کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه‌ای - شماره پانزده

من بر این باورم که برای آن‌که بیشترین امکانِ درکِ اهمیتِ چهار آیهٔ آغازینِ بابِ نخستِ کتابِ یوئیل فراهم شود، باید پیوندِ نمادِ چهار نسل با پیامِ بارانِ پسین را فهمید. یوئیل سرودِ تاکستان را می‌سراید، اما بندِ آغازینِ او پیوندِ نبویِ عهد با چهار نسل است.

این بخش همان نبوتی است که از طریق زندگیِ موسی تحقق یافت. هنگامی که کتاب یوئیل سرودِ تاکستان را با اشاره به چهار نسلِ ویرانیِ رو به تشدید آغاز می‌کند، کتاب یوئیل را با نسلِ نبویِ چهارم و نهایی همسو می‌سازد. آن نسل، "نسلِ برگزیده"ی پطرس است که از تاریکی به سوی "نورِ شگفت‌انگیز" او فراخوانده شده‌اند. آن‌ها در تقابل با همتای نسلیِ خود قرار دارند که به‌عنوان نسلی از افعیان معرفی شده است. آن نسلِ چهارم و نهایی به‌وسیلهٔ یوحنا نمایانده می‌شود؛ او نمادِ صد و چهل و چهار هزار نفری است که "خوانده و برگزیده و وفادارند".

کسانی که در ۱۱ سپتامبر فراخوانده شدند، در فریاد نیمه‌شب برگزیده می‌شوند و در بحران قانون یکشنبه وفادار می‌مانند؛ همان‌گونه که لاویان در ماجراهای گوسالهٔ طلاییِ هارون و یربعام وفادار بودند. جان‌هایی که در ملاکی باب سوم چون نقره پالوده می‌شوند، لاویانی هستند که در زمان پیام فریاد نیمه‌شب برگزیده می‌شوند، زیرا مهر شدن با و از طریق افاضهٔ روح‌القدس به انجام می‌رسد.

در مقالهٔ پیشین، نکاتی از تاریخِ موسی را برجسته کردیم؛ کسی که خواهر وایت او را آلفای نبوتِ کتاب‌مقدس معرفی می‌کند و به‌صورت نبوی با مسیح، به‌عنوان امگای نبوتِ کتاب‌مقدس، پیوند می‌یابد. موسی سنگِ بنیاد و مسیح سنگِ سرِ بنا است. هر دو نمادِ رهایی از گناه‌اند، چنان‌که رهایی از مصر با موسی نمایان شد. بااین‌حال، همهٔ جلوه‌های قدرتِ خدا که به دستِ موسی رخ داد، زمانی که مسیح پیمان را با بسیاری برای یک هفته تأیید کرد، به‌مراتب پشت سر گذاشته شدند. موسی آلفا و مسیح امگا است، و امگا عدد «۲۲» است و آلفا عدد «۱».

در پرداختن به موسی درمی‌یابیم که نجاتی که سراسر شهادت نبوی او را دربر گرفته، در دل آب جای دارد. نجات او از آب‌های نیل در هنگام تولدش، نمونه و نمادی از نوح در کشتی بود. تعمید در دریای سرخ با نوح و آن هشت نفرِ درون کشتی هم‌خوان است، و این نیز با تعمید یوشع در رود اردن هم‌خوانی دارد؛ تعمیدی که مسیح در همان مکان آن را تکرار کرد. شهادت موسی با نجات در رود نیل آغاز می‌شود و در کرانه‌های رود اردن پایان می‌یابد. تعمید مسیح مسحِ او برای شهادت دادن به مدت سه سال و نیم تا مرگش بود، که آغازش در تعمید او نمایان شد. پس از قیامش تنها چند قطره بود تا آنکه افاضه کامل در روز پنطیکاست صورت گرفت.

وعدهٔ عهد خدا با انسان از نوح آغاز می‌شود و وعدهٔ عهد او با قومی برگزیده از طریق ابراهیم، با موسی تحقق یافت. موسیِ «آلفا» نمونه‌ای از عیسیِ «اُمگا» بود که می‌آمد تا عهد را با «بسیاری» تأیید کند، نه فقط با یک قوم برگزیده. به‌عنوان نمادی از مسیح، تولد موسی با عهدی که به نوح داده شد هم‌خوان است؛ با رنگین‌کمان به‌عنوان نشانه‌ای برای همهٔ مردم. موسی همچنین با عهدی که به قومی برگزیده داده شد هم‌راستا است؛ با ختنه به‌عنوان نشانه‌ای برای قوم برگزیده. کارِ عهدیِ موسی با «بسیاری» بود، نه صرفاً با یک قوم برگزیده. اگر چنین نبود، آنان پیوسته گرفتار آزارِ جماعتِ مختلط نمی‌شدند.

در میانهٔ همهٔ «آب‌های رهایی» گوناگونی که در سراسر زندگی موسی به تصویر کشیده شده‌اند، تعمید در بیت‌عباره بر رود اردن، آغاز تاریخ عهدیِ اسرائیل باستان را در سرزمین موعود به پایان تاریخ آن پیوند می‌دهد، در طول آن هفته‌ای که مسیح عهد را با بسیاری استوار ساخت. تعمید مسیح با تعمید اسرائیل باستان همسو است، و هر دو تاریخ از رستاخیز او سخن می‌گویند، آنگاه که او چند قطره باران دمید، پیش از بارش‌های فراوان در پنتیکاست پنجاه روز بعد. تمام امتداد آلفا و امگا از حیث موسی تا مسیح، در آب‌های رهایی به تصویر کشیده شده است.

در مقالات مربوط به کتاب یوئیل، ما نبوت‌های عهد عتیق را با تاریخ عهد جدید و نیز تاریخ اسرائیل روحانیِ معاصر مقایسه کرده‌ایم. فرقی نمی‌کند که سخن از عهد عتیق باشد یا عهد جدید، یا از تاریخ سه فرشته که از سال ۱۷۹۸ آغاز شد؛ همه آن خطوط «صدای مسیح» محسوب می‌شوند. شهادت مکتوب کتاب مقدس و روح نبوت، صدای مسیح است، و صدای مسیح، صدای اوست که کلام خداست.

«صدای» کلامِ خدا، همان پیامِ خداست که در کلامِ مکتوبِ او بیان شده است. پیامِ او در روزهای آخر، پیامِ بارانِ پسین است؛ پیامی که، به گفتهٔ یوئیل، شاملِ بارانِ پیشین است و پس از آن، بارانِ پیشین و پسین.

یوحنای مکاشفه‌گر نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار نفری است که به راه‌های کهن بازمی‌گردند، زیرا او «صدایی» از پشت سر می‌شنود. آن «صدای» پشت سر، صدای مسیح است که «از روزگار آدم» به این سو به گوش می‌رسد.

این آیه نشان‌دهندهٔ وقفه‌ای در باب اول است، زیرا تا آیهٔ پیشین یوحنا در جزیره‌ای بود که پاتموس نامیده می‌شود، اما در آیهٔ دوازده برمی‌گردد و از آنجا به بعد یوحنا در قدس آسمانی است. وقتی برمی‌گردد، این کار را می‌کند، زیرا در آیهٔ ده صدایی را از پشت سر شنیده بود.

یوحنا نمایندۀ کسانی است که صدای مسیح را پشت سر خود می‌شنوند. او پیام شیپورِ ارمیا را می‌شنود: بازگشت به راه‌های باستانی—راه‌هایی که شریران از پیمودنشان سر باز زدند—و شیپور هشداری را که از گوش سپردن به آن امتناع می‌کنند. یوحنا گوش سپرد و صدایی که پشت سرش بود خود را «آلفا و امگا» معرفی کرد—آن‌که راه نو را با راه کهن نمایان می‌سازد.

در آیهٔ دوازده، یوحنا برمی‌گردد و رؤیایی از مسیح می‌بیند که خواهر وایت آن را همسان با رؤیای مسیح که دانیال دیده بود می‌داند؛ همان رؤیایی که اشعیا، ارمیا، حزقیال و پولس نیز دیده بودند.

رؤیایی که در نظر داریم شامل توصیف صدای مسیح است. وقتی یوحنا برمی‌گردد و صدای مسیح را می‌شنود، آن مانند صدای «آب‌های بسیار» است. زمانی که صدای مسیح از عهد او با انسان‌ها یا با قومی برگزیده سخن می‌گوید، با آب‌های بسیار پیوند دارد. پیام دانیال فصل‌های هفت تا نه در سال ۱۷۹۸ گشوده شد، و سپس در ۱۹۸۹ پیام دانیال فصل‌های ده تا دوازده گشوده شد. ۱۷۹۸ با صدای رود اولای مرتبط است و ۱۹۸۹ صدای رود حدّقل است.

رود اردن حلقهٔ اتصال میان تاریخِ عهدِ آلفا و تاریخِ عهدِ اُمگای اسرائیلِ باستان است. واژهٔ «اردن» به معنای «فرودآینده» است و نمایانگرِ مسیح، «فرودآیندهٔ بزرگ»، است.

رود اردن نمایانگر مسیحِ «فرودآیندهٔ بزرگ» است و اردن پیوند میان تاریخ آلفا و امگای قوم برگزیدهٔ خداست که تاکستانی برای نگهداری به آنان سپرده شد. آب‌های رهایی‌بخشِ موسی نمایانگر صدای مسیح است؛ صدایی که اگر نفسی تنها بازگردد تا «صدای پشت سرش» را بشنود، شنیده می‌شود، و آنگاه آوایی که می‌شنود همان «صدای آب‌های بسیار» است. از طوفان نوح تا ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ میلادی، آب‌های رهایی‌بخش به‌منزلهٔ نشانه‌های راه برای قومِ عهدِ خدا مقرر شده‌اند. آن نشانه‌ها نمایانگر تاریخ درونی قوم نهاییِ عهدِ خدا، یعنی صد و چهل و چهار هزار نفر، هستند. آبی که رود اردن را تغذیه می‌کند از شبنم و برفی سرچشمه می‌گیرد که در کوه‌های حرمون انباشته می‌شود؛ کوه‌هایی که سرچشمه‌های رود اردن را تشکیل می‌دهند.

آن آب‌ها همچنین غار پان را پدید می‌آورند؛ برکه‌ای عمیق که درون غاری واقع در پانیومِ دانیال ۱۱:۱۳-۱۵ و قیصریهٔ فیلیپی در ایام پطرس قرار دارد. سرچشمه‌های رود اردن نیز برکهٔ شیطانیِ غار پان را پدید می‌سازند. آوای آب‌های بسیار نشان می‌دهد که منازعهٔ بزرگ میان مسیح و شیطان در قله‌های بلند کوه‌های حرمون آغاز شد.

نام «حِرمون» به معنای «مقدّس، تبرک‌یافته، وقف‌شده، یا جدا ساخته‌شده» است، و نمادی از آسمان است، سرچشمهٔ همهٔ آب‌ها و آغازِ جدال عظیم، آن‌گونه که با «دروازه‌های جهنم» نمایانده شده است؛ همان عنوانی که عیسی در قیصریهٔ فیلپی به غارِ پان اطلاق کرد. در آن صحنه، نامِ شمعون باریونا به پطرس تغییر یافت. شمعون به معنای «کسی که می‌شنود» است، و باریونا به معنای «پسرِ کبوتر». شمعون نمادی از آن جان بود که پیامِ تعمیدِ عیسی را شنید؛ پیامی که به‌وسیلهٔ روح‌القدس در هیئتِ کبوتری نمایانده شده بود. پطرس، به‌عنوان کسی که پیامِ تعمیدِ مسیح را شنیده بود، تغییر می‌یابد و نمایندهٔ ۱۴۴٬۰۰۰ است. پطرس در پانیوم مُهر شد، و آن همان آیات سیزده تا پانزدهِ دانیال یازده است.

از آب‌های حرمون، رود اردن، نمادی از مسیح، فرودآینده بزرگ، سفر خود را در دریای مرده به پایان می‌رساند. از آسمان، جایی که شبنم حیات از آن سرچشمه می‌گیرد، مسیح تا مرگ صلیب فرود آمد؛ مرگی که دریای مرده نمایانگر آن است. ساحل دریای مرده پست‌ترین نقطه خشکی بر سطح زمین است. رود اردن که سرازیر می‌شود، به پایین‌ترین سطح آب روی زمین می‌رسد، همان‌گونه که مسیح تا مرگ بر صلیب فرود آمد. از آب حیات تا آب مرگ، رود اردن نمایانگر فرود آمدن مسیح از آسمان تا صلیب است.

موضوعات مهم نبوتِ کتاب‌مقدس با آب مرتبط‌اند، و نبوتِ کتاب‌مقدس صدای مسیح است، که صدای آب‌های بسیار است. فاحشهٔ بابل بر آب‌های بسیار نشسته است، و آب‌های فرات خشک می‌شوند تا راه پادشاهانِ مشرق آماده گردد، و تاجران و پادشاهان از دور می‌ایستند و نوحه‌سرایی می‌کنند، زیرا کشتی‌های ترشیش در میان دریاها نابود شده‌اند، و عهدِ موت که مستانِ افرایم، هنگامی که خود را زیر دروغ‌ها پنهان ساختند، پذیرفتند، به‌وسیلهٔ سیلابِ طغیانگرِ قانون یکشنبهٔ پاپی باطل می‌گردد.

وقتی خواهر وایت از «رودهای بزرگ شِنعار» یاد می‌کند، منظورش رودهای دجله و فرات است. این آب‌ها را می‌توان تا باغ عدن پی گرفت، جایی که آن‌ها سومین و چهارمین رودی هستند که از عدن بیرون می‌آیند.

حددقل همان دجله است و البته فرات هم همان فرات بود، هرچند مورخان و الهی‌دانان امروزی موافق نیستند. آنان اصرار دارند که اولای رود بزرگی نبود، بلکه صرفاً آبراهی دست‌ساز در فارس بود، نه در شنعار. همان صاحب‌نظران بشری می‌گویند که تنها دو رود قابل ذکرِ مرتبط با شنعار دجله و فرات بوده‌اند، و پیامبر زن اظهار می‌کند که اولای و حددقل "رودهای بزرگ شنعار" بودند.

سخنانِ نبیّه دربارهٔ پیامِ آب با کارشناسانِ مدرن مخالفت می‌کند، همان‌گونه که کارشناسانِ باستان—که با پیامِ آبِ نوح مخالفت کردند—مخالفت می‌کردند. به ما خبر داده شده است که دو رؤیایی که به‌وسیلهٔ دو رود نمایانده شده‌اند در روندِ تحقق‌اند؛ ازاین‌رو، هرآنچه در آن دو رؤیا—که از سوی «دو رودِ عظیمِ شِنعار» داده شد—نمایانده شده است، به‌زودی رخ خواهد داد. پیامِ مرتبط با آن رودها صدای مسیح است، زیرا صدای او همچون آب‌های بسیار است. دجله و فرات نمایانگرِ یک مضمونِ مهمِ نبوی‌اند، و گواهیِ آن‌ها ناظر به عهدی است که موسیِ آلفا بنیان نهاد؛ همان عهدی که مسیحِ اُمگا آن را تأیید کرد.

در پیشگویی‌ها، دجله نماد آشور است و فرات نماد بابل. در این معنا، این دو قدرتی‌اند که به دست ارمیا چون شیران به تصویر کشیده شده‌اند و نخست پادشاهیِ شمالی و سپس پادشاهیِ جنوبی را به اسارت خواهند برد.

هم آشور و هم بابل نسبت به هر یک از پادشاهی‌های اسرائیل دشمنان شمالی بودند و بنابراین نمونه‌هایی از پادشاه جعلیِ شمال ــ قدرت پاپی ــ به شمار می‌آیند. در اصل، همان سنت‌های سیاسی و مذهبی که از یک بستر فرهنگی مشترک برخاسته بودند، توسط این دو قدرت اجرا می‌شد؛ اما ساختار سیاسیِ آشور بر دولتمداری تأکید داشت، در حالی که بابل ــ هرچند بسیار مشابه ــ بر دین‌سالاری تأکید می‌کرد. رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی در برخی سطوح یکسان‌اند؛ با این حال، رومِ بت‌پرست نمایندهٔ دولتمداری است و رومِ پاپی نمایندهٔ دین‌سالاری. آشور، در ارتباط نبوی با بابل، پادشاهیِ دولتمداری بود و پس از آن بابل، قدرتی مشابه که بر دین‌سالاری تأکید داشت. آشور نمایندهٔ روم بت‌پرست بود و بابل نمایندهٔ روم پاپی است. هر چهارِ این قدرت‌ها قدس و لشکر خدا را پایمال کردند. آشور با دجله و بابل با فرات پیوند دارد. این با خشک شدنِ فرات در کتاب مکاشفه سازگار است، برای آماده‌سازیِ راهِ پادشاهانِ مشرق؛ همان‌گونه که کارِ کوروش در منحرف کردنِ فرات برای سرنگونیِ بابل نمونه‌اش بود. بابل فرات است؛ آشور دجله است.

پادشاه شمال در نبوت، در طول بحران قانون یکشنبه بر جهان چیره می‌شود و سپس سقوط می‌کند، اما این چیرگی غالباً به صورت سیلی بنیان‌کن نشان داده می‌شود. داستان پادشاه شمال، همان‌گونه که در آشور و بابل نمایانده شده، با رودها نمادین می‌شود، زیرا این داستان با صدای آب‌های بسیار روایت می‌شود.

سرزمین میان دو رود را «بین‌النهرین» می‌نامند که به معنای «سرزمین میان دو رود» است. آن دو رود نمایانگر قدرتِ شمالی‌اند که خدا برای تنبیه قومِ مرتدِ خود با پراکندن آنان به اسارت از آن بهره می‌گیرد. یکی از شاخه‌رودهای «صدای آب‌های بسیار» در نام "Padanaram" یافت می‌شود که در کتاب مقدس تنها ده بار به آن اشاره شده است. نخستین اشاره به آن در پیوند با عهد است، زیرا ریشه‌های نسبیِ ربکا، همسرِ اسحاق، را مشخص می‌کند. آیه می‌گوید:

پایانِ چهل سال، بر اساسِ سه شاهدِ موسی، چنین نشان داده شده است که به قادش، سال ۱۸۶۳ و قانونِ یک‌شنبه منتهی می‌شود. ازدواجِ اسحاق، ازدواجی عهدی است که نمونه‌ای از ازدواجِ مسیح با یکصد و چهل و چهار هزار نفر در هنگامِ قانونِ یک‌شنبه است؛ که همان ۱۸۶۳، همان قادش و همان پایانِ یک تاریخِ عهدِ چهل‌ساله است. رفقه دخترِ یک سوری و خواهرِ لابانِ سوری بود (کسی که در نسلِ بعدیِ تاریخِ عهد، عهدی را با یعقوبِ پسرِ اسحاق شکست).

بتوئیل به معنای «خانهٔ ویرانی» یا «ویرانگر» است؛ بنابراین، رِبِکا دخترِ «خانهٔ ویرانگر» بود. سوریه به معنای «بلندی» و «فلات» است، و فَدّان‌اَرام به معنای بین‌النهرین، یا «سرزمینِ میان» است. رِبِکا از تبارِ سوریانی بود که از بین‌النهرین، آن بلندیِ میانِ «دجلهٔ آشور» و «فراتِ بابل» آمده بودند؛ کسانی که نمایانگرِ شیرانی هستند که خداوند از آنها برای پراکندنِ گوسفندانِ مرتدِّ خود استفاده کرد. خانهٔ ویرانگران در ازدواجِ اسحاق و رِبِکا با خانهٔ خدا پیوند یافت. این امر تصادفی نیست که در نخستین اشاره به فَدّان‌اَرام، این دو رود که نمایانگرِ پادشاهِ نبی‌وارِ شمال‌اند ــ که به‌صورتِ سیلی طغیان‌کننده تصویر می‌شود ــ نخستین بار در پیدایش 25:20 ذکر می‌شوند.

ارتباط خانهٔ ویرانی با قوم عهد خدا ادامه می‌یابد زمانی که یعقوب از عیسو می‌گریزد و نزد دایی‌اش، لابان، می‌رسد و در آنجا دو دورهٔ ۲۵۲۰ روزه خدمت می‌کند تا ازدواج عهدیِ بعدی را تضمین کند. یکی از آن ازدواج‌ها با پراکندگی پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل پایان می‌یابد و دیگری با پراکندگی پادشاهیِ جنوبی. هنگامی که دورهٔ پراکندگیِ هر یک از آن دو پادشاهی به‌ترتیب در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ پایان یافت، آن ازدواجی که یعقوب برای تحققش طی دو دورهٔ ۲۵۲۰ روزه رنج برده بود تحقق یافت، زیرا داماد در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به مراسم ازدواج آمد.

پس آیا مسیح با لیا، که به معنای «خسته و درمانده» است، ازدواج کرد یا با راحیل، که به معنای «خوش‌سفر» است؟ لیا و راحیل نمایانگر دو دسته از دوشیزگانِ در سفر در مسیرِ ازدواج با یعقوب در 22 اکتبر 1844 هستند: یکی دوشیزه‌ای که «خسته می‌شود» و دیگری دوشیزه‌ای که «به‌خوبی سفر می‌کند».

در سال ۱۸۴۴، جنبش میلرایتیِ فیلادلفی وارد ازدواج شد. ازدواجِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ دو طبقه از پرستش‌کنندگان را که با راحیل و لیا نمایندگی می‌شدند، از هم جدا کرد. راحیل نمایندهٔ طبقه‌ای بود که با موفقیت مسیرِ رسیدن به ازدواجِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را پیمود، اما طبقهٔ لیا خسته شد. سپس آنان از هم جدا شدند و فرایندِ آزمونِ فرشتهٔ سوم آغاز شد، درست از همان‌جایی که فرایندِ آزمونِ فریادِ نیمه‌شب به پایان رسیده بود.

ازدواج آغاز شده بود و پس از آن می‌بایست به کمال برسد و آزموده شود. این ازدواج در سال 1846 به کمال رسید، و فرایند آزمونِ فرشتهٔ سوم آغاز گردید. در سال‌های 1849 و 1850، خداوند بار دیگر دست خود را دراز می‌کرد تا بقیهٔ خود را گرد آورد. در آن هنگام، جدول دومِ حبقوق در تاریخ قرار داده شد، چنان‌که به‌وسیلهٔ مجموعهٔ دومِ احکام نمونه‌وار نشان داده شده بود. پس از آنکه موسی مجموعهٔ نخست را شکست، مجموعهٔ دومِ الواح ارائه گردید. نمودار 1850 جایگزین 1843 شد، و در 1850، آزمونِ اسرائیلِ باستان به‌مثابهٔ عروسِ عهد جدیدِ خدا، در مسیر قادش و 1863 ادامه یافت.

در سال ۱۸۵۶، آبِ بیشتری از آن دو رود از قلم هایرم ادسون جاری شد. نوری دربارهٔ «هفت وقت» که از قلم ادسون بیرون آمد، همان نوری بود که به‌وسیلهٔ آن دو رود نمایانده می‌شد؛ دو رودی که شهادت نبوی خود را در باغ عدن آغاز کردند. باغ عدن نمادی از سرکشی نوعِ بشر در برابر شریعت خداست، و همان‌جاست که آب‌های رودهای اولای و هیدّکل سفر خود را آغاز می‌کنند. آنان در سراسر تاریخِ عهد سفر می‌کنند، زیرا همان باغ، که نماد شورش است، همان‌جاست که برّه‌ای ذبح شد تا جامه‌ای فراهم کند که جای برگ‌های انجیری را که آدم و حوّا بر تن کرده بودند بگیرد. تاریخِ عهد با عهدِ حیات میان آدم و خدا آغاز می‌شود. آن عهد که با درختِ حیات نمادین شده بود، به شکسته شدنِ عهد به‌دستِ آدم و حوّا انجامید؛ و این شکستن، آغازگر عهدی نو از حیات شد، آنگاه که برّه‌ای که از بنیادِ جهان ذبح شده بود برای آن زوجِ عریان و گم‌شده پوششی فراهم کرد. آن دو رودی که از آن باغ جاری می‌شوند، سرانجام به نمادِ قدرت‌هایی بدل می‌شوند که خدا آن‌ها را چون عصای تأدیبِ خود به کار می‌گیرد.

آن دو رود از عدن بیرون آمدند و به تبار رفقه و ازدواجِ عهدیِ او با اسحاق جاری شدند و سپس به سوی یعقوب، جایی که آبِ آن دو رود به صورت دو دورهٔ متمایزِ هفت‌زمانه نمایانده می‌شود. سپس همان دو رود از شش باب پایانی کتاب دانیال می‌گذرند، که در آن هر رود نمایندهٔ سه باب است. یکی از رودها نمایندهٔ افزایش دانش است که مُهر آن در باب‌های هفتم، هشتم و نهم برداشته شد و رود دیگر نمایندهٔ افزایش دانش است که مُهر آن در باب‌های دهم، یازدهم و دوازدهم برداشته شد.

فصل‌های هفت، هشت و نه به‌عنوان رؤیای رود اولای نشان داده شده‌اند و مسیح نیز به‌شیوه‌ای مشابه در فصل‌های ده، یازده و دوازده به تصویر کشیده شده است. در هر دو رؤیای رودخانه، که هر یک در سه فصل عرضه شده‌اند، مسیح در حالی که بر روی آب ایستاده است به تصویر کشیده می‌شود.

رؤیای مسیح در باب دهم شبیه به رؤیایی است که یوحنا در باب اولِ مکاشفه دید، و در رؤیای باب هشتمِ دانیال، پالمونی بر آب‌هاست، همان‌گونه که در باب دوازدهم نیز بود، جایی که او جامهٔ کتان بر تن داشت.

در رؤیای حِدِّقِل از مسیح در باب دهم، مسیح بر آب است و جامهٔ کتان در بر دارد، و در رؤیای اولای نیز او بر آب است. رؤیای مکاشفهٔ یک با رؤیایی که در رؤیاهای اولای و حِدِّقِل عرضه شده، همسو است؛ جایی که خواهر وایت تصریح می‌کند که او «کسی جز پسر خدا نیست». هنگامی که او فرشتهٔ مکاشفهٔ ده را معرفی می‌کند، اظهار می‌دارد که آن فرشته «کسی جز عیسی مسیح نیست». فرشته در مکاشفهٔ ده دست خود را به سوی آسمان برمی‌افرازد و به او که تا ابدالآباد زنده است سوگند می‌خورد؛ امری که با رؤیای مسیح در باب دوازدهم مرتبط است، آنجا که او هر دو دست خود را به سوی آسمان برمی‌افرازد و به او که تا ابدالآباد زنده است سوگند می‌خورد. در مکاشفهٔ ده او بر هر دو، آب و خشکی، قرار دارد.

آنچه «میان دو کرانه» یک رودخانه وجود دارد، آب است، و دانیال «صدای مردی از میان دو کرانه» را شنید؛ پس صدا از مردی که بر روی آب بود می‌آمد، و آن صدا، صدای آب‌های رودِ اولای بود.

رودهای بزرگِ شِنعار، چنان‌که خواهر وایت آن‌ها را شناسایی می‌کند، هر دو به رؤیایی پیوند خورده‌اند که در آن مسیح بر روی آب سخن می‌گوید، زیرا صدای او همچون صدای آب‌های بسیار است. در هر دو رؤیا پرسشِ «تا کی» مطرح می‌شود. هر دو رود همچنین در «پرسش و پاسخِ» فصلِ هشتمِ دانیال نمایانده شده‌اند، که ستون مرکزی و بنیادِ ادونتیسم است. در آنجا، این دو رود نمادِ «هفت زمانِ» پراکندگی و پایمال شدنِ هم مقدس‌گاه و هم لشکرند. این دو رود نقشِ خود را به‌عنوان ترکهٔ تأدیبِ خدا به انجام می‌رسانند و سپس به تاریخِ میلرایتیِ فرشتهٔ اوّل سرازیر می‌شوند؛ جایی که ویلیام میلر نخستین گوهرِ نبویِ خود را کشف کرد، یعنی خطّ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش. این دو رود نمایانگرِ دو پراکندگیِ 2520 ساله‌اند که به‌وسیلهٔ دو شیرِ آشور و بابل تحقق یافت، که دجله و فرات نمادشان هستند، و البته لیا و راحیل، برادرزادگانِ رفقه، نیز چنین‌اند؛ همان کسانی که پیمانِ ازدواجشان هنگامی واقع شد که اسحاق چهل‌ساله بود، چنان‌که در پیدایش 2520 آمده است.

میلر پراکندگیِ «هفت زمان» را تنها در مورد پادشاهی جنوبی یهودا مطرح کرد؛ پراکندگی‌ای که همراه با نبوت ۲۳۰۰ساله در سال ۱۸۴۴ تحقق یافت. در سال ۱۸۵۶، «شراب تازه»ی «هفت زمان»، همان پراکندگی را در مورد پادشاهی شمالی مشخص ساخت که در سال ۱۷۹۸ پایان یافت. آب رود فرات، به‌عنوان نخستین کشف نبوی ویلیام میلر، در مقام آموزهٔ آلفا در تاریخ فرشتهٔ اول پدیدار شد. آب رود اولای با فرشتهٔ سوم پدیدار شد. کشف آلفای میلر، هفت زمان بود که رود اولای نماد آن بود، و کشف اُمگای هیرام ادسون، هفت زمان بود که رود حِدَّقِل نماد آن بود.

عدد ۲۵۲۰ نشان‌دهندۀ طول دوره‌ای است که برای هر دو پادشاهی یکسان است، اما زمان آغاز و پایان آن در این دو پادشاهی چهل‌وشش سال با یکدیگر تفاوت دارد. سال ۱۷۹۸ نشانگر زمان آخر و آمدن فرشتۀ اولِ باب چهاردهم مکاشفه است. سال ۱۷۹۸ زمان تحقق ۲۵۲۰ سال پراکندگی‌ای است که شیر آشور بر پادشاهی شمالی تحمیل کرد. سال ۱۸۴۴ زمان تحقق «هفت زمان»ی است که بر پادشاهی جنوبی تحمیل شد و شیر بابل نماد آن است. این دو رودخانه، دو کرانِ تاریخ پیام‌های فرشتگان اول و دوم را مشخص می‌کنند؛ تاریخی که با آمدن فرشتۀ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت، هنگامی که هم کرنای هفتم و هم کرنای یوبیل در روز کفارۀ ممثول به صدا درآمدند.

به صدا درآمدن هفتمین شیپور نمادی از کارِ مسیح در پیوند دادن الوهیتش با انسانیت است و با دو هزار و سیصد سالِ رؤیای رودخانهٔ اولای نمایانده می‌شود، و به صدا درآمدن شیپورِ یوبیل نمادِ عهدِ سرزمین است که شکسته شد و بر قومِ خدا آورده شد، آنچه دانیال لعنت و سوگندِ موسی نامید، و آنچه موسی «دعویِ عهدِ خدا» نامید.

«لعنت» و «سوگند» مذکور در «شریعت موسی»، همان «هفت بار»ِ لاویان باب بیست‌وشش است. واژه‌ای که به «سوگند» ترجمه شده، همان واژهٔ عبری است که در لاویان به «هفت بار» ترجمه شده است. لعنت، به‌سبب شکستنِ سوگندِ عهد در باب بیست‌وپنج، در باب بیست‌وشش بیان شده است، جایی که موسی آن لعنت را «نزاعِ عهد» می‌خواند.

خداوند در سال ۷۲۳ پیش از میلاد، شمشیرِ شیرِ آشور را بر پادشاهیِ شمالی فرود آورد تا آنان را «کیفر» دهد، بدین‌گونه که ایشان را به «دستِ دشمن» تسلیم کرد. چهل‌وشش سال بعد، در ۶۷۷ پیش از میلاد، پادشاهیِ جنوبی نفرینِ موسی را احساس کرد. نفرینِ موسی همان خصومتِ عهد است. به‌مدت چهل‌وشش سال، شیرهای بین‌النهرین از سوی خدا به کار گرفته شدند تا لشکر را از میان بردارند و زیر پا لگدمال کنند. در پایان آن دورهٔ چهل‌وشش‌ساله، نبوکدنصر مقدس‌گاه را ویران کرد. لشکری که در پرسشِ دانیال در آیهٔ سیزدهِ بابِ هشت مطرح است، طی دوره‌ای چهل‌وشش‌ساله به‌دست دشمنان به بردگی گرفته شد؛ دوره‌ای که با ویرانیِ مقدس‌گاه به اوج رسید، و آن مقدس‌گاه همان موضوع دیگری بود که در آیهٔ سیزده بنا بود لگدمال شود. وقتی آن رودها به‌ترتیب به سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ رسیدند، لشکری همچون معبدی گرد آمده بود؛ زیرا لشکر یک بدن است، و بدن یک معبد. در پایان آن دوره، معبدی که در طول چهل‌وشش سال برافراشته شده بود، قرار بود در پیوندِ ازدواجِ الوهیت با انسانیت با معبدِ آسمانی یکی شود. ازدواج میان دو معبد است، و آنچه خدا به هم می‌پیوندد نباید از هم جدا شود.

آبِ دجله به سال 1798 رسید و آبِ فرات به سال 1844. اندکی پیش از آمدن فرشتهٔ سوم، فرشتهٔ دوم آمد، و سپس در اجتماع اردوگاهی اکسترِ نیوهمپشایر در 12 تا 17 اوت 1844، پیامِ فریادِ نیمه‌شب ریخته شد. اکستر به معنای «یک دژ آبی» است، و در آن اجتماع اردوگاهی، اجتماعی بدلی در چادری دیگر برگزار شد که توسط گروهی از واترتاونِ ماساچوست برپا شده بود. آب‌هایی که در عدن سرچشمه گرفتند، به گفتهٔ خواهر وایت، در آستانهٔ آن بودند که همچون «موجی جزر و مدی» در سراسر ساحل شرقی ایالات متحدهٔ آمریکا پراکنده شوند. زلزله‌ای که آن موجِ جزر و مدی را برانگیخت، در باغِ عدن روی داد، زمانی که شیطان بر نوع بشر چیره شد و موجب دگرگونیِ لرزه‌ای در عدن گردید که امواجش به فریادِ نیمه‌شبِ تاریخِ میلری رسید. آن موجِ جزر و مدی در تاریخِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر به فریادِ نیمه‌شب هجوم می‌آورد، و موجی که با زلزلهٔ گناهِ آدم آغاز شد، به زلزلهٔ قانونِ یکشنبه در بابِ یازدهمِ مکاشفه می‌رسد.

آواز مسیح، آوازِ آب‌های بسیار است، و این آب‌ها در مجموع، پیامِ بارانِ آخِر را تشکیل می‌دهند. اشعیا و پسرش، شِئاریاشوب، در آیهٔ سه از بابِ هفتم، نزدِ برکه از مجرای بالایی ایستاده‌اند و پیامِ بارانِ آخِر را در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر عرضه می‌کنند. در آنجا اعلامِ اشعیا بر ضدِّ آحاز، پادشاهِ احمق و شریر، این است که خداوند آب‌های آشور را بر آحاز خواهد آورد؛ سنحاریبِ پادشاه، و آبِ او تا گردن بالا خواهد آمد.

آحاز آب‌هایی را که از سوی خداوند 'فرستاده' شده بودند نپذیرفت؛ پس خداوند آب‌های آشور را به آحاز 'فرستاد'. آحاز در هم‌پیمانیِ "رصین و پسرِ رملیا" "شادمان" شد. آحاز در پیامِ جعلیِ بارانِ پسین که رصین و پسرِ رملیا نمایندهٔ آن‌اند "شادمان" است.

رَصین و پسر رِمَلیا، که همان فَقَح، پادشاهِ مملکتِ شمالی است، مظهرِ بدلی از اشعیا و پسر او هستند. آحاز، پادشاهِ سفیه و شریر، در اتحادی که به‌وسیلهٔ ده سبطِ شمالیِ اسرائیل و سوریه نمایانده شده است «شادمانی می‌کند»، و این، رابطهٔ نامشروعِ کلیسا و دولت را در هنگامِ قانونِ یکشنبه به‌طور نمادین نشان می‌دهد. آحاز شادمان می‌شود، زیرا شرم و شادی دو احساسِ متضادی هستند که الهام برای خطاب قرار دادنِ کسانی که در مجادلهٔ بارانِ آخر نمایانده شده‌اند، به کار می‌گیرد. هنگامی که اِرمیا کتابِ کوچک را خورد، آن برای دلِ او شادی و وجد بود، و یوئیل به ما اعلام می‌کند که قومِ خدا هرگز شرمنده نخواهند شد. آحاز، همچون یک لائودیکیه‌ای، نابیناست؛ ازاین‌رو در پیامِ آبِ کاذب شادمانی می‌کند و پیامِ آبِ حقیقیِ اشعیا را رد می‌نماید. او باید از اعتماد کردن به پیامِ جعلیِ بارانِ آخر، که به‌وسیلهٔ سیلابِ پادشاهِ شمال نمایانده شده است، شرمنده باشد؛ اما او پیامِ شیلوه را رد کرده است.

پیام شیلوه در باب هشتم اشعیا، پیام باران آخرین است. حوض شیلوه در عهد جدید با نام حوض سیلوآم شناخته می‌شود. این نام در عبری یا یونانی به معنای «فرستاده‌شده» است. به مصلحت بود که مسیح برود تا بتواند روح‌القدس را «بفرستد». اشعیا و آحاز در کنار حوض شیلوه هستند و آزمون بر این اساس است که آیا باید به حوض شیلوه، که اشعیا و پسرش نمایندۀ آن هستند، ایمان داشت یا به رصین و پسر رملیا؟ آحاز میان دو آب دست به انتخاب می‌زند: آب‌های شیلوه یا آب‌های پادشاه آشور. آحاز از اتحاد و پیامی که رصین و پسر رملیا نمایندۀ آن بودند، شادمان شد؛ ازاین‌رو، هنگام داوری بر او، به‌جای آبی که به‌آرامی جاری است، سیلاب ویرانی نصیبش شد. داوری بر او نماد قانون یکشنبه است، زمانی که پادشاه شمال همچون سیلاب بر سراسر جهان طغیان می‌کند. او از زمان قانون یکشنبه به بعد چنین می‌کند، هنگامی که سیلاب فریاد نیمه‌شب نیز جهان را درمی‌نوردد.

آحاز از اتحاد ده قبیلۀ شمالی با سوریه شادمان است و بدین‌سان از پیامی شادمان می‌شود که کلیسا و دولت را به هم پیوند می‌دهد؛ پیامی که هر اتحاد نامشروعِ یادشده در کلام خدا، نمادی از آن است. اشعیا نمایندۀ فردی فیلادلفیه‌ای و آحاز نمایندۀ فردی لائودیکیه‌ای است. مسیح، هنگامی که مرد نابینا، یعنی فردی لائودیکیه‌ای، را در حوض سیلوآم شفا می‌دهد، شهادت اشعیا را با شهادت خویش پیوند می‌زند.

آن مرد نابینا همراه با آحاز، پادشاه نادان و شریر، آزموده می‌شوند که اعتماد خود را بر برکهٔ شیلوام بگذارند یا بر سیلابِ آشور. آن مرد نابینا می‌داند که نابیناست، اما آحاز ثروتمند است، دارایی‌اش فزونی یافته و به هیچ چیز نیاز ندارد. آحاز همان دوشیزهٔ نادان کنار برکهٔ بارانِ پسین است، و مرد نابینا دوشیزه‌ای داناست. آب‌هایی که «فرستاده»‌اند، یا آب‌هایی که از آشور فرستاده می‌شوند، آزمون‌اند.

حوض جایی است که آب در آن گرد می‌آید؛ و در نمادپردازی نبوی، حوض جایی است که جویبارها، رودها، نهرها، دریاها، اقیانوس‌ها، دریاچه‌ها، باران و شبنمِ گوناگون، یعنی تمامی «آب‌هایی» که نمایانگر صدای مسیح‌اند، در آن گرد می‌آیند. حوضِ باران آخرین از آبی شکل می‌گیرد که از حوض بالایی جاری می‌شود. حوض، نمایانگر پیام باران آخرین در چارچوب یک آزمون است. آحاز آب‌هایی را که به‌آرامی جاری‌اند رد کرد، اما آن مرد نابینا از پیامِ مرتبط با حوض اطاعت کرد. عیسی بخشی از الوهیت خویش را، که به‌صورت «آب دهان» بازنموده شده است، برگرفت و آن را با گِل درآمیخت؛ این آمیزش نمایانگر پیوند الوهیت با انسانیت است که مسیح در قدس‌الاقداس تحقق می‌بخشد.

مسیح بر زمین آب دهان انداخت و آب دهان خود را با خاک آمیخت تا گِل بسازد. او پیامِ آمیزش الوهیت و بشریت را برای تدهین چشمان آن مرد نابینا به کار برد. پیامی که آمیزش الوهیت و بشریت نماد آن است، پیام سال ۱۸۸۸ است و هدف آن این است که شخص را از وضعیت لائودیکیه به وضعیت فیلادلفیه دگرگون سازد. اما این پیام مستلزم مشارکت انسان است. آنان باید به حوض بروند و سپس شست‌وشو کنند.

همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا قاصر آمده‌اند، اما عیسی فرمود که آن مرد نابینا و پدر و مادرش گناه نکرده بودند. عیسی مسئلهٔ تقصیر را از وضعیتِ نابینایی آن مرد جدا می‌کند و او را مردی معرفی می‌کند که برای جلال دادنِ خداوند برانگیخته شده بود؛ و آن مردِ نبوی در نبوتِ کتاب مقدس که با این هدف برانگیخته می‌شود که «اعمال خدا آشکار گردد»، همان عَلَم است که از مردان و زنانی تشکیل شده که از لائودکیه به فیلادلفیه گذر کرده‌اند. عَلَم جایی است که اعمال خدا در آن آشکار می‌شود، زیرا کار او پیوند دادنِ الوهیت با انسانیت بود (چنان‌که ضمادِ گِل نمایانگرِ آن است)، و نشان‌های پیروزیِ آن کار کسانی هستند که نه‌تنها پیام لائودکیه را شنیدند، بلکه دستورالعملِ آن پیام را نیز به کار بستند. دستورالعمل برای آن مرد نابینا این بود که برود و خود را بشوید. هنگامی که بینا شد، دیگر نیازی نداشت بکوشد تا خدا را جلال دهد؛ شرایط پیرامونش خود این امر را محقق می‌ساخت.

این امر با نزدیک شدن مسیح آغاز شد و کار مسیح در پی آن آمد. آخرین کار مسیح در قدس آسمانی در قبال انسان این است که آدمی را از وضعیتی چون دره‌ای از استخوان‌های خشک و مرده، یا از مرده بودن در کوچه‌ها، یا از کور بودن همچون خفاش، بیرون آورد و دگرگون سازد. آخرین کار او این است که قوم خویش را به صورت خود از نو بیافریند؛ و این دقیقاً همان کاری است که هنگام آفرینش آدم از خاک زمین انجام داد و سپس نَفَس حیات را در او دمید. آخرین کار همان نخستین کار است، زیرا او نخست گِل را ساخت و سپس آن گِل را با حیاتِ روح خویش تدهین کرد. در مورد آدم، روح همان نَفَس او بود؛ در مورد مرد نابینا، همان آب بود. در مورد درهٔ استخوان‌های مردهٔ حزقیال، پیامی گردآورنده بود که پیکر را پدید آورد. سپس پیامِ چهار باد بر آن پیکر دمیده شد و آنگاه چون سپاهی عظیم بر پا خاست.

هنگامی که آن مرد نابینا هنوز نابینا بود، عیسی او را دید و سپس به او نزدیک شد. او در چارچوب پرسشی که شاگردانش مطرح کرده بودند، به آن مرد نابینا نزدیک می‌شود و بدین‌سان زمینهٔ نبویِ مناسبی را برای این تمثیل فراهم می‌آورد. «اعمال خدا» در بسیاری از رشته‌های گوناگونِ شواهد در کتاب مقدس، نمادی نبوی است. هر جلوه‌ای از «اعمال خدا» در کتاب مقدس، در زمان باران آخر تحقق می‌یابد. عیسی زمینهٔ این روایت را در چارچوب پیام نهایی قرار می‌دهد؛ همان پیامی که ایلیا در آیات پایانیِ کتاب ملاکی نمایانگر آن است.

والدین و کودک نابینا به‌عنوان گناهکار محکوم نمی‌شوند، زیرا این زمان کارهای شگفت‌انگیز خداست، و در آن زمان دل‌های پدران و دل‌های فرزندان بازگردانده خواهد شد تا مسئله‌ای را که در میان است ببینند. مسئله این است که آیا مرد لاودیکیه‌ایِ نابینا به مرد فیلادلفیه‌ایِ مسح‌شده تبدیل شده است یا نه. این همان مسئله‌ای است که در زمان باران دیرهنگام پیشِ روی والدین و کودک قرار می‌گیرد، زیرا آن نیز زمان داوری است. و زمان داوری مطابقِ نبوتِ عهد ابراهیم در نسل سوم و چهارم به اجرا درمی‌آید. آن مرد نابینا از نسل آخر، یعنی نسل چهارم، است و والدینش نسل سوم. در آن دوره پیام ایلیا خانواده‌ها را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهد که ناگزیر می‌شوند پیام برکه سیلوام را بپذیرند یا رد کنند. آن پادشاه احمق و شریر، آحاز، پیام آن برکه را رد کرد، اما آن مرد نابینا پذیرفت. پیام ایلیا در کتاب ملاکی در بستر لعنت قرار دارد، پیش از روز بزرگ و هولناک خداوند.

هنگامی که عیسی صحنهٔ مورد بحث ما را ترتیب داد، در توضیح اجمالی خود دربارهٔ هدف آن معجزه، این نکته را نیز گنجاند که باید همان هنگام کار کند، زیرا زمانی فرا خواهد رسید که هیچ‌کس قادر به کار کردن نخواهد بود. کاری که او به آن اشاره کرد، در روشنایی روز انجام می‌شود و پایان کار در قالب شب به تصویر کشیده شده است. اشارهٔ او به پایان مهلت فیض است.

هنگامی که او کار داوری خود را به پایان می‌رساند، جامه‌های کاهنی خود را از تن به در می‌آورد و جامه‌های انتقام خود را بر تن می‌کند. هنگامی که کارِ جدا کردن گم‌شدگان از نجات‌یافتگان را به پایان می‌رساند، کار نجات پایان می‌یابد. مهلت فیض به پایان رسیده است و اکنون شب است؛ زمانی که هیچ‌کس نمی‌تواند کار کند. پیام مسیح نه‌تنها پیام لائودکیه خطاب به مردی نابینا بود، بلکه پیام ایلیا نیز بود که در بسترِ نزدیک بودنِ پایان مهلت فیض قرار داشت؛ امری که انگیزهٔ تقدیس‌شدهٔ مسیح برای تلاش در راه نجات جان‌هاست.

نخست مسیح به مرد نابینا نزدیک شد، سپس مرهم را آماده کرد و بر چشمان او مالید، آنگاه دستور انجام کاری را داد که مرد نابینا می‌بایست خودش انجام می‌داد؛ و نکته‌ای به همان اندازه مهم این است که با دست‌به‌کار شدن او، بینایی‌اش بازمی‌گردد. هنگامی که بینا می‌شود، از یک لائودکیه‌ایِ نابینا به یک فیلادلفیه‌ای دگرگون شده است. دورهٔ دگرگونی آن دو کلیسا در آغاز، از سال ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳، تحقق یافت.

آن دوره نمایانگر جدایی گندم از کرکاس و مُهر شدن نهاییِ آن صد و چهل و چهار هزار تن است که پس از آن همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند. آن مرد نابینا بی‌درنگ کانون توجه همگان قرار گرفت—به‌محض آنکه از فردی لائودکیه‌ای به فردی فیلادلفیه‌ای بدل شد. آن مرد نابینا همان صد و چهل و چهار هزار تن است، و آحاز، آن پادشاه شریر و نادان، همان قومِ عهد پیشین است که از دهان خداوند قی می‌شوند. در همان مقطع از تاریخ، عیسی یا با آب دهان خود قومِ عهد جدید خویش را مسح می‌کند، یا قومِ عهد قدیم را با تف از دهان خویش بیرون می‌افکند.

این افکار را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.