به حزقیال فرمان داده شد که بر ضد مصر سخن گوید و اعلام کند که آن سرزمین به مدت چهل سال ویران خواهد بود.
و زمین مصر را در میان سرزمین‌های ویران، ویران خواهم ساخت، و شهرهایش در میان شهرهای خراب‌شده، چهل سال ویران خواهند بود؛ و مصریان را در میان امت‌ها پراکنده خواهم ساخت و ایشان را در سرزمین‌ها پخش خواهم کرد. اما خداوند یهوه چنین می‌فرماید: در پایان چهل سال، مصریان را از میان قوم‌هایی که بدان‌جا پراکنده شده بودند، جمع خواهم کرد؛ و اسیران مصر را بازخواهم گردانید، و ایشان را به سرزمین پَتروس، به سرزمین موطن ایشان، بازخواهم آورد؛ و ایشان در آنجا مملکتی خوار خواهند بود. حزقیال 29:12–14.
محاصره در سال ۵۸۷ پیش از میلاد آغاز شد، هنگامی که به حزقیال فرمان داده شد سخن بگوید. در آیۀ «هفده»، تاریخ ۵۷۱ پیش از میلاد نشان می‌دهد که مصر در ازای خدمات انجام‌شده به بابل داده خواهد شد. گاه‌شماران کتاب مقدس، سال‌های ۵۶۷ تا ۵۲۷ پیش از میلاد را دورۀ چهل‌سالۀ مذکور در این آیات می‌دانند؛ و از نخستین پیام داوری که در سال ۵۸۷ پیش از میلاد اعلام شد تا اعلان آیۀ هفده در سال ۵۷۱ پیش از میلاد، مبنی بر اینکه خداوند مصر را به دست نبوکدنصر سپرده بود، با دوره‌ای «هفده‌ساله» روبه‌رو می‌شویم.
لشکر نبوکدنصر لشکرکشی‌ای طولانی و دشوار را بر ضد صور به انجام رسانید (محاصره حدود ۱۳ سال به طول انجامید، تقریباً از ۵۸۶ تا ۵۷۳ ق.م.). سربازان با نهایت سختی کار کردند («هر سر کچل شد و هر شانه از حمل بار ساییده و برهنه گردید»)، با این همه، از خودِ صور هیچ مزد یا غنیمت قابل توجهی به آنان نرسید. از این‌رو، خدا مقرر فرمود که مصر را به نبوکدنصر بدهد تا به‌عنوان جبران («مزد») برای کاری باشد که لشکر او بر ضد صور انجام داده بود.
و در همان خانه بمانید و از آنچه به شما می‌دهند بخورید و بنوشید، زیرا کارگر مستحق مزد خویش است. از خانه‌ای به خانه‌ای دیگر منتقل نشوید. لوقا 10:7.
بنابراین، نبوکدنصر نخست صور را تصرف کرد و پس از آن محاصرۀ سیزده‌ساله، مصر به او داده شد. پیش از تصرف صور، او اورشلیم را در سال ۵۸۶ پیش از میلاد تصرف کرده بود؛ سپس صور را به‌مدت سیزده سال در محاصره داشت و پس از آن مصر را تصرف کرد. اورشلیم در سال ۵۸۶ پیش از میلاد تصرف شد، و محاصرۀ صور در سال ۵۸۶ پیش از میلاد آغاز شد و تا سال ۵۷۳ پیش از میلاد ادامه یافت. عدد سیزده با ایالات متحده مرتبط است.
خواهر وایت به ما آگاه می‌سازد که اورشلیم در کتاب حزقیال، نمایانگر کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم است، و نبوکدنصر، پادشاه شمال، نمایانگر قدرت پاپی در ایام آخر می‌باشد. در تمثیل تاریخیِ باب بیست‌ونهم، دزدانِ قومِ تو در ایام آخر که نمایانگر روم پاپی هستند، در آن باب سه موجودیت را مغلوب می‌سازند. نخست اورشلیم را می‌گیرد، سپس صور را، و سرانجام مصر را.
داوری از خانۀ خدا آغاز می‌شود و شاخ پروتستانتیسم در ایالات متحده نخست، پیش از قانون یکشنبه، مغلوب می‌شود. شاخ پروتستانتیسم مرتد در ایالات متحده شامل کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه‌ای نیز می‌شود که نمایانگر قوم «پیشین» عهد است؛ قومی که کنار گذاشته می‌شود، همان‌گونه که اسرائیل باستان در سال ۳۴ و پروتستان‌ها در سال ۱۸۴۴ کنار گذاشته شدند. کنار گذاشته شدن آن اقوام پیشینِ عهد خدا در سال‌های ۳۴ و ۱۸۴۴، در تاریخ نبویِ پیشگویی دوهزار و سیصدسالۀ دانیال ۸:۱۴ به تصویر کشیده شده است. داوری از خانۀ خدا آغاز می‌شود و شاخ پروتستانتیسم پیش از شاخ جمهوری‌خواهی داوری می‌شود.
زیرا زمان آن رسیده است که داوری از خانهٔ خدا آغاز شود؛ و اگر نخست از ما آغاز گردد، فرجامِ کسانی که از انجیلِ خدا اطاعت نمی‌کنند چه خواهد بود؟ ۱ پطرس ۴:۱۷
نخستین اشاره به داوری مصر در آیهٔ نخستِ باب بیست‌ونهم آمده است، و آخرین تاریخی که حزقیال در ارتباط با مصر ذکر می‌کند در آیهٔ «هفده» همان باب است. این باب نشان می‌دهد که رومِ جدید نخست بر شاخِ پروتستانیسم غلبه می‌کند و سپس بر صور، که نمادِ شاخِ جمهوری‌خواهی است و در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد مغلوب می‌شود. هنگامی که صور (ایالات متحده) به‌دست نبوکدنصر در قانون یکشنبه تسخیر می‌شود، مصر نیز به دست او سپرده می‌گردد. در آن هنگام، زخمِ مهلکِ پاپیّت شفا می‌یابد. نه‌تنها زخمِ مهلکِ پاپیّت در آن زمان شفا می‌یابد، بلکه حزقیال به ما اعلام می‌دارد که این امر در دورانِ بارانِ آخر رخ می‌دهد.
در آن روز، شاخِ خاندانِ اسرائیل را خواهم رویانید، و به تو گشایشِ دهان در میان ایشان خواهم داد؛ و خواهند دانست که من یهوه هستم. حزقیال 29:21.
یعقوب و اسرائیل
اشعیا تصریح می‌کند که اسرائیل جوانه می‌زند، شکوفه می‌آورد و تمام زمین را از ثمر پر می‌سازد. این باران است که آن سه مرحلهٔ جوانه‌زدن، شکوفه‌آوردن و ثمرآوردن را پدید می‌آورد، و بنا بر گفتهٔ اشعیا، بارانِ آخر هنگامی فرا می‌رسد که «بادِ تند» بازداشته شود. او همچنین تصریح می‌کند که در خلال دورهٔ جوانه‌زدن، شکوفه‌آوردن و ثمرآوردن، گناهانِ یعقوب باید پاک گردد، و واژهٔ عبری‌ای که به «پاک گردد» ترجمه شده است، همان «کفاره شود» است.
در اندازه، آنگاه که آن را روانه می‌سازد، با آن محاکمه خواهی کرد؛ او در روزِ بادِ شرقی، بادِ تندِ خود را فرو می‌نشاند. پس بدین‌وسیله، گناهِ یعقوب پاک خواهد شد؛ و تمامی ثمر این است که گناه او برداشته شود؛ هنگامی که او همه سنگ‌های مذبح را همچون سنگ‌های گچِ خردشده و شکسته گرداند، بیشه‌ها و تمثال‌ها برپا نخواهند ماند. اشعیا ۲۷:۸، ۹.
هنگامی که چهار بادِ نزاع (باد تندِ او) مهار می‌شوند، مُهر نهادن بر یکصد و چهل و چهار هزار نفر آغاز می‌شود و حکیمان و شریرانِ ادونتیسم سرانجام از یکدیگر جدا می‌شوند؛ و همۀ اینها در «روزِ باد شرقی» به انجام می‌رسد. دوران مُهر نهادن با پاششی در ۱۱ سپتامبر آغاز شد و با ریزشی کامل در زمانِ قانون یکشنبه پایان می‌یابد؛ آنگاه زمین از میوه پُر می‌شود. دوران مُهر نهادن، فرایند تدریجیِ تطهیر و پالایش، مطابق با باب سوم ملاکی است. اما در دورۀ هفده‌ساله‌ای که تاریخ‌های آغازین و پایانیِ باب بیست‌ونهم حزقیال نمایانگر آن‌اند، فتح ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس رخ می‌دهد؛ پادشاهی‌ای که اورشلیم، نمادِ شاخ پروتستانتیسم ــ کلیسا ــ و صور، نمادِ شاخ جمهوری‌خواهی ــ دولت ــ نمایانگر آن‌اند. درست پس از پایان محاصرۀ سیزده‌سالۀ صور، فتح هفتمین پادشاهی، یعنی پادشاهیِ ده پادشاه که مصر نماد آن است، رخ می‌دهد. این سه فتحِ اورشلیم، صور و مصر هنگامی روی می‌دهند که «شاخ خاندان اسرائیل» جوانه می‌زند و دهانش برای سخن گفتن گشوده می‌شود.
گنگیِ حزقیالِ کاهن و زکریای کاهن، هر دو، در زمان قانون یکشنبه پایان می‌یابد؛ زمانی که ایالات متحده و ماده‌الاغ بلعام هر دو به سخن می‌آیند. خداوند در زمان قانون یکشنبه، «گشوده‌شدن دهان» را به خاندان اسرائیل عطا می‌کند. در آن هنگام، گناهان یعقوب زدوده شده است و نام او به خاندان اسرائیل تغییر می‌یابد. پیامی که آنان اعلام می‌کنند، در سومین شاهدِ گنگیِ نبوی، که دانیال نمایانگر آن است، بازنموده می‌شود؛ آنگاه پیام باب یازدهم دانیال به او داده می‌شود که همان رؤیای حبقوق نیز هست و در آن هنگام «سخن می‌گوید و دروغ نمی‌گوید». حزقیال، زکریا و دانیال با اعلام فریاد بلند فرشتۀ سوم هم‌راستا هستند؛ ارمیا نیز در باب پانزدهم چنین است، آنجا که به او وعده داده می‌شود اگر از نخستین سرخوردگی به خود آید، دهان خدا خواهد بود.
چرا درد من دائمی است، و زخم من علاج‌ناپذیر، که از شفا یافتن سر باز می‌زند؟ آیا تو برای من تماماً چون دروغگویی خواهی بود، و چون آب‌هایی که فرو می‌نشینند؟ پس خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگردی، آنگاه تو را باز خواهم آورد، و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گرانبها را از پست جدا سازی، همچون دهان من خواهی بود؛ بگذار ایشان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان باز مگرد. ارمیا 15:18، 19
عیسی پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد، و در ۹/۱۱ آن پاشیدنِ آب، جوانه‌ها را پدید آورد و نهالِ یعقوب آغاز به رشد کرد؛ و سرانجام، هنگامی که گناهِ یعقوب زدوده شود، خاندانِ اسرائیل سخن خواهد گفت. آن جوانه‌زدنی در ۹/۱۱ که به‌واسطهٔ باران به انجام رسید، نمودارِ جوانه‌زدنی در پایانِ زمانِ مُهر کردن است، آنگاه که «شاخ» خاندانِ اسرائیل جوانه می‌زند، درست در همان‌جایی که شاخ‌های پروتستانیسمِ مرتد و جمهوری‌خواهی به دستِ نبوکدنصر مغلوب می‌شوند.
در آن مقطع، شاخ دروغینِ پروتستانتیسم در تقابل با شاخ راستینِ پروتستانتیسم قرار داده می‌شود؛ شاخ راستینی که نماد آن عصای هارون است که، برخلاف دیگر عصاهای قبایل اسرائیل، شکوفه آورد. دو تاریخِ مذکور در باب بیست‌ونهمِ حزقیال، تاریخچهٔ برافراشتنِ عَلَمِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر را در زمانِ قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه مشخص می‌کنند.
فرایند جوانه‌زدن، شکوفا شدن و پُر شدن زمین از میوه با پاشیده‌شدن باران آخر در ۱۱ سپتامبر آغاز شد؛ درست همان‌گونه که موسم پنطیکاست با دمیدن چند قطره از سوی مسیح بر شاگردانش آغاز شد و به پنطیکاست انجامید، زمانی که ریزش کامل صورت گرفت. جوانه‌زدنِ ۱۱ سپتامبر در آغاز تطهیر یعقوب (آن‌که جای دیگری را می‌گیرد)، که همان زمان مُهر شدن است، نمادی بود از جوانه‌زدن خاندان اسرائیل (غلبه‌کننده) در زمان قانون یکشنبه. جوانه‌زدن در پایان، نشان‌دهندهٔ تمایز میان قوم پیشینِ عهد و یکصد و چهل و چهار هزار نفر است، درست همان‌گونه که فرو ریختن آتش بر کوه کرمل میان ایلیّای نبی و انبیای بعل تمایز ایجاد کرد. این تمایز در دو گروه نمایان می‌شود: گروهی که به‌لحاظ نبوی، به‌سبب پیام جعلیِ صلح و امنیت شرمسارند، و گروه دیگر که به‌لحاظ نبوی شادمان‌اند و هرگز شرمسار نخواهند شد.
شش تاریخِ مصر
حزقیال چهار تاریخ دیگر را در ارتباط با مصر مشخص می‌کند که دو مورد از آنها به سال یازدهم و دو مورد دیگر به سال دوازدهم اسارت مربوط می‌شوند.
محاصرهٔ سال یازدهم
و در سال یازدهم، در ماه اول، در روز هفتمِ ماه، واقع شد که کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: «ای پسر انسان، من بازوی فرعون، پادشاه مصر، را شکسته‌ام؛ و اینک آن را نخواهند بست تا شفا یابد، و بر آن باندی نخواهند نهاد تا آن را ببندند و آن را نیرومند سازند که شمشیر را نگه دارد.» حزقیال ۳۰:۲۰، ۲۱
و در سال یازدهم، در ماه سوم، در روز نخستِ ماه واقع شد که کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: «ای پسر انسان، به فرعون، پادشاه مصر، و به انبوه قوم او بگو: در عظمت خویش به که مانند هستی؟» حزقیال ۳۱:۱، ۲
در فصل سی‌ام، در سال یازدهم اسارت، بازوان مصر و فرعون شکسته می‌شوند و بازوان بابل قوت می‌یابند. در فصل سی‌ویکم، در سال یازدهم، سقوط مصر و تأثیر آن بر جهان مشخص می‌شود.
سال دوازدهم و سقوط اورشلیم
آن دو تاریخ در سال دوازدهم در حزقیال سی‌ودو آمده‌اند.
و در سال دوازدهم، در ماه دوازدهم، در روز اولِ ماه، واقع شد که کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: «ای پسر انسان، بر فرعون، پادشاه مصر، مرثیه‌ای بردار و به او بگو: تو به شیرِ جوانِ امت‌ها مانی، و همچون هیولایی در دریاها هستی؛ و با نهرهای خویش بیرون آمدی، و آب‌ها را با پای‌های خود آشفته ساختی، و نهرهای ایشان را گل‌آلود کردی. خداوند یهوه چنین می‌فرماید: پس من نیز تور خود را با جماعتی از قوم‌های بسیار بر تو خواهم گسترانید، و ایشان تو را در تور من بالا خواهند آورد.» حزقیال ۳۲:۱–۳
و نیز واقع شد که در سال دوازدهم، در روز پانزدهمِ ماه، کلام خداوند بر من نازل شد که گفت: ای پسر انسان، بر انبوه مصر نوحه‌سرایی کن، و ایشان را، یعنی او را و دخترانِ امت‌های نامدار را، با آنان که به هاویه فرو می‌روند، به اعماق زمین فرو افکن. حزقیال ۳۲:۱۷، ۱۸.
فرعون و جماعتِ انبوه او
در پیشگوییِ باب سی‌ویکم علیه مصر، آیات پایانی چنین بیان می‌دارند:
ملت‌ها را از صدای سقوط او به لرزه درآوردم، آنگاه که او را با آنان که به هاویه فرود می‌روند، به هاویه فرو افکندم؛ و همهٔ درختان عدن، برگزیده و بهترینِ لبنان، همهٔ آنان که آب می‌نوشند، در اعماق زمین تسلّی خواهند یافت. آنان نیز با او به هاویه نزد آنان که به شمشیر کشته شده‌اند فرود رفتند؛ و آنان که بازوی او بودند، که در میان امت‌ها زیر سایه‌اش ساکن بودند. پس تو در جلال و عظمت، در میان درختان عدن، به کدام‌یک چنین مانند هستی؟ بااین‌حال، تو نیز با درختان عدن به اعماق زمین فرو آورده خواهی شد؛ و در میان نامختونان با آنان که به شمشیر کشته شده‌اند خواهی آرمید. این است فرعون و تمامی انبوه او، خداوند یهوه می‌فرماید. حزقیال 31:16–18.
در پیام داوریِ فصل سی‌ودوم علیه مصر، آیات پایانی مطالب فصل سی‌ویکم را تکرار می‌کنند و بسط می‌دهند و عبارتی پایانی و متناظر را نیز در بر دارند.
زیرا من هراس خود را در سرزمین زندگان افکنده‌ام؛ و او در میان نامختونان، با آنان که به شمشیر کشته شده‌اند، نهاده خواهد شد، یعنی فرعون و تمامی انبوه او، خداوندگار یهوه می‌گوید. حزقیال ۳۲:۳۲.
هفده سالِ فصل بیست‌ونهم
تاریخ‌هایی که در دورهٔ هفده‌سالهٔ بازنمایی‌شده در فصل بیست‌ونهم قرار دارند، به نبوکدنصر که مصر را فتح می‌کند، و به دوره‌ای چهل‌ساله از ویرانی مصر اشاره می‌کنند. عدد چهل نمایانگر بیابان است و نمونه‌ای از آن هزار سالی است که زمین ویران و متروک خواهد بود.
زمین را نگریستم، و اینک بی‌شکل و خالی بود؛ و آسمان‌ها را، و ایشان را نوری نبود. کوه‌ها را نگریستم، و اینک می‌لرزیدند، و تمامی تپه‌ها به‌سبکی جنبش می‌کردند. نگریستم، و اینک انسانی نبود، و همهٔ مرغان آسمان گریخته بودند. نگریستم، و اینک جای بارور، بیابان شده بود، و همهٔ شهرهای آن در حضور خداوند و از شدت خشم او منهدم گردیده بود. زیرا خداوند چنین گفته است: تمامی این سرزمین ویران خواهد شد؛ اما من آن را به‌کلی پایان نخواهم داد. ارمیا ۴:۲۳–۲۷
در پایان دورۀ چهل‌سالۀ ویرانی مصر که در باب بیست‌ونهم کتاب حزقیال آمده است، رستاخیز نهایی شریران و نابودی نهایی آنان به تصویر کشیده می‌شود.
ترس، و چاه، و دام، بر تو است، ای ساکنِ زمین. و واقع خواهد شد که هر که از آوازِ ترس بگریزد، به چاه خواهد افتاد؛ و آن‌که از میانِ چاه برآید، در دام گرفتار خواهد شد؛ زیرا روزنه‌های عُلوی گشوده شده است، و بنیادهای زمین می‌لرزد. زمین بالکل شکسته می‌شود، زمین به‌تمامی از هم می‌پاشد، زمین به‌شدت متزلزل می‌گردد. زمین مانند مستی به این سو و آن سو خواهد تلو‌تلو خورد، و همچون کلبه‌ای جابه‌جا خواهد شد؛ و عصیانش بر آن گران خواهد بود؛ و سقوط خواهد کرد، و دیگر برنخواهد خاست. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند لشکرِ بلندمرتبگانِ اعلیٰ را در اعلیٰ، و پادشاهانِ زمین را بر زمین، مجازات خواهد کرد. و ایشان، چنان‌که اسیران در چاه گرد آورده می‌شوند، با هم جمع خواهند شد، و در زندان محبوس خواهند گردید، و پس از ایام بسیار از ایشان بازخواست خواهد شد. اشعیا 24:17–22.
پیام حزقیال، که به‌واسطهٔ شش تاریخِ مرتبط با مصر انسجام می‌یابد، نابودی نهاییِ قدرت زمینیِ اژدها را مشخص می‌سازد؛ نابودی‌ای که با قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع آغاز می‌شود و تا نابودی نهاییِ مصریان شریر در پایان هزاره ادامه می‌یابد.
در شهادت نبوی، وحش و نبیِ کاذب به پایان خود در دریاچهٔ آتش می‌رسند، که نمایانگر آمدنِ ثانویِ مسیح است؛ اما هلاکتِ اژدها در دریاچهٔ آتش در پایانِ هزاره واقع می‌شود.
و آن وحش گرفته شد، و با او آن نبیِ کاذب که در حضور وی معجزات به‌عمل می‌آورد، و به‌وسیلهٔ آنها کسانی را که نشانِ وحش را پذیرفته بودند و آنان را که صورتِ او را می‌پرستیدند، فریب داده بود. هر دوی ایشان زنده به دریاچه‌ای از آتش که به گوگرد می‌سوخت افکنده شدند. و باقی‌ماندگان با شمشیرِ آن که بر اسب سوار بود کشته شدند، شمشیری که از دهان او بیرون می‌آمد؛ و همهٔ پرندگان از گوشت ایشان سیر شدند. مکاشفه ۱۹:۲۰، ۲۱
وحش و نبیِ کذّاب از نظر نبوی در بازگشتِ دومِ مسیح به پایان می‌رسند، اما اژدها هزار سال بعد، در بازگشتِ سومِ مسیح، به سرنوشت خود دچار می‌شود.
و فرشته‌ای را دیدم که از آسمان فرود می‌آمد و کلید هاویه و زنجیری عظیم در دست داشت. و اژدها، آن مار قدیم را، که ابلیس و شیطان است، گرفت و او را برای هزار سال در بند نهاد، و او را به هاویه افکند و بر او را بست و مُهر کرد، تا دیگر امت‌ها را گمراه نسازد، تا آن هزار سال به انجام رسد؛ و پس از آن باید برای زمانی اندک رها گردد. مکاشفه 20:1–3
سال‌های یازدهم و دوازدهم
دورهٔ «هفده‌ساله»ای که با دو تاریخِ مندرج در باب بیست‌ونهم حزقیال مشخص شده است، در سال دهم اسارت آغاز شد و در سال بیست‌وهفتم پایان یافت. پیام‌های باب‌های سی‌ام و سی‌ویکم در سال یازدهم ارائه شدند و دو تاریخِ مندرج در باب سی‌ودوم به سال دوازدهم اسارت تعلق داشتند. پس از دورهٔ هفده‌ساله‌ای که در سال دهم، تقریباً هم‌زمان با آغاز محاصرهٔ اورشلیم، شروع شد، دو پیامِ مربوط به مصر در سال یازدهم آمدند که در باب‌های سی‌ام و سی‌ویکم بیان شده‌اند. این دو پیامِ سال یازدهم، در کنار هم، نمایانگر پیامی مربوط به زمانِ درست پیش از قانون یکشنبه‌اند. دو پیام دیگرِ مربوط به مصر در سال دوازدهم، هم‌زمان با ویرانی اورشلیم در سال ۵۸۶ پیش از میلاد یا اندکی پس از آن، ارائه شدند.
پیام آمدن مسیح به‌عنوان بخشی از پیام «فریاد نیمه‌شب» اعلام می‌شود؛ پیامی که در زمان قانون یکشنبه به پیام «فریاد بلند» تبدیل می‌شود. دو پیامِ مصر پیش از قانون یکشنبه اعلام می‌شوند و دو پیامِ مصر در زمان قانون یکشنبه یا اندکی پس از آن اعلام می‌شوند. دو برابر شدن پیام‌ها ــ چه پیام‌هایی که در یک سال واحد، در جریان محاصره‌ای که به ویرانی اورشلیم می‌انجامد، داده می‌شوند و چه آن دو پیام دیگر در زمان قانون یکشنبه ــ نمادی از پیام فرشتۀ دوم است که در آن همواره دو برابر شدن رخ می‌دهد.
پیام دوم همواره با پیام سوم دنبال می‌شود.
«ما باید با قلم و صدا این اعلام را طنین‌انداز سازیم، و ترتیب آنها و کاربرد نبوت‌هایی را که ما را به پیام فرشتهٔ سوم می‌رساند، نشان دهیم. سومی نمی‌تواند بدون اول و دوم وجود داشته باشد. این پیام‌ها را باید از طریق انتشارات و در مواعظ به جهان برسانیم، و در مسیر تاریخ نبوی، اموری را که بوده‌اند و اموری را که خواهند بود، آشکار سازیم.» Selected Messages, book 2, 104, 105.
با پیام سوم، درِ مهلت فیض بسته می‌شود. مهلت فیض برای ایالات متحده با قانون یکشنبه پایان می‌یابد و برای جهان، هنگامی که میکائیل قیام می‌کند، به پایان می‌رسد. هر دو درِ بسته نمایانگر پیام سومی هستند که همواره پیام دوم پیش از آن می‌آید؛ پیام دومی که همواره پیامی دوگانه است.
قدرت‌یافتن فرشتۀ دوم هنگامی تحقق می‌یابد که پیام فریاد نیمه‌شب به او بپیوندد. دو پیامی که به بشریت اعلام می‌شوند و اعلان‌های حزقیال علیه مصر در باب‌های سی‌ام و سی‌ویکم نمایانگر آن‌هاست، زمان پیوستن پیام فریاد نیمه‌شب به فرشتۀ دوم را مشخص می‌کنند؛ و دو پیام باب سی‌ودوم، قدرت‌یافتن فرشتۀ سوم را در فریاد بلند مشخص می‌کنند.
چرخ‌های حزقیال، که نمایانگر تعامل پیچیدۀ رویدادهای بشری‌اند، آخرین هشدار به بشریت را مشخص می‌کنند؛ این همان هشدار فرشتۀ سوم است، و فرشتۀ سوم از هشدارهای فرشتگان اول و دوم تشکیل شده است. فریاد نیمه‌شب پیش از قانون یکشنبه و فریاد بلند پس از قانون یکشنبه، با چهار تاریخِ حزقیال بازنمایی می‌شوند که در محدودۀ «هفده» سالِ میان تاریخ‌های آلفا و اُمگای باب بیست‌ونهم قرار می‌گیرند؛ تاریخ‌هایی که با تاریخ پنهانِ دانیال، باب یازدهم، آیۀ چهلم، آن‌گونه که در آیات یازدهم تا شانزدهم همان باب بازنمایی شده است، هم‌راستا هستند.
در باب دهم دانیال، دانیال، همانند حزقیال، لال گردانیده می‌شود. لال‌شدن دانیال در میانِ سه لمس پدید می‌آید؛ لمس نخست و سوم از سوی فرشته جبرائیل بود و لمس میانی، لمسِ مسیح بود. دانیال، همانند پطرس در فاصله میان قیصریهٔ فیلپی و صلیب، در میانه قرار دارد. در میانه، پطرس مسیحِ جلال‌یافته را دید، چنان‌که دانیال نیز در باب دهم دید. میانهٔ سه فرشته، پیام دوم است که ترکیبی از دو پیام می‌باشد.
روز پنجم از ماه چهارم و 1844
در باب اول کتاب حزقیال، آیات یک و دو، حزقیال در روز پنجمِ ماه چهارم قرار دارد که با میانهٔ جنبش ماه هفتم در سال ۱۸۴۴ مطابقت دارد. حزقیال در نیمهٔ فاصلهٔ میان ۱۹ آوریل و ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ قرار دارد؛ درست همان‌گونه که ساموئل اسنو، پیام‌آورِ فریاد نیمه‌شب در سال ۱۸۴۴، هنگامی که نخستین دیدگاه روشن خود دربارهٔ پیام را در بوستون ارائه کرد، در همین نقطهٔ میانی قرار داشت: ۹۳ روز پس از ۱۹ آوریل و ۹۳ روز پیش از بسته‌شدن در در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴. ساموئل اسنو در ۲۱ ژوئیهٔ ۱۸۴۴، در میانهٔ جنبش ماه هفتم، در بوستون بود، بی‌آنکه بداند از حیث نبوی در کنار پطرس بر کوه تجلی، حزقیال در سال سی‌امِ هفدهمین چرخهٔ یوبیل، و دانیال هنگام دومین بار لمس‌شدنش در جریان رؤیای آینه‌ایِ باب دهم ایستاده است.
صور
پیش از آن‌که به تاریخ‌گذاریِ شش اشارهٔ حزقیال به اورشلیم بازگردیم، نخست باید آن یک تاریخی را که علیه صور اعلام شده بود، مشخص کنیم.
و در سال یازدهم، در روز نخستِ ماه، چنین واقع شد که کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: «ای پسر انسان، چون صور بر ضد اورشلیم گفته است: هان، آن که دروازه‌های قوم‌ها بود، شکسته شد؛ به سوی من برگشته است؛ اکنون که او ویران گشته است، من پُر خواهم شد؛ از این رو خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک من بر ضد تو هستم، ای صور، و امت‌های بسیار را بر تو خواهم آورد، چنان‌که دریا موج‌های خویش را برمی‌آورد. و ایشان حصارهای صور را منهدم خواهند کرد و برج‌هایش را فرو خواهند ریخت؛ و غبارش را نیز از رویش خواهم سترد و آن را چون برهنه‌سنگی خواهم ساخت. در میان دریا جای گستردن تورها خواهد شد، زیرا من سخن گفته‌ام، خداوند یهوه می‌فرماید؛ و برای امت‌ها به غنیمت بدل خواهد شد. و دخترانش که در صحرا هستند، به شمشیر کشته خواهند شد؛ و خواهند دانست که من یهوه هستم. زیرا خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک نبوکدرصر، پادشاه بابل، پادشاهِ پادشاهان را از شمال، با اسبان و ارابه‌ها و سواران و جماعت‌ها و قومی بسیار، بر صور خواهم آورد.»
دخترانت را در صحرا به شمشیر خواهد کشت؛ و بر ضدّ تو برج محاصره برپا خواهد کرد، و خاکریز بر ضدّ تو خواهد افراشت، و سپر را بر ضدّ تو بلند خواهد نمود. و آلات جنگی را بر ضدّ دیوارهایت برپا خواهد داشت، و برج‌هایت را با تبرهای خویش فرو خواهد ریخت. از فراوانی اسبانش، غبار ایشان تو را خواهد پوشانید؛ دیوارهایت از صدای سواران و چرخ‌ها و ارابه‌ها خواهد لرزید، هنگامی که او از دروازه‌هایت داخل شود، چنان‌که مردمان به شهری رخنه‌کرده درمی‌آیند. با سُم اسبانش همهٔ کوچه‌هایت را پایمال خواهد کرد؛ قوم تو را به شمشیر خواهد کشت، و ستون‌های نیرومندت بر زمین خواهد افتاد. و ثروتت را به غارت خواهند برد، و بر تجارتت چپاول خواهند کرد؛ و دیوارهایت را فرو خواهند ریخت، و خانه‌های دلپذیرت را ویران خواهند ساخت؛ و سنگ‌ها و چوب‌ها و خاکت را در میان آب خواهند ریخت. و من صدای سرودهایت را از میان خواهم برداشت؛ و آواز بربط‌هایت دیگر شنیده نخواهد شد. و تو را مانند برهنه‌سنگی خواهم ساخت؛ جای گستردن تورها خواهی بود؛ دیگر بنا نخواهی شد؛ زیرا من یهوه این را گفته‌ام، خداوندگار یهوه می‌گوید.
خداوند یهوه به صور چنین می‌گوید: آیا جزایر از صدای سقوط تو نخواهند لرزید، آنگاه که مجروحان فریاد برآورند و کشتار در میان تو واقع شود؟ آنگاه همهٔ امیران دریا از تخت‌های خویش فرود خواهند آمد، و خرقه‌های خود را از تن به در خواهند کرد، و جامه‌های زربفت خویش را بیرون خواهند آورد؛ خویشتن را به لرزه ملبّس خواهند ساخت؛ بر زمین خواهند نشست، و هر لحظه خواهند لرزید، و از تو مبهوت خواهند شد. و برای تو مرثیه‌ای برخواهند گرفت، و به تو خواهند گفت: چگونه هلاک شدی، ای آن که دریانوردان در تو ساکن بودند، ای شهر نامدار، که در دریا نیرومند بودی، تو و ساکنانت، که هراس خویش را بر همهٔ آنان که در آن رفت‌وآمد می‌کردند، مستولی می‌ساختید! اکنون در روز سقوط تو، جزایر خواهند لرزید؛ آری، جزایری که در دریا هستند، از رفتن تو مضطرب خواهند شد. زیرا خداوند یهوه چنین می‌گوید: هنگامی که تو را شهری ویران سازم، مانند شهرهایی که سکنه ندارند؛ هنگامی که ژرفا را بر تو برآورم، و آب‌های عظیم تو را بپوشانند؛ هنگامی که تو را با آنان که به هاویه فرو می‌روند، با قوم‌های روزگاران کهن، به زیر فرود آورم، و تو را در اعماق زمین، در جای‌های دیرزمانی ویران، با آنان که به هاویه فرود می‌روند، بنشانم، تا دیگر مسکون نباشی؛ و من جلال را در سرزمین زندگان برقرار سازم؛ تو را مایهٔ هراس خواهم ساخت، و دیگر نخواهی بود؛ و اگرچه تو را بجویند، دیگر هرگز یافت نخواهی شد، می‌گوید خداوند یهوه. حزقیال 26:1–21.
پیام صور در سالی اعلام شد که اورشلیم ویران گردید، و این پیام نمایانگر سرنگونی ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس در قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع است. در هنگام قانون یکشنبه‌ای، ایالات متحده (صور) از لحاظ نبوی شادی می‌کند، زیرا اورشلیم را سرنگون ساخته است؛ اورشلیمی که خواهر وایت آن را کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه معرفی می‌کند، و حزقیال آن را «دروازه‌های قوم» می‌خواند. صور تصریح می‌کند که اورشلیم «بود» دروازه‌های قوم، با به‌کارگیری زمان گذشته. از لحاظ نبوی، «دروازه» یک کلیساست.
و ترسید و گفت: «این مکان چه هولناک است! این نیست مگر خانهٔ خدا، و این است دروازهٔ آسمان.» و یعقوب بامدادان برخاست، و سنگی را که زیر سر خود نهاده بود برگرفت، و آن را برای ستونی برپا داشت، و بر سر آن روغن ریخت. و نام آن مکان را بیت‌ئیل خواند؛ لیکن نام آن شهر در ابتدا لوز بود. پیدایش 28:17–19.
واژۀ «بیت‌ئیل» به معنای «خانۀ خدا» است، و صور از این شادمان است که کلیسای لاودکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم را واداشته تا اجرای اجباری پرستش خورشید را بپذیرد. اما با وجود شادمانیِ نابجای کسانی که پرستش خورشید را تحمیل می‌کنند، خدا از طریق حزقیال اعلام می‌کند: «ای صور، من بر ضد تو هستم و قوم‌های بسیاری را بر ضد تو بر خواهم انگیخت، چنان‌که دریا امواج خود را برمی‌انگیزد. و آنان دیوارهای صور را ویران خواهند کرد و برج‌هایش را فرو خواهند ریخت.»
«حصارهای صور» نمایانگر حفاظتِ صور هستند. «حصار» نمادِ ده فرمان است.
«نبی در اینجا قومی را توصیف می‌کند که در زمانی از ارتداد عمومی از حقیقت و عدالت، در پی آن‌اند که اصولی را که بنیاد پادشاهی خداست، بازسازی کنند. ایشان مرمت‌کنندگان شکافی هستند که در شریعت خدا پدید آمده است—آن دیواری که او برای محافظتِ برگزیدگان خویش پیرامون ایشان قرار داده است، و اطاعت از احکام آن در باب عدالت، حقیقت و طهارت، باید همواره حافظ و صیانت‌کنندهٔ ایشان باشد.» انبیا و پادشاهان، 677.
شریعت خدا دیواری محافظ است، اما دیوارها، به صورت جمع، نمایانگر دو اصلی هستند که از صور، نماد شاخ جمهوریتِ ایالات متحده، «محافظت» کردند و رونق و کامیابی آن را پدید آوردند.
«و او دو شاخ مانند برّه داشت.» شاخ‌های برّه‌مانند، دلالت بر جوانی، بی‌گناهی، و ملایمت دارند، و به‌درستی نمایانگر خصلت ایالات متحده‌اند آنگاه که در سال 1798 به نبی به‌صورت «برآمدن» عرضه شد. در میان تبعیدیان مسیحی که نخست به آمریکا گریختند و در جست‌وجوی پناهگاهی از ستم شاهانه و تعصّب کاهنانه بودند، بسیاری بودند که عزم کردند حکومتی را بر بنیاد گستردهٔ آزادی مدنی و دینی برقرار سازند. دیدگاه‌های آنان در اعلامیهٔ استقلال جای یافت، که آن حقیقت بزرگ را بیان می‌دارد که «همهٔ انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند» و به حقّ سلب‌ناپذیر «حیات، آزادی، و طلب سعادت» موهوب گشته‌اند. و قانون اساسی برای مردم حقّ خودحکومتی را تضمین می‌کند، بدین‌گونه که نمایندگانی که با رأی مردم برگزیده می‌شوند، قوانین را وضع و اجرا کنند. آزادی ایمان دینی نیز عطا شد، به‌گونه‌ای که هر انسانی مجاز باشد خدا را مطابق با مقتضیات وجدان خویش عبادت کند. جمهوری‌خواهی و پروتستانتیسم به اصول بنیادین این ملت بدل شدند. این اصول راز قدرت و کامیابی آن‌اند. ستمدیدگان و پایمال‌شدگان در سراسر عالم مسیحیت با علاقه و امید به این سرزمین روی آورده‌اند. میلیون‌ها تن در پی رسیدن به سواحل آن برآمده‌اند، و ایالات متحده به جایگاهی در میان نیرومندترین ملت‌های زمین برخاسته است. …
«شاخ‌های برّه‌مانند و آواز اژدهاگونهٔ این نماد، به تناقضی آشکار میان دعاوی و کردارِ ملتی که بدین‌سان نمایانده شده است، اشاره دارد. «سخن گفتن» آن ملت، عبارت است از عملکردِ مقامات قانون‌گذاری و قضاییِ آن. آن ملت، به‌واسطهٔ چنین عملکردی، اصول آزادی‌خواهانه و صلح‌جویانه‌ای را که به‌عنوان بنیادِ سیاست خود مطرح ساخته است، تکذیب خواهد کرد. پیشگوییِ اینکه همچون «اژدها» سخن خواهد گفت و «تمام قدرتِ وحشِ نخستین» را به کار خواهد بست، به‌روشنی از رشدِ همان روحِ تعصب و آزار خبر می‌دهد که در ملت‌هایی که به‌وسیلهٔ اژدها و وحشِ پلنگ‌مانند نمایان شده‌اند، آشکار گردید. و این بیان که وحشِ دوشاخ «زمین و ساکنانِ آن را وامی‌دارد تا وحشِ نخستین را پرستش کنند» دلالت دارد بر اینکه اقتدارِ این ملت در تحمیلِ نوعی رعایت و التزام به کار گرفته خواهد شد که خود عملی از ادای احترام به پاپیّت خواهد بود.»
«چنین اقدامی مستقیماً برخلاف اصول این حکومت، برخلاف سرشت نهادهای آزاد آن، برخلاف اظهارات صریح و رسمیِ اعلامیهٔ استقلال، و برخلاف قانون اساسی خواهد بود. بنیان‌گذاران این ملت، با حکمت، کوشیدند در برابر به‌کارگیری قدرت دنیوی از سوی کلیسا، با نتیجهٔ اجتناب‌ناپذیر آن—یعنی عدم تساهل و آزار و جفا—سدّی برپا کنند. قانون اساسی مقرر می‌دارد که «کنگره هیچ قانونی دربارهٔ تأسیس یک دین وضع نخواهد کرد، یا آزادی اجرای آن را منع نخواهد نمود»، و اینکه «هیچ آزمون مذهبی هرگز به‌عنوان شرط احراز هیچ منصب یا امانت عمومی تحت حکومت ایالات متحده مطالبه نخواهد شد.» تنها با نقض آشکار این تضمین‌های آزادی ملت است که هرگونه مراسم مذهبی می‌تواند به‌وسیلهٔ اقتدار مدنی تحمیل شود. اما ناسازگاری چنین اقدامی از آنچه در این نماد به تصویر کشیده شده، بیشتر نیست. این همان وحشی است با شاخ‌هایی چون برّه—که در ادعا پاک، ملایم، و بی‌آزار است—اما همچون اژدها سخن می‌گوید.» نبرد عظیم، ۴۴۱، ۴۴۲.
بنیاد ایالات متحده با «اعلامیۀ استقلال» و «قانون اساسی» نمایانده می‌شود که به‌ترتیب نمایندۀ پروتستانیسم و جمهوری‌خواهی هستند. «دیوارهای» حفاظت و کامیابی، جمهوری‌خواهی و پروتستانیسم‌اند، و در هنگام قانون یکشنبه، اصول هر دوِ «اعلامیۀ استقلال» و «قانون اساسی» واژگون می‌شوند، زیرا نبوکدنصر «منجنیق‌های جنگی بر ضد دیوارهایت برپا خواهد کرد، و با تبرهای خود برج‌هایت را فرو خواهد ریخت.»
هنگام وضع قانون یکشنبه، همۀ «برج‌ها» ویران می‌شوند؛ و برج نماد کلیسایی است که فلسفۀ بنیادین آن در تلاش انسان برای نجات خویش نمود می‌یابد. دربارۀ نمرود، آن عصیانگر بزرگ، و برج او، در کتاب «انبیا و پادشاهان» چنین می‌خوانیم: «هنگامی که برج تا اندازه‌ای تکمیل شده بود، بخشی از آن به سکونتگاه سازندگان تبدیل شد؛ اتاق‌های دیگر، با اثاث و تزئینات باشکوه، به بت‌های آنان اختصاص یافت. مردم از موفقیت خود شادمان شدند، خدایان نقره‌ای و طلایی را ستودند و در برابر فرمانروای آسمان و زمین قد علم کردند.» هنگام وضع قانون یکشنبه، صور از سقوط اورشلیم شادمان می‌شود، اما ارتداد ملی، ویرانی ملی را در پی دارد، و پادشاه شمال آنگاه دیوارها و برج‌های ایالات متحده را فرو خواهد ریخت.
در مقالهٔ بعدی، بررسی شش تاریخِ اورشلیم در کتاب حزقیال را آغاز خواهیم کرد.