کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لاودیکیه‌ای - شمارهٔ سی‌وهشت

آنگاه عیسی به شاگردان خود گفت: اگر کسی بخواهد از پی من آید، باید خویشتن را انکار کند و صلیب خود را بردارد و مرا پیروی کند. زیرا هر که بخواهد جان خود را نجات دهد، آن را از دست خواهد داد؛ و هر که به خاطر من جان خود را از دست بدهد، آن را خواهد یافت. زیرا انسان را چه سود است اگر تمام جهان را به دست آورد و جان خویش را از دست بدهد؟ یا انسان در عوض جان خود چه خواهد داد؟ زیرا پسر انسان در جلال پدر خود با فرشتگانش خواهد آمد، و آنگاه هر کس را بر حسب اعمالش جزا خواهد داد. به‌راستی به شما می‌گویم: برخی از کسانی که در اینجا ایستاده‌اند، تا آن‌گاه که پسر انسان را ببینند که در پادشاهی خود می‌آید، مرگ را نخواهند چشید. متی ۱۶:۲۴-۲۸.

اینک، خداوند یهوه می‌فرماید: «هان، روزهایی می‌آید که در زمین قحطی خواهم فرستاد؛ نه قحطیِ نان، و نه تشنگیِ آب، بلکه قحطیِ شنیدنِ کلام خداوند. و از دریایی تا دریای دیگر، و از شمال تا به مشرق، آواره خواهند شد؛ این‌سو و آن‌سو خواهند دوید تا کلام خداوند را بجویند، اما آن را نخواهند یافت. در آن روز، دوشیزگانِ زیبا و جوانان از تشنگی مدهوش خواهند شد. آنان که به گناه سامره قسم می‌خورند و می‌گویند: ای دان، خدای تو زنده است؛ و: طریقت بئرشبع زنده است؛ همانان خواهند افتاد و دیگر هرگز برنخواهند خاست.» عاموس 8:11–14

و خداوند نیز از صهیون غرش خواهد کرد و از اورشلیم صوت خود را برخواهد آورد، و آسمان‌ها و زمین متزلزل خواهند شد؛ لیکن خداوند امید قوم خود و قوّت بنی‌اسرائیل خواهد بود. پس خواهید دانست که من، خداوند خدای شما، ساکن در صهیون، کوه مقدّس من، هستم: آنگاه اورشلیم مقدّس خواهد شد و دیگر بیگانه‌ای از او نخواهد گذشت.

و در آن روز چنین خواهد شد که شراب نو از کوه‌ها فرو خواهد چکید، و شیر از تپه‌ها روان خواهد شد، و همهٔ رودهای یهودا پر از آب و جاری خواهند شد، و چشمه‌ای از خانهٔ خداوند برخواهد آمد و درهٔ شِتّیم را سیراب خواهد کرد.

مصر ویرانه خواهد شد، و ادوم بیابانی ویران خواهد شد، به سبب خشونتی که بر فرزندان یهودا روا داشتند، زیرا در سرزمین ایشان خون بی‌گناه ریخته‌اند. اما یهودا تا ابد ساکن خواهد بود، و اورشلیم از نسلی به نسل دیگر. زیرا خون ایشان را که پاک نکرده بودم پاک خواهم کرد، زیرا خداوند در صهیون ساکن است. یوئیل ۳:۱۶-۲۱

فرشتگان چهار باد را مهار کرده‌اند؛ این چهار باد به صورت اسبی خشمگین به تصویر کشیده شده که در صدد است از بند رها شود و بر سراسر چهرهٔ زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

«آیا در آستانۀ جهان ابدی به خواب رویم؟ آیا کسل و سرد و مرده باشیم؟ آه، ای کاش در کلیساهای‌مان روح و دمِ خدا در قوم او دمیده شود تا بر پاهای خود بایستند و زنده شوند.» انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۲۰، صفحه ۲۱۷.

قوم من به سبب فقدان معرفت هلاک می‌شوند؛ زیرا تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا برای من کاهن نباشی؛ از آن‌رو که شریعت خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندان تو را فراموش خواهم کرد.

چون فزونی یافتند، همان‌قدر بر من گناه ورزیدند؛ ازاین‌رو جلالشان را به ننگ مبدل خواهم ساخت. گناه قوم مرا می‌خورند و دل خود را بر گناهکاری ایشان می‌نهند. و چنین خواهد شد: مثل قوم، مثل کاهن؛ و ایشان را بر حسب راه‌هایشان مجازات خواهم کرد و اعمالشان را به ایشان جزا خواهم داد. زیرا خواهند خورد و سیر نخواهند شد؛ زنا خواهند کرد و فزونی نخواهند یافت؛ زیرا از توجه به خداوند دست برداشته‌اند. زناکاری و شراب و شراب تازه دل را می‌ربایند. قوم من از چوب‌های خود مشورت می‌جویند و عصای ایشان به ایشان خبر می‌دهد؛ زیرا روح زناکاری ایشان را به گمراهی کشانده است و از زیر خدای خود زنا کرده‌اند. بر فراز کوه‌ها قربانی می‌کنند و بر تپه‌ها بخور می‌سوزانند، زیرِ بلوط‌ها و صنوبرها و نارون‌ها، زیرا سایه آنها خوش است؛ از این رو دختران شما زناکاری خواهند کرد و عروسان شما زنا خواهند نمود. من دختران شما را، چون زنا کنند، مجازات نخواهم کرد و نه عروسان شما را، چون زنا نمایند؛ زیرا خود با فاحشه‌ها خلوت می‌کنند و با روسپیان قربانی می‌نمایند؛ از این رو قومِ بی‌فهم درخواهد افتاد.

هرچند تو، ای اسرائیل، زنا می‌ورزی، اما مباد که یهودا گناه ورزد؛ به جلجال نیایید و به بیت‌آون بالا نروید، و سوگند مخورید: «خداوند زنده است.» زیرا اسرائیل همچون گوسالهٔ مادهٔ واپس‌رونده می‌لغزد؛ اکنون خداوند ایشان را چون بره‌ای در مکانی فراخ خواهد چرانید.

افرایم به بت‌ها پیوسته است؛ او را به حال خود واگذارید.

شراب ایشان ترش شده است؛ پیوسته زنا کرده‌اند؛ سروران او ننگ را دوست می‌دارند: «بدهید.» باد او را در بال‌های خویش بسته است، و ایشان به‌سبب قربانی‌های خود شرمسار خواهند شد. هوشع 4:6-19.

"با ردّ حقیقت، آدمیان مُبدِعِ آن را رد می‌کنند. با پایمال کردن شریعت خدا، آنان اقتدار شارع را انکار می‌کنند. به همان آسانی که می‌توان از چوب یا سنگ بت ساخت، می‌توان از تعالیم و نظریه‌های باطل نیز بت ساخت. با تحریف صفات خدا، شیطان آدمیان را بر آن می‌دارد که او را در هیأتی کاذب تصور کنند. نزد بسیاری، بتی فلسفی به جای یهوه بر تخت نشانده شده است؛ حال آنکه خدای زنده، چنان‌که در کلام خویش، در مسیح، و در آثار آفرینش آشکار شده است، جز از سوی اندکی پرستیده می‌شود. هزاران تن طبیعت را الوهیت می‌بخشند، در حالی که خدای طبیعت را انکار می‌کنند. هرچند به صورتی دیگر، بت‌پرستی امروز در جهان مسیحیت به همان‌سان واقعی است که در میان اسرائیل باستان در روزگار ایلیا بود. خدای بسیاری از مدعیان حکمت، از فلاسفه، شاعران، سیاستمداران، روزنامه‌نگاران—خدای محافل آراسته و مُدپسند، خدای بسیاری از کالج‌ها و دانشگاه‌ها، حتی برخی از مؤسسات الهیاتی—نه چندان بهتر از بعل، خدای خورشیدِ فنیقیه، است." مناقشهٔ عظیم، ۵۸۳.

اینک، من فرستادهٔ خود را می‌فرستم، و او راه را پیش روی من مهیا خواهد کرد؛ و خداوندی که او را می‌جویید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، همان فرستادهٔ عهد که در او خوشی می‌یابید. اینک، او خواهد آمد، می‌گوید خداوند لشکرها. اما کیست که بتواند روز آمدنش را تاب آورد؟ و چون ظاهر شود، چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او چون آتشِ پالاینده است و مانند صابونِ رخت‌شویان. و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست، و پسران لاوی را پاک خواهد ساخت و ایشان را مانند طلا و نقره تصفیه خواهد کرد، تا برای خداوند قربانی را به عدالت تقدیم کنند. آنگاه قربانی یهودا و اورشلیم برای خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در ایام کهن و سال‌های پیشین. ملاکی ۳:۱-۴.

خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که تصویرِ وحش پیش از پایان یافتن دورهٔ آزمایش شکل خواهد گرفت؛ زیرا این، آزمونِ بزرگی برای قومِ خدا خواهد بود که به‌وسیلهٔ آن سرنوشتِ ابدیِ آنان تعیین خواهد شد.

"این همان آزمونی است که قوم خدا باید پیش از آن‌که مُهر شوند، از سر بگذرانند. تمام کسانی که با نگاه داشتن شریعت او وفاداری خود را به خدا ثابت کردند و از پذیرفتنِ سبتِ جعلی سر باز زدند، زیر پرچمِ خداوند یهوه صف خواهند بست و مُهرِ خدای زنده را دریافت خواهند کرد. کسانی که از حقیقتِ آسمانی دست می‌کشند و سبتِ یکشنبه را می‌پذیرند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد" تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۶.

و برای داوری به شما نزدیک خواهم شد؛ و به سرعت بر ضد جادوگران، و بر ضد زناکاران، و بر ضد آنان که به دروغ سوگند می‌خورند، و بر ضد کسانی که به اجیر در مزدش، و نیز به بیوه و یتیم ستم می‌کنند، و غریب را از حق او محروم می‌سازند، و از من نمی‌ترسند، شهادت خواهم داد، خداوند لشکرها می‌گوید.

زیرا من، خداوند، تغییر نمی‌پذیرم؛ از این‌رو شما، ای بنی‌یعقوب، نابود نشده‌اید. ملاکی ۳:۵، ۶.

درس‌هایی هست که باید از تاریخ گذشته آموخت؛ و به این‌ها توجه داده می‌شود تا همه دریابند که خدا امروز نیز به همان شیوه‌ای عمل می‌کند که همواره کرده است. دست او اکنون در کارش و در میان ملت‌ها دیده می‌شود، درست همان‌گونه که از آن هنگام که انجیل نخستین بار در عدن به آدم اعلام شد، چنین بوده است.

دوره‌هایی وجود دارد که در تاریخ ملت‌ها و کلیسا نقطهٔ عطف به‌شمار می‌آیند. در مشیت خدا، هرگاه این بحران‌های گوناگون فرا می‌رسند، نورِ مخصوصِ آن زمان عطا می‌شود. اگر پذیرفته شود، پیشرفت روحانی حاصل می‌گردد؛ و اگر رد شود، انحطاط روحانی و تباهی در پی می‌آید. خداوند در کلام خود کارِ پیش‌روندهٔ انجیل را آشکار کرده است؛ همان‌گونه که در گذشته انجام می‌گرفت و در آینده نیز تا رویاروییِ پایانی ادامه خواهد یافت، زمانی که کارگزارانِ شیطانی آخرین حرکتِ شگفت‌انگیز خود را انجام خواهند داد. Bible Echo، ۲۶ اوت ۱۸۹۵.

در اعصار گذشته، خداوند، خدای آسمان، اسرار خود را بر پیامبران خویش مکشوف ساخت. حال و آینده نزد او به یکسان روشن است. صدای خدا در طول اعصار طنین‌انداز است و به انسان می‌گوید که چه روی خواهد داد. پادشاهان و امیران در زمان مقرر خویش بر جای خود می‌نشینند. آنان می‌پندارند که مقاصد خود را به انجام می‌رسانند، اما در حقیقت کلامی را که خدا گفته است تحقق می‌بخشند.

پولس اعلام می‌کند که گزارش‌های معاملاتِ خدا با نوع بشر در روزگاران گذشته «برای عبرت ما، یعنی آنان که پایان‌های عالَم بر ایشان فرارسیده است، نوشته شده است.» تاریخ دانیال برای عبرت ما به ما داده شده است. «سرّ خداوند با ترسندگانِ اوست.» خدای دانیال همچنان زنده است و سلطنت می‌کند. او آسمان را بر قوم خود نبسته است. چنان‌که در عصر یهود، در این عصر نیز خدا اسرار خود را بر خادمانِ خود، یعنی انبیا، مکشوف می‌سازد.

رسول پطرس می‌گوید: "ما نیز کلامِ نبوتِ استوارتر داریم؛ و نیکو می‌کنید اگر به آن توجه نمایید، چنان‌که به چراغی که در جای تاریک می‌درخشد، تا روز بدمد و ستارهٔ صبح در دل‌های شما طلوع کند؛ و نخست این را بدانید که هیچ نبوتی در کتاب مقدّس، از تفسیرِ شخصی نیست. زیرا نبوت در روزگار گذشته به ارادهٔ انسان پدید نیامد، بلکه مردانِ مقدّسِ خدا، چون از روح‌القدس برانگیخته می‌شدند، سخن گفتند."

بی‌ایمانان و بی‌خدایان اهمیتِ نشانه‌های زمان را، که در کلامِ نبوت از آنها پیشگویی شده است، درنمی‌یابند. در نادانی ممکن است از پذیرفتنِ گزارشِ الهام‌شده امتناع ورزند. اما هنگامی که مدعیانِ مسیحیت با استهزا از راه‌ها و وسایلی سخن می‌گویند که آن «هستم» عظیم برای آشکار ساختنِ مقاصدِ خویش به کار می‌گیرد، نشان می‌دهند که هم از کتاب‌مقدس و هم از قدرتِ خدا جاهل‌اند. آفریننده دقیقاً می‌داند در طبیعتِ انسانی با چه عناصری سروکار دارد. می‌داند برای دستیابی به نتایجِ مطلوب از چه وسایلی باید بهره گیرد.

کلام انسان دوامی ندارد. هر که اتکای خویش را بر ادعاهای آدمیان بنهد، به‌حق باید بلرزد؛ زیرا روزی چون کشتی‌شکسته‌ای خواهد شد. کلام خدا خطاناپذیر است و تا ابد باقی می‌ماند. مسیح می‌فرماید: «هرآینه به شما می‌گویم، تا آسمان و زمین زایل نشوند، یک نقطه یا یک سرکش از شریعت هرگز نخواهد گذشت تا همه به انجام رسد.» کلام خدا در سراسر اعصار بی‌پایانِ ابدیت پایدار خواهد ماند. Youth Instructor، ۱ دسامبر ۱۹۰۳.

کار خدا بر روی زمین، از عصری به عصر دیگر، در هر اصلاح بزرگ یا جنبش دینی، شباهتی چشمگیر را نشان می‌دهد. اصول برخورد خدا با انسان‌ها همواره یکسان است. جنبش‌های مهم زمان حاضر در گذشته نظایر خود را دارند، و تجربهٔ کلیسا در اعصار پیشین برای زمان ما درس‌هایی بسیار ارزشمند در بر دارد. مناقشه عظیم، ۳۴۳.

اما شیطان بیکار ننشست. او اکنون همان کاری را کوشید که در هر جنبش اصلاحی دیگری کوشیده است: اینکه با جا زدنِ بدلی به جای کار حقیقی، مردم را بفریبد و نابود کند. همان‌گونه که در قرن نخستِ کلیسای مسیحی مسیح‌های کاذب وجود داشتند، در قرن شانزدهم نیز پیامبران کاذب پدید آمدند. مناقشه بزرگ، ص ۱۸۶.

از همان روزگار پدران شما، از فرایض من عدول کرده‌اید و آنها را نگاه نداشته‌اید. به‌سوی من بازگردید و من نیز به‌سوی شما بازخواهم گشت، می‌گوید خداوند لشکرها. ملاکی ۳:۷.

اما شما گفتید: به کدام چیز بازگردیم؟ آیا انسان از خدا دزدی می‌کند؟ لیکن شما از من دزدی کرده‌اید. اما می‌گویید: در چه چیز از تو دزدی کرده‌ایم؟ در عشرها و تقدیمات. شما به لعنت ملعون شده‌اید، زیرا که از من دزدی کرده‌اید، حتی تمامی این قوم.

همهٔ اعشار را به خانهٔ خزانه بیاورید تا در خانهٔ من خوراک باشد، و مرا اکنون بدین بیازمایید، می‌گوید خداوندِ لشکرها، اگر برای شما روزنه‌های آسمان را نگشایم و بر شما برکتی فرو نریزم، چنان‌که برای گنجایش آن جایی نباشد.

و من به سبب شما بلعنده را توبیخ خواهم کرد تا ثمرات زمین شما را تباه نسازد؛ و نیز تاک شما پیش از وقت در مزرعه میوهٔ خود را نخواهد ریخت، می‌فرماید خداوند لشکرها. و همهٔ امت‌ها شما را مبارک خواهند خواند، زیرا شما سرزمینی دلپسند خواهید بود، می‌فرماید خداوند لشکرها. ملاکی ۳:۵ تا ۱۲.

آنگاه گفتم: «ای خداوند، تا به کی؟» و او پاسخ داد: «تا وقتی که شهرها بی‌ساکن و ویران شوند، و خانه‌ها بی‌انسان بمانند، و زمین کاملاً ویران گردد؛ و خداوند مردم را به دوردست‌ها براند، و در میان زمین متروکیِ عظیمی پدید آید. اما با این همه، در آن ده یک باقی خواهد ماند، و باز خواهد گشت، و خورده خواهد شد؛ چنان‌که درخت بَطْم و بلوط، که هرگاه برگ‌های خود را می‌ریزند، مایه‌شان در آنها باقی است؛ همچنین نسل مقدس مایهٔ آن خواهد بود.» اشعیا ۶:۱۱‏-۱۳.

هنگامی که آنان [فرشتگان] آینده را می‌بینند، زمانی که تمام زمین از جلال او پر خواهد شد، سرود پیروزمندانهٔ ستایش به‌صورت نوایی خوش‌آهنگ از یکی به دیگری پژواک می‌یابد: «قدوس، قدوس، قدوس است خداوند لشکرها.» آنان از تمجید خدا کاملاً خشنودند؛ و در حضور او، زیر لبخند رضایتش، چیزی بیش از این نمی‌خواهند. در داشتن شباهت به صورت او، در انجام خدمت او و پرستش او، والاترین آرمانشان به‌تمامی برآورده می‌شود. Review and Herald، ۲۲ دسامبر ۱۸۹۶.

اما با این همه، در آن یک‌دهم [عُشر] خواهد بود، و باز خواهد گشت و خورده خواهد شد؛ همچون درخت بطم و همچون بلوط که مایهٔ آن در آنهاست، آنگاه که برگ‌های خویش را می‌ریزند؛ بدین‌سان نسلِ مقدّس مایهٔ آن خواهد بود. اشعیا ۶:۱۳.

پس خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگردی، تو را باز خواهم آورد و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر نفیس را از پست بیرون آوری، چون دهان من خواهی بود؛ بگذار آنان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان باز مگرد. ارمیا ۱۵:۱۹.

سخنانت را یافتم و آنها را خوردم؛ و کلامت برای من شادی و سرور دل من شد، زیرا که نام تو بر من خوانده شده است، ای خداوند، خدای لشکرها. ارمیا ۱۵:۱۶.

آن‌که غالب آید، او را در هیکلِ خدای من ستونی خواهم گردانید و دیگر هرگز از آن بیرون نخواهد رفت؛ و نامِ خدای من را بر او خواهم نوشت، و نامِ شهرِ خدای من را، که اورشلیمِ جدید است، که از آسمان از نزدِ خدای من فرود می‌آید؛ و نامِ جدیدِ خود را نیز بر او خواهم نوشت. مکاشفه ۳:۱۲.

من در انجمن استهزاگران ننشستم و شادی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم آکندی. چرا درد من دائمی است و زخمم درمان‌ناپذیر است که شفا نمی‌پذیرد؟ آیا تو به کلی برای من چون دروغگو خواهی بود و چون آب‌هایی که می‌خشکند؟ ارمیا ۱۵:۱۷، ۱۸.

پس خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگردی، تو را بازخواهم آورد و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گرانبها را از پست بیرون آوری، چون دهان من خواهی بود. بگذار آنان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی آنان باز مگرد. و تو را برای این قوم دیواری برنجینِ استوار خواهم ساخت؛ با تو خواهند جنگید، اما بر تو غلبه نخواهند یافت، زیرا من با تو هستم تا تو را نجات دهم و برهانم، می‌گوید خداوند. و تو را از دست شریران رهایی خواهم بخشید و از چنگ جبّاران بازخواهم خرید. ارمیا ۱۵:۱۹-۲۱.

آیا مسیح منقسم شده است؟ آیا پولس برای شما مصلوب شد؟ یا شما به نام پولس تعمید یافتید؟ اول قرنتیان ۱:۱۳

و گفت: از این سبب مرد پدر و مادر خود را ترک خواهد کرد و به زن خویش خواهد پیوست، و آن دو یک تن خواهند شد؟ از این رو دیگر دو تن نیستند، بلکه یک تن‌اند. پس آنچه را خدا به هم پیوسته است، انسان جدا نسازد. متی ۱۹:۵، ۶.

توجهم به اعلام ظهور نخستینِ مسیح معطوف شد. یوحنا در روح و قدرتِ ایلیا فرستاده شد تا راهِ عیسی را آماده کند. کسانی که شهادتِ یوحنا را رد کردند، از تعالیمِ عیسی بهره‌ای نبردند. مخالفتشان با پیامی که آمدنِ او را از پیش خبر می‌داد، ایشان را در موقعیتی قرار داد که نتوانند به‌آسانی قوی‌ترین دلایلِ اینکه او مسیح است را بپذیرند. شیطان کسانی را که پیامِ یوحنا را رد کرده بودند واداشت که فراتر روند: مسیح را رد کنند و او را مصلوب سازند. با این کار، خود را در جایی قرار دادند که نتوانستند برکتِ روزِ پنطیکاست را دریافت کنند؛ برکتی که می‌توانست راهِ ورود به قدسِ آسمانی را به آنان بیاموزد. دریده شدنِ پردهٔ هیکل نشان داد که قربانی‌ها و فرایضِ یهودی دیگر پذیرفته نخواهند شد. قربانیِ بزرگ تقدیم و پذیرفته شده بود، و روح‌القدس که در روزِ پنطیکاست نازل شد، ذهن‌های شاگردان را از قدسِ زمینی به آسمانی برد؛ جایی که عیسی با خونِ خود داخل شده بود تا منافعِ کفارهٔ خویش را بر شاگردانش فرو بریزد. اما یهودیان در تاریکیِ مطلق رها شدند. آنان همهٔ نوری را که می‌توانستند دربارهٔ طرحِ نجات داشته باشند از دست دادند و همچنان به قربانی‌ها و هدایا‌ی بی‌فایدهٔ خود اعتماد کردند. قدسِ آسمانی جایِ قدسِ زمینی را گرفته بود، اما آنان از این تغییر آگاهی نداشتند. ازاین‌رو نمی‌توانستند از شفاعتِ مسیح در مکانِ مقدس بهره‌مند شوند.

بسیاری با وحشت به رفتار یهودیان در رد و به صلیب کشیدن مسیح می‌نگرند؛ و چون تاریخ بدرفتاری شرم‌آوری را که با او شد می‌خوانند، می‌پندارند که او را دوست دارند و مانند پطرس او را انکار نمی‌کردند یا مانند یهودیان او را به صلیب نمی‌کشیدند. اما خدایی که دل‌های همه را می‌خواند، همان محبتی را که ادعا می‌کردند نسبت به عیسی دارند، به آزمایش گذاشته است. تمام آسمان با عمیق‌ترین علاقه نظاره‌گر چگونگی پذیرش پیام فرشتهٔ نخستین بود. اما بسیاری از آنان که مدعی محبت به عیسی بودند و هنگام خواندن داستان صلیب اشک می‌ریختند، مژدهٔ آمدنش را به ریشخند گرفتند. به‌جای آنکه پیام را با شادی بپذیرند، آن را توهمی اعلام کردند. از کسانی که ظهور او را دوست می‌داشتند نفرت ورزیدند و آنان را از کلیساها بیرون راندند. آنان که پیام نخست را رد کردند، نتوانستند از پیام دوم بهره‌مند شوند؛ و نیز از فریاد نیمه‌شب، که قرار بود ایشان را مهیا سازد تا با ایمان، همراه با عیسی، به قدس‌الاقداسِ مقدسۀ آسمانی وارد شوند، بهره‌ای نبردند. و با رد آن دو پیام پیشین، فهم خود را چنان تیره کرده‌اند که در پیام فرشتهٔ سوم، که راه ورود به قدس‌الاقداس را نشان می‌دهد، هیچ نوری نمی‌بینند. دیدم همان‌گونه که یهودیان عیسی را به صلیب کشیدند، کلیساهای اسمی نیز این پیام‌ها را به صلیب کشیده‌اند؛ از این‌رو از راه ورود به قدس‌الاقداس هیچ آگاهی ندارند و نمی‌توانند از شفاعت عیسی در آنجا بهره‌مند شوند. همچون یهودیان که قربانی‌های بی‌حاصل خود را تقدیم می‌کردند، ایشان نیز دعاهای بی‌حاصلشان را به بخشی تقدیم می‌کنند که عیسی آن را ترک کرده است؛ و شیطان، که از این فریب خشنود است، سیمایی دینی به خود می‌گیرد و اندیشه‌های این مسیحیان اسمی را به سوی خود می‌کشاند و با قدرت خود، آیات و شگفتی‌های دروغینش عمل می‌کند تا آنان را در دام خود استوار نگاه دارد. نوشته‌های نخستین، ۲۵۹-۲۶۱.