کتاب یوئیل و کلیسای لاودیقیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم - شماره سی‌وپنج

«خدا فرشتهٔ خود را فرستاد تا بر دلِ کشاورزی که به کتاب مقدس ایمان نداشت اثر بگذارد، تا او را برانگیزد که نبوت‌ها را جست‌وجو کند. فرشتگان خدا بارها و بارها به دیدار آن برگزیده آمدند تا ذهن او را هدایت کنند و نبوت‌هایی را که همواره برای قوم خدا تاریک بود بر فهم او بگشایند. آغاز زنجیرهٔ حقیقت به او داده شد، و او رهنمون شد تا حلقه به حلقه در پی آن بگردد، تا آن‌که با شگفتی و تحسین به کلام خدا نگریست. او در آنجا زنجیره‌ای کامل از حقیقت دید. همان کلامی که آن را بی‌الهام می‌پنداشت، اکنون در جمال و جلالش در برابر دیدگانش گشوده شد. دید که بخشی از کتاب مقدس بخش دیگر را توضیح می‌دهد، و هرگاه عبارتی بر فهمش بسته بود، در بخش دیگری از کلام آنچه آن را توضیح می‌داد می‌یافت. او به کلام مقدس خدا با شادی و با عمیق‌ترین احترام و هیبت می‌نگریست.» نوشته‌های نخستین، ۲۳۰.

رؤیای ویلیام میلر

در خواب دیدم که خداوند به دستی نادیدنی برایم صندوقچه‌ای به‌طرزی شگفت‌انگیز ساخته‌شده فرستاد؛ به طولی حدود ده اینچ و با قاعده‌ای مربع به ضلع شش اینچ، از آبنوس ساخته و با مرواریدها به‌طرزی شگفت‌انگیز معرق‌کاری شده بود. به صندوقچه کلیدی پیوسته بود. بی‌درنگ کلید را برداشتم و صندوقچه را گشودم؛ آنگاه، به شگفتی و حیرتم، دیدم که آن از هر گونه و هر اندازه جواهر، الماس‌ها، سنگ‌های قیمتی، و سکه‌های طلا و نقره با هر اندازه و ارزشی آکنده بود، که به‌زیبایی هر یک در جای خود در صندوقچه چیده شده بودند؛ و بدین‌گونه چیده شده، نور و شکوهی بازمی‌تاباندند که تنها با خورشید برابری می‌کرد.

روا نمی‌دانستم تنها خود از این منظرهٔ شگفت‌انگیز لذت ببرم، هرچند دلم از درخشش، زیبایی و ارزش محتویاتش سرشار از شادی بود. از این‌رو آن را روی میز وسط اتاقم گذاشتم و اعلام کردم که هر کس میل دارد بیاید و باشکوه‌ترین و درخشان‌ترین منظره‌ای را که تاکنون بشر در این دنیا دیده است، ببیند.

مردم آمدن گرفتند؛ در آغاز شمارشان اندک بود، ولی رفته‌رفته به جمعیتی انبوه بدل شد. چون نخستین بار درون صندوقچه را می‌نگریستند، در شگفت می‌شدند و از شادی بانگ برمی‌آوردند. اما هرچه شمار تماشاگران فزونی می‌گرفت، هر کس به آشفته کردن جواهر می‌پرداخت، آنها را از صندوقچه بیرون می‌آورد و بر میز می‌پراکند.

در اندیشه افتادم که مالک بار دیگر صندوقچه و جواهرات را از دست من مطالبه خواهد کرد؛ و اگر می‌گذاشتم که پراکنده شوند، هرگز نمی‌توانستم آنها را چون پیش در جای خود در صندوقچه بگذارم؛ و احساس می‌کردم هرگز از عهدهٔ پاسخ‌گویی برنخواهم آمد، زیرا بس عظیم می‌بود. آنگاه از مردم التماس کردم که به آنها دست نزنند و آنها را از صندوقچه بیرون نیاورند؛ اما هرچه بیشتر التماس می‌کردم، بیشتر جواهرات را پراکنده می‌ساختند؛ و اکنون چنان می‌نمود که آنها را در سراسر اتاق پراکنده می‌کنند، بر کف زمین و بر هر قطعه‌ای از اثاث اتاق.

سپس دیدم که در میان جواهرات و سکه‌های اصیل، مقدار بی‌شماری جواهرات جعلی و سکه‌های تقلبی پراکنده کرده بودند. از رفتار پست و ناسپاسی‌شان سخت خشمگین شدم و به سبب آن سرزنش و ملامتشان کردم؛ اما هرچه بیشتر سرزنش می‌کردم، بیشتر جواهرات جعلی و سکه‌های تقلبی را در میان جواهرات و سکه‌های اصیل می‌پراکندند.

آنگاه در نفس جسمانی‌ام برآشفته شدم و به به‌کارگیری قوهٔ جسمانی پرداختم تا آن‌ها را از اتاق بیرون برانم؛ اما در حالی که یکی را بیرون می‌راند‌م، سه تای دیگر وارد می‌شدند و خاک و تراشه و شن و هرگونه زباله‌ای با خود می‌آوردند، تا آن‌که تک‌تک جواهرات راستین، الماس‌ها و سکه‌ها را پوشاندند و همه از نظر پنهان شدند. همچنین صندوقچه‌ام را پاره‌پاره کردند و آن را میان زباله‌ها پراکندند. با خود پنداشتم هیچ‌کس به اندوه یا خشم من اعتنایی ندارد. به کلی دلسرد و دل‌شکسته شدم و نشستم و گریستم.

چون چنین می‌گریستم و بر خسران عظیم و مؤاخذهٔ خویش ماتم می‌گرفتم، خدا را به یاد آوردم و با تضرع دعا کردم تا یاری‌ای از جانب خویش برایم بفرستد.

بی‌درنگ در گشوده شد، و مردی به اتاق درآمد، همان‌گاه که همهٔ مردم از آن بیرون رفتند؛ و او که جاروی خاکروبه‌ای در دست داشت، پنجره‌ها را گشود و آغاز کرد به روبیدن خاک و زباله از اتاق.

به او فریاد زدم که دست نگه دارد، زیرا چند جواهر گران‌بها لابه‌لای زباله‌ها پراکنده بودند.

او به من گفت: 'مترس'، زیرا که او 'از ایشان مراقبت' خواهد کرد.

سپس، وقتی او خاک و زباله، جواهرات بدلی و سکه‌های تقلبی را جارو می‌کرد، همه چون ابری برخاستند و از پنجره بیرون رفتند و باد آن‌ها را با خود برد. در آن هیاهو برای لحظه‌ای چشم‌هایم را بستم؛ وقتی بازشان کردم، همه زباله‌ها ناپدید شده بود. جواهرات گران‌بها، الماس‌ها، و سکه‌های طلا و نقره، به‌وفور در سراسر اتاق پراکنده شده بودند.

سپس صندوقچه‌ای، بسیار بزرگ‌تر و زیباتر از قبلی، روی میز گذاشت و جواهرات، الماس‌ها و سکه‌ها را مشت‌مشت جمع کرد و در صندوقچه ریخت، تا هیچ‌کدام باقی نماند، هرچند بعضی از الماس‌ها از نوک سوزن هم بزرگ‌تر نبودند.

سپس مرا فراخواند و گفت: «بیا و ببین.»

به درون صندوقچه نگاه کردم، اما چشم‌هایم از دیدن آن خیره شد. آنها با ده برابر شکوهِ پیشین خود می‌درخشیدند. پنداشتم زیر پای آن اشخاص شریری که آنها را پراکنده کرده و در خاک لگدمالشان کرده بودند، در شن ساییده شده‌اند. آنها با نظمی زیبا در صندوقچه چیده شده بودند، هر یک در جای خود، بی‌آنکه هیچ نشانی از زحمتِ مردی که آنها را در آن افکنده بود به چشم آید. از فرطِ شادی فریاد زدم و همان فریاد مرا بیدار کرد. نوشته‌های نخستین، ۸۱–۸۳.

و چون شهادت خود را به پایان رسانند، وحشی که از ورطهٔ بی‌انتها برمی‌آید با ایشان جنگ خواهد کرد و بر ایشان غالب خواهد آمد و ایشان را خواهد کشت. و اجساد ایشان در خیابانِ آن شهرِ بزرگ خواهند ماند، که از نظر روحانی «سدوم» و «مصر» خوانده می‌شود، جایی که نیز خداوندِ ما مصلوب شد. و مردمانی از میان قوم‌ها و قبایل و زبان‌ها و امّت‌ها سه روز و نیم اجساد ایشان را خواهند دید و نخواهند گذاشت اجسادشان به گورها سپرده شود. و ساکنانِ زمین بر ایشان شادی خواهند کرد و شادمانی خواهند نمود و برای یکدیگر هدایا خواهند فرستاد، زیرا این دو نبی ساکنانِ زمین را معذّب کرده بودند. مکاشفهٔ یوحنا ۱۱:۷–۱۰.

و زن به بیابان گریخت، جایی که مکانی از جانب خدا برای او آماده شده است، تا او را در آنجا هزار و دویست و شصت روز خوراک دهند. مکاشفهٔ یوحنا ۱۲:۶

و دیدم که چون برّه یکی از مُهرها را گشود، آوازی شنیدم چون آوای رعد، که یکی از چهار حیوان می‌گفت: بیا و بنگر. ... و چون مُهر دوم را گشود، شنیدم حیوانِ دوم می‌گوید: بیا و بنگر. ... و چون مُهر سوم را گشود، شنیدم حیوانِ سوم می‌گوید: بیا و بنگر. ... و چون مُهر چهارم را گشود، آوازِ حیوانِ چهارم را شنیدم که می‌گفت: بیا و بنگر. مکاشفه ۶:۱، ۳، ۵، ۷.

و شما را در میان امّت‌ها پراکنده خواهم ساخت، و شمشیری را در پیِ شما از نیام بیرون خواهم کشید؛ و زمینِ شما قفر خواهد شد و شهرهایتان ویران خواهند شد. لاویان ۲۶:۳۳.

آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

و خداوند، خدای ایشان، ایشان را در آن روز، چون گلهٔ قوم خویش، نجات خواهد داد؛ زیرا آنان چون سنگ‌های تاج خواهند بود که بر زمین او چون عَلَمی برافراشته خواهند شد. زیرا چه عظیم است نیکویی او و چه عظیم است زیبایی او! غله جوانان را شادمان خواهد ساخت، و شراب تازه نیز دوشیزگان را. از خداوند باران بخواهید در هنگام بارانِ پسین؛ پس خداوند ابرهای درخشان پدید خواهد آورد و به ایشان رگبارهای باران عطا خواهد کرد، و به هر یک، سبزه‌ای در مزرعه. زیرا بت‌ها باطل سخن گفته‌اند، و غیب‌گویان دروغ دیده‌اند و خواب‌های دروغین گفته‌اند؛ به باطل تسلّی می‌دهند. از این‌رو چون گله‌ای راه خود گرفتند و پریشان گشتند، زیرا شبانی نبود. خشم من بر شبانان افروخته شد، و بُزهای نر را مجازات کردم؛ زیرا خداوندِ لشکرها گلهٔ خویش، خاندانِ یهودا، را تفقّد کرده است، و ایشان را چون اسبِ فاخرِ خویش در جنگ ساخته است. زکریا ۹:۱۶ تا ۱۰:۳

و چون برّه یکی از مهرها را گشود، دیدم؛ و شنیدم یکی از آن چهار موجود زنده را که با آوازی همچون آوای رعد می‌گفت: «بیا و بنگر.» و دیدم، و اینک اسبی سپید؛ و آن که بر آن نشسته بود، کمانی داشت، و افسری بدو داده شد؛ و او بیرون آمد فتح‌کنان، تا فتح کند. مکاشفه ۶:۱، ۲.

و دیدم آسمان گشوده شد، و اینک اسبی سفید؛ و آن که بر آن نشسته بود «وفادار و حقیقی» خوانده می‌شد، و به عدالت داوری می‌کند و جنگ می‌کند. چشمان او چون شعله‌ای از آتش بود، و بر سر او تاج‌های بسیار بود؛ و نامی مکتوب داشت که جز خود او هیچ‌کس آن را نمی‌دانست. و جامه‌ای آغشته به خون در بر داشت؛ و نام او «کلام خدا» خوانده می‌شود. و لشکرهایی که در آسمان بودند، بر اسبان سفید او را پیروی می‌کردند، و به کتان نازک، سفید و پاک ملبس بودند. مکاشفه 19:11-14.

همهٔ عشورها را به خانهٔ خزانه بیاورید تا در خانهٔ من خوراک باشد، و مرا اکنون در این امر بیازمایید، می‌گوید خداوند لشکرها، که آیا پنجره‌های آسمان را برای شما نخواهم گشود و برکتی بر شما نخواهم ریخت، تا آن‌جا که جای کافی برای دریافت آن نباشد. ملاکی ۳:۱۰.

رؤیای برادر میلر

رؤیای زیر بیش از دو سال پیش در نشریهٔ ادونت هرالد منتشر شد. آنگاه دیدم که آن به‌روشنی تجربهٔ گذشتهٔ ما دربارهٔ ظهورِ ثانی را نشان می‌داد، و اینکه خدا آن رؤیا را برای منفعتِ گلهٔ پراکنده عطا کرد.

از جمله نشانه‌های نزدیک شدن روز بزرگ و هولناک خداوند، این است که خدا خواب‌ها را قرار داده است. بنگرید به یوئیل ۲:۲۸-۳۱؛ اعمال رسولان ۲:۱۷-۲۰. خواب‌ها ممکن است به سه طریق بیایند؛ نخست، «از کثرت مشغله». بنگرید به جامعه ۵:۳. دوم، آنان که زیر نفوذ روح ناپاک و فریب شیطان‌اند، ممکن است به واسطه تأثیر او خواب‌هایی ببینند. بنگرید به تثنیه ۸:۱-۵؛ ارمیا ۲۳:۲۵-۲۸؛ ۲۷:۹؛ ۲۹:۸؛ زکریا ۱۰:۲؛ یهودا ۸. و سوم، خدا همواره و هنوز نیز تا حدی قوم خود را به واسطه خواب‌ها تعلیم داده و می‌دهد؛ خواب‌هایی که از طریق وساطت فرشتگان و روح القدس می‌آیند. کسانی که در نور روشن حقیقت می‌ایستند خواهند دانست که چه هنگام خدا به آنان خوابی می‌دهد؛ و چنین کسانی با خواب‌های دروغین فریب نخواهند خورد و از راه منحرف نخواهند شد.

«و گفت: اکنون سخنان مرا بشنوید؛ اگر در میان شما نبی‌ای باشد، من، خداوند، خود را در رؤیا بر او آشکار خواهم ساخت و در خواب با او سخن خواهم گفت.» اعداد 12:6. یعقوب گفت: «فرشتۀ خداوند در خواب با من سخن گفت.» پیدایش 31:2. «و خدا در خوابِ شبانه نزد لابانِ آرامی آمد.» پیدایش 31:24. خواب‌های یوسف را بخوانید، [پیدایش 37:5-9,] و سپس داستان جالبِ تحقق آنها در مصر. «در جبعون، خداوند در خوابِ شبانه بر سلیمان ظاهر شد.» اول پادشاهان 3:55. تمثالِ عظیم و مهمِ فصل دومِ دانیال در خواب عطا شد، همچنین چهار حیوان و غیره در فصل هفتم. چون هیرودِس در پی هلاک کردنِ نجات‌دهندۀ نوزاد بود، به یوسف در خواب هشدار داده شد که به مصر بگریزد. متی 2:13.

«و خواهد شد که در ایام آخر، خدا می‌گوید: از روح خود بر تمام بشر فرو خواهم ریخت؛ و پسران شما و دخترانتان نبوت خواهند کرد، و جوانان شما رویاها خواهند دید، و پیران شما خواب‌ها خواهند دید.» اعمال رسولان ۲:۱۷.

عطیهٔ نبوّت، به‌وسیلهٔ خواب‌ها و رؤیاها، در اینجا ثمرهٔ روح‌القدس است و در روزهای آخر آن‌چنان آشکار خواهد شد که نشانه‌ای به شمار آید. این یکی از عطایای کلیسای انجیلی است.

و او بعضی را رسولان، و بعضی را انبیا، و بعضی را مبشران، و بعضی را شبانان و معلمان مقرر فرمود؛ برای تکمیل قدیسان، برای کار خدمت، برای بنای بدن مسیح. افسسیان ۴:۱۱، ۱۲.

«و خدا بعضی را در کلیسا گماشت، نخست رسولان، دوم انبیا»، و غیره. اول قرنتیان 12:28. «نبوّت‌ها را خفیف مشمارید.» اول تسالونیکیان 5:20. همچنین بنگرید به اعمال رسولان 13:1؛ 21:9؛ رومیان 7:6؛ اول قرنتیان 14:1، 24، 39. انبیا یا نبوّت‌ها برای بنای کلیسای مسیح مقرّر شده‌اند؛ و هیچ دلیلی که بتوان از کلام خدا اقامه کرد وجود ندارد که دلالت کند بر لزومِ انقطاعِ ایشان پیش از انقطاعِ مبشّران و شبانان و معلّمان. امّا معترض می‌گوید: «آن‌قدر رؤیاها و خواب‌های کاذب بوده است که نمی‌توانم به هیچ‌یک از این‌گونه امور اعتماد کنم.» این حقیقت دارد که شیطان بدلِ جعلیِ خود را دارد. او همواره انبیای کذّاب داشته است و یقیناً اکنون نیز، در این واپسین ساعتِ فریب و ظفرِ او، باید انتظارشان را داشت. آنان که چنین مکاشفاتِ خاص را به سببِ وجودِ بدلِ جعلی طرد می‌کنند، به همان درجهٔ وجاهت می‌توانند یک گام فراتر روند و انکار کنند که خدا هرگز خود را در خوابی یا رؤیایی بر انسان مکشوف ساخته است؛ زیرا بدلِ جعلی همواره وجود داشته است.

رؤیاها و مکاشفات وسیله‌ای هستند که خدا از طریق آنها خود را بر انسان آشکار کرده است. از همین طریق با پیامبران سخن گفت؛ او موهبت نبوت را در شمار موهبت‌های کلیسای انجیلی قرار داده است و رؤیاها و مکاشفات را در زمرهٔ دیگر نشانه‌های «ایام آخر» به شمار آورده است. آمین.

مقصودِ من در ملاحظاتِ فوق این بوده است که اشکالات را به نحوی مطابق با نصوصِ کتاب مقدّس رفع کنم و ذهنِ خواننده را برای آنچه در پی می‌آید آماده سازم.

دبلیو. ام. میلر،

"لو همپتون، نیویورک. ۳ دسامبر ۱۸۴۷." جیمز وایت، رؤیای برادر میلر، ۱-۶.

1. «صندوقچه» نمایانگرِ حقایق عظیمِ کتاب‌مقدس مربوط به مجیءِ ثانیِ خداوندِ ما عیسی‌مسیح است؛ حقایقی که به برادر میلر داده شد تا آن‌ها را در جهان منتشر سازد.

۲. «کلیدِ پیوسته» همان شیوهٔ او در تفسیر کلام نبوّتی بود—سنجیدنِ کتاب‌مقدّس با کتاب‌مقدّس—کتاب‌مقدّس خود مُفسّر خویش است. با این کلید، برادر میلر آن «صندوقچه»، یا همان حقیقتِ عظیمِ ظهور را به روی جهان گشود.

3. «جواهر، الماس‌ها و غیره»ی «از هر گونه و اندازه‌ای» که «به‌زیبایی در جایگاه‌های خود در صندوقچه» مرتب شده‌اند، نمایانگر فرزندان خدا [ملاکی ۳:۱۷،] از همهٔ کلیساها، و از تقریباً هر طبقه و موقعیت زندگی هستند؛ آنان که ایمان به ظهور را پذیرفتند و دیده می‌شد که هر یک در مواضع خویش، در امر مقدّسِ حق، موضعی جسورانه اتخاذ می‌کردند. در حالی که در این نظم حرکت می‌کردند، هر یک به وظیفهٔ خویش می‌پرداخت و متواضعانه در حضور خدا سلوک می‌نمود، «نور و جلالی را بازمی‌تاباندند» بر جهان، که تنها کلیسا در ایام رسولان با آن برابری داشت. پیام [مکاشفه ۱۴:۶،۷،] چنان‌که گویی بر بال‌های باد می‌رفت، و دعوتِ «بیایید، زیرا اکنون همه چیز مهیّا است» [لوقا ۱۴:۱۷.] با قوّت و اثر به هر سو انتشار یافت.

۴. «مردم آمدن را آغاز کردند؛ نخست شمارشان اندک بود، اما شمارشان فزونی گرفت تا به جماعتی انبوه برسد.» هنگامی که تعلیمِ ظهورِ ثانی نخستین‌بار به‌وسیلهٔ برادر میلر و عده‌ای بسیار اندکِ دیگر موعظه شد، تأثیر اندکی داشت و تنها عده‌ای بسیار اندک به‌واسطهٔ آن بیدار شدند؛ اما از سال ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، هرجا که این تعلیم موعظه می‌شد، تمام جامعه برانگیخته می‌شد.

5. هنگامی که فرشتهٔ در حال پرواز [مکاشفه 14:6-7] نخست آغاز کرد به اعلامِ بشارتِ جاودان، «از خدا بترسید و به او جلال دهید، زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است»، بسیاری به امیدِ آمدنِ عیسی و اعاده، از شادی فریاد برآوردند؛ و همانان بعدها با حقیقتی که اندک زمانی پیش ایشان را پر از شادی کرده بود مخالفت ورزیدند و آن را به استهزا و تمسخر گرفتند. آنان آشفتگی پدید آوردند و گوهرها را پراکندند. این ما را به پاییزِ 1844 می‌رساند، زمانی که دورهٔ پراکندگی آغاز شد.

این را به یاد داشته باشید: آنان که روزگاری «از شادی فریاد برآوردند»، همان کسانی بودند که گوهرها را آشفته و پراکنده ساختند. و از سال ۱۸۴۴ بدین‌سو، هیچ‌کس به اندازهٔ کسانی که زمانی حق را موعظه می‌کردند و در آن شادمان بودند، رمه را چنین مؤثرانه پراکنده نساخته و به گمراهی نکشانده است؛ اما از آن پس کار خدا و تحقق نبوت را در تجربهٔ ظهور پیشین ما انکار کرده‌اند.

6. «گوهرهای بدلی و سکه‌های جعلی» که در میان اشیای اصیل پراکنده شده بودند، به‌روشنی نمایانگر گرویدگانِ دروغین، یا «فرزندانِ بیگانه» [هوشع ۵:۷]، از آن هنگام که باب در سال ۱۸۴۴ بسته شد.

۷. «خاک و تراشه‌ها، شن و هرگونه زباله»، نمایانگرِ خطاهای گوناگون و عدیده‌ای است که از پاییز سال ۱۸۴۴ در میان مؤمنانِ ظهور ثانی راه یافته‌اند. در اینجا به چندی از آنها اشاره خواهم کرد.

1. موضعی که برخی از «شبانان» بلافاصله پس از اعلان فریاد نیمه‌شب با جسارت اتخاذ کردند، این بود که قدرتِ مهيبِ دل‌گدازِ روح‌القدس که جنبش ماه هفتم را همراهی می‌کرد، نفوذی مسمری بوده است. جرج استورز از نخستین کسانی بود که چنین موضعی گرفت. به نوشته‌های او در اواخر سال 1844 در نشریه «Midnight-Cry» که در آن زمان در شهر نیویورک منتشر می‌شد مراجعه کنید. جی. وی. هایمز در کنفرانس آلبانی در بهار 1845 گفت که جنبش ماه هفتم، مسمریسمی به عمق هفت پا پدید آورد. این را کسی که حاضر بود و آن سخن را شنید به من گفته است. دیگرانی که در فریاد ماه هفتم نقش فعالی داشتند، از آن پس آن جنبش را کار ابلیس اعلام کرده‌اند. نسبت دادن کار مسیح و روح‌القدس به ابلیس در ایام نجات‌دهندهٔ ما کفرگویی بود، و اکنون نیز کفرگویی است. 2. آزمون‌گری‌های بسیار دربارهٔ زمان معیّن. از آن‌گاه که دو هزار و سیصد روز در سال 1844 به پایان رسید، افراد گوناگونی چندین وقت برای پایان آن معیّن کرده‌اند. ایشان با این کار، «نشانه‌های مرزی» را برداشته، و ظلمت و تردید را بر سراسر جنبش ظهور افکنده‌اند. 3. احضار ارواح با همه خیال‌بافی‌ها و افراط‌کاری‌هایش. این نیرنگِ ابلیس که کار هولناکِ مرگ را به انجام رسانده است، به‌راستی به‌جا با «تراشه‌ها» و «هرگونه زوائد» نمایانده شده است. بسیاری از آنان که زهر احضار ارواح را فرو بردند، به صدق تجربهٔ گذشتهٔ ما در باب ظهور اذعان کردند، و از همین واقعیت، بسیاری بدین باور کشانده شده‌اند که احضار ارواح ثمرهٔ طبیعیِ ایمان به این است که خدا جنبش‌های عظیمِ ظهور در 1843 و 1844 را رهبری کرد. پطرس، در سخن گفتن از آنان که «بدعت‌های هلاکت‌بار را داخل خواهند کرد، حتی انکار کردنِ آن خداوند که ایشان را خریده است»، می‌گوید: «به سبب ایشان، راهِ حقیقت بدنام خواهد شد.» 4. اس. اس. اسنو که مدعی است «ایلیا نبی» است. این مرد در سیرِ غریب و افسارگسیختهٔ خود، در این کارِ مرگ‌آفرین نیز نقش خود را ایفا کرده است، و مسیر او گرایشی داشته است که موضع حقیقیِ مقدسانِ منتظر را در نظر بسیاری نفوس صادق بی‌اعتبار سازد.

به این فهرست خطاها می‌توانم بسیاری دیگر را نیز بیفزایم، مانند قرار دادن «هزار سال»ِ مکاشفهٔ ۲۰:۴، ۷ در گذشته؛ یکصد و چهل و چهار هزارِ مکاشفهٔ ۷:۴؛ ۱۴:۱؛ آنان که پس از رستاخیز مسیح «برخاستند و از قبور بیرون آمدند»؛ آموزهٔ نفیِ اعمال؛ آموزهٔ هلاکتِ اطفال؛ و غیره و غیره. این خطاها چنان با جدّیت ترویج می‌شد و بر گلهٔ منتظر تحمیل می‌گردید که، در زمانی که برادر میلر آن رؤیا را دید، گوهرهای حقیقی «از نظرها کنار گذاشته شده بودند»، و کلام نبی مصداق داشت: «و داوری به عقب رانده شده، و عدالت از دور ایستاده است»، و غیره و غیره. رجوع کنید به اشعیا ۵۶:۱۴.

در آن زمان در این سرزمین هیچ نشریهٔ ظهور وجود نداشت که مدافعِ امرِ حقیقتِ حاضر باشد. «Day-Dawn» آخرین نشریه‌ای بود که از موضعِ راستینِ گلهٔ کوچک دفاع می‌کرد؛ اما چند ماهی پیش از آن‌که خداوند این رؤیا را به برادر میلر عطا کند، از میان رفت؛ و در واپسین تقلاهای احتضارش، سال ۱۸۷۷ ــ که آن زمان سی سال در آینده بود ــ را به‌عنوان زمانِ رهاییِ نهاییِ ایشان پیشِ رویِ قدیسانِ خسته و آه‌زنان نهاد. افسوس! افسوس! جای شگفتی نیست که برادر میلر در رؤیای خود بر این وضعِ اسف‌انگیزِ امور «نشست و گریست».

8. صندوقچه نمایانگرِ حقیقتِ ظهورِ ثانی است که برادر میلر آن را به جهان اعلان کرد، چنان‌که در مَثَلِ ده باکره مشخص شده است. متی 25:1-11. نخست، زمان، 1843؛ دوم، زمانِ تأخیر؛ سوم، فریادِ نیمه‌شب، در ماهِ هفتمِ 1844؛ و چهارم، درِ بسته. هیچ‌کس که از سال 1843 به این‌سو جرایدِ ظهورِ ثانی را خوانده باشد، انکار نخواهد کرد که برادر میلر از این چهار نکتهٔ مهم در تاریخِ ظهورِ ثانی حمایت کرده است. این نظامِ هماهنگِ حقیقت، یا «صندوقچه»، به دست کسانی که تجربهٔ خود را طرد کرده‌اند و همان حقایقی را که خودِ ایشان، به‌همراهِ برادر میلر، بی‌باکانه به جهان موعظه کردند، انکار نموده‌اند، پاره‌پاره شده و در میان خاشاک پراکنده گشته است.

۹. مردِ دارای «برسِ خاک‌روب» نمایانگرِ نورِ روشنِ حقیقتِ حاضر است، چنان‌که به‌وسیلهٔ پیامِ فرشتهٔ سوم [مکاشفه ۱۴:۹–۱۲،] آشکار ساخته شده است؛ پیامی که اکنون خطاها را از باقیّت تطهیر می‌کند. امرِ حقیقتِ حاضر در بهارِ ۱۸۴۸ رو به احیا نهاد و از آن زمان تا کنون رو به عروج و قوت‌یابی بوده است. «برسِ خاک‌روب» در حرکت بوده و خطاها در برابرِ نورِ روشنِ حقیقت رو به زوال بوده‌اند، و برخی از جواهرِ گران‌بها که تا اندک زمانی پیش به‌سببِ تاریکی و خطا پوشیده و از دید پنهان بودند، اکنون در نورِ روشنِ حقیقتِ حاضر ایستاده‌اند.

این کارِ آشکار ساختن گوهرها و زدودن خطا، به‌سرعت رو به افزایش است، و مقدر است که با نیرویی فزاینده پیش رود، تا آن‌گاه که همهٔ قدیسان جسته و یافته شوند و مُهر خدای زنده را دریافت کنند. این را با باب سی‌وچهارم حزقیال مقایسه کنید، و خواهید دید که خدا وعده داده است گلهٔ خود را که از سال ۱۸۴۴ در این روز تیره و ابری پراکنده شده‌اند، گرد آورد. پیش از آن‌که عیسی بیاید، «گلهٔ کوچک» در «وحدت ایمان» گرد آورده خواهد شد. عیسی اکنون «برای خویش قومی خاص، غیور در اعمال نیک» را تطهیر می‌کند، و چون بیاید، کلیسای خویش را خواهد یافت که «نه لکه‌ای دارد و نه چروکی و نه چیزی همانند این‌ها». «بیل بادزن در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد کرد، و گندم خویش را به انبار گرد خواهد آورد، و غیره.» متی ۳:۱۲.

۱۰. صندوقچهٔ دوم، «به‌مراتب بزرگ‌تر و زیباتر از پیشین»، که در آن «جواهرات»، «الماس‌ها» و سکه‌های پراکنده گردآوری شدند، نمایانگر عرصهٔ گستردهٔ حقیقت زندهٔ حاضر است که گلهٔ پراکنده در آن گرد خواهند آمد؛ یعنی همان ۱۴۴٬۰۰۰ تن که همگی مهر خدای زنده را دارند. هیچ‌یک از الماس‌های گران‌بها در تاریکی باقی نخواهد ماند. هرچند برخی از آنها از نوک سوزن بزرگ‌تر نیستند، در این روز که خدا جواهرات خود را فراهم می‌آورد، از نظر دور نخواهند ماند و کنار گذاشته نخواهند شد. [ملاکی ۳:۱۶–۱۸] او می‌تواند فرشتگان خود را بفرستد و آنان را به شتاب بیرون بیاورد، چنان‌که لوط را از سدوم بیرون آورد. «کاری کوتاه را خداوند بر زمین خواهد کرد.» «و آن را در عدالت کوتاه خواهد ساخت.» بنگرید به رومیان ۹:۲۸. جیمز وایت، پاورقی‌هایی بر رؤیای برادر میلر.