کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لاودیکیه‌ای - شماره چهل‌ویک

سِفر لاویان، باب بیست‌وسوم، اعیاد بهاری و پاییزی را عرضه می‌دارد، و بازنماییِ این اعیاد، از حیث ساختار، و نیز در همترازیِ کاملِ ساختارهای آغازین و پایانی در درونِ ساختار کلی، ژرفایی الهی دارد. اعیاد بهاری و پاییزی با یکدیگر هم‌راستا هستند. این باب بارها و بارها به پلمونی، آن شمارندهٔ شگفت‌انگیز، شهادت می‌دهد. این باب به‌نحوی استوار و شگرف با پیام ایامِ آخرِ یکصد و چهل و چهار هزار پیوند می‌یابد.

عدد «۲۳» نمایانگر کفاره است، که همان اتحاد لاهوت و ناسوت است. نام «لاویان» نمایانگر کهنوتِ یکصد و چهل و چهار هزار است، زیرا همهٔ انبیا از ایام آخر سخن می‌گویند، و کاهنانِ ایام آخر همان کسانی‌اند که پطرس ایشان را کهنوتی مقدس معرفی می‌کند. این کهنوتِ مقدسِ مورد اشارهٔ پطرس، همان حکیمانی‌اند که افزایش معرفت را درک می‌کنند؛ افزایشی که پیام فریاد نیمه‌شب را پدید می‌آورد. نادانان ـ یا به تعبیر دانیال، شروران ـ این افزایش معرفت را رد می‌کنند، و هوشع به ما اعلام می‌کند که بدین سبب از کهنوت محروم می‌گردند.

مستانِ افرایم، که اشعیا آنان را نیز «تاجِ جلال» می‌خواند، جلالشان به «رسوایی» مبدّل شده است. هوشع به‌صراحت بیان می‌کند که آنان که افزونیِ معرفت در ایامِ آخر را رد می‌کنند، همان کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودکیه‌ای هستند، زیرا او نوشته است: «قومِ من». قومِ او به‌عنوانِ کاهنان مردود خواهند شد، و این در نسلِ نهایی و چهارم رخ می‌دهد، زیرا او فرزندانِ ایشان را از یاد خواهد برد، و فرزندانْ نمایانگرِ آخرین نسل‌اند.

عنوانِ «لاویان ۲۳» به معنای «کفّارهٔ کهانتِ آن یکصد و چهل و چهار هزار» است. این حقیقت صرفاً از نامِ کتاب در پیوند با شمارهٔ فصل استنباط می‌شود. کفّاره‌ای که فصلِ بیست‌وسومِ لاویان بدان می‌پردازد، به معنای «یگانگی» است و معرِّفِ ترکیبِ الوهیّت و انسانیت می‌باشد. این ترکیب در کلامِ خدا با نمادهای پرشماری بازنمایی شده است؛ یکی از آن‌ها این است که هیکلِ انسانی می‌باید با هیکلِ الهی ترکیب گردد.

هیکل انسانی چارچوبی از «۲۳» کروموزومِ مردانه و «۲۳» کروموزومِ زنانه دارد. پطرس تصریح می‌کند که کهانتِ آن صد و چهل و چهار هزار، «خانه‌ای روحانی» است. آن کروموزوم‌ها همان‌گونه که زن و مرد به یکدیگر می‌پیوندند، به هم می‌پیوندند، و آنچه را خدا پیوسته است، انسان آن را جدا نسازد. ازدواج نمادی دیگر از یگانگی است. لاویان «۲۳» به معنای ترکیبِ هیکلِ کاهنِ اعظمِ آسمانی با هیکلِ کاهنانی است که همان صد و چهل و چهار هزارند.

اعیادِ بهاریِ باب بیست‌وسومِ لاویان در بیست‌ودو آیهٔ نخستِ این باب نمایانده شده‌اند و اعیادِ پاییزی در بیست‌ودو آیهٔ پایانیِ آن. آخرین آیه، آیهٔ چهل‌وچهارم است؛ نمادی از سال ۱۸۴۴، زمانی که روزِ کفّارهٔ ضدنمونه‌ای در دهمین روزِ ماهِ هفتم، در تحققِ باب بیست‌وسومِ لاویان، آغاز شد. باب بیست‌وسوم به دو بخشِ بیست‌ودوآیه‌ای تقسیم شده است؛ هر دو بخش، از آن رو که هر دو ناظر به اعیادند، به‌طور منطقی به هم پیوسته‌اند، امّا همچنین به‌طور منطقی از یکدیگر متمایز می‌شوند، زیرا خدمتِ مسیح در صحن و قدس ـ که بهار نمایانگرِ آن است ـ از خدمتِ او در قدس‌الاقداس ـ که پاییز نمایانگرِ آن است ـ جداست.

هم اعیاد بهاری و هم اعیاد پاییزی با بیست‌ودو آیه بازنمایی می‌شوند، و این آیات با شهادتِ الفبای عبری، که مشتمل بر «۲۲» حرف است، مطابقت دارند. «۲۲» عُشرِ «۲۲۰» است، که نمادِ ترکیبِ الوهیت و بشریت است. «۲۲۰» نمایانگر آغازِ هر دو دورهٔ ۲٬۵۲۰ سالِ پراکندگیِ یهودا و ۲٬۳۰۰ سال تا روزِ کفاره است. نقطهٔ آغازِ ۲٬۵۲۰، ۶۷۷ پیش از میلاد بود و نقطهٔ آغازِ ۲٬۳۰۰، ۴۵۷ پیش از میلاد؛ از این‌رو، دویست‌وبیست سال به‌منزلهٔ پیوند میانِ نبوّتِ پایمال شدنِ لشکرِ خدا و نبوّتِ پایمال شدنِ قدسِ خدا شناخته می‌شود. هر دویِ آن نبوّت‌ها با فرارسیدنِ روزِ کفارهٔ ضدمثالی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافتند.

در آن تاریخ، کارِ مسیح در متحد ساختنِ هیکلِ انسانی با هیکلِ الهی آغاز شد، و در همان هنگام، هم حبقوق 2:20 و هم یوحنا 2:20 تحقق یافت. حبقوق بیان می‌کند که خدا در آن زمان در قدس‌الاقداس بود، و یوحنا ثبت کرده است که هیکلِ میلریتی که می‌بایست به ایمان وارد آن قدس‌الاقداس شود، دورهٔ «46» ساله را به پایان رسانده بود؛ دوره‌ای که نشانگر برافراشتنِ هیکلِ انسانیِ میلریتی از 1798 تا 1844 بود. تاریخِ «46» ساله، متشکل از «23» و «23»، به‌وسیلهٔ کارِ ویلیام میلر نمایانده می‌شود؛ او که نخستین‌بار در 1831، «220» سال پس از انتشارِ ترجمهٔ کینگ جیمز از کتاب مقدس، به عرضهٔ پیامِ آن تاریخ پرداخت. کلامِ الهی که در 1611 منتشر شد، «220» سال بعد، در 1831، با یک رسولِ انسانی پیوند خورد. هر دو عیدِ بهاری و پاییزی به‌وسیلهٔ «22» آیه نمایانده می‌شوند.

وجودِ دو خطِ بیست‌ودوآیه‌ای در بابِ یک موضوع واحد اقتضا می‌کند که، از منظرِ نبوی، بیست‌ودو آیهٔ نخست بر فرازِ بیست‌ودو آیهٔ بعدی نهاده شوند. در هم‌تراز کردن این دو خط به این شیوه، کارِ صحن و قدس ــ که در اعیادِ بهاری نمایانده شده است ــ با کارِ مسیح در قدس‌الاقداس پیوند می‌خورد. در این سطحِ نبوی، این امر نمایانگرِ پیوندِ دو هیکل است که کارِ کفّارهٔ مسیح را به تصویر می‌کشد.

هنگامی که آیات یک تا بیست‌ودو با آیات بیست‌وسه تا چهل‌وچهار هم‌تراز شوند، خطی نبوّتی استوار می‌گردد که بر آن گواهی می‌دهند: بیست‌ودو حرفِ الفبای عبری، و رمزیتِ متمثّل در عدد «۲۲»، و نیز رمزیتِ اعیاد به‌همراهِ تحقق آن اعیاد در تاریخ مقدّس.

آغازِ اعیادِ بهاری نخست سبتِ روز هفتم را مشخص می‌کند و پایانِ اعیادِ پاییزی سبتِ سال هفتم را مشخص می‌کند. مسیح، به‌عنوان آلفا و امگا، سبت را در آغاز و انجامِ دو شاهدِ «۲۲» در سلسلۀ کهانتِ یکصد و چهل و چهار هزار قرار داد.

سبتِ روزِ هفتم نورِ خاصّ در آغازِ روزِ کفّارهٔ ضدمثالی در سال ۱۸۴۴ بود، و نورِ سبتِ سالِ هفتم نورِ پایان است. سبتِ روزِ هفتم همچنین نخستین مجمعِ مقدّسِ لاویان «۲۳» بود، چنان‌که سبتِ سالِ هفتم، آخرین مجمعِ مقدّس در آن باب است. سبت، آلفا و امگای سلسلهٔ کاهنی در بابِ «۲۳» است. نخست، یعنی سبتِ روزِ هفتم، آلفای کهانتِ یکصد و چهل و چهار هزار است، و آخرین، یعنی سبتِ سالِ هفتم، امگای کهانتِ یکصد و چهل و چهار هزار است.

اینجا، «نزدیکِ پایانِ تاریخِ این زمین»، در پایانِ روزِ کفارهٔ ضدّنوعی، «آموزهٔ تجسد» به فروغی «نرم» ملبس می‌شود، همان‌گونه که آموزهٔ سبتِ روزِ هفتم در آغازِ روزِ کفارهٔ ضدّنوعی ملبس شده بود.

سبتِ روز هفتم که «بنیان» است، سرآغازِ لاویان «۲۳» است و سبتِ سال هفتم، شهادتِ کاهنان را، چنان‌که به‌وسیلهٔ اعیاد بهاری و پاییزی نمایانده شده است، به پایان می‌رساند. سبتِ سال هفتم نمایانگر هیکلی است که بر آن بنیان بنا شده است. سبتِ سال هفتم در پایان، به‌وسیلهٔ ۲٬۵۲۰ نمایانده می‌شود، همان‌گونه که سبتِ روز هفتم به‌وسیلهٔ ۲٬۳۰۰ نمایانده می‌شود. سبتِ سال هفتم نمایانگر «تعلیمِ تجسّد» است. سبتِ روز هفتم نشانهٔ خالق است و سبتِ سال هفتم نشانهٔ الوهیتِ متحد با انسانیت است.

هرگاه اعیاد بهاری را با اعیاد پاییزی در لاویان باب بیست‌وسوم تطبیق دهیم، پس از عید فِصح، در روزِ بعد، عید هفت‌روزهٔ نان‌های فطیر برپا می‌شود، و عید نخستینه‌ها در روزِ پس از آغازِ عید هفت‌روزهٔ نان‌های فطیر فرا می‌رسد. سه نشانهٔ راه در سه روز.

دورهٔ هفت‌روزه‌ای که عید فطیر را تشکیل می‌دهد، با مجمعی مقدس آغاز می‌شود و با همان پایان می‌یابد. روزِ پس از آغازِ عیدِ فطیر، عیدِ نخستینه‌ها فرامی‌رسد و شاملِ قربانیِ نوبرِ جوِ بهاری است. پنتیکاست، که عیدِ هفته‌ها نیز خوانده می‌شود، پنجاه روز پس از عیدِ نخستینه‌ها واقع می‌شود؛ عیدی که آغازگرِ دوره‌ای هفت‌هفته‌ای است که در روزِ چهل‌ونهم پایان می‌یابد و پس از آن پنتیکاست می‌آید، به معنای «پنجاه».

عید فصح در شامگاه روز چهاردهم آغاز می‌شود. عید فصح اجتماع مقدس نیست.

آنگاه در روزِ پانزدهم، عیدِ هفت‌روزهٔ نانِ فطیر فرا می‌رسد. روزِ نخست و روزِ آخرِ این عیدِ هفت‌روزه، محافلِ مقدّس‌اند.

روز بعد، یعنی روز شانزدهم، روز نخستینه‌ها فرا می‌رسد. سپس هفت هفته، که شاخصِ آن عید پنجاهه است، آغاز می‌شود، و پنجاهه یکی از هفت اجتماع مقدّسِ منعکس در اعیاد بهاری و پاییزی است. روز نخستینه‌ها اجتماع مقدّس نیست.

آنگاه در روز نخست ماه هفتم، عید شیپورها مجمعی مقدس است.

روزِ کفّاره در دهمین روزِ ماهِ هفتم، محفلِ مقدّسی است، امّا عید نیست.

روزِ نخستِ عیدِ خیمه‌ها، اجتماعِ مقدّس است. پس از عیدِ هفت‌روزه، روزِ هشتمِ عیدِ خیمه‌ها فرا می‌رسد، هرچند روزِ هشتم را خارج از دوره‌هایی که اعیاد معرّفِ آنها هستند به شمار می‌آورند. آن روزِ هشتم، اجتماعِ مقدّس است.

با احتسابِ سبتِ روزِ هفتم که آغازگرِ اعیاد است، این به هفت اجتماع مقدّس می‌انجامد. هفت اجتماع مقدّس و هفت عید وجود دارد، هرچند چینشِ اعیاد با چینشِ اجتماعات مقدّس یکسان نیست. نخستین و واپسین نشانِ راه، سبت‌اند: نخست برای روز، سپس برای سال. در اعیادی که میانِ سبت‌های آلفا و اُمگا معیّن شده‌اند، هفت عید و پنج اجتماع مقدّس وجود دارد. اگر سبتِ روزِ هفتمِ آلفا و سبتِ سالِ هفتمِ اُمگا را نیز به حساب آورید، هفت اجتماع مقدّس و هفت عید خواهید داشت. بدیهی است که روزِ هشتمِ عیدِ خیمه‌ها جزوِ اعیاد نیست و معمای «هشتمِ از هفت» را پدید می‌آورد. نکته‌ای که در اینجا بدان اشاره می‌کنم این است که عیسی، به‌عنوانِ پلمونی، تنوّع‌های عددیِ فصل «۲۳» را به طرزِ کاملاً شگفت‌انگیزی سامان داد.

اعیاد بهاری مشتمل است بر دورهٔ هفت‌روزهٔ عیدِ فطیر که در آغاز دارای یک محفلِ مقدّسِ آلفا و در پایان دارای یک محفلِ مقدّسِ امگا است. پنجاهه، سومین محفلِ مقدّس در اعیاد بهاری است. پنجاهه پس از دوره‌ای هفت‌هفته‌ای فرا می‌رسد که با عیدی در روز پنجاهم پایان می‌یابد. اعیاد بهاری با چهار روزِ عید و سه دوره مشخص می‌شوند. فصح، فطیر، نخستینه‌ها و پنجاهه چهار روزِ عیدند، و سه دوره عبارت‌اند از: هفت روزِ عیدِ فطیر، چهل‌ونه روزی که پیش از روز پنجاهمِ پنجاهه می‌آید و آن را نیز دربرمی‌گیرد، و سه روزِ نخست که خود دوره‌ای سه‌مرحله‌ای است.

هدیهٔ نخستینهٔ ایامِ فصح با هدیهٔ نخستینهٔ روزِ پنجاهه مطابقت دارد؛ هدایای نخستینهٔ جو در دورهٔ سه‌روزهٔ فصح، و هدیهٔ نخستینهٔ گندم در روزِ پنجاهه، در پایانِ موسمِ چهل‌ونه/پنجاه‌روزهٔ پنجاهه.

اعیاد پاییزی با روز عید معیّنی آغاز می‌شود که آغازگرِ دوره‌ای ده‌روزه است که به داوری منتهی می‌شود. پنج روز پس از داوری، عیدی هفت‌روزه برگزار می‌شود که روز نخست و روز آخرِ این هفت روز به‌عنوان اجتماعات مقدّس معیّن می‌گردند. از روز پانزدهم تا بیست‌ودوم، عید خیمه‌ها برگزار می‌شود و سپس در روز بیست‌وسوم، سبتِ زمین مقرّر می‌گردد.

هنگامی که اعیاد پاییزی را بر اعیاد بهاری منطبق می‌کنیم، دو خط به دست می‌آید که هر دو با بیست‌ودو آیه نمایانده می‌شوند؛ ازاین‌رو با بیست‌ودو حرفِ الفبای عبری نمایانده می‌شوند. وقتی چنین شود، نخستین نشانِ راه، مجمعِ مقدّسِ سبتِ روزِ هفتم است و آخرین نشانِ راه، مجمعِ مقدّسِ سبتِ سالِ هفتم.

پنتیکاست بارانِ اوّل بود و عید خیمه‌ها بارانِ پسین است. ریزشِ روح‌القدس در پنتیکاست به‌وسیله‌ی یک روز نمودار شده بود، و ریزشی که عیدِ خیمه‌ها نمودارِ آن است، دوره‌ای است که پایان می‌یابد و سپس سبتی در پیِ آن می‌آید؛ یعنی روزِ هشتمِ آن دوره‌ی هفت‌روزه. سبتی که در پیِ تجلّیِ نهاییِ ریزشِ روح‌القدس می‌آید، نمایانگرِ سبتِ زمین است که به‌مدّتِ هزار سال آرام می‌یابد.

یوبیل، پنجاهمین سال است، پس از هفت دورهٔ هفت‌ساله، که همان چهل‌ونه روزی است که به روز پنجاهمِ عید پنجاهه منتهی می‌شود. وقتی توالیِ اعیاد پاییزی با اعیاد بهاری پیوند می‌خورد، چهل‌ونه روز تا عید پنجاهه فاصله است؛ عیدی که آغازگرِ دورهٔ هفت‌روزهٔ عید خیمه‌هاست. عید پنجاهه و عید خیمه‌ها بر هم منطبق می‌شوند و با هم دورهٔ بارانِ پسین را مشخص می‌سازند؛ دوره‌ای که با قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع آغاز می‌شود و تا بسته‌شدنِ دورانِ مهلت و بازگشتِ خداوند ادامه دارد، و آنگاه زمین می‌آساید، چنان‌که سبتِ سالِ هفتم آن را بازمی‌نماید، یعنی هشتمِ آن هفت در عید خیمه‌هاست.

هنگامی که هر دو سلسلهٔ بیست‌ودو آیه‌ای را در کنار هم می‌نهیم، این کار را به چند دلیل انجام می‌دهیم. هر دو سلسله، بیست‌ودو آیه دارند؛ بیست‌ودو که عُشرِ دویست‌وبیست است، نمادِ ترکیبِ الوهیت و انسانیت است.

هر دو سطر نمایانگرِ الفبای عبریِ بیست‌ودو حرفی‌اند.

هر دو خط نمایانگرِ اعیادند.

هر دو خط نمایانگرِ دو فصلِ برداشتِ سال‌اند.

هر دو خط کارِ مسیح را در صحن، قدس و قدس‌الاقداس بازنمایی می‌کنند. «لاویان» به معنای «کاهنان» است و عیسی کاهنِ اعظمِ آسمانی است. به این دلایل، موجه است که روشِ «خط بر خط» را بر چهل‌وچهار آیهٔ باب بیست‌وسومِ لاویان اِعمال کنیم.

پنتیکاست بارانِ پیشینِ مسیحیت بود و عیدِ خیمه‌ها بارانِ پسینِ مسیحیت است. از این‌رو، روزِ بهاریِ «پنتیکاست» را با هفت روزِ پاییزیِ عیدِ خیمه‌ها متناظر می‌دانیم. هنگامی که خواهر وایت اظهار داشت: «در زمانِ تنگی همگی از شهرها و دهکده‌ها گریختیم»، او زمانی را مشخص می‌کند که قومِ خدا به سببِ جفا در بیابان زندگی می‌کنند. سکونت در سایه‌بان‌ها در ایامِ عیدِ خیمه‌ها نمادِ تاریخی است که مستقیماً به آرامشِ سبتیِ یوبیلی برای زمین منتهی می‌شود.

روز پنطیکاست آغازِ هفت روزِ عیدِ خیمه‌ها را مشخّص می‌کند. آنگاه سالِ یوبیل به‌وسیلهٔ روزِ هشتم، یعنی روزِ هشتمِ عیدِ خیمه‌ها، نمایانده می‌شود. پنج روز پیش از عیدِ خیمه‌ها، روزِ کفّاره بود. از این‌رو، پنج روز پیش از پنطیکاست که آغازِ داوریِ عیدِ خیمه‌ها را مشخّص می‌کند، داوری مشخّص می‌شود. ده روز پیش از داوریِ روزِ کفّاره، عیدِ شیپورهاست. هنگامی که خطوط با هم ترکیب می‌شوند، پنج روز پیش از قانونِ یکشنبه ـ که پنطیکاست آن را نمایندگی می‌کند ـ داوری مشخّص می‌شود. ده روز پیش از آن نیز، عیدِ شیپورها مشخّص می‌شود.

تعمیدِ مسیح نمایانگرِ مرگ، دفن و قیامِ او بود. این سه گام به‌وسیلهٔ مرگِ او در عیدِ فصح، دفن و آرامیدنِ او در روزِ سبت، و قیامِ او در یکشنبه، نشان داده می‌شوند. سه روزِ مرگ، دفن و قیامِ او یک نشانهٔ راهِ واحد است که از سه گام تشکیل شده است. ازاین‌رو، ترکیبِ دو خطِ اعیادِ بهاری و پاییزی را از قیام آغاز می‌کنیم. قیامِ روزِ سوم، دوره‌ای چهل‌ونه‌روزه را آغاز می‌کند که به عیدِ پنجاهه منتهی می‌شود، که همان قانونِ یکشنبه است. آن دورهٔ چهل‌ونه‌روزه مسبوق است به عیدِ فطیرها، که یک روز پیش از روزِ نوبرها آغاز می‌شود و پنج روز پس از آن روز امتداد می‌یابد.

از رستاخیزِ نخستینه‌ها تا قانونِ روزِ یکشنبه، چهل و نه روز است، و قانونِ روزِ یکشنبه پنجاهمین روز است. پنج روز پیش از قانونِ روزِ یکشنبه، داوری نمودار می‌شود، و ده روز پیش از آن داوری، انذارِ شیپورها نشان می‌شود. رستاخیز نخستین نشانۀ راه است؛ سپس پنج روز بعد، دورهٔ ایامِ فطیر به پایان می‌رسد. سی روز پس از پایانِ ایامِ فطیر، انذارِ شیپورها واقع می‌شود. ده روز بعد، داوریِ روزِ کفاره نشان می‌شود، و پنج روز پس از آن، قانونِ روزِ یکشنبهِ پنجاهه فرا می‌رسد.

این، در کاربستِ خط بر خطِ اعیادِ بهاری و پاییزی، هفت نشانهٔ راه را معیّن می‌کند: آغازِ عیدِ فطیر، قیام، پایانِ عیدِ فطیر، انذارِ شیپورها، داوری، عیدِ پنجاهه و بارانِ پسین. آن هفت نشانهٔ راه در چارچوبِ یک سبتِ روزِ هفتمِ آلفا و یک سبتِ سالِ هفتمِ اُمگا قرار داده شده‌اند. هفت نشانهٔ راهِ جای‌گرفته میانِ آن دو سبت، دوره‌هایی را چنین تفکیک و تعیین می‌کنند: یک دورهٔ پنج‌روزه، و پس از آن به‌ترتیب یک دورهٔ سی‌روزه، یک دورهٔ ده‌روزه، یک دورهٔ پنج‌روزه و یک دورهٔ هفت‌روزه.

آنگاه که رستاخیز مسیح را هم‌تراز می‌کنیم، با دوره‌ای چهل‌روزه روبه‌رو می‌شویم که در آن او شاگردان را «رو در رو» تعلیم داد و پس از آن عروج کرد. سپس به مدت ده روز شاگردان در بالاخانه بودند. آن ده روز در روز پنطیکاست خاتمه یافت، که همان قانون یکشنبه است. این امر یک دوره چهل‌روزه و یک دوره ده‌روزه به خطّ کاهنانِ نمایانده‌شده در لاویان «۲۳» می‌افزاید.

از رستاخیز تا پایانِ ایامِ نان‌های فطیر، پنج روز؛ سپس تا هشدارِ شیپور، سی روز؛ سپس تا صعودِ مسیح، پنج روز؛ سپس تا داوری، پنج روز؛ سپس تا هفت روزِ بارانِ پسینِ پنتیکاست، پنج روز.

فردای آغازِ هفت روزِ فطیر، رستاخیزِ نخستینه‌ها واقع می‌شود. این رستاخیز در خلالِ هفت روزِ فطیر رخ می‌دهد، و پنج روز پس از رستاخیز، دورهٔ فطیر پایان می‌یابد.

سی روز پس از پایانِ نانِ فطیر، شیپورها اعلانِ هشدار می‌کنند.

پنج روز پس از هشدارِ شیپورها، مسیح پس از آن‌که به مدت چهل روز تعلیم داده بود، عروج فرمود. عروج او مبدأ ده روز در بالاخانه بود.

آنگاه، پنج روز پس از عروج او، داوری مقرّر می‌گردد.

پنج روز پس از آن، قانونِ یکشنبهٔ عیدِ پنجاهه دورهٔ هفت‌روزهٔ بارانِ پسین را می‌گشاید.

یک‌صد و چهل و چهار هزار کسانی‌اند که هر جا که برّه برود، او را پیروی می‌کنند. ایلیا و موسی در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به قتل رسیدند. آنان در همان جایی به قتل رسیدند که خداوندِ ما نیز در آن‌جا مصلوب شد. قیامِ مسیح نمونهٔ پیش‌نگرِ قیامِ ۳۱ دسامبرِ ۲۰۲۳ بود. پیش از آن تاریخ، در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، آوازی در بیابان آغاز به اعلامِ پیامی کرد که به صورتِ نانِ فطیر بازنموده شده بود. خمیرمایه نمایانگرِ خطا، ریاکاری و گناه است، و پیامِ برخاسته از بیابان فطیر بود. از ۳۱ دسامبرِ ۲۰۲۳ تا قانونِ یکشنبه، لاویان «۲۳» چارچوبِ کفّارهٔ یک‌صد و چهل و چهار هزار را مقرر داشته است. آن چارچوب با رؤیای میلر، ملاکی بابِ سه و پنجره‌های آسمانِ مکاشفهٔ نوزده هم‌راستا است. آن نیز با ساعتِ سوم و نهم در هفتهٔ مقدّس از سال ۲۷ تا ۳۴ پس از میلاد هم‌راستا است.

این موارد را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.