“There are in the Scriptures some things which are hard to be understood and which, according to the language of Peter, the unlearned and unstable wrest unto their own destruction. We may not, in this life, be able to explain the meaning of every passage of Scripture; but there are no vital points of practical truth that will be clouded in mystery. When the time shall come, in the providence of God, for the world to be tested upon the truth for that time, minds will be exercised by His Spirit to search the Scriptures, even with fasting and with prayer, until link after link is searched out and united in a perfect chain. Every fact which immediately concerns the salvation of souls will be made so clear that none need err or walk in darkness.

در کتاب‌مقدس چیزهایی هست که فهمشان دشوار است و به گفتهٔ پطرس، ناآموختگان و بی‌ثباتان آن‌ها را به هلاکتِ خویش تحریف می‌کنند. شاید در این زندگی نتوانیم معنای هر بخشِ کتاب‌مقدس را توضیح دهیم؛ اما هیچ نکتهٔ حیاتی از حقیقتِ عملی در هاله‌ای از راز و ابهام پوشیده نخواهد ماند. هنگامی که در مشیتِ خدا زمان آن فرا رسد که جهان بر حقیقتِ مناسبِ همان زمان آزموده شود، ذهن‌ها به‌وسیلهٔ روحِ او برانگیخته خواهند شد تا کتاب‌مقدس را بجویند، حتی با روزه و دعا، تا آن‌که حلقه پس از حلقه کشف شود و در زنجیره‌ای کامل به هم پیوند خورد. هر حقیقتی که مستقیماً به نجاتِ جان‌ها مربوط می‌شود چنان روشن خواهد شد که هیچ‌کس ناگزیر نباشد به خطا رود یا در تاریکی گام بردارد.

“As we have followed down the chain of prophecy, revealed truth for our time has been clearly seen and explained. We are accountable for the privileges that we enjoy and for the light that shines upon our pathway. Those who lived in past generations were accountable for the light which was permitted to shine upon them. Their minds were exercised in regard to different points of Scripture which tested them. But they did not understand the truths which we do. They were not responsible for the light which they did not have. They had the Bible, as we have; but the time for the unfolding of special truth in relation to the closing scenes of this earth’s history is during the last generations that shall live upon the earth.

چنان‌که رشتهٔ نبوت را دنبال کرده‌ایم، حقیقتِ مکشوف برای زمانهٔ ما به‌روشنی دیده و تبیین شده است. ما در برابر امتیازهایی که از آنها بهره‌مندیم و نوری که بر راه ما می‌تابد مسئولیم. کسانی که در نسل‌های گذشته می‌زیستند، در برابر نوری که اجازه یافته بود بر آنان بتابد مسئول بودند. اندیشه‌هایشان دربارهٔ نکات گوناگون کتاب‌مقدس که آنان را می‌آزمود، به چالش کشیده می‌شد. اما آنان حقایقی را که ما درک می‌کنیم درک نمی‌کردند. آنان در برابر نوری که نداشتند مسئول نبودند. آنان نیز همچون ما کتاب‌مقدس را داشتند؛ اما زمانِ آشکار شدن حقیقتی ویژه در پیوند با صحنه‌های پایانی تاریخ این زمین، در دورانِ آخرین نسل‌هایی است که بر زمین زندگی خواهند کرد.

“Special truths have been adapted to the conditions of the generations as they have existed. The present truth, which is a test to the people of this generation, was not a test to the people of generations far back. If the light which now shines upon us in regard to the Sabbath of the fourth commandment had been given to the generations in the past, God would have held them accountable for that light.” Testimonies, volume 2, 692, 693.

«حقایق ویژه متناسب با شرایط نسل‌ها در دوران‌های خود سازگار شده‌اند. حقیقتِ حاضر که آزمونی برای مردمِ این نسل است، برای مردمِ نسل‌های گذشتهٔ دور آزمون نبود. اگر نوری که اکنون دربارهٔ سبتِ فرمان چهارم بر ما می‌تابد به نسل‌های گذشته داده شده بود، خدا آنان را به خاطر آن نور مسئول می‌دانست.» گواهی‌ها، جلد ۲، ۶۹۲، ۶۹۳.

New and Old

جدید و قدیم

“In every age there is a new development of truth, a message of God to the people of that generation. The old truths are all essential; new truth is not independent of the old, but an unfolding of it. It is only as the old truths are understood that we can comprehend the new. When Christ desired to open to His disciples the truth of His resurrection, He began ‘at Moses and all the prophets’ and ‘expounded unto them in all the scriptures the things concerning Himself.’ Luke 24:27. But it is the light which shines in the fresh unfolding of truth that glorifies the old. He who rejects or neglects the new does not really possess the old. For him it loses its vital power and becomes but a lifeless form.

در هر عصر، بسطی تازه از حقیقت پدید می‌آید؛ پیامی از جانب خدا برای مردمِ آن نسل. حقایقِ کهن همگی اساسی‌اند؛ حقیقتِ نو مستقل از آن‌ها نیست، بلکه گشایشِ همان است. تنها آنگاه که حقایقِ کهن فهمیده شوند می‌توانیم نو را دریابیم. وقتی مسیح خواست حقیقتِ رستاخیزِ خود را بر شاگردانش بگشاید، از «موسی و همهٔ پیامبران» آغاز کرد و «در همهٔ کتب، دربارهٔ آنچه به خود او مربوط می‌شد برایشان شرح داد.» لوقا ۲۴:۲۷. اما نوری که در گشایشِ تازهٔ حقیقت می‌درخشد، همان است که کهن را جلال می‌بخشد. کسی که نو را رد کند یا به آن بی‌اعتنا باشد، در حقیقت کهن را نیز واقعاً در اختیار ندارد. برای او، آن نیروی حیاتی خود را از دست می‌دهد و جز صورتی بی‌جان باقی نمی‌ماند.

“There are those who profess to believe and to teach the truths of the Old Testament, while they reject the New. But in refusing to receive the teachings of Christ, they show that they do not believe that which patriarchs and prophets have spoken. ‘Had ye believed Moses,’ Christ said, ‘ye would have believed Me; for he wrote of Me.’ John 5:46. Hence there is no real power in their teaching of even the Old Testament.

کسانی هستند که مدعی‌اند به حقایق عهد عتیق ایمان دارند و آنها را تعلیم می‌دهند، در حالی که عهد جدید را رد می‌کنند. اما با نپذیرفتن تعالیم مسیح نشان می‌دهند که به آنچه پدرانِ قوم و پیامبران گفته‌اند ایمان ندارند. «اگر به موسی ایمان داشتید، به من نیز ایمان می‌آوردید؛ زیرا او دربارهٔ من نوشته است.» یوحنا ۵:۴۶. از این رو حتی در تعلیم آنان از عهد عتیق نیز قوّتِ حقیقی‌ای نیست.

“Many who claim to believe and to teach the gospel are in a similar error. They set aside the Old Testament Scriptures, of which Christ declared, ‘They are they which testify of Me.’ John 5:39. In rejecting the Old, they virtually reject the New; for both are parts of an inseparable whole. No man can rightly present the law of God without the gospel, or the gospel without the law. The law is the gospel embodied, and the gospel is the law unfolded. The law is the root, the gospel is the fragrant blossom and fruit which it bears.

بسیاری از کسانی که مدعی ایمان داشتن و تعلیم دادنِ انجیل‌اند، دچار خطایی مشابه‌اند. آنان کتاب‌های مقدّسِ عهد عتیق را کنار می‌گذارند؛ همان‌ها که مسیح درباره‌شان فرمود: «اینها هستند که دربارهٔ من شهادت می‌دهند.» یوحنا ۵:۳۹. با رد کردنِ عهد عتیق، عملاً عهد جدید را نیز رد می‌کنند؛ زیرا هر دو جزئی از یک کلِ جدایی‌ناپذیرند. هیچ‌کس نمی‌تواند شریعتِ خدا را بدون انجیل، یا انجیل را بدون شریعت، به‌درستی ارائه کند. شریعت، انجیلِ مجسّم است و انجیل، شریعتِ مکشوف. شریعت ریشه است و انجیل، شکوفه و میوهٔ خوشبویی است که از آن برمی‌آید.

“The Old Testament sheds light upon the New, and the New upon the Old. Each is a revelation of the glory of God in Christ. Both present truths that will continually reveal new depths of meaning to the earnest seeker.” Christ’s Object Lessons, 128.

«عهد عتیق بر عهد جدید نور می‌افکند و عهد جدید نیز بر عهد عتیق نور می‌افکند. هر یک مکاشفه‌ای از جلال خدا در مسیح است. هر دو حقایقی را عرضه می‌کنند که پیوسته ژرفاهای تازه‌ای از معنا را بر جویندهٔ مشتاق آشکار می‌کنند.» درس‌های تمثیلی مسیح، ۱۲۸.

Present truth is by definition the “revealed truth” for a specific period of time that is “clearly seen and explained.” The generation living at the time when “present truth” is revealed are held “accountable” to accept that truth or die. The combined truths which make up the “present testing truth” for “this generation,” are represented in “the unfolding of special” truths “in relation to the closing scenes of this earth’s history.” Truth, and therefore “present truth” is typified by the New Testament in relation to the Old Testament. Truth is established upon two witnesses and truth has a beginning and an end, a literal and a spiritual, an ancient and a modern, an alpha and an omega, a first and a last.

«حقیقت حاضر» بنا بر تعریف همان «حقیقت مکشوف» برای دوره‌ای زمانی مشخص است که «به‌روشنی دیده و تبیین می‌شود». نسلی که در زمانی زندگی می‌کند که «حقیقت حاضر» آشکار می‌شود، «پاسخگو» شمرده می‌شود: یا آن حقیقت را بپذیرد یا بمیرد. حقایقِ ترکیب‌شده‌ای که «حقیقتِ آزمون‌گرِ حاضر» را برای «این نسل» می‌سازند، در «گشایشِ حقایقِ ویژه» «در ارتباط با صحنه‌های پایانی تاریخِ این زمین» متجلی‌اند. حقیقت ـ و بنابراین «حقیقت حاضر» ـ به‌صورتِ نمونه‌شناختی در نسبتِ عهد جدید با عهد عتیق فهمیده می‌شود. حقیقت بر دو شاهد استوار است و حقیقت آغاز و انجامی دارد: لفظی و روحانی، کهن و نوین، آلفا و امگا، نخستین و آخرین.

The Millerite foundation of the first angel’s message is the “old” in relation to the “present truth” message of the third angel. Those who are “rejecting the Old,” “virtually reject the New” for both are parts of an inseparable whole.”

بنیاد میلریتیِ پیام فرشتهٔ اول در ارتباط با پیام «حقیقت حاضر»ِ فرشتهٔ سوم، «قدیم» است. کسانی که «قدیم» را رد می‌کنند، عملاً «جدید» را نیز رد می‌کنند، زیرا هر دو اجزای یک کلِّ جدایی‌ناپذیرند.

“I saw the necessity of the messengers, especially, watching and checking all fanaticism wherever they might see it rise. Satan is pressing in on every side, and unless we watch for him, and have our eyes open to his devices and snares, and have on the whole armor of God, the fiery darts of the wicked will hit us. There are many precious truths contained in the Word of God, but it is ‘present truth’ that the flock needs now. I have seen the danger of the messengers running off from the important points of present truth, to dwell upon subjects that are not calculated to unite the flock and sanctify the soul. Satan will here take every possible advantage to injure the cause.

من دیدم که لازم است پیام‌آوران، به‌ویژه، مراقب باشند و هرجا که دیدند افراط‌گرایی سر برمی‌آورد، آن را مهار کنند. شیطان از هر سو فشار می‌آورد، و اگر مراقب او نباشیم و چشمان‌مان بر نیرنگ‌ها و دام‌هایش گشوده نباشد و زره کاملِ خدا را بر تن نداشته باشیم، تیرهای آتشینِ شریر ما را خواهند زد. حقایق گران‌بهای بسیاری در کلامِ خدا نهفته است، اما آنچه گله اکنون نیاز دارد «حقیقتِ حاضر» است. من خطرِ آن را دیده‌ام که پیام‌آوران از نکاتِ مهمِ حقیقتِ حاضر منحرف شوند و به موضوعاتی بپردازند که برای یکپارچه ساختنِ گله و تقدیسِ جان سودمند نیستند. شیطان در اینجا از هر فرصتِ ممکن بهره خواهد گرفت تا به این امر آسیب برساند.

“But such subjects as the sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus, are perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future. These, I have frequently seen, were the principal subjects on which the messengers should dwell.” Early Writings, 63.

اما موضوعاتی همچون قدس، در ارتباط با دو هزار و سیصد روز، و نیز احکام خدا و ایمان عیسی، به‌خوبی می‌توانند جنبش گذشتهٔ انتظار آمدنِ مسیح را توضیح دهند، جایگاه کنونی ما را نشان دهند، ایمان مرددان را استوار سازند و نسبت به آیندهٔ پرجلال یقین ببخشند. من بارها دیده‌ام که این‌ها موضوعات اصلی‌ای بودند که پیام‌آوران باید به آن‌ها بپردازند. نوشته‌های نخستین، 63.

The “sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus” are the key to explain the “past Advent movement” of the Millerites and in so doing, to explain “perfectly” “what our present position is.” Those who are “doubting” the “past Advent movement,” are “doubting” what gives “certainty to the glorious future.” What gives certainty to the future is the past.

«قدسگاه، در ارتباط با ۲۳۰۰ روز، احکام خدا و ایمانِ عیسی» کلیدِ تبیین «جنبش ادونتِ گذشته»ِ میلری‌ها هستند و بدین‌سان «کاملاً» توضیح می‌دهند که «موضع کنونی ما چیست». کسانی که دربارهٔ «جنبش ادونتِ گذشته» «تردید» می‌کنند، دربارهٔ آنچه به «آیندهٔ باشکوه» «قطعیت» می‌بخشد نیز «تردید» می‌کنند. آنچه به آینده قطعیت می‌بخشد، گذشته است.

The book of Joel is a message of present testing truth. This is confirmed by multiple witnesses. Joel is identified as “present truth” by the Spirit of Prophecy, which according to John in the book of Revelation is the testimony of Jesus.

کتاب یوئیل پیامی از حقیقتِ امتحان‌کنندهٔ زمانِ حاضر است. این موضوع با شهادت‌های متعدد تأیید می‌شود. یوئیل از سوی «روح نبوت» به‌عنوان «حقیقتِ زمانِ حاضر» معرفی شده است؛ همان که طبق گفتهٔ یوحنا در کتاب مکاشفه، «شهادتِ عیسی» است.

The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Revelation 1:1, 2.

مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا به او داد تا به بندگانش چیزهایی را که باید به‌زودی رخ دهند نشان دهد؛ و آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود به بنده‌اش یوحنا فرستاد و اعلام کرد: او که دربارهٔ کلام خدا و شهادت عیسی مسیح و هر آنچه دید شهادت داد. مکاشفه ۱:۱، ۲.

The “testimony” of John (which he bore “record of”), was portrayed in three parts. He recorded the “word of God,” the “testimony of Jesus” and the “things that he saw.” In the first two verses of Revelation, John represents one who has been given the gift of the “spirit of prophecy.” That gift includes a special revelation of God’s Word, and it also includes special revelations conveyed to the prophet through the words of Christ; (either by Christ directly or through his angelic representatives) and the gift also includes truth presented through the medium of dreams and visions. The spirit of prophecy is the testimony of Christ which is conveyed to the prophet and it bears the same authority as if an angel or Christ spoke the words.

«شهادت» یوحنا (که از آن «گواهی داد») در سه بخش بیان شد. او «کلام خدا»، «شهادت عیسی» و «آنچه دید» را ثبت کرد. در دو آیهٔ نخستِ کتاب مکاشفه، یوحنا نمایانگرِ کسی است که موهبتِ «روح نبوت» به او داده شده است. این موهبت شامل مکاشفه‌ای ویژه از کلام خداست، و همچنین شامل مکاشفاتِ ویژه‌ای است که از طریق سخنان مسیح به پیامبر منتقل می‌شود؛ یا مستقیماً به‌وسیلهٔ خود مسیح یا از طریق فرشتگانِ او؛ و این موهبت همچنین حقیقتی را دربر می‌گیرد که از راهِ خواب‌ها و رؤیاها عرضه می‌شود. روحِ نبوت، شهادتِ مسیح است که به پیامبر منتقل می‌شود و همان اقتداری را دارد که گویی فرشته‌ای یا خودِ مسیح آن سخنان را گفته باشد.

And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

و به پاهایش افتادم تا او را پرستش کنم. اما او به من گفت: مبادا چنین کنی! من نیز چون تو بنده‌ام و از برادرانت هستم که شهادتِ عیسی را دارند. خدا را پرستش کن، زیرا شهادتِ عیسی روحِ نبوت است. مکاشفه ۱۹:۱۰.

Gabriel identifies that he is a fellowservant with John, and he is not to be worshipped. Gabriel also identifies that the “brethren” that are represented by John “have the testimony of Jesus,” which is the “spirit of prophecy.” The “brethren” which John represents are the one hundred and forty-four thousand, and the brethren all have the “spirit of prophecy.”

جبرئیل بیان می‌کند که او با یوحنا همخدمت است و نباید پرستیده شود. همچنین بیان می‌کند که «برادرانی» که یوحنا نمایندهٔ آنان است «شهادتِ عیسی» را دارند، که همان «روحِ نبوت» است. «برادرانی» که یوحنا نمایندگی می‌کند صد و چهل و چهار هزار نفر هستند، و همهٔ آن برادران «روحِ نبوت» را دارند.

“And they rose early in the morning, and went forth into the wilderness of Tekoa: and as they went forth, Jehoshaphat stood and said, Hear me, O Judah, and ye inhabitants of Jerusalem; Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper. 2 Chronicles 20:20.

و بامدادان برخاستند و رهسپارِ بیابانِ تقوع شدند؛ و چون به راه افتادند، یهوشافاط ایستاد و گفت: ای یهودا و ای ساکنانِ اورشلیم، سخن مرا بشنوید؛ به خداوند، خدایِ خود، ایمان آورید تا استوار شوید؛ به پیامبرانِ او ایمان آورید تا کامیاب شوید. دوم تواریخ ۲۰:۲۰.

“‘Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper.’

'به خداوند خدای خود ایمان آورید تا استوار شوید؛ به پیامبران او ایمان آورید تا کامیاب شوید.'

“Isaiah 8:20. ‘To the law and to the testimony; if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’ Two texts are here set before God’s people: two conditions for success. The law spoken by Jehovah himself, and the spirit of prophecy, are the two sources of wisdom to guide His people in every experience. Deuteronomy 4:6. ‘This is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, who shall say, Surely this great nation is a wise and understanding people.’

اشعیا ۸:۲۰. «به شریعت و به شهادت؛ اگر مطابق این کلام سخن نگویند، از آن روست که در آنان نوری نیست.» دو متن در اینجا پیش روی قوم خدا قرار داده شده‌اند: دو شرط برای موفقیت. شریعتی که خود یهوه فرموده است و روح نبوت، دو سرچشمهٔ حکمت‌اند تا قوم او را در هر تجربه‌ای هدایت کنند. تثنیه ۴:۶. «این حکمت و فهم شما در نظر امت‌هاست که خواهند گفت: یقیناً این قوم عظیم، قومی حکیم و فهیم است.»

“The law of God and the Spirit of Prophecy go hand in hand to guide and counsel the church, and whenever the church has recognized this by obeying His law, the spirit of prophecy has been sent to guide her in the way of truth.

شریعت خدا و روح نبوت دست در دست هم برای راهنمایی و مشورت دادن به کلیسا عمل می‌کنند، و هرگاه کلیسا با اطاعت از شریعت او این را به رسمیت شناخته است، روح نبوت فرستاده شده است تا او را در راه حقیقت هدایت کند.

“Revelation 12:17. ‘And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’ This prophecy points out clearly that the remnant church will acknowledge God in His law and will have the prophetic gift. Obedience to the law of God, and the spirit of prophecy has always distinguished the true people of God, and the test is usually given on present manifestations.

مکاشفه ۱۲:۱۷. «و اژدها بر زن خشمگین شد و رفت تا با بازماندگان نسل او، که احکام خدا را نگاه می‌دارند و شهادت عیسی مسیح را دارند، جنگ کند.» این نبوت به‌روشنی نشان می‌دهد که کلیسای بازمانده، خدا را در شریعت او به‌رسمیت خواهد شناخت و از عطیهٔ نبوت برخوردار خواهد بود. اطاعت از شریعت خدا و روح نبوت همواره قوم حقیقی خدا را متمایز کرده‌اند و آزمون معمولاً بر جلوه‌های کنونی انجام می‌گیرد.

“In Jeremiah’s day the people had no question about the message of Moses, Elijah, or Elisha, but they did question and put aside the message sent of God to Jeremiah until its force and power was wasted and there was no remedy but for God to carry them away into captivity.

در روزگار ارمیا، مردم دربارهٔ پیام موسی، ایلیا یا الیشع هیچ تردیدی نداشتند، اما پیامِ فرستادهٔ خدا برای ارمیا را زیر سؤال بردند و کنار گذاشتند تا آنکه قوت و قدرتش از میان رفت و چاره‌ای نماند جز اینکه خدا آنان را به اسارت ببرد.

“Likewise in the days of Christ the people had learned that Jeremiah’s message was true, and they persuaded themselves to believe that if they had lived in the days of their fathers they would have accepted his message, but at the same time they were rejecting Christ’s message, of whom all the prophets had written.

به همین‌سان در روزگار مسیح، مردم دریافته بودند که پیام ارمیا درست بود، و خود را قانع کرده بودند که اگر در روزگار پدرانشان می‌زیستند، پیام او را می‌پذیرفتند، اما در همان حال پیام مسیح را که همهٔ پیامبران دربارهٔ او نوشته بودند، رد می‌کردند.

“As the third angel’s message arose in the world, which is to reveal the law of God to the church in its fullness and power, the prophetic gift was also immediately restored. This gift has acted a very prominent part in the development and carrying forward of this message.

هنگامی که پیام فرشتهٔ سوم در جهان سربرآورد، که هدفش آشکار ساختن شریعت خدا برای کلیسا با تمامیت و قدرت آن است، عطیهٔ نبوت نیز بی‌درنگ احیا شد. این عطیه نقشی بسیار برجسته در رشد و پیشبرد این پیام ایفا کرده است.

“As differences of opinion have arisen in reference to interpretations of Scriptures and methods of labor, calculated to unsettle the faith of believers in the message and lead to disunion in the work, the spirit of prophecy has always thrown light on the situation. It has always brought union of thought and harmony of action to the body of believers. In every crisis that has arisen in the development of the message and the growth of the work, those who have stood firmly by the law of God and the light of the Spirit of prophecy have triumphed and the work has prospered in their hands.” Loma Linda Messages, 33, 34.

«هرگاه در خصوص تفسیر کتب مقدس و روش‌های کار اختلاف‌نظرهایی پدید آمده که می‌تواند ایمان مؤمنان به پیام را متزلزل سازد و به تفرقه در کار بینجامد، روح نبوت همواره بر وضعیت نور افکنده است. همواره یگانگی اندیشه و هماهنگی عمل را در میان جماعت مؤمنان به ارمغان آورده است. در هر بحرانی که در روند پیشرفت پیام و رشد کار پدید آمده، آنان که استوار بر شریعت خدا و نور روح نبوت ایستاده‌اند، پیروز شده‌اند و کار در دستشان رونق یافته است.» پیام‌های لوما لیندا، ۳۳، ۳۴.

The book of Joel is directly identified as “present truth” within the Spirit of Prophecy, which according to John in the book of Revelation is the testimony of Jesus. It is also endorsed directly within the Word of God. Both the Bible and Spirit of Prophecy directly apply the book of Joel to the last days.

کتاب یوئیل در «روح نبوت» به‌طور مستقیم به‌عنوان «حقیقت زمان حاضر» شناخته می‌شود؛ روح نبوت، بنا بر گفتهٔ یوحنا در کتاب مکاشفه، همان شهادت عیسی است. این امر همچنین در خود کلام خدا به‌طور مستقیم تأیید می‌شود. هم کتاب‌مقدس و هم روح نبوت، کتاب یوئیل را مستقیماً بر روزهای آخر تطبیق می‌دهند.

“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. …

هر یک از پیامبرانِ قدیم کمتر برای زمان خود و بیشتر برای زمان ما سخن گفتند؛ ازاین‌رو پیشگویی‌هایشان نسبت به ما نیز جاری و نافذ است. «اکنون این همه برای ایشان به‌عنوان نمونه رخ داد، و برای اندرزِ ما نوشته شد؛ بر ما که پایان‌های جهان فرا رسیده است.» اول قرنتیان ۱۰:۱۱. «نه برای خودشان، بلکه برای ما خدمت می‌کردند، در خصوص آن چیزهایی که اکنون به‌وسیلهٔ کسانی که با روح‌القدسِ فرستاده از آسمان به شما بشارت داده‌اند، به شما اعلام شده است؛ چیزهایی که فرشتگان نیز مشتاق‌اند در آن‌ها نظر کنند.» اول پطرس ۱:۱۲. ...

“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

کتاب مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسلِ آخر انباشته و یکجا گرد آورده است. همهٔ رویدادهای بزرگ و وقایعِ خطیرِ تاریخِ عهدِ عتیق در این روزهای واپسین در کلیسا خود را تکرار کرده‌اند و می‌کنند. پیام‌های برگزیده، جلد ۳، ۳۳۸، ۳۳۹.

The prophecy of Joel is “in force” “upon” those “whom the ends of the world are come.” “In force” is simply emphasizing that “present truth” is always a test, and those who fail the test are represented by such biblical characters as Judas.

نبوت یوئیل «نافذ» «بر» آنان است «که پایان‌های جهان بر ایشان فرارسیده است». «نافذ» صرفاً تأکید می‌کند که «حقیقتِ حاضر» همواره آزمونی است، و کسانی که در این آزمون مردود می‌شوند نماینده‌شان در کتاب‌مقدس شخصیت‌هایی چون یهوداست.

“Lesson after lesson fell unheeded on the ears of Judas. How many today follow in his steps. In the light of God’s law, selfish men see their evil characters, but fail to make the required reformation, and go on from one state of sin to another.

درس پشت درس به گوش یهودا می‌رسید و به هیچ گرفته می‌شد. چه بسیارند کسانی که امروز در گام‌های او قدم می‌نهند. در پرتو شریعت خدا، مردمان خودخواه خصلت‌های پلید خود را می‌بینند، اما از انجام اصلاح لازم بازمی‌مانند و از حالی از گناه به حالی دیگر می‌روند.

“The lessons of Christ are applicable to our own time and generation. He said, ‘Neither pray I for these alone, but for them also which shall believe on me through their word.’ The same testimony is brought to us in these last days as was brought to Judas. The same lessons which he failed to make practical in his life come to men who hear, and yet make a like failure, because they do not put away their sin.” Review and Herald, March 17, 1891.

«آموزه‌های مسیح برای زمان و نسل خودِ ما کاربردی‌اند. او گفت: «نه تنها برای اینان دعا می‌کنم، بلکه برای آنانی نیز که به‌واسطۀ کلام ایشان به من ایمان خواهند آورد.» همان شهادتی که برای یهودا آورده شد، در این ایام آخر به ما نیز رسانده می‌شود. همان درس‌هایی که او نتوانست در زندگی‌اش به کار بندد، به کسانی می‌رسد که می‌شنوند، اما آنان نیز به‌گونه‌ای مشابه ناکام می‌مانند، زیرا گناه خود را کنار نمی‌گذارند.» ریویو اند هرالد، 17 مارس 1891.

John throughout the book of Revelation typifies God’s last day people, and in being banished to Patmos John represents those who are persecuted in the Sunday law crisis. He states why he was incarcerated.

یوحنا در سراسر کتاب مکاشفه نماد قوم خدا در ایام آخر است و با تبعیدش به پطمس، نمایندهٔ کسانی است که در بحران قانون یکشنبه جفا می‌بینند. او علت زندانی شدنش را بیان می‌کند.

I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

من، یوحنا، که نیز برادر شما و همراه در تنگی و در پادشاهی و شکیباییِ عیسی مسیح هستم، به خاطر کلام خدا و به خاطر شهادتِ عیسی مسیح در جزیره‌ای که پطمس نامیده می‌شود بودم. مکاشفهٔ یوحنا ۱:۹.

John was persecuted for the Bible and the Spirit of Prophecy. Why are the one hundred and forty-four thousand persecuted because of the Spirit of Prophecy? The first truth the prophet Joel identifies is the apostasy of the Seventh-day Adventist church. When the apostle Peter identified that Pentecost was a fulfillment of the book of Joel, Peter did so in response to the Jews attacking the manifestation of “tongues.” The Jews, who then typified Seventh-day Adventists in the last days, were arguing that Peter and those proclaiming the message were “drunk.” Seventh-day Adventists will fight against the message of the latter rain as did the Jews of Peter’s time. They do so for those who are proclaiming the “present truth” testing message of the latter rain have the “old” foundational truths, for new truth is always based upon old truth. Jeremiah called for God’s people in the time of the latter rain to walk in the old paths and hearken to the sound of the watchman’s trumpet, but they refuse. The foundational “old” truth message is symbolically represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six, which sets forth the covenant relationship in terms of the Sabbath for the land.

یوحنا به‌خاطر کتاب مقدس و روحِ نبوت مورد آزار قرار گرفت. چرا آن صد و چهل و چهار هزار به‌خاطر روحِ نبوت مورد آزار قرار می‌گیرند؟ نخستین حقیقتی که پیامبر یوئیل بر آن انگشت می‌گذارد، ارتدادِ کلیسای ادونتیستِ روز هفتم است. وقتی رسول پطرس اعلام کرد که عیدِ پنجاهه تحققِ کتابِ یوئیل است، این را در پاسخ به انتقادِ یهودیان از ظهورِ «زبان‌ها» بیان کرد. یهودیان، که در آن هنگام نمونه‌ای از ادونتیست‌های روز هفتم در روزهای آخر بودند، ادعا می‌کردند که پطرس و کسانی که پیام را اعلام می‌کردند «مست» هستند. ادونتیست‌های روز هفتم، همچون یهودیانِ زمانِ پطرس، با پیامِ بارانِ پسین مخالفت خواهند کرد. این کار را می‌کنند، زیرا کسانی که پیامِ آزمایشیِ «حقیقتِ حاضر»ِ بارانِ پسین را اعلام می‌کنند، «حقایقِ کهنِ» بنیادین را دارند؛ زیرا حقیقتِ نو همواره بر حقیقتِ کهن بنا می‌شود. ارمیا قومِ خدا را فراخواند که در زمانِ بارانِ پسین در راه‌های کهن گام بردارند و به صدای شیپورِ دیده‌بان گوش فرا دهند، اما آنان امتناع می‌ورزند. پیامِ حقیقتِ «کهنِ» بنیادین به‌صورتِ نمادین با «هفت بار»ِ لاویانِ فصلِ بیست‌وشش نمایانده شده است، که در آن رابطهٔ عهد از منظرِ سبتِ زمین تبیین می‌شود.

“I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.

دیدم که کلیسای اسمی و ادونتیست‌های اسمی، مانند یهودا، برای به‌دست آوردن نفوذ کاتولیک‌ها جهت مخالفت با حقیقت، به ما خیانت کرده و ما را به کاتولیک‌ها تسلیم خواهند کرد. آنگاه قدیسان قومی گمنام خواهند بود و نزد کاتولیک‌ها چندان شناخته‌شده نخواهند بود؛ اما کلیساها و ادونتیست‌های اسمی که از ایمان و رسوم ما آگاه‌اند (زیرا به خاطر سبت از ما نفرت داشتند، چون نمی‌توانستند آن را رد کنند) به قدیسان خیانت کرده و آنان را به کاتولیک‌ها گزارش خواهند داد، به‌عنوان کسانی که سنن مردم را نادیده می‌گیرند؛ یعنی سبت را رعایت می‌کنند و یکشنبه را نادیده می‌گیرند.

“Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.

آنگاه کاتولیک‌ها به پروتستان‌ها فرمان می‌دهند که پیش بروند و فرمانی صادر کنند که همهٔ کسانی که روز نخست هفته را، به جای روز هفتم، نگاه نمی‌دارند، کشته شوند. و کاتولیک‌ها که شمارشان بسیار است، در کنار پروتستان‌ها خواهند ایستاد. کاتولیک‌ها قدرت خود را به تمثالِ وحش خواهند داد. و پروتستان‌ها همان‌گونه که مادرشان پیش از آنان عمل کرد، برای نابود کردن مقدسان عمل خواهند کرد. اما پیش از آن‌که فرمانشان ثمر آورد یا به بار بنشیند، مقدسان به صوتِ خدا رهایی خواهند یافت. اسپالدینگ و مگن، ۱، ۲.

Twice Sister White identifies the “nominal church” and the “nominal Adventists,” while drawing a distinction between the two “nominal groups” and the “Catholics.” The “nominal church” and the “nominal Adventists,” “hated” those represented by Peter and John “on account of the Sabbath, for they could not refute it.” The nominal church and Catholics cannot “refute” the seventh-day Sabbath truth, and “nominal Adventists” cannot “refute” the “seven times” of Leviticus twenty-six, which is the Sabbath commandment of the land. The nominal church and Catholics cannot “refute” the fact that the seventh-day Sabbath is a “foundational” biblical truth, and “nominal Adventists” cannot “refute” the fact that the “seven times” of Leviticus twenty-six is a “foundational” Millerite truth.

دو بار خواهر وایت «کلیسای اسمی» و «ادونتیست‌های اسمی» را شناسایی می‌کند و در عین حال میان این دو «گروهِ اسمی» و «کاتولیک‌ها» تمایز قائل می‌شود. «کلیسای اسمی» و «ادونتیست‌های اسمی» نسبت به کسانی که پطرس و یوحنا نمایندهٔ آنان بودند «نفرت» داشتند، «به خاطرِ سبت، زیرا نمی‌توانستند آن را رد کنند». کلیسای اسمی و کاتولیک‌ها نمی‌توانند حقیقتِ سبتِ روز هفتم را «رد» کنند، و «ادونتیست‌های اسمی» نمی‌توانند «هفت بار»ِ لاویانِ بابِ بیست‌وشش را که حکمِ سبتِ زمین است «رد» کنند. کلیسای اسمی و کاتولیک‌ها نمی‌توانند این واقعیت را «رد» کنند که سبتِ روز هفتم یک حقیقتِ کتاب‌مقدسیِ «بنیادین» است، و «ادونتیست‌های اسمی» نمی‌توانند این واقعیت را «رد» کنند که «هفت بار»ِ لاویانِ بابِ بیست‌وشش یک حقیقتِ «بنیادینِ» میلری است.

John’s captivity on Patmos represents the one hundred and forty-four thousand who uphold both the Bible and the Spirit of Prophecy, and who are especially persecuted from outside over the seventh-day Sabbath and persecuted from inside over the seventh-year Sabbath for the land. For this reason, John’s testimony of why he was being persecuted in verse nine is followed with verse ten’s Sabbath and the message from the past (“behind”) from the “great voice” as of a “trumpet.”

اسارت یوحنا در پطمس نمایانگر صد و چهل و چهار هزار نفری است که هم کتاب‌مقدس و هم روحِ نبوت را پاس می‌دارند و به‌ویژه از بیرون بر سرِ سبتِ روز هفتم و از درون بر سرِ سبتِ سالِ هفتم برای زمین مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند. از این رو، شهادت یوحنا در آیهٔ نهم دربارهٔ اینکه چرا آزار می‌دید، با سبتِ آیهٔ دهم و پیامِ از گذشته («از پشت سر») از «صدای عظیم» همچون «شیپور» دنبال می‌شود.

I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:9, 10.

من، یوحنا، که برادر شما نیز هستم و همراه شما در مصیبت و در پادشاهی و شکیباییِ عیسی مسیح، در جزیره‌ای که پاتموس نامیده می‌شود بودم، به خاطر کلام خدا و به خاطر شهادت عیسی مسیح. در روزِ خداوند در روح بودم و پشت سر خود صدایی عظیم، چون صدای شیپور، شنیدم. مکاشفه ۱:۹، ۱۰.

John represents those who at 9/11 heard the trumpet voice of the angel of Revelation eighteen calling for God’s people to return to Jeremiah’s “old paths.” That great voice was also the warning of the seventh trumpet, which is also the third woe.

یوحنا نمایندهٔ کسانی است که در یازدهم سپتامبر صدای شیپورمانندِ فرشتهٔ باب هجدهِ مکاشفه را شنیدند که قوم خدا را به بازگشت به «راه‌های کهنِ» ارمیا فرا می‌خواند. آن صدای عظیم همچنین هشدارِ شیپورِ هفتم بود که همان وای سوم نیز هست.

Sister White recorded that the “Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation.” The book of Joel is one of the biblical “treasures” that is present truth in the “last days.” At the time of Pentecost Peter identified that it was the book of Joel that was then being fulfilled. Peter, as with Joel, “spoke less for” the time period of Pentecost than for our “time.” The time period of Pentecost was the early rain for the Christian Dispensation. Pentecost marks the beginning of the Christian Dispensation, and in so doing it illustrates the end of the Christian Dispensation. The end of the Christian Dispensation is the time of the latter rain as typified by Pentecost. Peter is therefore a symbol of God’s people in the end of the Christian Dispensation who identify the fulfillment of the outpouring of the Holy Spirit by employing the book of Joel to do so.

خواهر وایت ثبت کرده است که "کتاب مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسل آخر انباشته و یک‌جا در هم بسته است." کتاب یوئیل یکی از "گنجینه‌های" کتاب مقدس است که در "ایام آخر" حقیقتِ حاضر به شمار می‌آید. در زمان پنطیکاست، پطرس اعلام کرد که همان هنگام کتاب یوئیل در حال تحقق بود. پطرس نیز، همچون یوئیل، "کمتر برای" دورهٔ پنطیکاست سخن گفت تا برای "زمان" ما. دورهٔ پنطیکاست باران نخستین برای دوران مسیحیت بود. پنطیکاست آغاز دوران مسیحیت را نشان می‌دهد و بدین‌سان پایان این دوران را نیز تصویر می‌کند. پایان دوران مسیحیت زمانِ باران آخر است که پنطیکاست نماد آن است. ازاین‌رو پطرس نماد قوم خدا در پایان دوران مسیحیت است که با به‌کارگیری کتاب یوئیل، تحققِ افاضهٔ روح‌القدس را شناسایی می‌کنند.

But Peter, standing up with the eleven, lifted up his voice, and said unto them, Ye men of Judaea, and all ye that dwell at Jerusalem, be this known unto you, and hearken to my words: For these are not drunken, as ye suppose, seeing it is but the third hour of the day. But this is that which was spoken by the prophet Joel; And it shall come to pass in the last days, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams: And on my servants and on my handmaidens I will pour out in those days of my Spirit; and they shall prophesy: And I will shew wonders in heaven above, and signs in the earth beneath; blood, and fire, and vapour of smoke: The sun shall be turned into darkness, and the moon into blood, before that great and notable day of the Lord come: And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved. Acts 2:14–21.

اما پطرس با آن یازده برخاست، آواز خود را بلند کرد و به آنان گفت: ای مردان یهودیه و همۀ شما که در اورشلیم ساکنید، این را بدانید و به سخنان من گوش دهید: زیرا اینان مست نیستند، چنان‌که می‌پندارید، زیرا هنوز تنها ساعت سومِ روز است. بلکه این همان است که به‌وسیلۀ پیامبر یوئیل گفته شد: و در روزهای آخر چنین خواهد شد، خدا می‌گوید: از روح خود بر هر بشر فرو خواهم ریخت؛ و پسران و دختران شما نبوّت خواهند کرد، و جوانان شما رؤیاها خواهند دید، و پیران شما خواب‌ها خواهند دید؛ و بر غلامان و کنیزان خود نیز در آن روزها از روح خود فرو خواهم ریخت و ایشان نبوّت خواهند کرد. و در آسمانِ بالا عجایب و در زمینِ پایین آیات ظاهر خواهم کرد؛ خون و آتش و بخارِ دود. خورشید به تاریکی مبدّل خواهد شد و ماه به خون، پیش از آن‌که آن روز بزرگ و مشهورِ خداوند فرا رسد. و چنین خواهد شد که هر که نامِ خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت. اعمال رسولان ۲:۱۴–۲۱.

To be a successful student of prophecy requires a settled understanding that the end of the world is illustrated “line upon line” within the historical narrative of Scripture. Connected with this truth is that the prophets themselves represent God’s people in the last days. Joel places his book in the last days for it announces the approach of the “day of the Lord.”

موفقیت در شاگردیِ نبوت مستلزم درکی راسخ است مبنی بر اینکه پایانِ جهان در روایتِ تاریخیِ کتابِ مقدس به‌صورت «خط بر خط» به تصویر کشیده شده است. مرتبط با این حقیقت آن است که خودِ پیامبران نمایندهٔ قومِ خدا در روزهای آخر هستند. یوئیل کتابِ خود را در روزهای آخر جای می‌دهد، زیرا از نزدیک‌شدنِ «روزِ خداوند» خبر می‌دهد.

Blow ye the trumpet in Zion, and sound an alarm in my holy mountain: let all the inhabitants of the land tremble: for the day of the Lord cometh, for it is nigh at hand. Joel 2:1.

در صهیون کرنّا بنوازید و در کوه مقدس من بانگ هشدار دهید؛ تمامی ساکنان زمین بلرزند، زیرا روز خداوند می‌آید، زیرا نزدیک است. یوئیل ۲:۱

A “trumpet” as a symbol, among other meanings, represents a warning message. As a symbol a trumpet may represent a period of time or a point in time, or both—based upon context. A trumpet also represents judgment. The feast of trumpets, ten days before the Day of Atonement was a warning of approaching judgment.

«شیپور» به‌عنوان نماد، در کنار معانی دیگر، نشان‌دهندهٔ پیام هشدار است. به‌عنوان نماد، شیپور می‌تواند نمایانگرِ یک دورهٔ زمانی یا یک نقطهٔ زمانی باشد، یا هر دو، بسته به زمینه. شیپور همچنین نمادِ داوری است. جشنِ شیپورها، ده روز پیش از روزِ کفاره، هشداری از نزدیک بودنِ داوری بود.

The “day of the Lord” represents either a point in time or a period of time, based upon the context of the passage where the “day of the Lord” is employed. The “day of the Lord” can be a symbol of the executive judgment represented as the seven last plagues, or it can be the executive judgment at the end of the thousand-year millennium. In either case, the trumpet is identifying God’s executive judgment. The “day of the Lord” therefore can represent the point where God’s punishment is delivered or the period of time when God’s punishments are delivered.

«روزِ خداوند» بسته به زمینهٔ بخشی که در آن به کار می‌رود، یا نمایانگرِ یک لحظهٔ زمانی است یا یک دورهٔ زمانی. «روزِ خداوند» می‌تواند نمادی از داوریِ اجرایی باشد که به صورتِ هفت بلای آخر نمایان می‌شود، یا می‌تواند همان داوریِ اجرایی در پایانِ دورهٔ هزارساله باشد. در هر دو حالت، شیپور نشان‌دهندهٔ داوریِ اجراییِ خداست. بنابراین، «روزِ خداوند» می‌تواند نمایانگرِ لحظه‌ای باشد که مجازاتِ خدا اجرا می‌شود، یا دورهٔ زمانی‌ای که مجازات‌های خدا در آن اجرا می‌شوند.

A “trumpet” as with the “day of the Lord” can represent a point and a period of time as witnessed to in the historical points and periods represented by the seven trumpets of Revelation eight and nine. The “day of the Lord” that Joel is representing with the “trumpet” that is to be blown—is both a point in time and also a period of time which begins when the judgment of the dead ended and the judgment of the living began. On 9/11, a trumpet was blown marking the arrival of the judgment of the living as a point in time, and also marking 9/11 as the beginning of the period of the judgment of the living.

«شیپور» همچون «روزِ خداوند» می‌تواند هم نشان‌دهندهٔ یک نقطهٔ زمانی و هم یک دورهٔ زمانی باشد؛ چنان‌که در نقاط و دوره‌های تاریخی‌ای که هفت شیپورِ مکاشفهٔ باب‌های ۸ و ۹ نشان می‌دهند، دیده می‌شود. «روزِ خداوند»ی که یوئیل با «شیپور»ی که باید دمیده شود نمایانده است، هم یک نقطهٔ زمانی است و هم دوره‌ای زمانی که از زمانی آغاز می‌شود که داوریِ مردگان پایان یافت و داوریِ زندگان آغاز شد. در ۱۱ سپتامبر، شیپوری دمیده شد که رسیدنِ داوریِ زندگان را به‌عنوان یک نقطهٔ زمانی مشخص کرد و همچنین ۱۱ سپتامبر را به‌عنوان آغازِ دورهٔ داوریِ زندگان نشانه‌گذاری کرد.

Therefore also now, saith the Lord, turn ye even to me with all your heart, and with fasting, and with weeping, and with mourning: And rend your heart, and not your garments, and turn unto the Lord your God: for he is gracious and merciful, slow to anger, and of great kindness, and repenteth him of the evil. Who knoweth if he will return and repent, and leave a blessing behind him; even a meat offering and a drink offering unto the Lord your God? Blow the trumpet in Zion, sanctify a fast, call a solemn assembly. Joel 2:12–15.

پس اکنون نیز، خداوند می‌گوید: با همهٔ دل به سوی من بازگردید، با روزه و با گریه و با ماتم؛ و دل‌های خود را بدرانید، نه جامه‌های خود را، و به سوی خداوند خدای خود بازگردید؛ زیرا او فیّاض و رحیم است، دیرخشم و سرشار از مهربانی، و از شرّ بازمی‌گردد. چه کسی می‌داند؟ شاید بازگردد و پشیمان شود و در پیِ خود برکتی بر جا گذارد، یعنی قربانیِ آردی و قربانیِ نوشیدنی برای خداوند خدای شما. در صهیون شیپور بنوازید، روزه‌ای مقدس اعلام کنید، مجمعی مقدس فراخوانید. یوئیل ۲:۱۲-۱۵.

This is the second time Joel commands that a trumpet be blown. The “trumpets” in Joel are both warnings of the approaching executive judgment of the seven last plagues, and are set within the context of the Laodicean call for repentance and the imminent close of probation.

این دومین بار است که یوئیل فرمان می‌دهد شیپور نواخته شود. «شیپورها» در یوئیل هم هشدار نسبت به نزدیک‌شدنِ داوری اجراییِ هفت بلای آخر هستند، و هم در زمینهٔ دعوتِ لاودیکیه‌ای به توبه و بسته‌شدنِ قریب‌الوقوعِ درِ فیض مطرح شده‌اند.

Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

با صدای بلند فریاد بزن، دریغ مکن؛ صدایت را چون شیپور بلند کن، و به قوم من تقصیرشان و به خاندان یعقوب گناهانشان را اعلام کن. اشعیا ۵۸:۱.

Isaiah, Joel, John and Peter are all representing the one hundred and forty-four thousand of the last days, as does Jeremiah who identifies when the trumpet is to be sounded.

اشعیا، یوئیل، یوحنا و پطرس همگی نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزارِ روزهای آخر هستند؛ ارمیا نیز چنین است و او مشخص می‌کند چه زمانی باید شیپور نواخته شود.

Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

خداوند چنین می‌فرماید: در راه‌ها بایستید و بنگرید، و راه‌های دیرین را بجویید که راه نیکو کدام است، و در آن گام بردارید تا برای جان‌های شما آرامی بیابید. اما گفتند: در آن راه نخواهیم رفت. همچنین بر شما نگهبانانی گماشتم و گفتم: به آواز شیپور گوش فرا دهید. اما گفتند: گوش فرا نخواهیم داد. ارمیا ۶:۱۶، ۱۷.

The trumpet sounded in these last days at 9/11, and the latter rain then began to fall upon those who chose the good way and walked therein. It is then that the angel of Revelation eighteen descended.

در این ایام آخر، در یازدهم سپتامبر، کرنا به صدا درآمد و آنگاه بارانِ پسین بر کسانی که راه نیکو را برگزیدند و در آن گام برداشتند، شروع به باریدن کرد. همان هنگام بود که فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده فرود آمد.

“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

باران پسین بر قوم خدا خواهد بارید. فرشته‌ای نیرومند از آسمان فرود خواهد آمد، و سراسر زمین با جلال او روشن خواهد شد. Review and Herald، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.

When the great buildings of New York were brought down on 9/11, the mighty angel descended and the latter rain began to fall.

وقتی ساختمان‌های عظیم نیویورک در ۱۱ سپتامبر فرو ریختند، فرشتهٔ نیرومند فرود آمد و بارانِ پسین باریدن گرفت.

“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

اکنون چنین گفته می‌شود که من اعلام کرده‌ام نیویورک قرار است با موجی جزرومدی روبیده شود؟ من هرگز چنین نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی می‌نگریستم که در آن‌جا طبقه پشتِ طبقه قد می‌کشند، «چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد وقتی خداوند برخیزد تا زمین را سخت بلرزاند! آنگاه سخنان مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق خواهد یافت.» سراسر فصل هجدهمِ مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد، نوری خاص ندارم؛ فقط می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آن‌جا با زیر و رو کردنِ قدرتِ خدا به زیر افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده، می‌دانم که ویرانی در جهان هست. یک کلام از جانبِ خداوند، یک لمس از قدرتِ عظیم او، و این بناهای عظیم فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آن را نمی‌توانیم تصور کنیم. Review and Herald، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

On 9/11 the latter rain began to sprinkle in advance of its full outpouring at the Sunday law.

در ۱۱ سپتامبر، بارانِ متأخر پیش از ریزشِ کاملش در هنگام قانون روز یکشنبه شروع به نم‌نم باریدن کرد.

“The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611, 612.

کار عظیمِ انجیل با جلوه‌ای از قدرتِ خدا که کمتر از آنچه آغازِ آن را مشخص ساخت، پایان نخواهد یافت. نبوّت‌هایی که در فرو ریختنِ بارانِ نخستین در آغازِ انجیل تحقق یافتند، بار دیگر در بارانِ پسین در پایانِ آن تحقق خواهند یافت. این همان «اوقاتِ تجدید قوّا» است که رسول پطرس به آن چشم دوخته بود، آنگاه که گفت: «پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهانِ شما محو گردد، تا اوقاتِ تجدید قوّا از حضورِ خداوند برسد؛ و او عیسی را خواهد فرستاد.» اعمالِ رسولان ۳:۱۹، ۲۰. مناقشهٔ عظیم، ۶۱۱، ۶۱۲.

The perfect fulfillment of the “times of refreshing” occurs when you are living, for the warning is to “repent,” which is impossible to do if you are dead. The “times of refreshing” arrives when the “sins” of living souls might still be “blotted out”. The “times of refreshing” began on 9/11, thus identifying the beginning of the judgment of the living. Pentecost is repeated at the close of the gospel dispensation. When the “times of refreshing” arrived, the events typified at Pentecost began to repeat.

تحقق کامل "زمان‌های تجدید" زمانی رخ می‌دهد که شما زنده‌اید، زیرا هشدار این است که "توبه کنید"؛ کاری که اگر مرده باشید انجام دادنش ناممکن است. "زمان‌های تجدید" زمانی فرا می‌رسد که "گناهان" نفوس زنده هنوز ممکن است "زدوده شوند". "زمان‌های تجدید" در ۹/۱۱ آغاز شد و بدین‌سان آغاز داوریِ زندگان را مشخص کرد. پنطیکاست در پایان دوره انجیل تکرار می‌شود. وقتی "زمان‌های تجدید" فرا رسید، وقایعی که در پنطیکاست به‌صورت نمونه‌وار نشان داده شده بودند، شروع به تکرار شدن کردند.

“It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.

با اشتیاقی عمیق چشم‌به‌راه زمانی هستم که رویدادهای روز پنتیکاست با قدرتی حتی بیش از آن هنگام تکرار شود. یوحنا می‌گوید: «فرشته‌ای دیگر را دیدم که با قدرتی عظیم از آسمان فرود می‌آمد؛ و زمین از جلال او روشن شد.» آنگاه، همان‌گونه که در موسم پنتیکاست، مردم حقیقتی را که برایشان گفته می‌شود، هر کس به زبان خود خواهند شنید.

“God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him, and can touch the lips with a live coal from off the altar, and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed, and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement, and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

«خدا می‌تواند در هر جانی که صادقانه خواهان خدمت به اوست جانِ تازه بدمد، و لب‌ها را با اخگری افروخته از روی مذبح لمس کند و آنان را در ستایش او فصیح سازد. هزاران صدا از قدرت به زبان آوردن حقایق شگفت‌انگیز کلام خدا سرشار خواهند شد. زبانِ لکنت‌زده باز خواهد شد، و بیم‌دلان قوی خواهند شد تا به حق شهادتی دلیرانه ادا کنند. خداوند قوم خود را یاری دهد تا هیکلِ جان را از هر آلودگی تطهیر کنند، و چنان پیوندی نزدیک با او نگاه دارند که چون بارانِ پسین فرو ریخته شود، از آن بهره‌مند شوند.» Review and Herald، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۸۶.

We will continue in the next article.

در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

And the angel that talked with me came again, and waked me, as a man that is wakened out of his sleep, And said unto me, What seest thou? And I said, I have looked, and behold a candlestick all of gold, with a bowl upon the top of it, and his seven lamps thereon, and seven pipes to the seven lamps, which are upon the top thereof: And two olive trees by it, one upon the right side of the bowl, and the other upon the left side thereof.

و فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت باز آمد و مرا بیدار کرد، چنان‌که کسی از خواب خود بیدار می‌شود، و به من گفت: چه می‌بینی؟ گفتم: نگریسته‌ام، و اینک چراغدانی سراسر از طلا با کاسه‌ای بر فرازش، و هفت چراغِ آن بر آن است، و هفت مجرا برای آن هفت چراغ که بر فراز آن‌اند؛ و دو درخت زیتون در کنار آن، یکی در جانب راستِ کاسه و دیگری در جانب چپِ آن.

So I answered and spake to the angel that talked with me, saying, What are these, my lord? Then the angel that talked with me answered and said unto me, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord.

پس پاسخ دادم و به فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت گفتم: «این‌ها چیست، ای سرورم؟» آنگاه فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت پاسخ داد و به من گفت: «آیا نمی‌دانی این‌ها چه هستند؟» و من گفتم: «نه، ای سرورم.»

Then he answered and spake unto me, saying, This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts. Zechariah 4:1–6.

آنگاه او پاسخ داد و به من گفت: این است کلام خداوند خطاب به زربابل که می‌گوید: نه به زور و نه به قدرت، بلکه به روح من، می‌گوید خداوند لشکرها. زکریا ۴:۱-۶.