تاریخ پنهان آیهٔ چهلم - شمارهٔ سه

وقتی «جنبش یکشنبه» «به سخن آید، روحِ اژدها را آشکار خواهد کرد.» چهار بند مشخص می‌کنند که در زمان قانون یکشنبه، ایالات متحده «به‌طور کامل خود را از پارسایی جدا خواهد کرد.» در قانون یکشنبه «زمانِ کارِ شگرفِ شیطان فرارسیده است.» در قانون یکشنبه اتحادِ سه‌گانه به انجام می‌رسد. در قانون یکشنبه، ایالات متحده «هر اصلِ قانون اساسیِ خود را به‌عنوان یک حکومت جمهوریِ پروتستان انکار می‌کند» و همچنین «برای گسترشِ دروغ‌ها و گمراهی‌های پاپی تدارک می‌بیند.» آن قانونِ یکشنبه «نشانه‌ای برای ماست که حدّ بردباریِ خدا به نهایت رسیده، پیمانه شرارتِ ملتِ ما پُر شده، و فرشته رحمت در شُرف پرواز است و دیگر هرگز بازنخواهد گشت.» آن نشانه با هشداری که عیسی درباره «رجاستِ ویرانگر» مورد اشارهِ دانیالِ نبی داد، نمونه‌وار شده بود. در همان‌جاست که دعای شهیدانِ مُهرِ پنجم، که می‌پرسند: «تا به کی، ای خداوندِ قدّوس و حق، داوری نمی‌کنی و خونِ ما را از ساکنانِ زمین انتقام نمی‌گیری؟»، تحقق می‌یابد. همچنین در همان نشانۀ راه است که باکره‌های خردمند و نادان سرشتِ خود را آشکار می‌کنند.

در هنگام قانون یکشنبه، ایالات متحده «هر اصل قانون اساسی خود را نقض می‌کند». دوره‌ای که این کار تحقق یافت با قانون پاتریوت در سال ۲۰۰۱ آغاز شد. دورهٔ ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه نمایانگر کاری تدریجی در جهت نقض قانون اساسی است. آن کار تدریجی متناظر است با خط نبوتی که در آن شکل‌گیری تصویر وحش به انجام می‌رسد. خطِ تصویر وحش شاید کمی پیچیده‌تر به نظر برسد، اما این پیچیدگی ارزش درک کردن را دارد. آنچه خطِ تصویر وحش را پیچیده می‌کند این است که نمایانگر دو خط است.

برای وحشِ زمین، دو خط همان شاخ‌هایِ جمهوریت و پروتستانتیسم‌اند. آن دو شاخ در اتحادِ کلیسا و دولت به هم می‌پیوندند و بدین‌سان شکل‌گیریِ تصویرِ وحش را تحقق می‌بخشند. از این‌رو، خطِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش در درونِ خود دو خط دارد، زیرا شاخ‌هایِ جمهوریت و پروتستانتیسم در سراسر تاریخ به‌طور موازی با یکدیگر پیش می‌روند، اما خطوطِ جداگانهٔ آن‌ها نیز شهادتِ نبویِ خاصِ خود را برای ادا کردن دارند. یک خطِ نبوی با دو موضوعِ موازی، پیچیده‌تر از آن است که صرفاً نقاطِ عطفِ اقداماتِ سیاسی را که نمایانگرِ سخن گفتنِ مرتبط با قانون اساسی هستند، نشان‌گذاری کنیم.

دو خط مربوط به شاخ‌های جمهوری‌خواه و پروتستان، به‌واسطۀ این حقیقتِ پیش‌گویانه که در درون شاخِ جمهوری‌خواه تاریخِ نبرد میان دموکرات‌های طرفدارِ برده‌داری و جمهوری‌خواهانِ ضدِ برده‌داری نهفته است، و نیز اینکه در شاخِ پروتستان روندی مداومِ آزمایش وجود دارد که در تاریخِ شاخِ پروتستان دوشیزگانِ دانا و نادان را دنبال می‌کند، پیچیده‌تر نیز می‌شود. بااین‌همه، بسیار مهم است که در این حقایق استوار شویم.

در خطّی که دو شاخِ وحشِ زمین نمایندگی می‌کنند، تمثیلی موازی از شکل‌گیریِ منشِ مسیح یا منشِ شیطان وجود دارد که معادل است با شکل دادنِ تصویری از مسیح یا تصویری از وحش؛ زیرا در این زمینه «وحش» نمایانگر موجودی مخلوق در تقابل با خالق است. شکل‌گیریِ این صفات در درونِ همهٔ انسان‌ها انجام می‌گیرد، زیرا هنگامی که مهلت پایان می‌یابد تنها دو گروه وجود دارند. این شکل‌گیری همچنین به‌صورت بیرونی، با اتحادِ میان قدرتِ پاپی و سازمانِ ملل متحد، تحقق می‌یابد.

بنابراین، دوره‌ی آزمایش برای شکل‌گیری تصویرِ وحش در سال ۲۰۰۱ آغاز شد و با قانون یکشنبه در ایالات متحده پایان می‌یابد. در آن دوره‌ی زمانی، تاریخِ پیشگویی‌شده‌ی دو شاخِ وحشِ برخاسته از زمین نشان می‌دهد که در درون هر یک از آن شاخ‌ها، خواه دینی باشد یا سیاسی، مناقشه‌ای داخلی و خارجی وجود دارد، و نیز کشمکشی میان خودِ آن دو شاخ.

قانون یکشنبه در ایالات متحده نمایانگر هشداری برای گریختن است؛ همان چیزی که عیسی آن را «رجاستِ ویرانگر» معرفی کرد. قانون یکشنبه در ایالات متحده پایانِ دوره‌ای است که از سال ۲۰۰۱ آغاز شد. قانون پاتریوت همان «رجاستِ ویرانگری که دانیال از آن سخن گفته است» بود و از سوی عیسی به‌عنوان نشانه‌ای برای گریختن از ویرانیِ در پیش رو معرفی شد.

قانون پاتریوت شامل نور نبوّتیِ ۱۸۸۸ و لایحه بلر است. قانون پاتریوت سپس به‌صورت نبوّتی، نمونۀ قانون یکشنبه را نیز در خود دارد؛ بنابراین دوره از ۲۰۰۱ با یک قانون یکشنبه آغاز می‌شود، چنان‌که در ۱۸۸۸–لایحه بلر و ۲۰۰۱–قانون پاتریوت نمونه‌وار شده است، و با قانون یکشنبه پایان می‌یابد.

هشدارِ گریختن از شهرها در سال ۲۰۰۱، نمونه‌ای از هشدارِ گریختن از بابل در هنگام قانون یکشنبه است. داوری‌ای که هنگام قانون یکشنبه بر ایالات متحده نازل می‌شود، نمونه‌ای از داوری‌ای است که وقتی میکائیل به پا می‌ایستد و دورهٔ مهلت بشر بسته می‌شود، بر سراسر جهان خواهد آمد. امضای مسیح به‌عنوان آلفا و امگا بارها در حقایقی که لایحهٔ بلر در سال ۱۸۸۸ نمایان می‌کند دیده می‌شود، و هرآنچه ۱۸۸۸ نمایندگی می‌کند، در سال ۲۰۰۱ تکرار می‌شود.

سال ۲۰۰۱، که نمونه‌اش ۱۸۸۸ بود، نه تنها نشانهٔ گریختن را، چنان‌که «مکروهِ ویرانگر» آن را نمایانده است، نشان می‌دهد، بلکه با سال ۶۶ میلادی و محاصرهٔ سستیوس نیز نمایانده شده بود. محاصرهٔ تیتوس در سال ۷۰ میلادی نمایانگر قانون یکشنبه در ایالات متحده است. قانون یکشنبه در ایالات متحده با سال ۳۲۱ و نخستین قانون یکشنبهٔ کنستانتین نمایانده می‌شود، و سال ۵۳۸ زمانی را نمایندگی می‌کند که آخرین ملتِ زمین در برابر نشانِ وحش تسلیم می‌شود.

۲۰۰۱ همان ۱۸۸۸، سستیوس و سال ۶۶ میلادی است. قانون روز یکشنبه تیتوس و سال‌های ۷۰ و ۳۲۱ است. ۲۰۰۱ همچنین تعمید عیسی و نزول او در فصل دهمِ مکاشفه در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ است. همهٔ این نمادها به خطِ قانون اساسی کمک می‌کنند.

تاریخ پیشگویانهٔ ایالات متحده هم‌راستا با تاریخ ادونتیسم است. در سال ۱۷۹۸، پاپیّت زخم مرگبار خود را دریافت کرد و ۱۷۹۸ زمانِ پایان بود؛ هنگامی که آن بخش از نبوت‌های دانیال که به تاریخ فرشتهٔ نخست و دومِ مکاشفهٔ باب چهارده مربوط می‌شد، مهرش گشوده شد. در همان سال ۱۷۹۸، آغاز پیشگویانهٔ ادونتیسم مشخص می‌شود و در ۱۷۹۸ وحشِ برآمده از زمین با دو شاخ مانندِ بره به ششمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب‌مقدس تبدیل شد.

پیش از سال ۱۷۹۸، سه نشانِ راهِ نبوی وجود داشت که با خطِ وحشِ زمین مرتبط بودند و ازاین‌رو با سخن گفتنِ ایالات متحده و قانون اساسی ایالات متحده نیز پیوند داشتند. آن سه نشان راه عبارت بودند از اعلامیهٔ استقلال که در ۱۷۷۶ اعلام شد، سپس قانون اساسی در ۱۷۸۹، و پس از آن قوانین اتباع بیگانه و فتنه‌انگیزیِ ۱۷۹۸.

آن سه نشانهٔ راه به خط نبوتِ قانون اساسی مربوط‌اند و آغازِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس را مشخص می‌کنند. قانون یکشنبه پایانِ دورانِ فرمانرواییِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس است؛ از این‌رو، بنا بر ضرورتِ نبوی، باید سه نشانهٔ راه پیش از پایان وجود داشته باشند، چنان‌که سه نشانهٔ راهی که پیش از آغاز آمدند، نمونهٔ آن را می‌نمایانند.

در سال ۲۰۰۱، هم‌زمان با فروریختن برج‌ها، قانون میهن‌پرستی با لایحهٔ بلرِ ۱۸۸۸ و نیز شورش آشکار رهبری جنبش ادونتیست در کنفرانس عمومی مینیاپولیس تمثیل شده است. شورشی که فرشته‌ای به خواهر وایت گفت نمونه‌اش شورش قورح و داتان و ابیرام علیه موسی بود، همچنین با تعمید مسیح در سال ۲۷ میلادی، مهار اسلام در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ و اعلامیهٔ استقلال در ۱۷۷۶ تمثیل شده است، و نیز با «رجاست ویران‌کننده که دانیال نبی درباره‌اش سخن گفته است» به‌عنوان نشانه‌ای برای گریختن از غضبِ در راه، چنان‌که در کستیوس و سال ۶۶ میلادی نمایان شد.

اگر هنوز به یاد دارید که خط نبوتی‌ای که اکنون در حال بررسی آن هستیم خط قانون اساسی ایالات متحده است، همه خطوط نبوتیِ پیش‌گفته در شکل‌دهی و تثبیتِ موضوع نبوتیِ نمایانده‌شده توسط خط قانون اساسی سهیم‌اند. با این همه، خطی که به‌نظر می‌رسد بیشترین پیوند را داشته باشد، خطِ شکل‌گیری تصویرِ وحش است. تصویرِ وحش، تصویری از وحشِ پاپی است که به‌شکل وحشی با زنی که بر آن سلطنت می‌کند نمایانده شده است؛ یعنی ترکیبِ کلیسا و دولت، با این وضعیت که کلیسا کنترل این رابطه را در دست دارد. برای آن‌که ایالات متحده تصویری مطابقِ وحش پدید آورد، پروتستانتیسمِ مرتد باید چنان بر دولت مسلط شود که دولت قوانین مذهبی را تصویب و اجرا کند و در نهایت قانون یکشنبه را.

هرچه فرایند شکل‌گیری تصویرِ وحش به انجام می‌رسد، قانون اساسی—که با اصلی بنیادین نوشته شد که توماس جفرسون آن را «جدایی کلیسا و دولت» نامید—واژگون خواهد شد. هنگامی که شاخِ پروتستانتیسم قدرت آن را داشته باشد که شاخِ جمهوریت را برای تحمیل اجرای فرامین دینی هدایت کند، خودِ قلبِ قانون اساسی از هم دریده می‌شود؛ و بدین‌سان، رابطۀ نبوی میان خطّ قانون اساسی و خطّ تصویرِ وحش آشکار می‌گردد.

دوره‌ای که در آن تصویرِ وحش شکل می‌گیرد، در سال ۲۰۰۱ با قانون پاتریوت آغاز شد و در قانون یکشنبه، هنگامی که نشانۀ وحش تحمیل می‌شود، پایان می‌یابد. در آن دوره، بارانِ آخر به‌گونه‌ای پراکنده می‌بارد، زیرا بارانِ آخر از زمانی آغاز به باریدن می‌کند که فرشتۀ قدرتمندِ مکاشفۀ هجده فرود آید و زمین را با جلال خود روشن سازد؛ امری که بنا بر گفتۀ خواهر وایت، هنگامی رخ خواهد داد که ساختمان‌های عظیمِ شهر نیویورک با اشاره‌ای از جانب خداوند فرو ریخته شوند.

دورانِ پاششِ بارانِ دیرهنگام نمایانگر دوره‌ای است که گندم و زَوانِ نسلِ آخرِ ادونتیسم در حال غربال و پالایش شدن‌اند. آن غربال و پالایش در زمانِ قانونِ یکشنبه پایان می‌یابد، و دوشیزگانِ دانایی که هنگام فرا رسیدنِ بحرانِ قانونِ یکشنبه، روغن را دارند، مهر می‌شوند و سپس روح‌القدس بی‌حد و اندازه افاضه می‌گردد تا زمانی که میکائیل برخیزد و مهلتِ بشر بسته شود.

در جریانِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش در ایالات متحده، بارانِ پسین به‌صورتِ نم‌نم خواهد بارید، و در جریانِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش در جهان، بارانِ پسین بی‌حد و حصر فرو خواهد ریخت.

در سال ۲۰۰۱ امتحانِ کلیسای ادونتیست‌های روزِ هفتمِ لاودیکیه‌ای آغاز شد، چنان‌که نمونه‌اش پروتستان‌های ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰ و اسرائیلِ باستان، هنگامِ تعمیدِ مسیح، بودند.

فرایندِ آزمونِ نهایی برای قومِ عهدِ پیشین زمانی آغاز می‌شود که نورِ فرشتهٔ مکاشفهٔ باب هجده شروع به ارائهٔ پیام خود می‌کند. پیام او همچنین در سه آیهٔ نخستِ باب هجدهِ مکاشفه بیان شده است، و به گفتهٔ خواهر وایت، تحقق آن سه آیه زمانی بود که ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک فروریختند.

فرایند آزمون سپس آغاز شد، چنان‌که یوحنا در باب دهمِ مکاشفه آن را به تصویر کشیده است. آزمون این بود که آیا آن کتابچهٔ کوچک را که در دست فرشته بود برمی‌دارید و سپس آن را می‌خورید. در طول این دورهٔ آزمون، در حالی که بارانِ دیرهنگام در حال باریدن است، تنها بر کسانی می‌بارد که انتخاب می‌کنند آن کتابچهٔ کوچک را بردارند و بخورند.

کسانی که پیام سال ۲۰۰۱ را پذیرفتند، پیامی متناسب با آن دوره دریافت می‌کردند، اما باید آزموده می‌شدند تا آشکار شود آیا واقعاً آن پیام را درونی کرده و آن را به تجربه‌ای آماده برای مُهر خدا تبدیل کرده‌اند یا نه. در آن دوره، ازاین‌رو بارانِ پسین به‌صورت پاشش نشان داده می‌شود، زیرا گندم و زَوان هنوز با هم‌اند. بنابراین، خواهر وایت می‌گوید: «ممکن است بر دل‌های اطراف ما فروبارد، اما ما آن را تشخیص ندهیم یا دریافت نکنیم.» هنگامی که عاقلان از جاهلان جدا شوند، آنگاه بارانِ پسین بی‌حد و اندازه فرو ریخته می‌شود، چنان‌که در پنطیکاست بود، که نماد قانون یکشنبه است.

دورهٔ بارشِ قطره‌وارِ بارانِ پسین، و پس از آن دوره‌ای که در آن بارانِ پسین بی‌اندازه افاضه می‌شود، نیز به‌صورت دو دوره تصویر شده‌اند که در آنها داوری بر قوم خدا به انجام می‌رسد. دورهٔ نخستِ داوری بر قوم خدا از خانهٔ خدا در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، و در هنگام قانون یکشنبه، آنگاه داوری برای رمهٔ دیگرِ خدا که به فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم ــ که از قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود و هنگامی پایان می‌یابد که میکائیل قیام کند و مهلتِ بشر بسته شود ــ پاسخ می‌دهند یا آن را رد می‌کنند، به انجام می‌رسد.

دو دورهٔ بارانِ پسین، که همان دو دورهٔ داوری‌ای‌اند که از خانهٔ خدا آغاز می‌شود و سپس به گلهٔ دیگرِ خدا می‌رسد، همچنین دو دورهٔ شکل‌گیری تمثالِ وحش نیز هستند.

در نخستینِ آن دو دورهٔ نبوتی، هنگامی که داوری بر کلیسای خدا و نیز بر ایالات متحده جاری می‌شود، همان دوره‌ای است که در آن شاخِ جمهوریت و شاخِ پروتستانتیسم هر دو مورد داوری قرار می‌گیرند. درست همان‌جا که ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای از دهانِ خداوند بیرون افکنده می‌شود، ایالات متحده جامِ مهلتِ آزمایشیِ خود را لبریز می‌کند و ویرانیِ ملی بر آن ملت آورده می‌شود، و سپس شیطان ظاهر می‌شود و کار شگفت‌انگیز خود را آغاز می‌کند. یکصد و چهل و چهار هزار نفر مُهر می‌شوند و در هنگامِ قانونِ یکشنبه به‌عنوان عَلَمی برافراشته می‌شوند.

به ما گفته شده که ارائهٔ هرگونه تصویری از «تجربهٔ قومِ خدا که بر روی زمین زنده خواهند بود، هنگامی که جلال آسمانی با تکرار جفاهای گذشته در هم آمیخته شود» ناممکن است.

تکرار جفاهای گذشته با قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود، زیرا شیطان در آن زمان کار شگفت‌انگیز خود را آغاز می‌کند، و دوشیزگان خردمندی که پیش‌تر «امتحان و آزمایش شده‌اند»، آنگاه «در نوری که از تخت خدا ساطع می‌شود» گام خواهند برداشت. این امر از طریق کار فرشتگان انجام خواهد شد، زیرا «به‌واسطهٔ فرشتگان میان آسمان و زمین ارتباطی دائمی برقرار خواهد بود».

خردمندان کسانی‌اند که در مکاشفه باب هفتم و حزقیال باب نهم مُهر می‌شوند و در برابر نادانانی قرار دارند که با رد کردن «پیام‌هایی که او می‌فرستد» خداوند را بی‌حرمت می‌کنند. نادانان کسانی هستند «که پیمان خود را با خدا شکسته‌اند و در آن روز بی‌خدا و بی‌امید خواهند بود.» این دو گروه آزموده شدند و به نقطه‌ای رسانده شدند که در آن، بر اساس اینکه پیام وقت را پذیرفتند یا رد کردند، سرشت خود را آشکار کردند. پیام وقت از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تاکنون، پیام باران پسین بوده است.

پیام باران دیرهنگام، چنان‌که در فصل بیست‌وهشتمِ اشعیا بیان شده، از طریق روش «خط بر خط» شناخته می‌شود. روش «خط بر خط» روش تعیین‌شدهٔ خدا برای مطالعهٔ کتاب‌مقدس است؛ بنابراین رد کردن آن روش، نه‌تنها رد کردن پیامی است که با به‌کارگیری «خط بر خط» — «اندکی اینجا و اندکی آنجا» — ارائه می‌شود، بلکه رد کردن خودِ دهندهٔ آن روش نیز هست.

به سبب معیارهای الهام‌شده‌ای که در فرایند آزمونی که به مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار می‌انجامد آشکار می‌شود، روشن است که تنها راهی که یک فرزند خدا می‌تواند از دل آن تاریخی که در آن «جلال آسمانی و تکرار جفاهای گذشته درهم آمیخته‌اند» عبور کند، این است که در تجربه‌ای باشد که بتوان نورِ تختِ خدا را شناخت. آن نور باید شناخته شود؛ وگرنه بی‌فایده است و ما راه را گم می‌کنیم.

در دوره‌ای که از هنگامی آغاز شد که فرشتهٔ مکاشفهٔ فصل هجدهم سراسر زمین را از جلال خود پر می‌کند (یعنی از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱)، باران دیرهنگام فقط بر کسانی نازل شده که شبنم و رگبارهای فیضی را که بر ما می‌بارد شناخته و از آن بهره‌مند شده‌اند. «اشتباه بزرگ»ی که خواهر وایت پیش‌تر مشخص کرده بود، این بود که باکره‌های نادان گمان کردند می‌توانند صبر کنند تا باران دیرهنگام بی‌اندازه ریخته شود، زیرا می‌پنداشتند آن‌گاه خواهند توانست عقب‌ماندگی‌شان را جبران کنند. چنین نیست؛ تنها کسانی که در فهم کلام نبوی خدا رشد می‌کنند، نور بیشتری دریافت می‌کنند.

در پایان این مقاله، نکته‌ای که می‌خواهم مطرح کنم مربوط به هدفِ دورانِ آزمایشی است که اکنون در آن قرار داریم. اگر بناست در «نوری که از تختِ خدا برمی‌خیزد» گام برداریم، در زمانی که جفاهای گذشته تکرار می‌شود، لازم است پیش از فرا رسیدن بحران بر کلامِ نبوی مسلط شویم.

در باب نخست، دانیال و آن سه مرد شایسته پیش از آن‌که برای آزمون نزد نبوکدنصر بروند، آموزش خود را به کمال رسانده بودند. به مدت چهل روز، مسیح کلام نبوت را بر فهم شاگردان گشود، پیشاپیشِ آن ده روزی که شاگردان در آن وحدت خود را کامل کردند. سپس عید پنتیکاست فرا رسید، که نماد قانون یکشنبه است.

در باب سوم دانیال، شدرک، میشک و عبدنغو به نبوکدنصر اعلام کردند که به زمان اضافی نیازی ندارند، زیرا از پیش مصمم بودند که در زمان آزمونِ قانون یکشنبه چه کنند. وفاداری آنان هنگامی که با مسیح در میان کورهٔ آتش قدم می‌زدند بزرگ جلوه‌گر شد، و پیامی که پیش از امتحان بر آن استوار شده بودند، به‌وسیلهٔ تمامی مقامات و بزرگانِ مهمان که شاهد معجزه در کوره بودند، به سراسر جهانِ شناخته‌شدهٔ آن زمان منتقل شد.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.