کتابِ یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکیه‌ای - شمارهٔ بیست‌وچهار

و آن ده شاخ که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز هیچ سلطنتی نیافته‌اند؛ ولی با وحش برای یک ساعت همچون پادشاهان قدرت خواهند یافت. مکاشفه ۱۷:۱۲

این است عهد من که باید نگاه دارید، میان من و شما و نسل تو پس از تو: هر پسر در میان شما ختنه شود. و گوشت ختنه‌گاه خود را ختنه کنید، و این نشانهٔ عهد میان من و شما خواهد بود. و هر که هشت‌روزه باشد، در میان شما ختنه شود؛ هر پسر در نسل‌های شما، خواه زادهٔ خانه باشد یا به پول از بیگانه‌ای که از نسل تو نیست خریده شده باشد. پیدایش ۱۷:۱۰-۱۲.

و عیسی در پاسخ به او گفت: خوشابه‌حال تو، شمعون بن‌یونا، زیرا این را جسم و خون بر تو مکشوف نساخت، بلکه پدر من که در آسمان است. و من نیز به تو می‌گویم که تو پطرس هستی و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و ابواب جهنم بر آن استیلا نخواهد یافت. و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد؛ و هر آنچه را بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و هر آنچه را بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد. متی ۱۶: ۱۷-۱۹.

و آن وحش که بود و نیست، خود او هشتمی است و از آن هفت است و به هلاکت می‌رود. و آن ده شاخی که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نیافته‌اند؛ اما با وحش برای ساعتی چون پادشاهان اقتدار می‌گیرند. اینان یک‌دل‌اند و قدرت و قوت خود را به وحش خواهند داد. مکاشفه 17:11-13.

آن وحشی که دیدی، بود و نیست؛ و از چاه بی‌پایان برخواهد آمد و به هلاکت خواهد رفت؛ و ساکنان زمین، که نام‌هایشان از بنیاد جهان در کتاب حیات نوشته نشده است، در شگفت خواهند شد، چون آن وحش را ببینند که بود و نیست، و با این همه هست. مکاشفه ۱۷:۸

کلام خداوند که به یوئیل پسر پتئیل رسید.

ای پیران، این را بشنوید، و ای همهٔ ساکنان سرزمین، گوش فرا دهید.

آیا چنین چیزی در روزگار شما رخ داده است، یا حتی در روزگار پدرانتان؟ این را برای فرزندانتان بازگو کنید، و بگذارید فرزندانتان آن را برای فرزندان خود بازگو کنند، و فرزندان ایشان برای نسلی دیگر. آنچه کرم جوانه‌خوار باقی گذاشته است، ملخ خورده است؛ و آنچه ملخ باقی گذاشته است، کرم برگ‌خوار خورده است؛ و آنچه کرم برگ‌خوار باقی گذاشته است، کرم پروانه خورده است. یوئیل ۱:۱-۴.

سپس او به من گفت: ای پسر انسان، آیا دیده‌ای که پیران خاندان اسرائیل در تاریکی چه می‌کنند، هر یک در اتاق‌های خیالات خویش؟ زیرا می‌گویند: خداوند ما را نمی‌بیند؛ خداوند زمین را ترک کرده است. حزقیال ۸:۱۲.

و موسی گفت: از این خواهید دانست که خداوند مرا فرستاده است تا همهٔ این کارها را انجام دهم، زیرا آنها را از روی ارادهٔ خود نکرده‌ام. اگر این مردان به مرگِ معمولِ همهٔ آدمیان بمیرند یا به عقوبتِ معمولِ همهٔ آدمیان دچار شوند، آنگاه خداوند مرا نفرستاده است. اما اگر خداوند کاری نو پدید آورد و زمین دهانِ خود را بگشاید و ایشان را با هرچه به آنان تعلق دارد فرو برد و آنان زنده به گودال فرو روند، آنگاه خواهید دانست که این مردان خداوند را به خشم آورده‌اند.

و چنین شد که چون او سخن گفتنِ همهٔ این سخنان را به پایان رسانید، زمینی که زیر ایشان بود شکافته شد؛ و زمین دهان خود را گشود و ایشان را با خانه‌هایشان، و همهٔ مردانی که به قورح تعلق داشتند، و همهٔ اموالشان فرو برد. ایشان، و هر که به ایشان تعلق داشت، زنده به هاویه فرود رفتند، و زمین بر ایشان بسته شد؛ و ایشان از میان جماعت هلاک شدند.

و تمامی اسرائیلیان که گرد آنان بودند، چون فریاد ایشان را شنیدند، گریختند؛ زیرا گفتند: مبادا زمین ما را نیز فرو ببرد. و آتشی از نزد خداوند بیرون آمد و آن دویست و پنجاه مرد را که بخور می‌سوزاندند، سوزانید. اعداد 16:28-35.

و نیز روح مرا بلند کرد و به دروازهٔ شرقیِ خانهٔ خداوند که رو به مشرق دارد، برد؛ و اینک در آستانهٔ دروازه بیست‌وپنج مرد بودند. در میان آنان یعازنیا پسر آزور و پلاتیا پسر بنایا را دیدم که از امیران قوم بودند.

آنگاه او به من گفت: ای پسر انسان، اینان مردانی هستند که شرارت را تدبیر می‌کنند و در این شهر مشورتِ شریرانه می‌دهند؛ آنان که می‌گویند: نزدیک نیست؛ خانه‌ها بنا کنیم؛ این شهر دیگ است و ما گوشتِ آن هستیم.

پس علیه آنان نبوت کن، نبوت کن، ای پسر انسان. و روح خداوند بر من نازل شد و به من گفت: سخن بگو؛ خداوند چنین می‌گوید؛

چنین گفته‌اید، ای خاندان اسرائیل: زیرا آنچه به ذهن شما می‌گذرد، همه را می‌دانم. شما کشتگان خود را در این شهر فزون کرده‌اید و خیابان‌های آن را از کشتگان پر ساخته‌اید. پس خداوند خدا چنین می‌گوید: کشتگان شما که ایشان را در میان آن نهاده‌اید، ایشان همان گوشت‌اند و این شهر همان دیگ؛ اما من شما را از میان آن بیرون خواهم آورد. از شمشیر هراسیده‌اید؛ و من شمشیری بر شما خواهم آورد، خداوند خدا می‌گوید. و شما را از میان آن بیرون خواهم آورد و به دست بیگانگان خواهم سپرد و در میان شما داوری خواهم کرد. به شمشیر خواهید افتاد؛ شما را در مرز اسرائیل داوری خواهم کرد؛ و خواهید دانست که من خداوندم. این شهر برای شما دیگ نخواهد بود و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه شما را در مرز اسرائیل داوری خواهم کرد. و خواهید دانست که من خداوندم؛ زیرا در فرایض من راه نرفته‌اید و احکام مرا به جا نیاورده‌اید، بلکه بر وفق رسوم قوم‌های پیرامون خود عمل کرده‌اید.

و چنین شد که هنگامی که من نبوت می‌کردم، فلطیا پسر بنایا مرد. آنگاه به روی خود افتادم و با صدای بلند فریاد زدم و گفتم: آه، ای خداوند خدا! آیا باقی‌ماندۀ اسرائیل را به‌کلی نابود خواهی کرد؟ حزقیال ۱۱:۱-۱۳.

آیا خدا کلیسای زنده‌ای ندارد؟ او کلیسایی دارد، اما آن کلیسای رزمنده است، نه کلیسای پیروزمند. مایهٔ تأسف است که برخی اعضا کاستی دارند و اینکه در میان گندم نیز علف‌های هرز هست. عیسی گفت: «ملکوت آسمان به مردی می‌ماند که در مزرعهٔ خود بذر نیکو کاشت؛ اما وقتی مردم در خواب بودند، دشمنش آمد و در میان گندم علف‌های هرز کاشت و رفت... پس خادمانِ صاحب‌خانه آمدند و به او گفتند: سرورم، مگر در مزرعه‌ات بذر نیکو نکاشتی؟ پس این علف‌های هرز از کجا آمده‌اند؟ او به ایشان گفت: دشمنی این کار را کرده است. خادمان به او گفتند: پس می‌خواهی برویم و آنها را جمع کنیم؟ اما او گفت: نه؛ مبادا هنگامی که علف‌های هرز را جمع می‌کنید، گندم را نیز با آنها از ریشه برکنید. بگذارید هر دو تا زمانِ درو با هم رشد کنند؛ و در زمانِ درو به دروگران خواهم گفت: نخست علف‌های هرز را گرد آورید و آنها را در دسته‌ها ببندید برای سوزاندن؛ اما گندم را به انبارِ من گرد آورید.»

در مَثَلِ گندم و علف‌های هرز، دلیل این‌که علف‌های هرز نباید کَنده می‌شدند را می‌بینیم؛ زیرا ممکن بود گندم همراه با علف‌های هرز ریشه‌کن شود. رأی و داوری انسانی می‌تواند خطاهای بزرگی مرتکب شود. اما خداوند می‌گوید، به‌جای آن‌که خطایی رخ دهد و حتی یک ساقه گندم ریشه‌کن گردد: «بگذار هر دو با هم تا موسم درو رشد کنند»؛ آنگاه فرشتگان علف‌های هرز را گرد خواهند آورد، که برای نابودی مقرر خواهند شد. هرچند در کلیساهای ما که ادعای ایمان به حقیقتی عمیق‌تر دارند، کسانی هستند که دچار کاستی و خطا هستند، همچون علف‌های هرز در میان گندم، خدا بردبار و صبور است. او خطاکاران را توبیخ می‌کند و هشدار می‌دهد، اما کسانی را که دیر می‌آموزند درسی را که می‌خواهد به آنان بیاموزد، نابود نمی‌کند؛ او علف‌های هرز را از میان گندم ریشه‌کن نمی‌کند. علف‌های هرز و گندم باید تا زمان درو با هم رشد کنند؛ وقتی گندم به رشد و کمال خود برسد، و به‌سبب ویژگی‌اش هنگام رسیدن، کاملاً از علف‌های هرز متمایز خواهد شد.

کلیسای مسیح بر زمین ناقص خواهد بود، اما خدا کلیسای خود را به سبب نقصش نابود نمی‌کند. کسانی بوده‌اند و خواهند بود که غیرتی دارند، اما نه بر حسب معرفت، که می‌خواهند کلیسا را تطهیر کنند و زوان را از میان گندم ریشه‌کن کنند. اما مسیح نور ویژه‌ای داده است درباره اینکه چگونه با آنان که خطا می‌کنند و با کسانی که در کلیسا تبدیل نیافته‌اند رفتار شود. نباید اعضای کلیسا در قطع عضویت کسانی که ممکن است آنان را دارای نقص شخصیت بدانند، دست به اقدام‌های مقطعی، هیجانی و شتاب‌زده بزنند. زوان در میان گندم ظاهر خواهد شد؛ اما وجین کردن زوان، مگر به طریق مقرر خدا، زیان‌بارتر است از آنکه آن‌ها را به حال خود واگذاریم. در حالی که خداوند کسانی را که حقیقتاً تبدیل یافته‌اند به کلیسا می‌افزاید، شیطان در همان حال اشخاصی را که تبدیل نیافته‌اند به مشارکت آن وارد می‌کند. هنگامی که مسیح بذر نیکو می‌افشاند، شیطان زوان می‌افشاند. دو نفوذ متضاد پیوسته بر اعضای کلیسا اعمال می‌شود. یکی برای تطهیر کلیسا عمل می‌کند و دیگری برای فاسد ساختن قوم خدا. شهادات به خادمان، ۴۵، ۴۶.

«بار دیگر، این مَثَل‌ها می‌آموزند که پس از داوری دیگر مهلت توبه‌ای در کار نخواهد بود. هنگامی که کار انجیل به پایان برسد، بلافاصله جدایی میان نیکان و بدان صورت می‌گیرد و سرنوشت هر گروه برای همیشه تعیین می‌شود.» درس‌های عینی مسیح، ۱۲۳.

سپس فرشتهٔ سوم را دیدم. فرشتهٔ همراه من گفت: «سخنش هراس‌انگیز است، مأموریتش دهشتناک است. او فرشته‌ای است که باید گندم را از علف‌های هرز جدا کند و گندم را برای انبار آسمانی مهر کند یا ببندد.» این امور باید تمام ذهن و همهٔ توجه را به خود مشغول سازد. بار دیگر به من نشان داده شد که لازم است کسانی که باور دارند ما در حال دریافت آخرین پیام رحمت هستیم، از کسانی که هر روز خطاهای تازه‌ای را می‌پذیرند یا جذب می‌کنند، جدا باشند. دیدم که نه جوان و نه پیر نباید در محافل کسانی که در خطا و تاریکی‌اند شرکت کنند. فرشته گفت: «بگذارید ذهن از پرداختن به چیزهای بی‌فایده بازایستد.» انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۵، صفحهٔ ۴۲۵.

کار به‌زودی به پایان خواهد رسید. اعضای کلیسای مجاهد که وفاداری خود را ثابت کرده‌اند، به کلیسای ظفرمند بدل خواهند شد. وقتی تاریخ گذشته‌مان را مرور می‌کنم و همهٔ گام‌های پیشرفتی را که تا جایگاه کنونی پیموده‌ایم از نظر می‌گذرانم، می‌گویم: خدا را شکر! وقتی آنچه را خدا به انجام رسانده می‌بینم، سرشار از شگفتی و اعتماد به مسیح به‌عنوان رهبر می‌شوم. برای آینده از هیچ چیز بیمی نداریم، مگر آنکه راهی را که خداوند ما را در آن رهبری کرده و تعلیمات او را در تاریخ گذشته‌مان از یاد ببریم. بولتن کنفرانس عمومی، ۲۹ ژانویهٔ ۱۸۹۳.

وقتی عیسی خدمت عمومی خود را آغاز کرد، هیکل را از بی‌حرمتیِ کفرآمیزش پاک ساخت. از جمله آخرین اعمال خدمت او، دومین پاکسازی هیکل بود. پس در آخرین کار برای هشدار به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: «بابل سقوط کرد، سقوط کرد، آن شهر بزرگ، زیرا همهٔ ملّت‌ها را از شراب خشمِ زناکاریِ خود نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). و در فریاد بلندِ پیام فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده و خدا شرارت‌هایش را به یاد آورده است» (مکاشفه ۱۸:۴، ۵). پیام‌های برگزیده، جلد ۲، صفحه ۱۱۸.

«بر یوحنا صحنه‌هایی از علاقه‌ای ژرف و تکان‌دهنده در تجربهٔ کلیسا گشوده شد. او موقعیت، خطرات، کشمکش‌ها و رهایی نهایی قوم خدا را دید. او پیام‌های پایانی را که باید محصول زمین را به کمال برسانند ثبت می‌کند، خواه همچون بافه‌هایی برای انبار آسمانی، یا همچون دسته‌های هیزم برای آتش‌های هلاکت. موضوعاتی بس عظیم‌الاهمیت بر او مکشوف گردید، به‌ویژه برای کلیسای آخر، تا آنان که باید از خطا به حقیقت بازگردند، دربارهٔ خطرات و کشمکش‌هایی که در برابر ایشان است تعلیم یابند. هیچ‌کس لازم نیست در خصوص آنچه بر زمین خواهد آمد، در تاریکی باشد.» The Great Controversy, 341.

«خداوند به‌زودی تفاوت میان عادلان و شریران را آشکار خواهد کرد؛ زیرا ‘بادزن’ در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد کرد و گندم خود را در انبارش جمع خواهد کرد؛ اما کاه را با آتشی خاموش‌نشدنی خواهد سوزانید.» ریویو اَند هرالد، ۸ نوامبر ۱۸۹۲.

این شهر دیگ شما نخواهد بود، و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه من شما را در مرز اسرائیل داوری خواهم کرد. حزقیال ۱۱:۱۱.

این شهر دیگِ شما نخواهد بود، و شما نیز گوشتِ درون آن نخواهید بود؛ بلکه شما را در مرز اسرائیل داوری خواهم کرد. و خواهید دانست که من خداوند هستم، زیرا در فرایض من راه نرفتید و احکام مرا اجرا نکردید، بلکه مطابق رسومِ امّت‌های پیرامون شما عمل کردید. و چنین شد که چون نبوّت می‌کردم، فلتیا پسرِ بنایا مُرد. آنگاه بر روی خود افتادم و به آواز بلند فریاد زده، گفتم: آه ای خداوند خدا! آیا باقیماندهٔ اسرائیل را به‌کلی نابود خواهی کرد؟ حزقیال ۱۱:۱۱–۱۳.

ای آسمان‌ها، بشنوید، و ای زمین، گوش فرا دهید؛ زیرا خداوند سخن گفته است: فرزندانی پرورده و بزرگ کرده‌ام، اما آنان بر من عصیان ورزیده‌اند. گاو صاحب خود را می‌شناسد، و الاغ آخورِ اربابش را؛ اما اسرائیل نمی‌داند و قوم من درک نمی‌کند.

آه، ای قوم گناهکار، مردمی گرانبار از گناه، نسلی از بدکاران، فرزندانِ فسادگر؛ خداوند را ترک کرده‌اند، قدّوسِ اسرائیل را به خشم آورده‌اند، به قهقرا رفته‌اند. چرا باید باز هم تنبیه شوید؟ جز آنکه بیشتر و بیشتر سرکشی می‌کنید. تمام سر بیمار است و تمام دل از توان افتاده است. از کف پا تا فرق سر در آن هیچ سلامتی نیست؛ جز زخم و کبودی و جراحت‌های متعفّن؛ نه بسته شده‌اند، نه باندپیچی شده‌اند، و نه مرهمی بر آنها نهاده شده است. کشور شما ویران است، شهرهایتان با آتش سوخته‌اند؛ سرزمینتان را بیگانگان در برابر چشمانتان می‌بلعند و آن ویران است، چونان واژگون‌شده به دست بیگانگان. و دخترِ صهیون چون کلبه‌ای در تاکستان، چون آلونکی در باغِ خیار، چون شهری محاصره‌شده، بر جا مانده است.

اگر خداوند لشکرها برای ما بقایایی بسیار اندک به‌جا نگذاشته بود، ما مانند سدوم می‌شدیم و به عموره شباهت می‌یافتیم. ای فرمانروایان سدوم، کلام خداوند را بشنوید؛ ای قوم عموره، به شریعت خدای ما گوش فرا دهید. اشعیا ۱:۲-۱۰.

این شهر دیگ شما نخواهد بود و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه در مرز اسرائیل بر شما داوری خواهم کرد. و خواهید دانست که من خداوند هستم؛ زیرا در فرایض من راه نرفتید و احکام مرا اجرا نکردید، بلکه مطابق رسوم امت‌های پیرامون خود عمل نمودید. و چنین شد که چون نبوّت می‌کردم، فلطیا پسر بنایا مُرد. حزقیال ۱۱:۱۱–۱۳.

پس نبوت کن و به ایشان بگو: خداوند خدا چنین می‌گوید: اینک، ای قوم من، قبرهای شما را خواهم گشود و شما را از قبرهای‌تان برخواهم آورد و شما را به سرزمین اسرائیل خواهم برد. و خواهید دانست که من خداوند هستم، هنگامی که قبرهای شما را بگشایم، ای قوم من، و شما را از قبرهای‌تان برآورم، و روح خود را در شما خواهم نهاد و خواهید زیست، و شما را در سرزمین خودتان قرار خواهم داد؛ آنگاه خواهید دانست که من، خداوند، آن را گفته و به انجام رسانیده‌ام، می‌گوید خداوند. حزقیال ۳۷:۱۲-۱۴.

آن گروهی که از افول روحانی خود اندوهگین نمی‌شوند و بر گناهان دیگران نیز سوگواری نمی‌کنند، بدون مُهر خدا رها خواهند ماند. خداوند فرستادگان خود را، آن مردانی را که در دست‌هایشان سلاح‌های کُشتار است، مأمور می‌کند: «در پیِ او در سراسر شهر بروید و بزنید؛ نه چشم‌تان دریغ کند و نه رحم آورید؛ پیر و جوان را به‌کلی بکشید، هم دوشیزگان و هم کودکان خردسال و زنان را؛ اما به هیچ‌کس که بر او نشانی است نزدیک نشوید؛ و از قدسِ من آغاز کنید.» آنگاه از مردان کهنسالی که در برابر خانه بودند آغاز کردند.

در اینجا می‌بینیم که کلیسا—حرمِ خداوند—نخستین جایی بود که ضربهٔ خشم خدا را احساس کرد. مشایخ، همان کسانی که خدا نور فراوان به آنان داده بود و نگهبانیِ منافع روحانیِ قوم را بر عهده داشتند، به امانت خود خیانت کرده بودند. آنان چنین موضعی گرفته بودند که دیگر لازم نیست همچون ایام گذشته در پی معجزات و ظهور برجستۀ قدرت خدا باشیم. زمانه عوض شده است. این سخنان بی‌ایمانی‌شان را تقویت می‌کند و می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. او آن‌قدر رحیم است که قوم خود را داوری نخواهد کرد. ازاین‌رو «سلامتی و امنیت» فریادِ مردمانی است که دیگر هرگز آواز خود را چون شیپور برنمی‌افرازند تا به قوم خدا تخطی‌هایشان و به خاندان یعقوب گناهانشان را نشان دهند. این سگ‌های گنگ که پارس نمی‌کنند همان‌هایی‌اند که انتقام عادلانۀ خدای آزرده را می‌چشند. مردان، دوشیزگان و کودکان خردسال، همگی با هم هلاک می‌شوند.

قباحت‌هایی که اهل ایمان برایشان آه می‌کشیدند و می‌گریستند، تنها همان چیزهایی بودند که چشم‌های محدود انسان می‌توانست ببیند؛ اما بدترین گناهان، آن‌هایی که غیرتِ خدای پاک و قدوس را برمی‌انگیختند، برملا نشده بودند. جستجوگرِ بزرگِ دل‌ها هر گناهی را که بدکاران در خفا مرتکب می‌شوند، می‌داند. این اشخاص در فریب‌های خود احساس امنیت می‌کنند و به سبب بردباری او می‌گویند که خداوند نمی‌بیند، و سپس چنان رفتار می‌کنند که گویی او زمین را ترک گفته است. اما او ریاکاری‌شان را آشکار خواهد کرد و آن گناهانی را که با دقّت بسیار می‌کوشیدند پنهان سازند، در برابر دیگران برملا خواهد ساخت.

هیچ برتریِ رتبه و شأن یا حکمتِ دنیوی، و هیچ جایگاهی در منصبِ مقدس، آدمیان را از قربانی کردنِ اصول بازنمی‌دارد، آنگاه که به دل‌های فریبکارِ خود واگذار شوند. کسانی که شایسته و صالح دانسته شده‌اند، معلوم می‌شود که سردستگانِ ارتداد و الگوهایی در بی‌اعتنایی و سوءاستفاده از رحمت‌های خدا هستند. مشیِ شریرانهٔ آنان را دیگر برنخواهد تافت، و در خشمِ خود بی‌رحمت با آنان رفتار خواهد کرد.

خداوند با اکراه حضور خود را از کسانی که از نور عظیم بهره‌مند شده‌اند و در خدمت به دیگران قدرت کلام را احساس کرده‌اند، برمی‌گیرد. آنان زمانی بندگان وفادار او بودند و از حضور و هدایت او برخوردار بودند؛ اما از او روی گرداندند و دیگران را به گمراهی کشاندند، و از این‌رو زیر ناخشنودی الهی قرار می‌گیرند. شهادات، جلد ۵، صفحات ۲۱۱ و ۲۱۲.

درنگ کنید و حیران شوید؛ فریاد زنید و فریاد برآورید: آنان مست‌اند، اما نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، اما نه از نوشیدنیِ مست‌کنندهٔ قوی. زیرا خداوند روحِ خوابِ گران را بر شما فرو ریخته و چشمانتان را بسته است؛ پیامبران و سروران شما، یعنی بینایان، را پوشانیده است. و رؤیای همه برای شما همچون کلماتِ کتابی مهر و موم‌شده است که آن را به نزد شخصی تحصیل‌کرده می‌سپارند و می‌گویند: از تو می‌خواهیم، این را بخوان؛ و او می‌گوید: نمی‌توانم، زیرا مهر و موم شده است. و آن کتاب را به کسی که بی‌سواد است می‌سپارند و می‌گویند: از تو می‌خواهیم، این را بخوان؛ و او می‌گوید: من باسواد نیستم.

از این رو خداوند گفت: چون این قوم با دهان خود به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خویش مرا حرمت می‌گذارند، اما دل خود را از من بسیار دور ساخته‌اند، و ترس ایشان از من به دستور انسان‌ها تعلیم داده شده است؛ بنابراین، اینک در میان این قوم کاری شگرف خواهم کرد—آری، کاری شگرف و عجیب—زیرا حکمت دانایانشان نابود خواهد شد و فهم خردمندانشان پنهان خواهد گشت. وای بر آنان که سخت می‌کوشند مشورت خود را از خداوند پنهان کنند، و کارهایشان در تاریکی است، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند؟ و چه کسی ما را می‌شناسد؟ به‌راستی که همه چیز را وارونه کرده‌اید! آیا کوزه‌گر همچون گل انگاشته می‌شود؟ آیا ساخته دربارهٔ سازندهٔ خود می‌گوید: او مرا نساخته است؟ یا آنچه شکل یافته است دربارهٔ شکل‌دهنده‌اش می‌گوید: او فهم ندارد؟ اشعیا ۲۹:۹-۱۶.

در کفرناحوم، عیسی در فاصله‌های میان سفرهای رفت‌وآمد خود اقامت می‌کرد، و این شهر به «شهر خودش» معروف شد. این شهر بر کرانه‌های دریاچهٔ جلیل قرار داشت و، اگر نگوییم در خودِ جلگه، در نزدیکی مرزهای جلگهٔ زیبای گِنّسارت بود. اشتیاق اعصار، ۲۵۲.

در میان کسانی که خود را فرزندان خدا می‌دانند، چه اندک شکیبایی نشان داده شده است، چه بسیار سخنان تلخ گفته شده است، و چه اندازه محکومیت علیه کسانی که از ایمان ما نیستند ابراز گردیده است. بسیاری، اعضای کلیساهای دیگر را گناهکاران بزرگ پنداشته‌اند، در حالی که خداوند چنین به ایشان نمی‌نگرد. کسانی که این‌گونه به اعضای کلیساهای دیگر می‌نگرند، باید زیر دست توانای خدا فروتن شوند. آنانی که ایشان محکوم می‌کنند، شاید نوری اندک و فرصت‌ها و امتیازاتی کم داشته‌اند. اگر نوری را که بسیاری از اعضای کلیساهای ما داشته‌اند آنان نیز می‌داشتند، ممکن بود به مراتب بیشتر پیش روند و ایمان خود را بهتر به جهان نمایان سازند. دربارهٔ کسانی که به نور خود فخر می‌فروشند و با این حال در آن سلوک نمی‌کنند، مسیح می‌گوید: «اما به شما می‌گویم، در روز داوری برای صور و صیدون تحمل‌پذیرتر خواهد بود تا برای شما. و تو، کَفَرنَحوم [ادونتیست‌های روز هفتم، که نوری عظیم داشته‌اید]، که تا آسمان [از نظر امتیاز] برکشیده شده‌ای، به هاویه فرو آورده خواهی شد؛ زیرا اگر اعمال نیرومندی که در تو انجام شده است در سدوم انجام می‌شد، تا امروز باقی می‌ماند. اما به شما می‌گویم، که در روز داوری برای سرزمین سدوم تحمل‌پذیرتر خواهد بود تا برای تو.» در آن وقت عیسی پاسخ داده گفت: «تو را شکر می‌کنم، ای پدر، ای خداوندِ آسمان و زمین، زیرا این امور را از دانایان و خردمندان [در نظر خودشان] پنهان داشته‌ای و بر کودکان آشکار کرده‌ای.»

«و اکنون، چون همهٔ این کارها را کرده‌اید، خداوند می‌گوید: من با شما سخن گفتم، بامدادان برمی‌خاستم و سخن می‌گفتم، اما نشنیدید؛ شما را خواندم، اما پاسخ ندادید؛ از این‌رو با این خانه که به نام من نامیده شده و به آن توکل دارید، و نیز با مکانی که به شما و پدرانتان دادم، همان خواهم کرد که با شیلو کردم. و شما را از حضور خود بیرون خواهم افکند، چنان‌که همهٔ برادرانتان را بیرون افکندم، یعنی تمام نسل افرایم را.»

خداوند در میان ما مؤسساتی بسیار مهم برپا کرده است، و این مؤسسات باید اداره شوند، نه چنان‌که مؤسسات دنیوی اداره می‌شوند، بلکه مطابق نظم الهی. باید با نگاهی یکسره معطوف به جلال او اداره شوند تا به هر طریق ممکن نفوسِ در حال هلاکت نجات یابند. گواهی‌های روح به قوم خدا رسیده است، و با این‌همه بسیاری به توبیخ‌ها، هشدارها و نصایح اعتنا نکرده‌اند.

اکنون این را بشنوید، ای قوم نادان و بی‌فهم؛ که چشمان دارید و نمی‌بینید؛ که گوش‌ها دارید و نمی‌شنوید: آیا از من نمی‌ترسید؟ خداوند می‌گوید. آیا در حضور من نمی‌لرزید، من که ریگ را به حکمی جاودانه حدّ دریا قرار داده‌ام تا از آن نگذرد؛ و اگرچه موج‌های آن خود را به هم می‌کوبند، باز نمی‌توانند چیره شوند؛ اگرچه غرش می‌کنند، با این همه از آن درنمی‌گذرند؟ اما این قوم دلی سرکش و یاغی دارد؛ عصیان کرده و دور شده‌اند. و در دل خود نمی‌گویند: اکنون از خداوند خدای خود بترسیم، که باران، چه نخستین و چه پسین، را به موسم آن می‌بخشد؛ او هفته‌های مقرّرِ درو را برای ما نگاه می‌دارد. بی‌عدالتی‌های شما این چیزها را از شما برگردانده، و گناهان شما نیکی‌ها را از شما بازداشته است. . . . قضیه را، قضیهٔ یتیم را، داوری نمی‌کنند، با این همه کامیاب‌اند؛ و حق نیازمندان را داوری نمی‌کنند. آیا به سبب این‌ها جزا ندهم؟ خداوند می‌گوید؛ آیا نفس من از چنین امتی انتقام نگیرد؟

«آیا خداوند ناچار خواهد شد بگوید: “برای این قوم دعا مکن؛ نه فریاد و نه دعایی برایشان برمیاور، و نزد من برایشان شفاعت مکن؛ زیرا تو را نخواهم شنید”؟ “از این‌رو رگبارها بازداشته شده‌اند و بارانِ پسین نباریده است... آیا از این پس مرا نخواهی خواند: ای پدر من، تو راهنمای جوانی منی؟”» Review and Herald، ۱ اوت ۱۸۹۳.