کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودیکیه‌ای - شماره چهار

در اشعیا باب بیست‌وهشت، مردان استهزاگری که بر اورشلیم حکومت می‌کنند، به‌صورت «مست‌های افرایم» و نیز «تاج غرور» معرفی شده‌اند. «تاج» نماد رهبری است و «غرور» نمایانگر سرشتی شیطانی است.

میگساران در تقابل با باقیّه («باقی‌مانده») قرار دارند که به «تاجِ» جلالِ خدا تبدیل می‌شوند، زیرا در دورانِ بارانِ پسین، خداوند «پادشاهیِ جلال» خود را برپا می‌کند؛ چنان‌که نمونه‌اش برپا کردنِ «پادشاهیِ فیض» بر صلیب بود. پادشاهیِ فیض بر صلیب، نمونهٔ پادشاهیِ جلال در هنگامِ قانونِ یکشنبه است. بارانِ پسین در ۱۱ سپتامبر آغاز شد، هنگامی که مُهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار و داوریِ زندگان آغاز گردید.

چهار بادِ مکاشفه، نزد اشعیا نیز به‌صورت بادی خشن که در روزِ بادِ شرقی بازداشته شده بود، نمایانده می‌شوند؛ همان‌گونه که چهار بادِ نزاع در مکاشفه به‌دست چهار فرشته مهار شده‌اند. به‌گفتهٔ خواهر وایت، این چهار باد به‌عنوان «اسبِ خشمگینی که می‌کوشد از بند بگسلد» شناخته می‌شوند و «مرگ و ویرانی» به‌بار می‌آورند. چهار باد به‌تدریج آزاد می‌شوند؛ از 9/11 آغاز می‌شوند، سپس در قانون یکشنبه به‌طور چشمگیری تشدید می‌شوند، و آنگاه با پایان یافتن مهلتِ بشر کاملاً رها می‌شوند.

شیپور هفتم، که همان وای سوم نیز هست و پایان‌یافتن راز خدا را اعلام می‌کند، به‌طور نبوی در ۱۱ سپتامبر به صدا درآمد، هنگامی که اسلام آزاد شد و سپس، پس از ۱۱ سپتامبر، به‌طور نبوی توسط جورج دبلیو. بوش مهار گردید. مادر اسلام، هاجر، مادر اسماعیل، نمادی از مهار و رهایی است. او به دست سارا رها شد تا به وساطت سارا با ابراهیم صاحب فرزند شود، سپس به سبب حسادت توسط سارا مهار شد و همین باعث شد هاجر بگریزد، تا آن‌که فرشته هاجر را از گریختن بازداشت و به او گفت بازگردد. پس از تولد اسحاق، کشمکش هاجر و سارا ادامه یافت تا اینکه ابراهیم آن کنیز را راند و بدین‌سان مهاری دیگر بر او نهاد.

چهار فرشتهٔ اسلام در آغازِ پیشگوییِ سیصد و نود و یک‌ساله و پانزده‌روزهٔ مکاشفه، باب نهم، آیهٔ پانزدهم رها شدند و سپس در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ مهار شدند.

پس از آنکه اسلامِ وای سوم برای حمله در ۱۱ سپتامبر رها شد، جورج دبلیو بوش جنگ جهانی خود علیه تروریسم را آغاز کرد و اسلام را مهار کرد. نخستین اشاره به اسماعیل، نماد اسلام، نشان می‌دهد که نسل اسماعیل بر ضد هر انسان خواهد بود و هر انسانی نیز بر ضد آنان خواهد بود.

اسلام قدرتی در آخرالزمان است که «دستِ هر انسانی» بر ضدّ آن خواهد بود و اسلام نیز بر ضدّ هر انسان خواهد بود؛ همان‌گونه که امروز به‌طور کامل در حال تحقق است. وظیفهٔ ویژهٔ اسلام به‌عنوان نمادی از نبوت، به راه انداختنِ جنگی جهانی است. این موضوع به‌وسیلهٔ داستانِ ایلیا و یوحنا تعمیددهنده تأیید می‌شود و در کتاب مکاشفه به‌صورت «به خشم آوردنِ ملت‌ها» تصویر شده است.

در «روزهایی» که بارانِ دیرهنگام می‌بارد، مسیح ملکوتِ جلالِ خود را چنان‌که در کتابِ دانیال به تصویر کشیده شده است برپا می‌کند.

در «روزهایی» که مسیح پادشاهیِ جلالِ خود را برپا می‌کند، کسانی که «تاجِ» جلالِ مسیح‌اند در تقابل با مستانی قرار می‌گیرند که «تاجِ» غرور بر سر دارند. «رؤیای» حبقوق که می‌بایست نوشته شود و بر «لوح‌ها» به‌روشنی بیان گردد، شهادت تاریخیِ حقایق بنیادینِ ادونتیسم را به‌طرزی گویا نشان می‌دهد. در شهادت حبقوق، دو طبقهٔ یوئیل، یعنی «غرور» و «جلال»، به‌صورت گروه‌هایی نمایان می‌شوند که یا به ایمان عادل شمرده می‌شوند یا در غرور سربرافراشته می‌شوند. آیهٔ چهارِ فصلِ دوم به این دو طبقه می‌پردازد و با تمثیلِ معروفِ فریسی و عشار همسانی دارد. آن عشار عادل‌شده به خانه بازگشت و «جانِ» فریسی «راست نیست»، زیرا «برافراشته شده» است.

در آیهٔ بعد، حبقوق گروهی را که دل‌هایشان از تکبّر برافراشته شده است، مست می‌خواند و بدین‌سان مست‌های اشعیا و حبقوق را با «تکبّر» پیوند می‌دهد.

شایان یادآوری است که این آیات در کتاب حبقوق نه‌تنها در تاریخ میلری‌ها تحقق یافتند، بلکه تحقق آن‌ها موضوعی رایج برای هم الن وایت و هم پیشگامان نخستین ادونتیسم بود. کسانی که به‌واسطهٔ ایمانی که در آیهٔ چهارم نمایانده شده بود عادل شمرده شدند، در تاریخ میلری‌ها همان‌هایی بودند که بحران نخستین ناامیدی را تاب آوردند؛ بحرانی که هم زمانِ تأخیر را رقم زد و هم فرا رسیدن پیام فرشتهٔ دوم را که سقوط بابل را اعلام می‌کرد. میلری‌ها در آن تاریخِ آزمایشی دریافتند که قومِ عهدِ پیشین، که از نظر تاریخی پروتستان بودند، به دختران بابل تبدیل شده‌اند. آن پروتستان‌ها همان پروتستان‌هایی بودند که با کلیسای ساردس نمایانده می‌شوند؛ نمایانگر قومی عهدی، زیرا «نام» داشتند (نمادِ هم شخصیت و هم رابطهٔ عهدی)، اما مرده بودند.

در فرایند آزمون سال ۱۸۴۴ که در ۱۹ آوریل آغاز شد و سپس در ۲۲ اکتبر پایان یافت—آنان که در این فرایند آزمون مردود شدند، گرفتار غرور شدند؛ و اگر تنها آیاتی را که پس از آیهٔ پنج می‌آیند بخوانیم، ویژگی غرور انسانی در آنجا با نمونه‌ای از تکبّر پاپی و خودبزرگ‌بینی به تصویر کشیده شده است. این بخش در آیهٔ بیست پایان می‌یابد، جایی که اعلام می‌شود: خداوند در هیکل مقدس خود است؛ تمامی زمین خاموش باشد.

آیهٔ دوم از باب دومِ حبقوق نخستین ناامیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ را نشان می‌دهد و این باب در آیهٔ بیستم پایان می‌یابد که به‌روشنی ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را مشخص می‌کند، زمانی که خداوند ناگهان به هیکل خود آمد.

آیات سوم و چهارم دو طبقه‌ای را مشخص می‌کنند که در فرایند آزمونِ آیهٔ دوم تا آیهٔ بیستم پدید می‌آیند؛ همان فرایند آزمونی که از ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ جریان داشت. آیات چهارم تا نوزدهم به قدرت پاپی می‌پردازند، به‌استثنای آیهٔ چهاردهم که به تاریخی می‌پردازد که پس از نزول فرشتهٔ باب هجدهم مکاشفه در ۹/۱۱ رخ می‌دهد.

در فرایند آزمونِ فرشتهٔ دوم در تاریخِ میلریتی، دو طبقه از پرستش‌کنندگان پدید آمدند و سپس در بحرانِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آشکار شدند. سرشتِ شریران در آن بخش همان سرشتِ نظامِ پاپی است و در آن دورهٔ امتحان، میلریتی‌های وفادار، همسو با پیامِ فرشتهٔ دوم، اعلام کردند که کلیسای پروتستان بر اثرِ ردّ پیامِ میلریتی به دخترانِ روم بدل شده است. جدالی که از ۱۹ آوریل آغاز شد و در ۲۲ اکتبر پایان یافت، جایی بود که سرشتِ انسان یا چون نوشندهٔ مغرورِ شرابِ بابل، آن‌گونه که بلشصر بود، آشکار می‌شد، یا همچون کسی که مانندِ دانیال در برابرِ بلشصر به ایمانِ خود عادل شمرده شد. همان جدال صحنه‌ای است که در آن درامی unfold می‌شود که جهان را نسبت به واقعیاتِ جاودانهٔ مرتبط با پیامِ فرشتهٔ سوم بیدار می‌سازد. پس‌زمینهٔ تقابلِ مست و عادل‌شده در چارچوبِ این بحث قرار می‌گیرد که چگونه جهان نسبت به این مسائل روشن می‌گردد: «زیرا زمین از معرفتِ جلالِ خداوند پر خواهد شد، چنان‌که آب‌ها دریا را می‌پوشانند.» آن روشنگری از ۱۱ سپتامبر آغاز شد.

در پایانِ تاریخی که در بابِ دومِ حبقوق بازنمایی شده است، خداوند در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ناگهان به هیکلِ خود آمد. او این کار را برای تحققِ نبوتی انجام داد که در آیهٔ چهاردهمِ بابِ هشتمِ دانیال به‌عنوانِ پلمونی بیان کرده بود.

در روز دهمِ ماه هفتمِ تقویم کتاب‌مقدس، که در سال ۱۸۴۴ مصادف با روز بیست‌ودومِ ماه دهم بود، حبقوق ۲:۲۰ تحقق یافت، و عدد نمادین «۲۲۰» را می‌توان در «باب و آیه» دید که تغییرِ تدبیری در کار مسیح در قدس آسمانی را مشخص می‌کند. یکی از ویژگی‌های نبویِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر این است که آنان کسانی‌اند که برّه را هر کجا که برود دنبال می‌کنند. پیروی از مسیح یعنی پیروی از او در کلامش.

در کلام او، عدد «۲۲۰» به‌طور نمادین نمایانگر ترکیب الوهیت و انسانیت است و همان کاری که مسیح در آن تاریخ آغاز کرد، کار پیوند دادن الوهیتِ خود با انسانیت بود. در سال ۱۸۴۴، در روز بیست‌ودومِ ماه دهم، یا به‌طور نمادین بیست‌ودو ضرب‌در ده که برابر با «۲۲۰» است (۲۲ × ۱۰ = ۲۲۰)، یا به بیان دیگر، در همان تاریخی که به‌طور نمادین با «۲۲۰» برابر می‌شود، حبقوق ۲:۲۰ تحقق یافت، هنگامی که مسیح از قدس به قدس‌الاقداس منتقل شد تا داوری تحقیقی را آغاز کند.

پالمونی، «عددِ شگفت‌انگیز»، در دلِ «پرسش‌وپاسخ» که ستونِ محوریِ ادونتیسم است، قرار دارد و بیشترِ ادونتیست‌ها کاملاً از آن حقیقت بی‌خبرند.

باب هشتم دانیال، آیات سیزده و چهارده، شامل پرسشی در آیهٔ سیزده است که در آیهٔ چهارده پاسخش داده می‌شود. واژهٔ عبری «پلمونی» در آیهٔ سیزده به «آن قدّیسِ معیّن» ترجمه شده است، و آن نامِ خاصِ مسیح به معنای «شمارندهٔ شگفت‌انگیز» یا «شمارندهٔ اسرار» است.

وقتی الن وایت تصریح می‌کند که آیهٔ چهاردهم ستون مرکزی و شالودهٔ ادونتیسم است، تأکید الهی را بر پرسش و پاسخِ این دو آیه می‌نهد که اقتضا می‌کند مسیح، به‌عنوان «شمارندهٔ شگفت‌انگیز»، باید مرجع نخستین باشد. خواهر وایت بارها بر اهمیتِ نگریستن به مسیح به‌عنوان حقیقتِ مرکزیِ هر بخش تأکید کرده است، و در آیات سیزده و چهارده، مسیح به‌طور مستقیم ظاهر می‌شود—«آن قدّیسِ معیّن»—که همان پلمونی است.

وقتی ادونتیسم در سال ۱۸۶۳ «هفت بارِ» لاویان باب ۲۶ را رد کرد، چشم خود را بر «پلمونی» بست؛ زیرا ساختار نبویِ پرسش و پاسخ بر رابطهٔ «هفت بارِ» موسی و «دو هزار و سیصد روزِ» دانیال بنا شده است. «هفت بارِ» موسی، یا دو هزار و پانصد و بیست سال، و «دو هزار و سیصد عصر و صبحِ» دانیال، یا دو هزار و سیصد سال، رابطه‌ای نبوی دارند که بر زمان استوار است؛ زمانی که با اعداد نمایانده می‌شود؛ و «شمارندهٔ شگفت‌انگیز» درست در مرکز همان پرسش و پاسخی است که ستون مرکزی ادونتیسم را تشکیل می‌دهد. کسانی که شاید نوشته‌های یوسفوس را خوانده باشند، شاید استدلال‌های منطقی او را به یاد بیاورند که در آنها دو چیز ویژه را که خدا آفریده است برمی‌شمارد. یکی زبان عبری بود و دیگری زمانِ قابل اندازه‌گیری که خود مستلزم ریاضیات است.

آیهٔ سیزده می‌پرسد: «تا چه مدت؟» این آیه نمی‌پرسد «چه وقت؟»، بلکه می‌پرسد «تا چه مدت؟» اینکه پرسش دربارهٔ مدت‌زمان است («تا چه مدت؟») یا دربارهٔ یک نقطهٔ زمانی («چه وقت؟») برای درک درست حیاتی است. پاسخِ پرسش در آیهٔ چهارده یا تعیین‌کنندهٔ یک نقطهٔ زمانی است، یا یک دورهٔ زمانی (و شاید هر دو)، اما هر پاسخی که باشد باید در بسترِ پرسشِ آیهٔ سیزده فهمیده شود. برای تقسیمِ درستِ کلام، یا به عبارت دیگر برای درست فهمیدنِ پاسخِ آیهٔ چهارده، باید زمینهٔ پرسش را درست فهمید. آیا «چه وقت» است یا «آنگاه»؟

میگساران افرایم به‌طور مبهم تعلیم می‌دهند که آیهٔ چهارده یک نقطهٔ زمانی را مشخص می‌کند، و آن را ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ می‌دانند؛ و وقتی چنین می‌کنند ممکن است به بخشی که همین‌اکنون از «نبرد عظیم» نقل کردیم نیز استناد کنند، اما کلام خدا هرگز تغییر نمی‌کند و هرگز شکست نمی‌خورد. پرسشِ «چه مدت» تعیین‌کنندهٔ مدت‌زمان است، نه یک نقطهٔ زمانی. ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ سرآغاز دورهٔ داوری تحقیقی بود، و حقایق مرتبط با آن کار نمایانگرِ انجیل جاودانی‌اند و به‌مراتب مهم‌تر از صرفِ تاریخ آغاز آن هستند.

دستور زبان عبری روشن است و همان معنا در ترجمهٔ کینگ جیمز نیز منعکس شده است. دستور زبان نه‌تنها به‌روشنی پرسش را در زمینهٔ مدت‌زمان قرار می‌دهد، بلکه پرسش «تا چه هنگام» نمادی از نبوت کتاب مقدس است. می‌توان با تکیه بر چندین شاهد نشان داد که پرسش «تا چه هنگام» به‌عنوان نماد، نمایانگر تاریخ از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه است. نخست نماد «تا چه هنگام» را بررسی خواهیم کرد، سپس به پالمونی و یوئیل بازمی‌گردیم.

در اشعیا باب شش، آیهٔ سه، فرشتگان اعلام می‌کنند که زمین از جلال خدا پر است.

خواهر وایت نزولِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده را با فرشتگانِ آیهٔ سه مرتبط می‌کند.

اشعیا در ۹/۱۱ است و می‌پرسد «تا کی» باید پیام ۹/۱۱ را به قوم لائودیکیه‌ای که نمی‌خواهند ببینند یا بشنوند برساند. به او گفته می‌شود که باید پایداری کند تا شهرها ویران شوند؛ و ویرانیِ شهرها از هنگام قانون یکشنبه آغاز می‌شود، زمانی که پس از ارتداد ملی، ویرانی ملی فرا می‌رسد.

در ۹/۱۱، وقتی زمین از جلال خدا روشن شد، اشعیا مسح می‌شود تا پیام بارانِ پسین را ارائه کند و می‌پرسد: «تا چه مدت» باید پیام ۹/۱۱ را به مردمی که دل‌هایشان فربه است ارائه کند؟ پاسخ این است: «تا» قانونِ یکشنبه، زمانی که «متروکیِ عظیمی در میانِ زمین» خواهد بود. این «متروکیِ عظیم» به‌وسیلهٔ ادونتیسمِ لاودیکیایی تحقق می‌یابد؛ همان‌که اشعیا در باب بیست‌ودو آن را به‌عنوان «شبنه» معرفی می‌کند.

ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای در هنگام قانونِ یکشنبه حقیقت را ترک می‌کنند و در همان‌جا «سرنگون» می‌شوند، همان‌گونه که در دانیال باب یازدهم، آیهٔ چهل‌ویکم نشان داده شده است.

وقتی اشعیا می‌پرسد «تا کی»، به او گفته می‌شود که پیام را به ادونتیسم تا زمان قانون یکشنبه ابلاغ کند؛ زمانی که «بسیاریِ» دانیال باب یازدهم آیهٔ چهل‌ویک «سرنگون» خواهند شد، وقتی که سبت و خدا را ترک می‌کنند. آنگاه چنان‌که در کتاب مکاشفه نمایانده شده است، از دهانِ خداوند بیرون انداخته خواهند شد؛ جایی که همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌پیوندند و پایان می‌یابند، و جایی که در اشعیا ۲۲، شبنه به‌طور «خشونت‌بار» «مانند توپی به سرزمینی بزرگ» پرتاب می‌شود، آنگاه که «برکنده» و «به دوردست» رانده شوند.

در آن مقطع زمانی، باقی‌ماندگان که به صورت «دهم» (که همان «عُشر» است) نمایانده شده‌اند، «بازمی‌گردند»؛ کسانی که در آن عبارت به درختانی تشبیه شده‌اند که «جوهره»ای دارند که وقتی برگ‌ها فرو می‌ریزند باقی می‌ماند. در نمادگرایی نبوی، «برگ‌ها» نمایانگر «ادعای ایمان» هستند. وقتی ادونتیسم به «قانون یکشنبه» برسد و روز نخست هفته را به جای سبتِ خدا بپذیرد، «برگ‌های» «ادعای ایمانِ» خود را فرو خواهد ریخت و دیگر مدعی پاس‌داشتِ سبتِ روزِ هفتمِ خداوند نخواهد بود.

در زمان قانون یکشنبه، ادعای ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای مبنی بر اینکه قومِ عهدِ خداست از میان می‌رود، زیرا آنان نشانِ عهدِ مرگ را می‌پذیرند و مُهرِ عهدِ حیات را رد می‌کنند. آنگاه برگ‌های ادعای خود را فرو می‌ریزند و آنچه آشکار می‌شود، باقی‌ماندگانی است که اشعیا نمایندهٔ آنان است؛ کسانی که در ۱۱ سپتامبر به «راه‌های کهن» بازگشتند، سپس وقتی او (اشعیا) فسادِ تجربهٔ خویش را دریافت، تا خاک فروتن شدند، و پس از آن با زغالِ گداخته‌ای که از روی مذبح برداشته شد، تطهیر گردیدند. خواهر وایت به ما می‌گوید آن زغالِ برداشته‌شده از مذبح نمادِ تطهیر است، اما تطهیر صرفاً همان چیزی است که با تماسِ آن زغال با لب‌های اشعیا تحقق می‌یابد.

«اخگر»های مذبح که در روزهای آخر به زمین افکنده می‌شوند، همان اخگرهایی هستند که هنگام گشوده شدن هفتمین و آخرین مهر، در پنج آیهٔ نخستِ باب هشتمِ مکاشفه به زمین افکنده می‌شوند. اشعیا ـ و بنابراین آن صد و چهل و چهار هزار ـ با تماس اخگر بر لب‌هایشان تطهیر می‌شوند، اما «اخگر» پیامی است. آن زمانی به لب‌هایشان تماس می‌یابد که کتاب را از دست فرشته بگیرند و آن را بخورند.

کسانی که «بازمی‌گردند» و به باقی‌مانده (پس‌مانده) تبدیل می‌شوند، به‌صورت درختان بلوط و تیل نمایانده شده‌اند، و همان‌گونه که مسیح «درخت را به اوصاف اخلاقی آراست و آن را مفسر حقیقت الهی ساخت»، درختانِ اشعیا نیز «کیفیت اخلاقی» را در خود دارند که با «جوهر» نمایانده شده است. آن جوهر با درختان باقی می‌ماند، حتی هنگامی که آنان که فقط برگ‌های اعترافِ ظاهری بودند، دور افکنده می‌شوند. «ذریهٔ مقدس» همان «جوهر» است و مسیح «ذریهٔ مقدسِ» نبوّت است. آن درختانی که به‌عنوان باقی‌مانده و نیز توسط خودِ اشعیا در فصل ششم نمایانده می‌شوند، نمایندهٔ انسان‌ها و بنابراین بشریت‌اند و ذریهٔ مقدس نمایندهٔ الوهیت است. بدین‌سان، اشعیا فصل ششم پاک‌سازی ادونتیسم را از 9/11 تا قانون یکشنبه مشخص می‌کند، و جزئیاتی که اشعیا به آن تاریخچهٔ نبوی می‌افزاید، همگی با پرسش او «تا چه زمان» نمایانده شده‌اند. برای اشعیا پاسخِ «تا چه زمان» از 9/11 تا قانون یکشنبه بود.

۱۱ اوت ۱۸۴۰ پیش‌نمونهٔ ۱۱ سپتامبر بود و در تاریخ پیش‌گویانه از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، نبرد کوه کرمل میان ایلیا و پیامبران ایزابل رخ داد. سرانجام آشکار شد که پیامبران بعل دروغین‌اند و به دست ایلیا اعدام شدند، اما در همان آغازِ رویارویی ایلیا این پرسش را مطرح کرد: "تا چه مدت" میان دو نظر درنگ می‌کنید؟

ایلیا در تاریخ یازدهم اوتِ ۱۸۴۰ است؛ از آن نسل می‌پرسد که آیا پیام میلرایتی‌ها درست است یا نادرست؟ این پیام دیگری برای لائودکیه است، همان‌گونه که اشعیا ۶ بود.

در دورهٔ آزمایش از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، پروتستان‌هایی که پیام ایلیا را رد کردند، به دختران روم بدل شدند و ردای پروتستانتیسم را به ادونتیسم میلریتی سپردند. با اشعیا و ایلیا، دو شاهد داریم که بر این حقیقت شهادت می‌دهند که پرسش «تا کی» نماد تاریخی است که از ۹/۱۱ آغاز می‌شود و در قانون روز یکشنبه پایان می‌یابد. در تاریخ میلریتی، ۱۱ اوت ۱۸۴۰ منطبق با ۹/۱۱ است و ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ منطبق با قانون روز یکشنبه است. هنگامی که آتش از آسمان فرود آمد و قربانی ایلیا را سوزاند، دوازده سنگ همگی با آن قربانی نورانی شدند و بدین‌سان صد و چهل و چهار هزار را به‌عنوان علمی که به صورت سنگ‌های نورانی نمایانده شده است، مشخص کرد. سپس پیامبران دروغین به دست ایلیا کشته شدند؛ همان‌گونه که ایالات متحده، پیامبر دروغین، به‌عنوان پادشاهی ششم در قانون روز یکشنبه کشته می‌شود.

اشعیا باب شش بر روند آزمون، پاک‌سازی و تطهیر در میان قوم خدا از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه تأکید می‌کند. ایلیا به نگرش لائودیکیه‌ای قوم خدا می‌پردازد و نیز شواهدی برای تمایز میان نبی راستین و نبی کاذب، و به تبع آن پیام راستین و پیام کاذب ارائه می‌کند. از این‌رو، از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، آزمونی نبوی بر پروتستان‌های دورهٔ ساردیس واقع شد؛ و همان‌گونه که آتش بر کوه کرمل مردم را به دو دسته تقسیم کرد، در سال ۱۸۴۴ نیز دو دسته آشکار شدند. یکی از دسته‌ها در این روند آزمون، قومی بود که به‌زودی «قومِ عهدِ سابق» می‌شد، و دستهٔ دیگر ادونتیسم میلری بود که خدا در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با آن عهد بست. این دورهٔ آزمون و جداسازی همان داستان تاکستان است؛ زیرا ادونتیسم میلری به‌عنوان نبی حقیقی آشکار شد، در همان زمانی که پروتستانیسم ساردی آغاز به ایفای نقش خود به‌عنوان پروتستانیسمِ مرتد کرد. همان‌گونه که پیامبران بعل دروغین شناخته و رسوا شدند، قومِ عهدِ «سابق» نیز رسوا شد و سپس به‌دست میلری‌ها به‌عنوان دختری از روم شناخته شد. داستان کوه کرمل و نیز تحقق آن تاریخ در زمان میلری‌ها، شاهد دومی برای آموزهٔ اشعیا باب شش است مبنی بر اینکه پرسش «تا کی؟» نماد دورهٔ زمانی از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه است.

نخستین بار که سؤال نمادین «تا به کی» در کلام نبوت مطرح می‌شود، در بلای هشتم بر مصریان در زمان موسی است. بلای هشتم «ملخ‌ها»ست (نمادی از اسلام) که با «باد شرقی» (نمادی از اسلام) آورده می‌شوند.

نخست «خداوند، خدای عبریان» می‌پرسد: «تا به کی از فروتنی در برابر من سر باز خواهی زد؟» و سپس خادمان فرعون بار دیگر از فرعون پرسیدند: «این مرد تا کی برای ما دام خواهد بود؟» این پرسش در خلال بلای هشتم مطرح می‌شود که به دلایل گوناگون با ۱۱ سپتامبر هم‌تراز است. بلای دهم کشتن نخست‌زادگان است که با صلیب متناظر می‌شود و پس از آن ناامیدی کنار دریای سرخ می‌آید؛ بنا بر الهام، این با ناامیدی شاگردان پای صلیب هم‌راستاست، و آن نیز با «نومیدی بزرگ» پیروان میلر در سال ۱۸۴۴ هم‌تراز است. آن سه شاهد همگی با قانون یکشنبه هم‌راستا هستند. بلای دهم همان قانون یکشنبه است و دو بلا پیش‌تر، بلای هشتم «ملخ‌ها» را به‌وسیله «باد شرقی» آورد. «ملخ‌ها» سراسر زمین را پر کردند، همان‌گونه که امروز اسلام سراسر جهان را می‌لرزاند، چراکه تاریکی خود را از طریق مهاجرت اجباری گسترش داده است. نام لاتینی «ملخ بیابانی» «locusta migratoria» است که نمایانگر گسترش اسلام از طریق مهاجرت است؛ امری که در جهان طبیعی در قالب «کوچ» نمود می‌یابد.

نهمین بلا تاریکی‌ای بود که می‌شد آن را احساس کرد.

در نمادِ «تا چه مدت» که توسط کوه کرمل و ایلیا نمایندگی می‌شود، هنگامی که آتش از آسمان فرود می‌آید، تمایزی آشکار می‌گردد. خدای ایلیا کاری کرد که بَعل نتوانست انجام دهد. در تاریخِ میلریتی، میان پروتستانتیسمِ ساردیِ سقوط‌کرده و ادونتیسمِ میلریتی تمایزی برقرار شد. نزد موسی، تمایز میان تاریکی و نور بود. در خانه‌های عبرانیان نور بود. اشعیا نیز به ما خبر می‌دهد که آنان که در خطّ موسی نوری ندارند، که همان کسانی‌اند که به دست ایلیا هلاک می‌شوند، و آنان که در دورهٔ میلریتی ردای پروتستانتیسم را از دست می‌دهند، «قومی» هستند که «می‌شنوند» «به‌راستی، اما نمی‌فهمند؛ و می‌بینند» «به‌راستی، اما درنمی‌یابند.» سپس دربارهٔ این قوم چنین فرمانی صادر می‌شود: «دلِ این قوم را فربه کن، گوش‌هایشان را سنگین ساز و چشمانشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند و با گوش‌های خود بشنوند و با دلِ خود بفهمند و بازگشت کنند و شفا یابند.»

مایل به انجام کار، اما از مأموریتِ موعظه کردن برای کسانی که حاضر نیستند گوش بدهند، درمانده است؛ اشعیا آنگاه گفت: «خداوندا، تا کی؟»

سه بلای پایانی از ده بلای مصر، گواهِ سه مرحله از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه‌اند. در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، پیام فرشتهٔ اول قدرت یافت، و در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ فرشتهٔ دوم رسید و در اجتماع اردوگاهی اکستر، در ۱۲ تا ۱۷ اوت، توانمند شد، و فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رسید. فرشتهٔ سوم با قانون یکشنبه هم‌راستا است و بنابراین یک روند سه‌مرحله‌ای را مشخص می‌کند، زیرا بدون اول و دوم، سومی وجود ندارد.

طبق الهام، بلای دهم مصر با صلیب و ناامیدیِ پس از آن که به آن مربوط است، منطبق دانسته شده است. بنابراین بلای دهم، پیام سوم است که بنا بر ضرورت نبوی باید پیش از آن پیام اول و دوم آمده باشند. در ۱۱ سپتامبر خداوند از فرعون پرسید: «تا به کی»، و بلافاصله پس از آن خادمان فرعون نیز پرسیدند: «تا به کی». پس از آنکه موسی پرسش «تا به کی» خدا را به فرعون رساند، و درست پیش از آنکه خادمان پرسش موسی را نزد فرعون تکرار کنند، موسی نقطهٔ عطفی را با این عبارت مشخص می‌کند: «او روی برگردانید و از نزد فرعون بیرون رفت.» خروج ۱۰:۶.

یازدهم سپتامبر نقطه عطفی پیش‌گویانه بود که نمونه‌اش زمانی بود که موسی بلای ملخ‌ها را که با باد شرقی آمد، فرود آورد.

بلای بعدی بنا به اینکه در کدام گروه بودید، تاریکی یا نور پدید آورد. ۱۱ سپتامبر «نقطه عطفی در تاریخ ملت‌ها و کلیسا» بود. در آن هنگام قوم خدا فراخوانده شدند تا بازگردند و در راه‌های کهن گام بردارند، اما از راه رفتن در آن سر باز زدند و به صدای شیپور گوش نسپردند. جدایی میان تاریکی و نور پس از ایلیا برقرار شد، و موسی پرسید: «تا کی؟» او در ادامه در این بخش می‌گوید:

ما موضوع «how long» را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.