تاریخ پنهان آیهٔ چهل — شمارهٔ سی

در کتاب حزقیال، «محاصره» اورشلیم آن «علامت»ی است که آزمونی به‌وسیلهٔ آن سرنوشت ابدی ما تعیین خواهد شد، زیرا تشکیلِ تصویرِ وحش را مشخص می‌سازد.

مسیحیانی که با ظهور «نشانۀ» سستیوس از اورشلیم گریختند، از آن رو چنین کردند که پیشاپیش هشدار یافته بودند و هنگامی که آن «نشانه» پدیدار شد، آن را تشخیص دادند. تشخیص شکل‌گیری تمثال وحش، به معنای تشخیص «رویدادها»، «تدارکات» و «تحرکاتی» است که به قانون روز یکشنبه منتهی می‌شوند. عناصر نبویِ تشکیل‌دهندۀ این «نشانه» باید پیش از ظهور آن درک شوند. هنگامی که سستیوس محاصره را آغاز کرد، دیگر برای پی بردن به اینکه آن نشانه چیست، دیر شده بود.

«تدارکات»، «حرکت‌ها» و «رویدادها» باید پیش از آزمون شناخته شوند.

ما «باید بدانیم» «وقایع عظیم و باشکوه را، در حالی که بر آستانۀ تحقق آنها ایستاده‌ایم.» آستانه، نیاز ما را به درک این وقایع پیش از تحققشان آشکار می‌سازد.

شکل‌گیری تصویرِ وحش نخست در ایالات متحده تحقق می‌یابد، و پس از آن در جهان.

فرمان میلان در سال ۳۱۳ میلادی نشان‌دهندۀ آغاز شکل‌گیری است و همچنین درِ بسته را برای ادونتیست‌های روز هفتم مشخص می‌کند. کنستانتینِ غرب و لیکینیوسِ شرق، ازدواجی پیمانی را به این فرمان پیوند دادند؛ بدین‌گونه که کنستانتین خواهر ناتنی خود، کنستانتیا، را در چهارمین ازدواج پیمانی به همسری لیکینیوس درآورد؛ ازدواجی که در خط سیر نبویِ شش ازدواج پیمانی در تاریخ نبویِ باب یازدهم دانیال بازنمایی شده است. دو مورد نخست با جنگ‌های میان شمال و جنوب مرتبط بودند؛ دو مورد بعدی جنگ‌های داخلی میان شرق و غرب بودند و دو مورد آخر، ازدواج‌های نمادینِ قدرت کلیسای پاپی و قدرت دولت هستند.

آنتیوخوس دوم تئوس حدود سال ۲۵۲ پیش از میلاد، همسر خود، لائودیکهٔ یکم، را کنار گذاشت تا با برنیکه، شاهدخت بطلمیوسی (دختر بطلمیوس دوم)، ازدواج کند. ازدواج‌های پیمانیِ امپراتوری سلوکی میان پادشاه شمال و پادشاه جنوب صورت گرفت، حال آنکه ازدواج پیمانیِ سال ۳۱۳ میان امپراتور شرق و امپراتور غرب بود.

ازدواج پیمانیِ آنتیوخوس دوم تئوس در سال ۲۵۲ پیش از میلاد، نمایانگر آغاز امپراتوری سلوکی بود؛ امپراتوری‌ای که در سیر رویدادهای تاریخیِ بازنمایی‌شده در آیات دهم تا شانزدهم باب یازدهم دانیال، به‌عنوان یک امپراتوری به پایان خود رسید. در دورهٔ پایانی تاریخ امپراتوری سلوکی، ازدواج پیمانیِ دیگری نیز به‌دست آنتیوخوس سوم کبیر صورت گرفت؛ او در سال ۱۹۳ پیش از میلاد، دختر خود، کلئوپاترا یکم سیرا (نخستین کلئوپاترا در تاریخ نبوتی)، را به همسری بطلمیوس پنجم داد. در آن زمان، بطلمیوس پنجم حدود ۱۶ سال و کلئوپاترا یکم سیرا حدود ۱۰ سال سن داشتند. ازدواج آنان توافقی دیپلماتیک پس از جنگ پنجم سوریه بود. ازدواج پیمانیِ آلفا میان پادشاه شمال و پادشاه جنوب در باب یازدهم دانیال، نشانگر پایان جنگ دوم سوریه بود.

آخرین کلئوپاترا در تاریخِ پیشگویی‌شده، هم با ژولیوس سزار و هم پس از او با مارک آنتونی در ارتباط بود. پس از ترور ژولیوس سزار در سال ۴۴ پیش از میلاد، حکومت سه‌نفرهٔ دوم در سال ۴۳ پیش از میلاد تشکیل شد. این حکومت از سه تن تشکیل می‌شد و پس از آنکه اوکتاویان یکی از آنان، مارکوس لپیدوس، را از این اتحاد سه‌جانبه بیرون راند، کشمکش بر سر قدرت میان مارک آنتونی در شرق و اوکتاویان در غرب درگرفت. در سال ۴۰ پیش از میلاد، در بروندیسیوم، پیمانی میان این دو رقیب شرقی و غربی بسته شد. این پیمان، ازدواج اوکتاویا، خواهر اوکتاویان، با مارک آنتونی را نیز در بر می‌گرفت. نه این پیمان و نه ازدواجِ همراه با آن دوام نیاورد و مارک آنتونی پس از برقراری رابطه با کلئوپاترا، در سال ۳۲ پیش از میلاد اوکتاویا را طلاق داد. در نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد، امپراتوری‌های شرق و غرب در قالب قدرتی واحد یکپارچه شدند و اوکتاویان پس از آن به آگوستوس سزار بدل شد؛ نماد اوج شکوه و قدرت روم.

از منظر نبوت، نخستین ازدواج پیمانی در باب یازدهم کتاب دانیال، میان پادشاهان شمال و جنوب و با هدف پایان دادن به خصومت میان این دو طرفِ درگیر صورت گرفت؛ دو طرفی که برای احیای امپراتوری اسکندر کبیر در کشمکش بودند. آن نخستین ازدواج پیمانی میان سلوکیان و بطلمیوسیانِ مصر، ازدواج پیمانیِ آلفای پادشاهی‌های سلوکی و بطلمیوسی بود که پیش‌نمونۀ ازدواج پیمانیِ امگا میان همان دو قدرت به‌شمار می‌رفت. در ازدواج پیمانیِ آخر، یا امگا، نخستین کلئوپاترای تاریخ مصر، یا کلئوپاترای آلفا، به حلقۀ پیوند نبوی با آخرین کلئوپاترا، یا کلئوپاترای امگا، بدل شد؛ همان کلئوپاترایی که رابطه‌اش با مارک آنتونی، نقطۀ ارجاع برای طلاق اوکتاویا و مارک آنتونی شد. این طلاق، ازسرگیری خصومت‌ها میان مارک آنتونی در شرق و اوکتاویان در غرب را رقم زد؛ خصومت‌هایی که در نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد پایان یافت.

ازدواج پیمانیِ بروندیسیوم در سال ۴۰ پیش از میلاد، ازدواج پیمانیِ آلفای کشمکش میان شرق و غرب بود، همان‌گونه که ازدواج پیمانیِ لائودیکه و آنتیوخوس دوم تئوس، آلفای کشمکش میان شمال و جنوب بود. ازدواج پیمانیِ سال ۳۱۳، امگای ازدواج پیمانیِ آلفای مارک آنتونی و اکتاویا بود، همان‌گونه که ازدواج پیمانیِ بطلمیوس پنجم و کلئوپاترای یکم سیرا، ازدواج پیمانیِ امگای پادشاهی‌های شمالی و جنوبی بود. هر سه ازدواج پیمانی‌ای که به ازدواج پیمانیِ امگای سال ۳۱۳ انجامیدند، با یکدیگر هم‌راستا هستند و سه شاهد بر ویژگی‌های نبوتیِ مرتبط با فرمان میلان فراهم می‌آورند. در مجموع، این چهار ازدواج پیمانیِ واقعیِ شرق، غرب، شمال و جنوب با دو ازدواج پیمانیِ نمادینِ دستگاه پاپی هم‌راستا هستند.

در سال ۴۹۶، کلوویس، پادشاه فرانک‌ها، با کلوتیلدا ازدواج کرده بود. کلوتیلدا شاهزادۀ بورگوندی، دختر شاه شیلفریک دومِ بورگوندی بود. پس از آن‌که پدر و مادرش در کشمکش قدرتی درون‌خاندانی به قتل رسیدند، او زیر حمایت عموی خود زندگی کرد تا آن‌که در سال ۴۹۳ به ازدواج کلوویس اول، پادشاه فرانک‌ها، درآمد. او کاتولیک بود؛ یعنی به ایمان نیقیه‌ای/ارتدوکسِ کلیسای روم پایبند بود. این امر او را از بسیاری دیگر از خاندان‌های سلطنتی ژرمنیِ آن زمان، که مسیحیان آریانی بودند، متمایز می‌ساخت. مادرش، کارتنا، کاتولیک بود و کلوتیلدا در همان ایمان پرورش یافت. او بدین سبب در یادها مانده است که با اصرار پیوسته کلوویس را بر آن می‌داشت تا شرک را ترک گوید و تعمید کاتولیکی را بپذیرد؛ و از آن پس، گرویدن او در سال ۴۹۶ یکی از مهم‌ترین رویدادها در تاریخ آغازین فرانسه و آنچه مسیحیتِ به‌اصطلاح غربی خوانده می‌شود، به شمار می‌آید.

کلوویس پادشاه فرانک‌ها، یا به تعبیر امروزی، پادشاه فرانسه بود. او نخستینِ آن دسته از پادشاهان اروپا بود که سرانجام آیین بت‌پرستانهٔ خود را کنار گذاشتند و به مذهب کاتولیک گرویدند. به همین دلیل، کلوویس را «پسر ارشد کلیسای کاتولیک» می‌دانند و فرانسه را «دختر ارشد کلیسای کاتولیک» می‌نامند. در سال ۱۹۸۰، هنگامی که پاپ ژان پل دوم به فرانسه سفر کرد، پرسید: «فرانسه، دختر ارشد کلیسا، آیا به تعمید خود وفاداری؟»

کلویس در سال ۴۹۶ آغازِ شکل‌گیریِ ساختارهای سیاسیِ اروپا را رقم می‌زند تا در حمایت از دستگاه پاپی، هم‌زمان با به قدرت رسیدن آن، «برخیزند». این رویداد آغازِ یک راهپیماییِ نمادینِ عروسی را نشان می‌دهد. همچنین «بازوانِ» این آیه «مقدسِ قلعه» را نیز آلوده خواهند ساخت، که هم برای رومِ بت‌پرست و هم برای رومِ پاپی، همان شهرِ روم است.

در کتاب دانیال دو واژهٔ عبری متفاوت وجود دارد که به «مقدس» ترجمه شده‌اند. واژه‌های عبریِ «miqdash» و «qodesh» هر دو به «مقدس» ترجمه می‌شوند، اما «qodesh» تنها می‌تواند بر موجودیتی مقدس دلالت کند، حال آنکه «miqdash» بسته به سیاق، می‌تواند نمایانگر مقدسی مقدس یا نامقدس باشد.

«مَقْدِسِ قوّت» در آیهٔ سی‌ویک «مِقداش» است و بیانگر مَقْدِسِ قوّتِ روم است، که برای هر دو، یعنی رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی، شهرِ روم بود. از نبردِ آکتیوم، هنگامی که اکتاویان امپراتوری را متحد ساخت، رومِ بت‌پرست به مدت سیصد و شصت سال (یک زمان) شکست‌ناپذیر بود، در تحققِ آیهٔ بیست‌وچهارِ دانیال یازده.

هنگامی که رومِ بت‌پرست از شهر روم فرمان می‌راند، شکست‌ناپذیر بود؛ اما هنگامی که کنستانتین در سال ۳۳۰ پایتخت را به قسطنطنیه منتقل کرد، «زمانِ» مذکور در آیهٔ بیست‌وچهار به سر آمد. هنگامی که آخرینِ سه شاخِ باب هفتم دانیال (گوت‌ها) از شهر بیرون رانده شد، رومِ پاپی در سال ۵۳۸، مطابق نبوت، به‌عنوان پنجمین پادشاهی در نبوت کتاب مقدس بر تخت نشست. گوت‌ها روم را محاصره کرده بودند، اما سرانجام، هنگامی که بلیساریوس، سردار ژوستینیان، کنترل شهر را به دست گرفت، عقب‌نشینی کردند. پس از آن، کلیسای روم به‌مدت هزار و دویست و شصت سال حاکمیت مطلق داشت، تا آنکه ناپلئون در سال ۱۷۹۸ دستور برکناری و تبعید پاپ را داد.

روم، «مَقدِسِ قوّت» «مُلوَّث» گردید («مُلوَّث» به معنای «مجروح یا منحل‌شده»)، به‌واسطۀ «بازوانِ» ناشی از جنگِ مستمر بر ضدّ آن شهر، که در درجۀ نخست به‌وسیلهٔ چهار شیپورِ نخستِ مکاشفۀ باب هشتم نمایانده شده است.

تاریخی که از سال 496 به بعد در پی آمد، شاهد آن بود که شهر روم آلوده شد، آنگاه که از قدرت و جلال امپراتوری روم به قدرت و جلال امپراتوری کاتولیک رومی دگرگون گردید. آن بازوان، دینِ بت‌پرستی را، که در این عبارت با واژهٔ «دائمی» نشان داده شده است، از میان برمی‌داشتند، زیرا دینِ کاتولیسیسمِ نیقیه‌ای را پذیرفته بودند.

در نبرد وویه، کلوویس ویزیگوت‌های آریانی را که تحت فرمان آلاریک دوم بودند شکست داد و آکیتن را تصرف کرد. در پی این پیروزی، در سال ۵۰۸، آناستاسیوس یکم، امپراتور روم شرقی در قسطنطنیه، کلوویس را به‌سبب پیروزی‌اش بر ویزیگوت‌ها گرامی داشت. گرگوریِ تور می‌گوید که آناستاسیوس اسناد رسمیِ اعطای مقام کنسولی را برای کلوویس فرستاد. کلوویس در شهر تور، در کلیسای سن‌مارتن، تن‌پوش و ردایی ارغوانی پوشید، دیهیمی بر سر نهاد، سواره بیرون آمد و در میان جمعیت طلا و نقره پاشید. گرگوری می‌گوید که از آن روز، او را کنسول خواندند و امپراتور روم او را به‌عنوان پادشاه مسیحیِ مشروعی در غرب به رسمیت شناخت. او به‌سبب درهم‌شکستن قدرت ویزیگوت‌های آریانی پاداش گرفت؛ همانانی که قسطنطنیه نیز با آنان مخالف بود. ۵۰۸ سالی است که امپراتورِ شرق، پادشاه کاتولیکِ فرانک‌ها را آشکارا گرامی داشت—کلیسا، پیروزی و مشروعیت رومی، همگی در یک صحنه. ۵۰۸ سالی است که پادشاهی کاتولیکِ فرانک‌ها، پس از درهم‌شکستن حاکمیت ویزیگوت‌های آریانی، به‌عنوان قدرت کاتولیکِ مسلط در گُل قد برافراشت. کلوویس نخستین پادشاه بزرگِ بربر است که در راه کاتولیسیسم نیقیه‌ای با پادشاهی‌های آریانی می‌جنگد و ازاین‌رو، پیش‌نمونهٔ نقش فرانسه به‌عنوان «دختر ارشد کلیسا» است. کلوویس نمایندهٔ دورهٔ ۴۹۶ تا ۵۰۸ و نماد آلفای پیمانِ نمادینِ ازدواج است. سی سالِ ۵۰۸ تا ۵۳۸ با ژوستینین بازنمایی می‌شود که نماد اُمگای این موکب است.

در سال ۵۳۸، «بازوان» قدرت پاپی را برای ۱۲۶۰ سال بر تخت فرمانروایی زمین نشاندند. در همان زمان بود که با پایان یافتن حرکتِ کاروان عروسی که در سال ۴۹۶ آغاز شده بود، ازدواج نمادینِ مبتنی بر پیمان به زفاف رسید. در سال ۱۷۹۸، ازدواج پیمانی که میان پاپِ روم و کلوویسِ فرانسه شکل گرفته بود، باطل شد؛ زیرا ناپلئونِ فرانسه به ژنرال خود دستور داد پاپ را به اسارت بگیرد و بدین‌سان قدرت پاپی را طلاق داد.

ازدواجِ عهدیِ نمادینِ الفاییِ پاپی، که حرکتِ عروسیِ خود را در سال ۴۹۶ آغاز کرده بود، در قانون یکشنبه در سال ۵۳۸ به کمال رسید، و پس از آن در سال ۱۷۹۸ فسخ گردید؛ درست همان‌گونه که هر ازدواجِ عهدیِ دیگری در دانیال یازده نیز چنین بود. مکاشفه بر رابطهٔ زناشوییِ پاپی میان پادشاهان اروپا و پاپ‌های کاتولیسیزم می‌افزاید، زیرا اژدهای مکاشفهٔ دوازده هم شیطان است و هم پادشاهانِ رومِ بت‌پرست.

در مکاشفه، یوحنا ما را از سه چیز آگاه می‌سازد که پادشاهان (اژدها) به وحشِ دریاییِ کاتولیسیسم بخشیدند.

در سال ۴۹۶، پادشاهان اروپا شروع به واگذاری «قدرت» خود به وحش پاپی کردند؛ قدرتی که در توان نظامی و حمایت اقتصادی آنان نمود می‌یافت. آنان در سال ۳۳۰ پایتخت امپراتوری خود را به قسطنطنیه منتقل کرده بودند و شهر روم را به‌عنوان «کرسی» اقتدار پاپی بر جای گذاشته بودند. پس از آن، این «بازوها» در سال ۵۳۳، به‌موجب فرمان ژوستینیان، کلیسای پاپی را به‌عنوان رأس همۀ کلیساها به رسمیت شناختند. این فرمان استفاده از توان نظامی آنان برای آزار و پیگرد کسانی را که دستگاه پاپی بدعت‌گذار می‌شناخت نیز در بر می‌گرفت و بدین‌ترتیب «اقتدار» مدنی آنان را در دست پاپ‌ها قرار می‌داد.

پیوند زناشوییِ مبتنی بر پیمان آلفا میان دستگاه پاپی و پادشاهان اروپا، با کلوویس در سال ۴۹۶ آغاز شد. تا سال ۵۰۸، بت‌پرستی، که دین قانونیِ قلمرو بود، به نفع آیین کاتولیکِ نیقیه‌ای کنار گذاشته شد. در سال ۵۳۳، ژوستینین دستگاه پاپی را به‌عنوان رأس همهٔ کلیساها به رسمیت شناخت و اقتدار قانونیِ تخت سلطنتِ هر یک از آنان را به قدرت پاپی واگذار کرد.

در سال ۳۳۰، شهر روم به دست کلیسای روم سپرده شد؛ جایی که این کلیسا بر کرسی خود جای گرفت و تا زمان نابودی‌اش در دریاچهٔ آتش، هنگام بازگشت دوم مسیح، بر آن باقی خواهد ماند. در سال ۵۳۸، این کلیسا بار دیگر رسماً بر تخت پاپی نشانده شد؛ بدین‌سان، فاصلهٔ تاریخی سال‌های ۳۳۰ تا ۵۳۸ به‌عنوان دوره‌ای نبوی مشخص می‌شود که با کرسی آلفا آغاز می‌شود و با کرسی اُمگا پایان می‌یابد. این دوره نمایانگر پایان چهارمین پادشاهی در نبوت کتاب مقدس (پرغامس) است؛ پایانی به‌صورت زوالی تدریجی که در سال ۳۳۰ آغاز شد و در سال ۵۳۸ با ظهور طیاتیرا به پایان رسید. روم غربی و روم شرقی هر دو پس از سال ۵۳۸ نیز به روند آهستهٔ فروپاشی خود ادامه دادند، اما این دوره با واگذاری کرسی، که نمایانگر شهر روم بود، به دستگاه پاپی در سال ۳۳۰ آغاز شد و تا سال ۵۳۸ ادامه یافت؛ زمانی که آن کرسی دیگر صرفاً تخت فرمانروایی بر شهر نبود، بلکه تخت فرمانروایی بر پادشاهی‌ای بود که آن شهر نمایانگرش بود.

۳۳۰ تا ۵۳۸ دوره‌ای نبوی و مشخص است که نشانه‌های راهِ «هشت‌گانه» توانمندسازی پاپیّت را تعریف می‌کند. آن هشت گام در شفای زخمِ مهلکِ پاپیّت در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، تکرار می‌شوند.

نخستینِ آن هشت گام، واگذاری شهر روم به قدرت پاپی بود، و گام هشتم، واگذاری آن شهر به‌عنوان تختِ پادشاهیِ پنجمِ نبوتِ کتاب‌مقدس بود. این، سال ۵۳۸ را به‌عنوان مسند معرفی می‌کند، و نیز به‌عنوان «گام هشتم، که از هفت گام پیشین است». گام نخست، واگذاریِ مسند بود و گام هشتم نیز واگذاریِ مسند بود؛ ازاین‌رو، گام نخست در ۳۳۰ آلفا است و ۵۳۸ امگا. دو مسند، برچیده شدن سه شاخ، برداشته شدنِ قربانیِ دائمی، ایمان آوردنِ کلوویس و فرمانِ یوستی‌نیان، در مجموع هشت گام را تشکیل می‌دهند که روندِ عروسی، و در نهایت خودِ عروسی را مشخص می‌سازند.

در سال ۱۷۹۸، فرانسه، آن قدرتی که نمایندهٔ ده پادشاه اروپایی بود و در سال ۵۳۸ پاپیّت را بر تخت نشانده بود، همان پاپیّت را از همان تخت فروکشید. ازدواجِ عهدِ آلفا که در تاریخِ ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ به تصویر کشیده شده است، نمونهٔ ازدواجِ عهدِ اُمگای قدرتِ پاپی با ده پادشاهِ مکاشفهٔ هفده است. راهپیماییِ ازدواج از ۴۹۶ تا ۵۳۸، هشت گام را به نمونه می‌آورد که با هشت رئیس‌جمهورِ آخرِ ایالات متحده منطبق است. کلوویس و فرانسه نمادهای ده پادشاه اروپایی‌اند. آنان نمایندهٔ ایالات متحده هستند که در قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع، پادشاهِ برترِ ده پادشاهِ مکاشفهٔ هفده خواهد شد.

پنج ازدواجِ عهدیِ پیشینِ دانیال یازده، با ششمین و آخرین ازدواجِ عهدیِ ایام آخر همسو هستند. ازدواج‌های عهدیِ آلفا و امگای شمال و جنوب، عروسِ برخاسته از جنوب را به‌عنوان آلفا معرفی می‌کنند و امگا عروسی از شمال است. در ازدواج‌های عهدیِ رومِ بت‌پرست، عروسِ آلفا از شرق به غرب داده شد، و امگای سال 313 عروسی از غرب بود. آن چهار ازدواج، از لحاظ نبوی، به‌وسیلهٔ کلئوپاترای اول و کلئوپاترای آخر به یکدیگر پیوند یافته‌اند. ازدواجِ عهدیِ نمادینِ رومِ پاپی، داماد را به‌عنوان پادشاهِ برترِ یک کنفدراسیونِ نبویِ ده پادشاه که با عروس خود—زنِ ارغوانیِ روم—متحد می‌شوند، به تصویر می‌کشید. طلاق در سال 1798 به‌وسیلهٔ پادشاهِ برترِ آن ده پادشاه اجرا شد.

ازدواجِ پیمانیِ سال ۳۱۳ نمایانگر واپسین ازدواجِ پیمانیِ قدرت پاپی با ایالات متحده است—برجسته‌ترین پادشاه از میان ده پادشاهِ باب هفدهمِ مکاشفه، قدرتی دوشاخ که قدرتِ دوشاخِ فرانسه پیش‌نمونۀ آن است. تاریخی که با کلوویس در سال ۴۹۶ آغاز شد و سرانجام به فرمان ژوستینیان در سال ۵۳۳ و بر تخت نشستنِ دستگاه پاپی در سال ۵۳۸ انجامید، نمایانگر تاریخِ دورۀ میان سال ۱۹۸۹ و قانون یکشنبه است.

این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.