پطرس در پانیوم (قیصریهٔ فیلیپی) است؛ این رویداد درست شش یا هشت روز پیش از نوبت میانیِ آن سه باری است که پطرس، یوحنا و یعقوب به‌تنهایی با عیسی همراه شدند. بار نخست، نمایش قدرت او در زنده‌کردن دختر دوازده‌سالهٔ یایروس بود؛ بار دوم، نمایش جلال او در کوه تجلی؛ و بار سوم، جتسیمانی بود، یعنی نمایش رنج او. در پانیوم، در باب یازدهم، پطرس درست پیش از صلیبِ آیهٔ شانزدهم جای گرفته است. سفر به کوه، نوبت میانیِ آن سه سفرِ اختصاصیِ این سه شاگرد بود. در کوه، پدر آسمانی نیز برای دومین بار از سه بار سخن گفت؛ پدر هنگام تعمید، بر کوه و سپس درست پیش از صلیب سخن گفت. پطرس در دو مورد، در نقطهٔ میانیِ سه رویداد مشخص قرار دارد. او همچنین نقطهٔ میانیِ باب‌های یازدهم تا بیست‌ودومِ انجیل متی است.
آشوریان
واقعهٔ کوه پیش از ورود پیروزمندانه رخ داد؛ ورودی که با گشودن بندِ درازگوش برای حمل قربانی به اورشلیم آغاز شد، همان‌گونه که درازگوشِ ابراهیم هیزمِ قربانی را به موریا، جایگاه باستانی هیکل در اورشلیم، حمل کرد. عید کَرِناها در خطّ لاویان باب بیست‌وسوم، نشانگر گشودن بندِ درازگوش است؛ بنابراین، تجربهٔ کوه تبدیل هیئت پیش از ورود پیروزمندانه رخ داد و بدین‌سان پطرس را در سیر تاریخیِ آن سی روزِ لاویان باب بیست‌وسوم قرار می‌دهد که با دورهٔ پنطیکاست هم‌تراز است. در آن سی روز، هیکل (آزمون میانی) پیش روی نامزدهای پیوستن به جمع آن هشتاد کاهن دلیر قرار می‌گیرد. در شهادتِ مربوط به عصیانِ عُزّیای پادشاه در قُدس، آن هشتاد کاهن، دلیر توصیف شده‌اند؛ ازاین‌رو، چنین برمی‌آید که کاهنانی نیز بوده‌اند که در این امر مشارکت نکردند.
و عَزَریا کاهن پس از او به اندرون رفت، و با وی هشتاد نفر از کاهنان خداوند، که مردانی دلیر بودند؛ و ایشان در برابر عُزّیا پادشاه ایستادگی کرده، به او گفتند: «ای عُزّیا، سوزانیدن بخور برای خداوند از آنِ تو نیست، بلکه از آنِ کاهنان، پسران هارون، است که برای سوزانیدن بخور تقدیس شده‌اند. از مقدِس بیرون برو، زیرا تعدّی کرده‌ای؛ و این از جانب یهوه خدا برای تو مایهٔ حرمت نخواهد بود.» ۲ تواریخ ۲۶:۱۷، ۱۸
کاهنانِ دلیر کسانی هستند که هر کجا برّه می‌رود، او را پیروی می‌کنند.
اینان‌اند که با زنان آلوده نشدند، زیرا باکره‌اند. اینان‌اند که هر جا برّه برود، او را پیروی می‌کنند. اینان از میان آدمیان فدیه داده شدند تا نوبرها برای خدا و برای برّه باشند. مکاشفه ۱۴:۴
شیرِ سبط یهودا قوم خویش را به قدس‌الاقداس رهبری می‌کند و آنان را وامی‌دارد تا به درون تابوت عهد بنگرند و کاهن اعظم را در نظر آورند که در آنجا، در واپسین کار خویش برای محو گناه، به خدمت مشغول است. پطرس در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ از مردگان برخیزانده شد و سپس با آزمونِ بنیاد در خصوص نقش روم در تثبیت رؤیای بیرونیِ نبوت روبه‌رو گردید. آنگاه دومین آزمونِ معبد برای پطرس فرا رسید، و در همین‌جاست که رؤیای خط درونی در رؤیای آینه‌ایِ فصل دهم کتاب دانیال بازنمایی می‌شود.
پطرس در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ خداوند خود را انکار کرده بود، و این کار را سه بار انجام داد.
«پطرس سه بار آشکارا خداوند خود را انکار کرده بود، و عیسی نیز سه بار از او اطمینان محبت و وفاداری‌اش را برگرفت، و آن پرسش نافذ را همچون تیری زهرآگین به دل مجروح او فروبرد. عیسی در حضور شاگردانِ گردآمده، عمق توبۀ پطرس را آشکار ساخت و نشان داد که آن شاگردِ زمانی لاف‌زن، تا چه اندازه فروتن شده بود.» اشتیاق اعصار، ۸۱۲.
پطرس نمایانگر دو طبقه از پرستندگان بود.
«برای هر یک از طبقاتی که فریسی و باجگیر نمایندهٔ آنها هستند، در تاریخِ رسول پطرس درسی وجود دارد. پطرس در اوایل شاگردیِ خود، خویشتن را نیرومند می‌پنداشت. او نیز مانند فریسی، در برآوردِ خود از خویش، «مثل سایر مردم» نبود. هنگامی که مسیح در شامِ پیش از تسلیم شدنِ خویش، شاگردانش را پیشاپیش آگاه ساخت که «امشب همهٔ شما به سبب من خواهید لغزید»، پطرس با اطمینان اظهار کرد: «اگرچه همه لغزش بخورند، من نخواهم خورد.» مرقس ۱۴:۲۷، ۲۹. پطرس از خطرِ خود آگاه نبود. اعتماد به نفس او را به گمراهی کشانید. او می‌پنداشت که قادر است در برابر وسوسه پایدار بماند؛ اما تنها چند ساعت بعد آزمون فرا رسید، و او با نفرین و سوگند، خداوندِ خود را انکار کرد.» امثال مسیح، ۱۵۲.
آن باجگیر، در حالی که عادل شمرده شده بود، به خانهٔ خود رفت.
«فریسی و باجگیر نمایندۀ دو طبقۀ بزرگ‌اند که کسانی که برای عبادت خدا می‌آیند، به آنها تقسیم می‌شوند. نخستین دو نمایندۀ ایشان در نخستین دو فرزندی یافت می‌شوند که در جهان زاده شدند.» Christ’s Object Lessons, 152.
هابیل و باجگیر، نمادی از عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان هستند.
«و آن باجگیر، از دور ایستاده، حتی نمی‌خواست چشمان خود را به سوی آسمان بلند کند، بلکه بر سینهٔ خود می‌زد و می‌گفت: خدایا، بر منِ گناهکار رحم فرما. به شما می‌گویم، این مرد بیش از آن دیگری، عادل‌شمرده، به خانهٔ خود بازگشت؛ زیرا هر که خود را برمی‌افرازد، پست خواهد شد؛ و آن که خود را فروتن می‌سازد، سرافراز خواهد گردید.» لوقا 18:13، 14
پیام سال ۱۸۸۸ با فرود آمدنِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده همراه بود.
«خداوند در رحمت عظیم خویش، از طریق مشایخ واگنر و جونز، پیامی بس گران‌بها برای قوم خود فرستاد. این پیام می‌بایست نجات‌دهندۀ برافراشته را، یعنی قربانی برای گناهان تمام جهان، به‌گونه‌ای برجسته‌تر در برابر جهان قرار دهد. این پیام، عادل‌شمردگی از راه ایمان به ضامن را عرضه می‌داشت؛ مردم را دعوت می‌کرد تا پارسایی مسیح را بپذیرند، همان پارسایی‌ای که در اطاعت از همۀ احکام خدا آشکار می‌شود. بسیاری عیسی را از نظر دور کرده بودند. آنان نیاز داشتند که چشمانشان به سوی شخص الهی او، شایستگی‌های او، و محبت تغییرناپذیر او نسبت به خاندان بشری معطوف گردد. تمامی قدرت به دستان او سپرده شده است، تا عطایای غنی را به انسان‌ها ارزانی دارد و بخشش بی‌قیمت پارسایی خویش را به عامل انسانی درمانده عطا کند. این همان پیامی است که خدا فرمان داد به جهان داده شود. این، پیام فرشتۀ سوم است که باید با آواز بلند اعلام شود و با افاضۀ روح او به مقیاسی عظیم همراه باشد.» Testimonies to Ministers, 91.
پیام لائودیکیه
«پیامی که به‌وسیلهٔ اِی. تی. جونز و ای. جی. واگنر به ما داده شد، پیام خدا به کلیسای لائودیکیه است، و وای بر هر کسی که ادعا می‌کند به حقیقت ایمان دارد، اما با این حال، پرتوهای عطاشده از سوی خدا را به دیگران بازنمی‌تاباند.» The 1888 Materials, 1053.
پیامِ بارانِ آخر
«باران اخیر باید بر قوم خدا فرو ریزد. فرشته‌ای نیرومند باید از آسمان فرود آید، و تمامی زمین از جلال او روشن گردد.» Review and Herald، 21 آوریل 1891.
شهر نیویورک و ۱۱ سپتامبر
«اکنون این سخن از کجا آمده است که من اعلام کرده‌ام نیویورک باید به‌وسیلهٔ یک موج عظیم جزرومدی روبیده شود؟ من هرگز چنین چیزی نگفته‌ام. آنچه گفته‌ام این است که، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی که در آنجا طبقه بر طبقه بالا می‌رفتند می‌نگریستم، گفتم: “چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد آنگاه که خداوند برخیزد تا زمین را به‌شدت بلرزاند! آنگاه کلمات مکاشفه ۱۸:۱–۳ به انجام خواهد رسید.” تمامی باب هجدهم مکاشفه هشداری است از آنچه بر زمین خواهد آمد. اما من به‌طور خاص نوری دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد ندارم، جز این‌که می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آنجا به‌وسیلهٔ گرداندن و واژگون‌ساختنِ قدرت خدا فرو افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده است، می‌دانم که هلاکت در جهان است. یک کلمه از جانب خداوند، یک لمس از قدرت عظیم او، و این سازه‌های سترگ فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آنها را نمی‌توانیم تصور کنیم.» Review and Herald, July 5, 1906.
پطرسِ باجگیر نمایانگر نفسی است که به‌واسطۀ ایمان عادل شمرده می‌شود، و عادل‌شمردگی به‌واسطۀ ایمان، پیام فرشتۀ سوم است؛ این همان پیام لاودکیه است که در ۱۱ سپتامبر رسید، هنگامی که ساختمان‌های عظیم نیویورک فرو ریختند و مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق یافت. آنگاه باران آخر نم‌نم باریدن گرفت و مُهر شدنِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر آغاز شد. در پایانِ زمانِ مُهر شدنِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر، فرشتۀ باب هجدهم مکاشفه در مقام میکائیل، رئیس فرشتگان، فرود آمد و پطرس را به‌وسیلۀ سه آزمون از مردگان برخیزاند. نخستین آزمون در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ آغاز شد و نمایانگر این حقیقت بنیادین بود که روم همان قدرتِ مذکور در آیۀ چهاردهم از باب یازدهم دانیال است که رؤیا را تثبیت می‌کند. آن رؤیا، رؤیای «خازون» است که نمایانگر خط بیرونی نبوت است، که به گفتۀ سلیمان، حیات یا مرگ است.
جایی که رؤیای [chazon] نباشد، قوم هلاک می‌شود؛ اما خوشا به حال آنکه شریعت را نگاه می‌دارد. امثال 29:18.
دومین آزمون پطرس، آزمون معبد است که مستلزم ورود به قدس‌الاقداس از طریق ایمان است، چنان‌که خواهر وایت در نخستین رؤیاهای خود نشان داد. او در آنجا دید که فرمان سبتِ روز هفتم بیش از نُه فرمان دیگر می‌درخشید. آن آموزه در آغاز داوری، نمایانگر آموزهٔ تجسّد است که در ایام آخر، هنگام پایان داوری، بیش از دیگر آموزه‌های نبوی می‌درخشد. تجسّدِ مسیحِ الهی، که جسمِ سقوط‌کرده و گناه‌آلود را بر خود گرفت، هرچند خود هیچ گناهی نشناخت، در قالب تصویرهای گوناگون بازنمایی شده است. مهم‌ترینِ این تصویرها، آموزهٔ «هفت زمان» است. آموزهٔ هفت زمان، آلفای کشفیات نبویِ میلر بود، و در سال ۱۸۵۶ نیز همین آموزه بود که نمایانگر آموزهٔ اُمگای تاریخ جنبش میلری شد؛ تاریخی که در آن، ادونتیسمِ فیلادلفیه‌ایِ میلری طی هفت سال سر به عصیان برداشت و در سال ۱۸۶۳ به کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودکیه‌ای تبدیل شد.
دو چوبِ حزقیال سی‌وهفت نمایانگرِ دو داوریِ ۲٬۵۲۰ ساله بر ضدِ پادشاهی‌های شمالی و جنوبی هستند. پادشاهیِ شمالی نمایانگرِ جسمِ انسانی است و پادشاهیِ جنوبی نمایانگرِ ذهنی است که برای متحد شدن با ذهنِ مسیح طراحی شده بود؛ بدین‌سان، الوهیت با انسانیت متحد می‌گردید. این، آموزۀ تجسّد در بازنمایی‌ای ساده‌شده است. «هفت زمان» آلفا و امگای تاریخِ میلریتی بود، و چون نمایانگرِ تجسّد است، همچنین امگای تاریخِ ادونتیست‌های روز هفتم نیز هست، در ارتباط با آموزۀ آلفای سَبَت در سال ۱۸۴۴. یکی نشانهٔ سَبَتِ روز هفتم است و دیگری نشانهٔ سَبَتِ سالِ هفتم.
نام پطرس در پانیوم تغییر می‌یابد؛ و این دومین گام برای بازنماییِ عهد نخست با قومی برگزیده توسط ابراهیم بود، و پطرس در دومین گامِ خود نمایندهٔ عهد آخر با قومی برگزیده می‌شود. این، دومین گام در امتدادِ فصل‌های یازده تا بیست‌ودو است، و دومین از سه باری است که پطرس، یعقوب و یوحنا همراه با عیسی، دور از دیگر شاگردان، رفتند؛ و نیز دومین از سه باری است که پدر آسمانی سخن گفت. خطِ نرون در نقطهٔ میانیِ میانِ نبردهای رافیا و پانیوم پایان می‌یابد، زیرا با آن دو دورهٔ دیگرِ ۲۵۰ ساله که در 457 BC و 1776 آغاز شدند، هم‌راستا است. 457 BC در 207 BC پایان یافت و 1776 در 2026 پایان می‌یابد. پطرس در 207 BC، 2026، 313، و آزمونِ هیکل قرار دارد؛ آزمونی که پیش از سومین و آزمونِ محکِ گشوده‌شدنِ الاغ واقع می‌شود، که به‌صورتِ عیدِ شیپورها بازنمایی شده است.
امتحان پطرس آن است که مسیح را تا قدس‌الاقداس پیروی کند، و کار او این است که پیامِ گلوله‌های آتشینِ نشویل را تصحیح کرده، سپس پیامِ تصحیح‌شده را اعلام نماید. پیام پطرس دربارهٔ گلوله‌های آتشینِ نشویل، همان پیام پنطیکاست است که نخست در بالاخانه ارائه شد و پس از آن در هیکل. او پیام خود را با شناساییِ گلوله‌های آتشینِ نشویل و تحققِ نبردِ رافیا، در پیوند با نبردِ پانیوم ارائه می‌کند؛ نبردی که در قانونِ یکشنبهٔ آیهٔ شانزدهم به نبردِ آکتیوم بدل می‌شود. قانونِ یکشنبهٔ آیهٔ شانزدهم همچنین همان قانونِ یکشنبهٔ آیهٔ چهل‌ویک و آیهٔ بیست‌ودو است. این سه آیه همچنین با آیهٔ سی‌ویک منطبق‌اند، جایی که پاپیت در سال ۵۳۸ زمام امور را به دست گرفت و در سومین شورای اورلئان قانونی برای یکشنبه گذراند. آیاتی که به آیهٔ سی‌ویک منتهی می‌شوند، نشانه‌های راهی را مشخص می‌کنند که به قانونِ یکشنبهٔ سال ۵۳۸ انجامید و نمونه‌وار تاریخِ پیش از قانونِ یکشنبه‌ای را که به‌زودی خواهد آمد، نشان می‌دهند.
زیرا کشتی‌های کِتّیم بر ضد او خواهند آمد؛ ازاین‌رو اندوهگین خواهد شد، و بازخواهد گشت، و بر عهدِ مقدّس خشم خواهد گرفت؛ و چنین خواهد کرد؛ بلکه باز خواهد گشت و با آنان که عهدِ مقدّس را ترک می‌کنند، همدست خواهد شد. و لشکرها از جانب او برپا خواهند شد، و ایشان مقدّسِ قلعه را نجس خواهند ساخت، و قربانیِ دائمی را برخواهند داشت، و مکروهِ ویرانگر را برپا خواهند کرد. دانیال ۱۱:۳۰، ۳۱
«کشتی‌های کِتّیم» نمایانگر واندال‌ها بودند، که همچنین به‌صورت شیپور دوم در مکاشفه باب هشت نیز نمایش داده شده‌اند. زوال تدریجی روم در سال ۳۳۰ آغاز شد، هنگامی که قسطنطین پادشاهی را به شرق و غرب تقسیم کرد. سپس آن را میان سه پسر خود تقسیم نمود. امپراتوری روم که از زمان نبرد آکتیوم شکست‌ناپذیر بوده بود، آنگاه به دو بخش، سپس به سه بخش تقسیم شد، و پس از آن چهار شیپور نخستِ مکاشفه هشت هجوم دشمنانی را نمایان ساختند که در سال ۴۷۶ روم غربی را به پایان رساندند. روم شرقی در قسطنطنیه تا پایان شیپور پنجم و آغاز شیپور ششم، که همچنین وای اول و وای دوم نیز هستند، ادامه یافت. نبوت زمانیِ یکصد و پنجاه سالِ وای اول در همان تاریخی پایان یافت که نبوت زمانیِ وای دوم آغاز شد.
بابل در یک شب سقوط کرد. شاید استدلال کنید که کوروش نخست می‌بایست مسیر رودخانه را منحرف می‌کرد و این کار مدتی به طول انجامید، اما سقوط بابل در یک شب رخ داد، حال آنکه سقوط روم ۱٬۱۲۳ سال به درازا کشید. این سال‌ها دربرگیرندهٔ نقاط عطفِ مشخصِ نبوی بودند که زوال تدریجیِ رومِ امپراتوری را توصیف می‌کنند؛ و رومِ امپراتوریِ بت‌پرست، در کارِ نشاندن دستگاه پاپی بر تخت به‌عنوان پنجمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس در سال ۵۳۸، پیش‌نمونِ ایالات متحده است. دستگاه پاپی هم‌زمان با قانون روز یکشنبهٔ مذکور در آیهٔ شانزدهمِ باب یازدهمِ دانیال بر تخت نشانده می‌شود. نقاط عطفی که پیش‌نمونِ کار ایالات متحده‌اند، در نقاط عطفِ زوال تدریجیِ رومِ بت‌پرست بازنمایی شده‌اند.
کشتی‌های کِتّیم نمایانگر فاجعه‌ای مالی برای روم بودند، زیرا نیروی دریایی واندال‌ها بر مسیرهای کشتیرانی دریای مدیترانه ویرانی آورد. در ایام آخر، اسلام به‌مثابه فاجعه‌ای مالی برای پادشاهان زمین ترسیم شده است. واندال‌ها و کشتی‌های آنان قدرتِ شیپورِ دوم بودند و سه وای، قدرت‌های شیپوریِ اسلامی‌اند. نخستین آن عربستان بود، دومین ترکیه، و سومین جهانی است.
کشتی‌ها نماد قدرت اقتصادی‌اند، و در کتب مقدس، کشتی‌های ترشیش برجسته‌ترین نمادهای قدرت اقتصادی هستند. آن کشتی‌ها به‌وسیلهٔ باد شرقیِ خشمگین در میان دریاها غرق می‌شوند، و در کتب مقدس، اسلام همان بنی‌المشرق است. هنگامی که از اسلام در توالیِ نبویِ رویدادها یاد می‌شود، بحران اقتصادی پدید می‌آورد. اسلام در ارتباط با بلعام به‌صورت الاغی بازنموده شده است، که همان واژهٔ عبری است که در نخستین معرفیِ اسماعیل در کتب مقدس به «مرد وحشی» ترجمه شده است. اسماعیل در سطح نبوی پدر اسلام است، بی‌آنکه ابراهیم به‌عنوان پدر اسماعیل انکار شود، بلکه دوازده قبیلهٔ اسماعیل در کتب مقدس به‌عنوان بنی‌المشرق شناخته می‌شوند.
در ایام آخر، بلعام، نماد ایالات متحده در مقام نبی کاذب، سه بار الاغ خود را می‌زند که نمایانگر سه ضربۀ اسلام است. ۱۱ سپتامبر نخستینِ این ضربه‌ها بود و نشانگر فرا رسیدن فرشتۀ مُهرزن بود که در میان وزش بادهای تند شرقیِ نزاع، از مشرق برمی‌آید. دومین ضربۀ اسلام دوگانه است، زیرا گام دوم نشانگر دو برابر شدن است. در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، اسلام به‌طور غیرمنتظره به اسرائیلِ جسمانی ضربه زد، و هنگامی که اسلام به‌طور غیرمنتظره به نشویلِ تنسی ضربه بزند، اسرائیلِ روحانی نیز ضربه خورده خواهد بود. در داستان بلعام، دومین نشانۀ راه در میان دو تاکستان پدیدار شد، و دو تاکستانِ خداوندِ لشکرها عبارت بودند از اسرائیلِ جسمانیِ باستان و ایالات متحده، یعنی اسرائیلِ روحانیِ امروزی. سومین نشانۀ راهِ بلعام هنگامی بود که الاغ به سخن آمد؛ و نمادِ سخن گفتن که نشانگر پایان زمان مُهر شدنِ آن صد و چهل و چهار هزار تن است ــ زمانی که از ۱۱ سپتامبر آغاز شد ــ قانون یکشنبه است، هنگامی که ایالات متحده همچون اژدها سخن می‌گوید. زمین‌لرزۀ عظیمِ باب یازدهمِ مکاشفه همان قانون یکشنبه است که در آن وای سوم به‌زودی فرا می‌رسد و در آن ایالات متحده، الاغ و زکریا سخن می‌گویند.
پدر یحیای تعمیددهنده از گروه هشتمِ بیست‌وچهار گروه کاهنانی بود که داوود برای خدمت در معبد سازمان داده بود. زکریای کاهن به سبب ناباوری، تا هنگام تولد پسرش یحیی قدرت سخن گفتن را از دست داد و نماد عدد هشت (نماد کهانت) است. در زمان قانون یکشنبه، آخرین نسل کاهنان، که یحیای تعمیددهنده نمایندۀ آنان است، به سخن خواهند آمد؛ چنان‌که پدر او، زکریا، نماد این امر است. مسیح یحیی را همان ایلیا معرفی کرد، و پیام آخرالزمانی ایلیا در قالب رابطۀ پدر و فرزند بازنمایی می‌شود، همان‌گونه که میان زکریا و یحیی چنین رابطه‌ای بود. ارمیا پیش‌نمونۀ یحیی بود؛ به او گفته شده بود که اگر بازگردد، دهان خدا خواهد بود.
ارمیا بر نخستین ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ نوحه می‌کرد، و اگر بازمی‌گشت، در هنگام قانون یکشنبه دهانِ خدا می‌شد، آنگاه که پیام نبویِ حبقوق را عرضه می‌داشت؛ پیامی که درنگ کرده بود، اما می‌بایست در پایان «سخن بگوید». ارمیا، و بنابراین یوحنا، و بنابراین پطرس، می‌بایست پیامِ حبقوق را در آن نقطه بیان کند که الاغِ اسلام سخن می‌گوید، و هنگامی که ایالات متحده همچون اژدها سخن می‌گوید.
پطرس در قیصریهٔ فیلیپی، که همان پانیوم است، در دوره‌ای زمانی قرار دارد که پیش از نشانۀ راهِ «کوه» بود؛ نشانه‌ای که قرار بود پس از آن ورود پیروزمندانه رخ دهد، ورودی که به صلیب، یا قانون یکشنبه، انجامید. این دورۀ زمانی با نبرد پانیوم بازنمایی می‌شود که با پیروزی پاپ و قدرت نیابتی او، ایالات متحده، پایان می‌یابد. پانیوم سومین جنگ از سه جنگ نیابتی است که نخستینِ آنها در سال ۱۹۸۹ در کنار دیوار برلین پایان یافت، و آخرین یا سومین جنگ نیابتی با فروریختن «دیوار» جدایی کلیسا و دولت پایان می‌یابد. سال ۱۹۸۹ نشانگر اوج جنگی نیابتی به نام «جنگ سرد» بود که در پایان جنگ جهانی دوم آغاز شده بود، و پانیوم نمایانگر جنگ سردی است که در جنگ جهانی سوم، که نبرد آکتیوم نماد آن است، پایان می‌یابد. در میان نخستین و سومین نشانۀ راهِ این سه جنگ نیابتی، جنگ واقعی در اوکراین قرار دارد که نبرد رافیا در آیات یازده و دوازده نماد آن است.
پانیوم جنگ سردی است که به جنگ جهانی سوم می‌انجامد؛ چنان‌که جنگ سردی که در زمان آخر، در سال ۱۹۸۹، پایان یافت و در پایان جنگ جهانی دوم آغاز شده بود، نمایانگر آن است. در نقاط عطفی که با آیهٔ ده و سال ۱۹۸۹، آیات یازده و دوازده و جنگ اوکراین که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد، و آیات سیزده تا پانزده و جنگ سرد کنونی میان ماگاگرایی و جهان‌گرایی بازنمایی می‌شوند، سه رئیس‌جمهور حضور داشتند که نشانگر اتحادهایی میان دستگاه پاپی و ایالات متحده بودند.
رونالد ریگان با پاپ ژان پل دوم، که از منظر پیشگویی‌های شیطانیِ فاطیما پاپی محافظه‌کار بود، اتحادی پنهانی داشت و با تاریخ نبویِ آیهٔ دهم مرتبط است. ریاست‌جمهوری اوباما با تاریخ نبرد رافیا در آیات یازدهم و دوازدهم مطابقت دارد. در دوران ریاست‌جمهوری او، دو پاپ نمادین وجود داشتند، زیرا دومین نقطهٔ عطف نشانگر دوبرابرشدن است. در سومین نقطهٔ عطف، در آیات سیزدهم تا پانزدهم، پاپ نخستین پاپِ اهل ایالات متحده است. ما در ابتدا فرض می‌کردیم پاپ لئون، همان‌گونه که ژان پل دوم نمونهٔ آن بود، پاپی محافظه‌کار است؛ اما هنگامی که این موضوع در چارچوبِ تطبیق نبویِ سه‌گانه بررسی می‌شود، سومین نقطهٔ عطف ویژگی‌های دو تحقق نخست را داراست؛ بنابراین، لئون هم ژان پل دومِ محافظه‌کار است و هم بندیکت شانزدهم، رئیس پیشین ادارهٔ تفتیش عقاید، که در دوران ریاست‌جمهوری اوباما به نفع فرانسیس، پاپِ ووک، کناره‌گیری کرد.
جنگ نیابتی نخست با یک آیه، جنگ دوم با دو آیه و جنگ سوم با سه آیه بازنمایی می‌شود. جنگ سردی که در سال ۱۹۸۹ پایان یافت، در پایان جنگ جهانی دوم آغاز شد، و جنگ جهانی سوم، که نبرد آکتیوم نماد آن است، در پایان جنگ سردی آغاز می‌شود که نبرد پانیوم نماد آن است. سه جنگ جهانی، همانند سه جنگ نیابتی، تابع اصول مرتبط با کاربرد سه‌گانهٔ نبوت‌اند. پایان جنگ جهانی دوم، آغازگر جنگ سردی بود که با ریگان، هشتمین رئیس‌جمهور در شمارش از روزولت در سال ۱۹۴۵، پایان یافت. ریگان در زمان آخر، در سال ۱۹۸۹، آغازگر سلسله‌ای از هشت رئیس‌جمهور شد که به ترامپ (که از آن هفت تن است) می‌انجامد. جنگ سرد ترامپ در سال ۲۰۱۵ آغاز شد، هنگامی که او نامزدی خود را برای ریاست‌جمهوری اعلام کرد و جهانی‌گرایان را برانگیخت؛ این رویداد تحقق آیهٔ دو از باب یازده دانیال بود. آن جنگ سرد با قانون یکشنبه پایان می‌یابد؛ قانونی که همان نبرد آکتیوم، سومین مانع بر سر راه روم پیش از دستیابی به فرمانروایی مطلق، است.
روزولت آغازگر توالی هشت رئیس‌جمهور تا ریگان بود و ریگان نیز آغازگر توالی هشت رئیس‌جمهور تا ترامپ شد. روزولت نشانگر جنگ جهانی دوم است؛ او در ۱۲ آوریل ۱۹۴۵ درگذشت و پس از او، هنگامی که جنگ در اروپا در ۸ مه و جنگ در اقیانوس آرام در ۲ سپتامبر پایان یافت، ترومن رئیس‌جمهور بود. جنگ در اروپا عمدتاً نبردی زمینی و جنگ در اقیانوس آرام نبردی دریایی بود، درست همان‌گونه که پانیوم نمایانگر نبردی زمینی و آکتیوم نمایانگر نبردی دریایی است. نخستین، واپسین را به تصویر می‌کشد، و توالی هشت رئیس‌جمهور بر گواهی باب یازدهم دانیال، آیات دو و سه، و نیز بر این معما استوار است که هشتمین از آن هفت است. در دو کنگرهٔ قاره‌ای نخست، در آغاز تاریخِ وحشِ برآمده از زمین در باب سیزدهم مکاشفه، هفت دورهٔ ریاست وجود داشت. در آن مقطع تاریخی، جورج واشینگتن به فرماندهی کل قوا منصوب شد. انتصاب واشینگتن، نخستین رئیس‌جمهور رسمی، در دومین کنگرهٔ قاره‌ای، نمادی از واشینگتن در همان آغاز، به‌عنوان هشتمینِ آن هفت رئیس‌جمهور است.
نخستین رئیس‌جمهور، هشتمینِ هفت رئیس‌جمهور نخست بود، و آخرین رئیس‌جمهور، آن هشتمی است که از آن هفت است. زکریای کاهن هنگام تولد یوحنا، هنگامی که الاغ سخن می‌گوید و هنگامی که وحشِ زمین سخن می‌گوید، سخن می‌گوید. اینجاست که رؤیای حبقوق نیز سخن می‌گوید. تولد یوحنا، که نمادِ پرچمِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر در زمان قانون یکشنبه است، آخرین نسلِ زکریای کاهن است. زکریا در دستهٔ هشتم از بیست‌وچهار دستهٔ کاهنان بود. در زمان قانون یکشنبه، زکریا (کاهنان) سخن می‌گویند؛ همان هنگام که اسلام (الاغ) سخن می‌گوید و ایالات متحده همچون اژدها سخن می‌گوید. در آن نقطهٔ عطف، زخم مهلکِ دستگاه پاپی التیام می‌یابد و او آن هشتمی می‌شود که از آن هفت است. ترامپ نیز آن هشتمی است که از آن هفت است، و اوست که تمثالِ وحش را شکل می‌دهد؛ تمثالی که در زمان قانون یکشنبه تکمیل می‌شود. آنگاه جماعتِ کاهنانِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر دهان خدا می‌شوند و پیام را در فریاد بلندِ فرشتهٔ سوم اعلام می‌کنند. آن جماعتِ کاهنان، هشتمین کلیسایی است که از آن هفت است.
روزولت نخستینِ هشت رئیس‌جمهوری است که به زمان آخر در سال ۱۹۸۹ می‌رسند، و او نشانگر گذار از جنگ جهانی دوم به جنگ سرد است که در سال ۱۹۸۹ پایان می‌یابد. رئیس‌جمهور ترومن پس از روزولت به قدرت رسید و هنگامی زمامدار بود که نبردهای زمین و دریا، که جنگ جهانی دوم را تشکیل می‌دادند، پایان یافتند. ترومن در مقام رئیس‌جمهور، زمانی زمام امور را در دست داشت که سازمان ملل متحد در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۵ آغاز به کار کرد. پیوند میان روزولت و ترومن به‌واسطهٔ سال ۱۹۴۵ برقرار می‌شود. هر دو در آن سال رئیس‌جمهور بودند، و در همان سال، جنگ دوگانه‌ای که همان جنگ جهانی دوم بود پایان یافت، سازمان ملل متحد تشکیل شد و جنگ سرد آغاز گردید.
در سال ۱۹۸۹ نیز، همانند سال ۱۹۴۵، دو رئیس‌جمهور بر سر کار بودند: رونالد ریگان و جورج بوش پدر. ریگان به جنگ سرد پایان داد و جورج بوش پدر، هنگام سخنرانی در «چهل‌وپنجمین» مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۱ اکتبر ۱۹۹۰، که در آن از بنا نهادن «نظم نوین جهانی» سخن گفت، اعلام کرد که پیش و بیش از هر چیز یک جهانی‌گراست. او در آن سخنرانی اظهار داشت: «این در دست ماست که این ماشین‌های ظلمانی را پشت سر بگذاریم، در همان قرون تاریک که جای آن‌هاست، و به پیش برویم تا حرکتی تاریخی به‌سوی نظم نوین جهانی و دورانی طولانی از صلح را به سرانجام برسانیم.»
در این سخنرانی، بوش این مفهوم را به همکاریِ پس از جنگ سرد، بحران خلیج فارس (تهاجم عراق به کویت)، تقویت سازمان ملل متحد، و مشارکت نوینی میان ملت‌ها بر پایهٔ حاکمیت قانون پیوند داد. بوشِ پدر چند هفته پیش‌تر، در نطقی به تاریخ ۱۱ سپتامبر ۱۹۹۰ خطاب به نشست مشترک کنگره، عبارت «نظم نوین جهانی» را رواج داد.
توجه کنید به این واقعیت که بوش سخنرانی خود در سازمان ملل را در بستری قرار داد که در آن پایان اخیر جنگ سرد را با تعبیر «قرون تاریک» مشخص کرد. قرون تاریک در زمانِ آخر، در سال 1798، پایان یافت، و بوش در زمانِ آخرِ 1989 قرار داشت. توجه کنید که در نخستین بار که او عبارت «نظم نوین جهانی» را وضع کرد، اسلام ملت‌ها را به خشم می‌آورد، و آن سخنرانی در 9/11 ایراد شد. از روزولت تا کارتر هشت رئیس‌جمهور بود، و از ریگان تا ترامپ نیز هشت رئیس‌جمهور بود. ترامپ آخرین رئیس‌جمهور است و به‌واسطهٔ نخستین رئیس‌جمهور نمونه‌سازی شده بود، که هشتمینِ هفت رئیس‌جمهور نخست بود.
زمان آخر در سال ۱۷۹۸ نشانگر زخم مهلک دستگاه پاپی است، و دستگاه پاپی همان قدرتی بود که در قرون تاریک بر پادشاهان اروپا فرمان می‌راند. در باب هفدهم مکاشفه، این رابطه به‌صورت فاحشه‌ای تصویر شده است که بر وحشی سوار است و بر آن فرمان می‌راند. در سال ۱۷۹۸، حمایت پادشاهان اروپا قطع شد و وحش مرده بود. در سال ۱۷۹۹، پاپ در تبعید درگذشت. سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۷۹۹ نمایانگر زمان آخر به کامل‌ترین معنای آن هستند، درست همان‌گونه که زمان آخر در روزگار مسیح با تولد یحیای تعمیددهنده و سپس، شش ماه بعد، با تولد مسیح مشخص می‌شود. سخنان بوش در سال ۱۹۹۰، او را به‌عنوان دومین نفر از دو رئیس‌جمهوری نشان می‌دهد که زمان آخر را مشخص می‌کنند، و نشانگر حرکت به‌سوی جهانی‌گرایی است که همان قدرت اژدهاست. نمادپردازی بوش نشانگر گامی به‌سوی قانون یکشنبه است؛ زمانی که ایالات متحده با سخن گفتن همچون اژدها، به دوران خود به‌عنوان ششمین پادشاهیِ پیشگویی کتاب مقدس پایان می‌دهد. هنگام برقراری قانون یکشنبه، ایالات متحده به صدای سازمان ملل متحد تبدیل می‌شود. درست در همین بستر، اسلام ملت‌ها را خشمگین می‌کند و ۱۱ سپتامبر مشخص می‌شود. در ۱۱ سپتامبر ۱۹۹۰، هنگامی که بوشِ اول دربارهٔ برنامهٔ جهانی‌گرایانهٔ خود در کنگره سخن گفت، به‌گونه‌ای نمادین زمانی را پیش‌نمایی می‌کرد که اسلام بار دیگر، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ملت‌ها را خشمگین می‌ساخت؛ اما آن زمان رئیس‌جمهور، بوشِ آخر می‌بود.
روزولت، نخستینِ هشت رئیس‌جمهور، پایان جنگ جهانی دوم را در سال ۱۹۴۵ رقم زد و پس از او رئیس‌جمهور بعدی آمد که زمینهٔ پیدایش سازمان ملل متحد را فراهم کرد. ریگان، نخستینِ هشت رئیس‌جمهور، پایان جنگ سرد را در سال ۱۹۸۹ رقم زد و پس از او رئیس‌جمهور بعدی آمد که به پیشبرد سازمان ملل متحد پرداخت. آخرین رئیس‌جمهور از میان هشت رئیس‌جمهور، به جنگ سردی پایان خواهد داد که در سال ۲۰۱۵، هنگامی که قصد خود را برای نامزدی در انتخابات اعلام کرد، آغاز شد و جنگ جهانی سوم را آغاز خواهد کرد. او ششمین پادشاهیِ پیشگویی کتاب مقدس را به سَرِ هفتمین پادشاهیِ پیشگویی کتاب مقدس (سازمان ملل متحد) تبدیل خواهد کرد و سپس، هنگام وضع قانون یکشنبه، موافقت خواهد کرد که آن پادشاهی را به وحش واگذار کند.
همان‌گونه که جنگ جهانی دوم از جنگی زمینی و جنگی دریایی تشکیل شده بود، آخرین رئیس‌جمهور نیز جنگی سرد خواهد داشت که نبرد زمینی پانیوم، که به نبرد دریایی آکتیوم می‌انجامد، نماد آن است. در زمان قانون یکشنبه، جنگ سردی که در سال ۲۰۱۵ با تحریک جهان‌گرایان از سوی ترامپ آغاز شد، به جنگ جهانی سوم تبدیل می‌شود؛ جنگی که نبردهای زمینی و دریایی جنگ جهانی دوم نماد آن است. در پایان جنگ جهانی دوم، گام بعدی، جهان‌گراییِ سازمان ملل متحد بود؛ همان‌گونه که در پایان جنگ سرد در دوران ریگان و بوش نیز چنین بود. نخست، ایالات متحده در زمان قانون یکشنبه به پایان می‌رسد؛ سپس «نظم نوین جهانیِ» بوش، پادشاهی هفتم را پدید می‌آورد که بی‌درنگ موافقت می‌کند اقتدار خود را به پادشاهی هشتم واگذار کند.
بوشِ نخستین و بوشِ آخر به‌واسطهٔ اعلامِ «نظم نوین جهانی» از سوی اولی در برابر کنگره در ۱۱ سپتامبر، و قانون میهن‌دوستیِ ۲۰۰۱ از سوی آخری، به یکدیگر پیوند خورده‌اند. هر دو این نشانه‌ها در چارچوبِ به خشم آوردنِ امت‌ها به‌وسیلهٔ اسلام قرار داده شده‌اند.
این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.