کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتم لاودیکیه‌ای - شماره بیست‌ونه

آنگاه آنچه به‌وسیلهٔ ارمیا نبی گفته شده بود، تحقق یافت که می‌گوید: «در رامه آوازی شنیده شد، نوحه و گریه و ماتمِ بسیار؛ راحیل برای فرزندان خود می‌گریست و تسلّی نمی‌یافت، زیرا که ایشان نیستند.» متی ۲:۱۷، ۱۸.

خداوند چنین می‌گوید: صدایی در رامه شنیده شد، ناله و گریهٔ تلخ؛ راحیل برای فرزندان خود می‌گریست و برای فرزندانش تسلی نمی‌پذیرفت، زیرا آنان دیگر نبودند. ارمیا ۳۱:۱۵.

و در آن زمان میکائیل، آن سرور بزرگ که برای فرزندان قوم تو ایستاده است، برخواهد خاست؛ و روزگارِ سختی خواهد بود، چنان‌که از روزی که امتی پدید آمد تا آن زمان نظیرش نبوده است؛ و در آن زمان قوم تو رهایی خواهند یافت، هر کس که نامش در کتاب نوشته شده باشد. دانیال ۱۲:۱.

هر که ظالم است، همچنان ظالم بماند؛ و هر که ناپاک است، همچنان ناپاک بماند؛ و هر که عادل است، همچنان عادل بماند؛ و هر که مقدس است، همچنان مقدس بماند. مکاشفه ۲۲:۱۱.

و بسیاری از آنان که در خاک زمین آرمیده‌اند، بیدار خواهند شد: برخی برای حیات جاودان، و برخی برای شرمساری و خوارشماری جاودانی. دانیال ۱۲:۲

و او به من گفت: سخنان نبوت این کتاب را مهر مکن، زیرا که وقت نزدیک است. مکاشفه ۲۲:۱۰.

و تا مرگ هیرودیس در آنجا ماند تا کلامی که خداوند به‌وسیلهٔ نبی گفته بود، به انجام رسد: «از مصر پسر خود را خواندم.» متی ۲:۱۵

هنگامی که اسرائیل کودک بود، او را دوست داشتم و پسرم را از مصر فراخواندم. هوشع ۱۱:۱.

و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانبِ خدا در آنان داخل شد و بر پاهای خود ایستادند؛ و ترسِ بزرگی بر کسانی که آنان را دیدند افتاد. و صدای بلندی از آسمان شنیدند که به آنان می‌گفت: به اینجا بالا بیایید. و در میان ابری به آسمان صعود کردند؛ و دشمنانشان آنان را می‌نگریستند. مکاشفه ۱۱:۱۱، ۱۲.

کار روح‌القدس این است که جهان را از گناه، از عدالت و از داوری ملزم سازد. جهان تنها زمانی هشدار می‌گیرد که ببیند آنان که به حقیقت ایمان دارند، به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند، بر اصول بلند و مقدس عمل می‌کنند و به‌شیوه‌ای والا خط فاصل میان کسانی را که فرامین خدا را نگاه می‌دارند و کسانی را که آنها را زیر پا می‌گذارند، نشان می‌دهند. تقدیسِ روح تفاوت میان کسانی را که مُهرِ خدا را دارند و آنان را که روز استراحتِ جعلی‌ای را نگاه می‌دارند، آشکار می‌سازد. وقتی آزمون فرا برسد، به‌روشنی معلوم خواهد شد که نشانِ وحش چیست. این همان نگاه‌داشتنِ یکشنبه است. آنان که پس از شنیدنِ حقیقت، همچنان این روز را مقدس می‌شمارند، مُهرِ مردِ گناه را بر خود دارند؛ همان که در اندیشه داشت زمان‌ها و قوانین را تغییر دهد. مدرسهٔ آموزشِ کتاب‌مقدس، ۱ دسامبر ۱۹۰۳.

و همهٔ اینها واقع شد تا آنچه از جانب خداوند به‌وسیلهٔ نبی گفته شده بود، تحقق یابد که می‌گوید: «اینک، باکره‌ای آبستن خواهد شد و پسری خواهد زایید، و نام او را عمانوئیل خواهند خواند که معنی‌اش این است: خدا با ما.» متی ۱:۲۲، ۲۳.

از این رو، خودِ خداوند به شما نشانه‌ای خواهد داد؛ اینک، باکره‌ای حامله خواهد شد و پسری خواهد زایید و نام او را عمانوئیل خواهد خواند. اشعیا ۷:۱۴.

و این برای تو نشانه‌ای خواهد بود: امسال رویدنی‌های خودرو را خواهید خورد، و در سال دوم آنچه از همان خواهد رویید؛ و در سال سوم بکارید و درو کنید و تاکستان‌ها بکارید و از میوه‌هایشان بخورید. و باقیماندگانِ گریخته از خاندانِ یهودا، بار دیگر در ژرفا ریشه خواهند دوانید و به بالا میوه خواهند داد. زیرا از اورشلیم باقیماندگانی بیرون خواهند آمد، و نجات‌یافتگان از کوهِ صهیون؛ غیرتِ خداوندِ لشکرها این را خواهد کرد. دوم پادشاهان 19:29-31.

و اگر بگویید: در سال هفتم چه خواهیم خورد؟ اینک نه کِشت خواهیم کرد و نه حاصل خود را جمع خواهیم نمود. آنگاه در سال ششم فرمان برکت خود را بر شما خواهم داد و آن برای سه سال میوه خواهد آورد. و در سال هشتم خواهید کاشت و هنوز از میوهٔ کهنه تا سال نهم خواهید خورد؛ تا وقتی که میوه‌اش درآید، از ذخیرهٔ کهنه خواهید خورد. لاویان ۲۵:۲۰–۲۲.

خداوند اورشلیم را بنا می‌کند؛ رانده‌شدگان اسرائیل را گرد هم می‌آورد. مزمور ۱۴۷:۲.

و در آن روز، ریشه‌ای از یَسّی خواهد بود که به‌منزلۀ عَلَمی برای قوم‌ها برپا خواهد شد؛ امّت‌ها در پیِ او خواهند بود و جایگاهِ آرامشِ او پرجلال خواهد بود. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند بار دیگر، برای بارِ دوم، دست خود را دراز کند تا بازماندۀ قومِ خویش را که باقی مانده‌اند بازآورد: از آشور و از مصر و از پاتروس و از کوش و از عِلام و از شِنعار و از حَمات و از جزایرِ دریا. و او برای امّت‌ها عَلَمی برافراشته خواهد کرد و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشۀ زمین جمع خواهد کرد. اشعیا ۱۱:۱۰‏-‏۱۲.

خدا در این روزگار کلیسای خود را، همان‌گونه که اسرائیلِ باستان را فراخواند، فراخوانده است تا چون نوری در جهان بایستد. به‌وسیله تبرِ نیرومندِ حقیقت، یعنی پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم، آنان را از کلیساها و از جهان جدا ساخته است تا ایشان را به نزدیکیِ مقدسی با خود بیاورد. او ایشان را امینانِ شریعتِ خود ساخته و حقایقِ عظیمِ نبوت برای این زمان را به آنان سپرده است. همان‌گونه که اقوالِ مقدس به اسرائیلِ باستان سپرده شده بود، این‌ها نیز امانتی مقدس‌اند که باید به جهان ابلاغ شوند. سه فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۴ نمایانگرِ مردمی هستند که نورِ پیام‌های خدا را می‌پذیرند و به‌عنوانِ کارگزارانِ او بیرون می‌روند تا هشدار را در سراسرِ طول و عرضِ زمین طنین‌انداز کنند. گواهی‌ها، جلد ۵، ۴۵۵.

بیشترِ خویشاوندانِ پدری‌ام کاملاً به ظهور ایمان داشتند، و به خاطر شهادت دادن به این آموزهٔ پرجلال، از ما هفت نفر در مقطعی از کلیسای متدیست اخراج شدیم. در آن زمان، سخنان پیامبر برای ما بسیار گران‌بها بود: 'برادرانتان که از شما نفرت داشتند و به خاطر نام من شما را بیرون کردند، گفتند: "خداوند جلال یابد"; اما او برای شادی شما ظاهر خواهد شد و آنان شرمسار خواهند شد.' اشعیا ۶۶:۵.

از آن زمان تا دسامبرِ ۱۸۴۴، شادی‌ها، آزمایش‌ها و سرخوردگی‌هایم همانندِ آنِ دوستان ادونتیستِ عزیزِ پیرامونم بود. در همین زمان به دیدار یکی از خواهران ادونتیست‌مان رفتم، و صبح، گردِ مذبحِ خانوادگی زانو زدیم. آن محفل هیجان‌انگیزی نبود و تنها پنج نفرمان حاضر بودیم؛ همگی زن. در حالی که دعا می‌کردم، قدرت خدا بر من نازل شد، چنان‌که هرگز پیش از آن احساس نکرده بودم. غرقِ رؤیایی از جلال خدا شدم و به نظر می‌رسید که از زمین پیوسته بالاتر و بالاتر می‌روم، و چیزی از سفرهای قوم ادونتیست به شهر مقدس به من نشان داده شد، چنان‌که در ادامه آمده است. نوشته‌های اولیه، ۱۳.

دیدم که کلیسای اسمی و ادونتیست‌های اسمی، مانند یهودا، برای به‌دست آوردن نفوذ کاتولیک‌ها جهت مخالفت با حقیقت، به ما خیانت کرده و ما را به کاتولیک‌ها تسلیم خواهند کرد. آنگاه قدیسان قومی گمنام خواهند بود و نزد کاتولیک‌ها چندان شناخته‌شده نخواهند بود؛ اما کلیساها و ادونتیست‌های اسمی که از ایمان و رسوم ما آگاه‌اند (زیرا به خاطر سبت از ما نفرت داشتند، چون نمی‌توانستند آن را رد کنند) به قدیسان خیانت کرده و آنان را به کاتولیک‌ها گزارش خواهند داد، به‌عنوان کسانی که سنن مردم را نادیده می‌گیرند؛ یعنی سبت را رعایت می‌کنند و یکشنبه را نادیده می‌گیرند.

آنگاه کاتولیک‌ها به پروتستان‌ها فرمان می‌دهند که پیش بروند و فرمانی صادر کنند که همهٔ کسانی که روز نخست هفته را، به جای روز هفتم، نگاه نمی‌دارند، کشته شوند. و کاتولیک‌ها که شمارشان بسیار است، در کنار پروتستان‌ها خواهند ایستاد. کاتولیک‌ها قدرت خود را به تمثالِ وحش خواهند داد. و پروتستان‌ها همان‌گونه که مادرشان پیش از آنان عمل کرد، برای نابود کردن مقدسان عمل خواهند کرد. اما پیش از آن‌که فرمانشان ثمر آورد یا به بار بنشیند، مقدسان به صوتِ خدا رهایی خواهند یافت. اسپالدینگ و مگن، ۱، ۲.

"خدا پیام تازه‌ای به ما نمی‌دهد. ما باید همان پیامی را اعلام کنیم که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ ما را از کلیساهای دیگر بیرون آورد." ریویو اند هرالد، ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۰۵.

«تمام پیام‌هایی که در سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شده‌اند، اکنون باید با قاطعیت مطرح شوند، زیرا افراد بسیاری جهت‌یابی خود را از دست داده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها ابلاغ شوند.» Manuscript Releases، جلد ۲۱، ۴۳۷.

«حقایقی که در سال‌های ۱۸۴۱، ۴۲، ۴۳ و ۴۴ دریافت کردیم، اکنون باید مورد مطالعه قرار گیرند و اعلام شوند.» انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۵، صفحه ۳۷۱.

«هشدار آمده است: نباید اجازه دهیم چیزی وارد شود که بنیاد ایمانی را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بنای خود را بر آن استوار ساخته‌ایم، متزلزل کند. من در این پیام بودم و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما بخشیده است. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی که در همان روزهایی که روزبه‌روز با دعایی جدی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم، بر آن نهادیم، برداریم. آیا می‌پندارید که می‌توانم از نوری که خدا به من داده دست بکشم؟ این نور باید چون صخرهٔ اعصار باشد. از همان زمانی که عطا شد، مرا هدایت کرده است.» ریویو اند هرالد، 14 آوریل 1903.

و او چون پالاینده و پاک‌کننده‌ی نقره خواهد نشست؛ پسرانِ لاوی را پاک خواهد کرد و آنان را همچون طلا و نقره پالایش خواهد داد، تا برای خداوند هدیه‌ای در پارسایی تقدیم کنند. آنگاه هدیه‌ی یهودا و اورشلیم برای خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در روزگار کهن و در سال‌های پیشین. ملاکی ۳:۳ و ۴.

آنگاه یهودا، که او را تسلیم کرده بود، چون دید محکوم شده است، پشیمان گشت و سی سکهٔ نقره را نزد سرکاهنان و مشایخ بازآورد و گفت: «گناه کرده‌ام، زیرا خون بی‌گناه را تسلیم کرده‌ام.» ایشان گفتند: «آن به ما چه مربوط است؟ خودت می‌دانی.» پس او سکه‌های نقره را در هیکل انداخت و از آنجا بیرون رفت و خود را حلق‌آویز کرد. متی ۲۷:۳-۵

هنگامی که عیسی به ناحیهٔ قیصریه فیلیپی رسید، از شاگردان خود پرسید و گفت: «مردم می‌گویند من که پسر انسانم، کیستم؟» گفتند: «برخی می‌گویند تو یوحنای تعمیددهنده‌ای؛ برخی، الیاس؛ و برخی دیگر، ارمیا یا یکی از پیامبران.» به آنان گفت: «اما شما چه می‌گویید؟ من کیستم؟»

و شمعون پطرس پاسخ داد و گفت: تو مسیح، پسر خدای زنده هستی. و عیسی در پاسخ به او گفت: خوشا به حال تو، ای شمعون پسر یونا، زیرا این را جسم و خون بر تو آشکار نکرده است، بلکه پدر من که در آسمان است آن را بر تو آشکار کرده است. و من نیز به تو می‌گویم که تو پطرس هستی و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و دروازه‌های دوزخ بر آن پیروز نخواهند شد. و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد؛ و هر آنچه را بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و هر آنچه را بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد.

آنگاه به شاگردان خود دستور داد که به هیچ‌کس نگویند که او عیسی مسیح است. متی ۱۶:۱۳-۲۰.

فریسیان نیز با صدوقیان آمدند و برای آزمایش، از او خواستند تا برایشان آیتی از آسمان نشان دهد. او در پاسخ به ایشان گفت: هنگام شامگاه می‌گویید هوا صاف خواهد بود، زیرا آسمان سرخ است؛ و بامدادان می‌گویید امروز هوا بد خواهد بود، زیرا آسمان سرخ و گرفته است. ای ریاکاران، چهرهٔ آسمان را تشخیص می‌دهید، اما نشانه‌های زمانه را نمی‌توانید تشخیص دهید؟ نسلی شریر و زناکار در پی آیتی می‌گردد، لیکن جز آیتِ یونسِ نبی به آن آیتی داده نخواهد شد. و ایشان را ترک گفت و رفت. متی 16:1-4.

در به تعویق انداختن آمدنش نزد لعازر، مسیح مقصودی رحمت‌آمیز نسبت به کسانی داشت که او را نپذیرفته بودند. او درنگ کرد تا با زنده کردن لعازر از میان مردگان به قوم سرسخت و بی‌ایمان خود گواهی دیگری بدهد که او واقعاً «رستاخیز و حیات» است. او بی‌میل بود که همه امید نسبت به قوم، آن گوسفندان فقیر و سرگردان خانهٔ اسرائیل، را رها کند. دلش به سبب توبه‌ناپذیری آنان می‌شکست. در رحمت خود قصد کرد به آنان یک گواهی دیگر بدهد که او احیاگر است، آن یگانه‌ای که می‌تواند حیات و جاودانگی را به نور آورد. این قرار بود گواهی‌ای باشد که کاهنان نتوانند آن را سوء‌تعبیر کنند. این علت تأخیر او در رفتن به بیت‌عنیا بود. این معجزه نهایی، زنده کردن لعازر، قرار بود مُهر خدا را بر کار او و بر ادعای الوهیتش بزند. آرزوی اعصار، ۵۲۸، ۵۲۹.

وقتی عیسی به نواحی قیصریهٔ فیلپی آمد، از شاگردان خود پرسید و گفت: مردم دربارهٔ من، پسر انسان، چه می‌گویند که من کیستم؟ و آنان گفتند: برخی می‌گویند تو یحییِ تعمیددهنده‌ای؛ بعضی، ایلیا؛ و برخی دیگر، ارمیا یا یکی از پیامبران. او به ایشان گفت: اما شما چه می‌گویید؟ من که هستم؟ متی ۱۶:۱۳-۱۵.

«در پاییز ۱۸۴۶ ما آغاز کردیم سبتِ کتاب‌مقدس را نگاه داریم و آن را تعلیم دهیم و از آن دفاع کنیم. نخستین‌بار توجه من به سبت جلب شد هنگامی که در اوایل همان سال به نیو بدفوردِ ماساچوست سفر کرده بودم. در آنجا با کشیش یوسف بیتس آشنا شدم که زودهنگام ایمانِ ظهور را پذیرفته بود و در آن امر خدمت‌گزاری فعّال بود. کشیش ب. سبت را نگاه می‌داشت و بر اهمیت آن تأکید می‌کرد. من اهمیتش را احساس نمی‌کردم و می‌پنداشتم که کشیش ب. با پرداختن بیش از نه فرمان دیگر به حکم چهارم، به خطا می‌رود. اما خداوند به من منظره‌ای از قدسِ آسمانی نشان داد. هیکلِ خدا در آسمان گشوده شد و به من تابوتِ خدا که کرسیِ رحمت آن را می‌پوشاند، نشان داده شد. دو فرشته ایستاده بودند، یکی در هر سرِ تابوت، با بال‌هایی که بر کرسیِ رحمت گسترده بود و چهره‌هایشان به سوی آن بود. فرشتهٔ همراهِ من به من آگهی داد که این‌ها نمایندهٔ تمامی لشکریان آسمانی‌اند که با احترامی آمیخته با هیبت به سوی شریعتِ مقدسی می‌نگرند که به انگشتِ خدا نوشته شده بود. عیسی سرپوشِ تابوت را بالا زد و من لوح‌های سنگی را دیدم که ده فرمان بر آن‌ها نوشته شده بود. شگفت‌زده شدم، چون دیدم حکمِ چهارم درست در مرکزِ آن ده حکم قرار دارد و هاله‌ای نرم از نور آن را دربر گرفته بود. فرشته گفت: ‘این تنها حکمی از میان آن ده است که خدای زنده را که آسمان‌ها و زمین و هرآنچه در آنهاست آفرید، تعریف می‌کند. وقتی بنیادهای زمین نهاده شد، بنیادِ سبت نیز همان هنگام نهاده شد.’» شهادات، جلد ۱، ۷۵.

آنان که با خدا مشارکت دارند، در نور آفتاب عدالت گام برمی‌دارند. آنان با تباه کردن راه خویش در حضور خدا، رهانندهٔ خود را بی‌حرمت نمی‌کنند. نور آسمانی بر آنان می‌تابد. هرچه به پایان تاریخ این زمین نزدیک‌تر می‌شوند، شناختشان از مسیح و از نبوت‌های مربوط به او به‌طرز چشمگیری افزون می‌گردد. آنان در نظر خدا ارزشی بی‌کران دارند، زیرا با پسر او در یگانگی‌اند. در نظر آنان کلام خدا از جمال و لطافتی برتر برخوردار است. اهمیت آن را می‌بینند. حقیقت بر آنان گشوده می‌شود. تعلیم تجسّد در نظرشان با فروغی ملایم آراسته می‌شود. می‌بینند که کتاب مقدس کلیدی است که همهٔ اسرار را می‌گشاید و همهٔ دشواری‌ها را حل می‌کند. کسانی که نخواسته‌اند نور را بپذیرند و در نور گام بردارند، از درک راز دینداری ناتوان خواهند بود، اما آنان که در برداشتن صلیب و پیروی از عیسی درنگ نکرده‌اند، در نور خدا نور خواهند دید. نگهبان جنوبی، ۴ آوریل ۱۹۰۵