ساعت داوری خداوند فرارسیده است - شماره یک

در همین حال، عبادت‌کنندگان از هر قوم به هیکلی که به پرستشِ خدا اختصاص یافته بود روی می‌آوردند. درخشان از طلا و سنگ‌های گران‌بها، منظره‌ای از زیبایی و شکوه بود. اما یهوه دیگر در آن کاخِ دل‌آرا یافت نمی‌شد. اسرائیل، به‌عنوان یک قوم، خود را از خدا جدا ساخته بود. وقتی مسیح، نزدیکِ پایانِ خدمتِ زمینی‌اش، برای آخرین بار به درونِ هیکل نگریست، گفت: «اینک، خانهٔ شما برای شما ویران می‌ماند.» متی ۲۳:۳۸. تا آن هنگام او هیکل را خانهٔ پدرِ خود می‌خوانْد؛ اما چون پسرِ خدا از آن دیوارها بیرون رفت، حضورِ خدا برای همیشه از هیکلی که برای جلالِ او بنا شده بود بازگرفته شد. اعمالِ رسولان، ۱۴۵.

اورشلیم پروردهٔ عنایتِ او بود، و همان‌گونه که پدری مهربان بر پسری سرکش سوگواری می‌کند، عیسی نیز بر آن شهرِ محبوب گریست. چگونه تو را واگذارم؟ چگونه ببینم که به هلاکت سپرده می‌شوی؟ آیا باید بگذارم بروی تا جامِ شرارتت را لبریز سازی؟ یک جان چنان ارزشی دارد که در قیاس با آن، جهان‌ها به ناچیزی فرو می‌کاهند؛ امّا اینجا یک ملتِ کامل در معرضِ نابودی بود. چون خورشیدِ شتابان رو به باختر در آسمان از نظر ناپدید می‌شد، روزِ فیضِ اورشلیم به پایان می‌رسید. در حالی که موکب بر فرازِ کوهِ زیتون درنگ کرده بود، برای توبهٔ اورشلیم هنوز دیر نشده بود. در آن هنگام فرشتهٔ رحمت بال‌هایش را در هم می‌کشید تا از تختِ زرّین فرود آید و جای خود را به عدالت و داوریِ شتابان بسپارد. امّا دلِ بزرگِ پرمحبتِ مسیح هنوز برای اورشلیم، که رحمت‌های او را به سخره گرفته، هشدارهایش را خوار شمرده بود و داشت دست‌های خود را به خونِ او می‌آلود، شفاعت می‌کرد. اگر اورشلیم تنها توبه می‌کرد، هنوز دیر نشده بود. در حالی که واپسین پرتوهای خورشیدِ افول‌کننده بر معبد و برج‌ها و کنگره‌ها درنگ می‌کرد، آیا فرشته‌ای نیک او را به سوی محبتِ منجی رهنمون نمی‌شد و هلاکتش را دفع نمی‌کرد؟ ای شهرِ زیبا و نامقدّس، که پیامبران را سنگسار کرده بودی، پسرِ خدا را رد کرده بودی، و به سببِ بی‌توبگی خود را در زنجیرهای بندگی به بند می‌کشیدی، روزِ رحمتت نزدیک به پایان بود!

روح خدا بار دیگر با اورشلیم سخن می‌گوید. پیش از آن‌که روز به پایان رسد، شهادتی دیگر دربارهٔ مسیح داده می‌شود. ندای شهادت برمی‌خیزد، در پاسخ به ندایی از گذشتهٔ نبوی. اگر اورشلیم این ندا را بشنود، اگر نجات‌دهنده‌ای را که به دروازه‌هایش وارد می‌شود بپذیرد، هنوز ممکن است نجات یابد.

خبرهایی به گوش حاکمان در اورشلیم رسیده است که عیسی با انبوهی عظیم از مردم به شهر نزدیک می‌شود. اما برای پسر خدا هیچ استقبالی در کار نیست. از بیم، برای روبه‌رو شدن با او بیرون می‌روند، به امید آن‌که انبوه جمعیت را پراکنده سازند. هنگامی که جمعیت همراه در آستانه فرود آمدن از کوه زیتون است، از سوی حاکمان متوقف می‌شود. آنان سبب شادمانی پرهیاهو را جویا می‌شوند. و چون می‌پرسند: «این کیست؟» شاگردان، سرشار از روح الهام، پاسخ این پرسش را می‌دهند. آنان با بیانی فصیح، نبوت‌های مربوط به مسیح را بازمی‌گویند:

آدم به شما خواهد گفت: این فرزندِ زن است که سرِ مار را خرد خواهد کرد.

از ابراهیم بپرس؛ او به تو خواهد گفت: «ملکیصدق، پادشاهِ شالیم»، پادشاهِ سلامتی است. پیدایش ۱۴:۱۸.

یعقوب به شما خواهد گفت که او شیلو از قبیلهٔ یهوداست.

اشعیا به شما خواهد گفت: «عمانوئیل»، «عجیب، مشیر، خدای قدیر، پدر سرمدی، سرور سلامتی.» اشعیا ۷:۱۴؛ ۹:۶.

ارمیا به شما خواهد گفت: شاخهٔ داوود، «خداوند عدالتِ ما». ارمیا ۲۳:۶.

دانیال به شما خواهد گفت که او مسیح است.

هوشع به شما خواهد گفت: او «خداوند، خدای لشکرهاست؛ خداوند یادگار اوست.» هوشع ۱۲:۵.

یحیی تعمیددهنده به شما خواهد گفت: «او برهٔ خداست که گناه جهان را برمی‌دارد.» یوحنا ۱:۲۹.

یهوه عظیم از تخت خویش اعلام فرموده است: «این است پسر محبوب من.» متی ۳:۱۷.

ما، شاگردان او، اعلام می‌کنیم: این است عیسی، مسیح، سرورِ حیات، فادیِ جهان.

و سرور قوای تاریکی به او اذعان می‌کند و می‌گوید: «می‌دانم تو کیستی، قدوسِ خدا.» مرقس ۱:۲۴. آرزوی اعصار، ۵۷۷-۵۷۹.

ورود پیروزمندانهٔ مسیح به اورشلیم، سایه‌ای کم‌رنگ از آمدن او بر ابرهای آسمان با قدرت و جلال بود، در میان پیروزی فرشتگان و شادمانی مقدسان. آنگاه سخنان مسیح به کاهنان و فریسیان تحقق خواهد یافت: «از این پس مرا نخواهید دید تا زمانی که بگویید: مبارک باد او که به نام خداوند می‌آید.» متی ۲۳:۳۹. در رؤیای نبوی، آن روزِ پیروزی نهایی به زکریا نشان داده شد؛ و او همچنین سرنوشتِ کسانی را دید که در نخستین ظهور، مسیح را رد کرده بودند: «به من که نیزه زده‌اند خواهند نگریست، و برای او خواهند نوحه‌سرایی، چنان‌که کسی برای پسر یگانهٔ خود نوحه می‌کند، و برای او به تلخی خواهند گریست، همان‌گونه که برای نخست‌زادهٔ خود تلخ می‌گریند.» زکریا ۱۲:۱۰. مسیح این منظره را از پیش دید، آن‌گاه که شهر را دید و بر آن گریست. در ویرانیِ موقتیِ اورشلیم، او نابودیِ نهاییِ آن قومی را دید که مسئولِ خونِ پسرِ خدا بودند.

شاگردان نفرت یهودیان از مسیح را می‌دیدند، اما هنوز نمی‌دیدند که این به چه خواهد انجامید. آنان هنوز وضعیت حقیقی اسرائیل را درک نمی‌کردند و کیفرِی را که بنا بود بر اورشلیم فرود آید نیز درنمی‌یافتند. مسیح این را با درسی عبرت‌آموز و معنادار بر آنان آشکار کرد.

آخرین دعوت خطاب به اورشلیم بی‌ثمر مانده بود. کاهنان و حاکمان صدای نبویِ گذشته را که از سوی انبوه مردم در پاسخ به پرسش «این کیست؟» طنین‌انداز شده بود، شنیده بودند، اما آن را به‌عنوان صدای الهام نپذیرفتند. با خشم و شگفتی کوشیدند مردم را خاموش سازند. در آن انبوهِ جمعیت افسران رومی نیز حضور داشتند و دشمنان او نزد آنان عیسی را به رهبری شورشی متهم کردند. ادعا کردند که او قصد دارد هیکل را به تصرف درآورد و در اورشلیم به‌عنوان پادشاه سلطنت کند. اشتیاق اعصار، ۵۸۰.

این هشدار برای همهٔ زمان‌هاست. اقدامِ مسیح در نفرین کردنِ آن درختی که با قدرتِ خود او آفریده شده بود، به‌منزلهٔ هشداری برای همهٔ کلیساها و همهٔ مسیحیان است. هیچ‌کس نمی‌تواند به شریعتِ خدا عمل کند، مگر آن‌که به دیگران خدمت کند. اما بسیاری هستند که زندگیِ پرشفقت و بی‌خودخواهانهٔ مسیح را در عمل زندگی نمی‌کنند. برخی که خود را مسیحیانی ممتاز می‌پندارند، نمی‌دانند خدمت برای خدا یعنی چه. برنامه می‌ریزند و می‌اندیشند تا خود را خشنود سازند. تنها با محوریتِ خود عمل می‌کنند. زمان نزد آنان تنها آنگاه ارزش دارد که بتوانند برای خود گرد آورند. در همهٔ امورِ زندگی، هدفشان همین است. نه برای دیگران، بلکه برای خود خدمت می‌کنند. خدا ایشان را آفرید تا در جهانی زندگی کنند که در آن خدمتِ بی‌خودخواهانه باید انجام گیرد. او اراده کرد که آنان به هر شکلِ ممکن به همنوعانِ خود یاری رسانند. اما خود چنان بزرگ است که چیزی جز آن را نمی‌بینند. با انسان‌ها در ارتباط نیستند. آنان که چنین برای خود زندگی می‌کنند، مانند درختِ انجیرند که همه‌گونه تظاهر داشت، اما بی‌ثمر بود. ظواهرِ عبادت را رعایت می‌کنند، اما بی‌توبه و بی‌ایمان. در ادعا، شریعتِ خدا را تکریم می‌کنند، اما از اطاعت خبری نیست. می‌گویند، اما عمل نمی‌کنند. در حکمی که بر درختِ انجیر صادر شد، مسیح نشان می‌دهد که این تظاهرِ پوچ در نظرِ او تا چه حد نفرت‌انگیز است. او اعلام می‌کند که گناهکارِ آشکار کمتر از آن‌کس گناهکار است که مدعیِ خدمت به خداست، اما برای جلالِ او ثمری به بار نمی‌آورد.

«مثل درخت انجیر که پیش از آمدن مسیح به اورشلیم بیان شده بود، با درسی که او با نفرین کردنِ درختِ بی‌ثمر تعلیم داد، ارتباط مستقیم داشت.» آرزوی اعصار، ۵۸۴.

فصلِ رسیدنِ انجیرها نبود، مگر در برخی نواحی؛ و در بلندی‌های اطراف اورشلیم به‌راستی می‌شد گفت: «زمانِ انجیرها هنوز نرسیده بود.» اما در باغی که عیسی به آن آمد، درختی به نظر می‌رسید که از همهٔ دیگران جلوتر است. آن درخت از پیش پوشیده از برگ بود. طبیعتِ درختِ انجیر چنین است که پیش از آن‌که برگ‌ها باز شوند، میوهٔ در حال رشد پدیدار می‌شود. بنابراین، این درختِ پُربرگ نویدِ میوه‌ای نیک‌پرورده می‌داد. اما ظاهرش فریبنده بود. چون شاخه‌هایش را، از پایین‌ترین شاخه تا بالاترین سرشاخه، جست‌وجو کرد، عیسی «جز برگ‌ها» نیافت. انبوهی از شاخ‌وبرگِ خودنما بود و بس.

مسیح بر آن نفرینی خشک‌کننده راند. گفت: «از این پس تا ابد هیچ‌کس از تو میوه نخورد.» صبح روز بعد، هنگامی که نجات‌دهنده و شاگردانش بار دیگر در راه شهر بودند، شاخه‌های خشکیده و برگ‌های پژمرده و آویخته توجه‌شان را جلب کرد. پطرس گفت: «استاد، اینک درخت انجیری که نفرینش کردی خشکیده است.»

عمل مسیح در نفرین کردن درخت انجیر، شاگردان را شگفت‌زده کرده بود. به نظرشان این کار با روش‌ها و اعمال او سازگار نبود. بارها از او شنیده بودند که اعلام می‌کرد نیامده است تا جهان را محکوم کند، بلکه تا جهان به‌واسطهٔ او نجات یابد. آنان سخنانش را به یاد آوردند: «پسر انسان نیامده است تا جان‌های مردم را هلاک کند، بلکه تا آنها را نجات دهد.» لوقا ۹:۵۶. کارهای شگفت‌انگیز او همواره برای بازگرداندن و احیا انجام شده بود، هرگز برای نابود کردن. شاگردان او را فقط به‌عنوان احیاگر و شفا‌دهنده می‌شناختند. این عمل استثنایی بود. هدفش چه بود؟ از خود می‌پرسیدند.

خدا «از رحمت خشنود است.» «به حیات خودم، می‌گوید خداوند خدا، من از مرگ شریر خشنود نیستم.» میکاه ۷:۱۸؛ حزقیال ۳۳:۱۱. برای او کار ویرانگری و اعلام داوری «کاری عجیب» است. اشعیا ۲۸:۲۱. اما از سر رحمت و محبت است که او پرده را از آینده برمی‌دارد و نتایج مسیر گناه را به انسان‌ها آشکار می‌سازد.

نفرینِ درختِ انجیر یک تمثیلِ مجسّم بود. آن درختِ بی‌ثمر که در برابرِ چشمِ مسیح شاخ‌وبرگِ ظاهرسازانهٔ خود را به رخ می‌کشید، نمادی از قومِ یهود بود. نجات‌دهنده می‌خواست برای شاگردانش علت و قطعیتِ محکومیتِ اسرائیل را روشن سازد. برای این منظور، به آن درخت ویژگی‌های اخلاقی نسبت داد و آن را مُبَیّنِ حقیقتِ الهی ساخت. یهودیان از همهٔ اقوامِ دیگر متمایز می‌نمودند و ادعای وفاداری به خدا داشتند. آنان به‌طورِ خاص از سوی او موردِ لطف قرار گرفته بودند و ادعای پارسایی برتر از هر قومِ دیگری می‌کردند. امّا به عشقِ دنیا و حرصِ سود آلوده شده بودند. به دانشِ خود می‌بالیدند، امّا از الزاماتِ خدا ناآگاه بودند و سرشار از ریا. همچون آن درختِ بی‌ثمر، شاخه‌های خودنمایانهٔ خویش را بالا گسترده بودند؛ به‌ظاهر پُرپُشت و به چشم زیبا، امّا «جز برگ» چیزی به بار نمی‌آوردند. دینِ یهود، با معبدِ باشکوهش، قربانگاه‌های مقدّسش، کاهنانِ عمامه‌دارش و آیین‌های پرابهتش، در ظاهر به‌راستی زیبا بود، امّا فروتنی، محبت و نیکوکاری در آن یافت نمی‌شد. آرزوی اعصار، 581، 582.

نبی دانیال می‌گوید: «دیدم تا زمانی که تخت‌ها گذاشته شدند و قدیم‌الایام بر تخت نشست: جامه‌اش سفید چون برف بود و موی سرش مانند پشمِ خالص؛ تختش شعله‌های آتشین بود و چرخ‌هایش آتشِ سوزان. نهری آتشین از پیشِ او جاری شد و بیرون آمد: هزاران هزار به او خدمت می‌کردند و ده هزار بار ده هزار در پیشگاهش ایستاده بودند: داوری برپا شد و کتاب‌ها گشوده شدند.» دانیال ۷:۹، ۱۰، R.V.

بدین‌سان در رؤیای نبی، آن روز عظیم و پرهیبت بر او نمایان شد؛ روزی که منش‌ها و زندگانی‌های انسان‌ها در برابر داورِ تمامی زمین مورد بررسی قرار خواهند گرفت، و به هر کس «بر حسب اعمالش» جزا داده خواهد شد. قدیم‌الایام همان خدای پدر است. مزمورنویس می‌گوید: «پیش از آنکه کوه‌ها پدید آیند، یا پیش از آنکه زمین و جهان را بیافرینی، از ازل تا ابد، تو خدایی.» مزمور ۹۰:۲. اوست، سرچشمهٔ همهٔ هستی و منشأ همهٔ قوانین، که بر داوری ریاست خواهد کرد. و فرشتگان مقدس، به‌عنوان خادمان و شاهدان، به شمار «ده هزار برابر ده هزار، و هزاران هزار»، در این محکمهٔ عظیم حضور خواهند یافت.

«و اینک، با ابرهای آسمان، کسی همچون پسر انسان می‌آمد و نزد قدیم‌الایام رسید و او را به حضور وی آوردند. و به او سلطنت و جلال و پادشاهی داده شد تا همهٔ قوم‌ها و امت‌ها و زبان‌ها او را خدمت کنند؛ سلطنت او سلطنتی جاودان است که زایل نخواهد شد.» دانیال ۷:۱۳، ۱۴. آمدن مسیح که در اینجا توصیف شده، بازگشت دوم او به زمین نیست. او در آسمان نزد قدیم‌الایام می‌آید تا سلطنت و جلال و پادشاهی را دریافت کند؛ اموری که در پایان کار او به‌عنوان میانجی به او داده خواهد شد. این همین آمدن است، نه ظهور دوم او بر زمین، که وقوع آن در نبوت پیشگویی شده بود تا در پایان 2300 روز، در سال 1844، رخ دهد. با همراهی فرشتگان آسمانی، کاهن اعظم ما وارد قدس‌الاقداس می‌شود و در آنجا در حضور خدا ظاهر می‌گردد تا به انجام آخرین اعمال خدمت خود به‌نفع انسان بپردازد—تا کار داوری تحقیقی را به‌جا آورد و برای همهٔ کسانی که ثابت می‌شود مستحق برخورداری از مزایای آن هستند، کفاره‌ای فراهم سازد.

در آیین نمونه، تنها کسانی در آیین روز کفاره سهم داشتند که با اعتراف و توبه به حضور خدا آمده بودند و گناهانشان از طریق خونِ قربانیِ گناه به قدس منتقل شده بودند. پس در روز بزرگِ کفارهٔ نهایی و داوری تحقیقی، تنها پرونده‌هایی که مورد بررسی قرار می‌گیرند مربوط به کسانی است که خود را از قوم خدا می‌شمارند. داوری شریران کاری مستقل و جداگانه است و در زمانی دیرتر انجام می‌شود. «داوری باید از خانهٔ خدا آغاز شود؛ و اگر نخست از ما آغاز شود، عاقبت آنان که از انجیل خدا اطاعت نمی‌کنند چه خواهد بود؟» اول پطرس ۴:۱۷.

کتاب‌های سوابق در آسمان، که نام‌ها و اعمال آدمیان در آنها ثبت شده‌اند، برای تعیین احکام داوری به کار می‌روند. پیامبر دانیال می‌گوید: «داوری برقرار شد و کتاب‌ها گشوده شدند.» مکاشفه‌گر، در وصف همان صحنه، می‌افزاید: «کتاب دیگری گشوده شد که همان کتاب حیات است؛ و مردگان بر حسب اعمالشان، از آنچه در کتاب‌ها نوشته شده بود، داوری شدند.» مکاشفه ۲۰:۱۲.

کتاب حیات نامِ همهٔ کسانی را در بر دارد که تا کنون به خدمت خدا درآمده‌اند. عیسی به شاگردان خود فرمود: «شاد باشید، زیرا نام‌های شما در آسمان نوشته شده است.» لوقا ۱۰:۲۰. پولس از همکاران وفادار خود سخن می‌گوید، «که نام‌هایشان در کتاب حیات است.» فیلیپیان ۴:۳. دانیال، با نظر به «زمان تنگی که مانندش هرگز نبوده»، اعلام می‌کند که قوم خدا رهایی خواهند یافت، «هر که نامش در کتاب نوشته شده باشد.» و نویسندهٔ مکاشفه می‌گوید که تنها آنان به شهر خدا وارد خواهند شد که نام‌هایشان «در کتاب حیاتِ بره» نوشته شده است. دانیال ۱۲:۱؛ مکاشفه ۲۱:۲۷.

«کتاب یادبود»ی در حضور خدا نوشته می‌شود که در آن اعمال نیکِ «آنان که از خداوند می‌ترسیدند و درباره نام او می‌اندیشیدند» ثبت می‌شود. ملاکی ۳:۱۶. سخنان ایمان‌شان و اعمال محبت‌شان در آسمان به ثبت می‌رسد. نحمیا به این اشاره می‌کند وقتی می‌گوید: «ای خدای من، مرا به یاد آور ... و کارهای نیکی را که برای خانه خدای خود کرده‌ام محو مکن.» نحمیا ۱۳:۱۴. در کتاب یادبود خدا هر عمل پارسایی جاودانه می‌شود. در آنجا هر وسوسه‌ای که در برابرش ایستادگی شده، هر بدی‌ای که مغلوب شده، هر سخنِ دلسوزانه و لطیفی که بیان شده، با امانت ثبت می‌شود. و هر عمل فداکاری، هر رنج و اندوهی که به خاطر مسیح تحمل شده است، ثبت می‌شود. شاعر مزامیر می‌گوید: «تو آوارگی‌هایم را می‌شماری؛ اشک‌هایم را در مشک خود بریز؛ آیا آنها در کتاب تو نیستند؟» مزمور ۵۶:۸.

ثبت و ضبطی از گناهان انسان‌ها نیز وجود دارد. «زیرا خدا هر عمل را با هر چیز پنهانی، خواه نیک باشد خواه بد، به داوری خواهد آورد.» «هر سخنِ بیهوده‌ای که مردم بر زبان آورند، در روز داوری حساب آن را پس خواهند داد.» نجات‌دهنده می‌فرماید: «به سبب سخنانت عادل شمرده خواهی شد و به سبب سخنانت محکوم خواهی شد.» جامعه ۱۲:۱۴؛ متی ۱۲:۳۶، ۳۷. مقاصد و انگیزه‌های پنهان در دفترِ بی‌خطا آشکار می‌شوند؛ زیرا خدا «چیزهای پنهانِ تاریکی را به نور خواهد آورد و نیاتِ دل‌ها را آشکار خواهد ساخت.» اول قرنتیان ۴:۵. «اینک، پیشِ روی من نوشته شده است، ... گناهان شما و گناهان پدرانتان با هم، خداوند می‌فرماید.» اشعیا ۶۵:۶، ۷.

کار هر انسان در پیشگاه خدا مورد بازبینی قرار می‌گیرد و به‌عنوان وفاداری یا بی‌وفایی به ثبت می‌رسد. مقابل هر نام در کتاب‌های آسمانی، با دقتی هولناک، هر سخن نادرست، هر عمل خودخواهانه، هر وظیفه انجام‌نشده و هر گناه پنهان، همراه با هر گونه ریاکاری زیرکانه، به ثبت می‌رسد. هشدارها یا توبیخ‌های آسمانیِ نادیده‌گرفته‌شده، لحظه‌های هدررفته، فرصت‌های مغتنم‌نشده، تأثیری که برای نیکی یا بدی اعمال شده و پیامدهای دوررس آن، همه به دست فرشته نویسنده به ثبت می‌رسند.

شریعت خدا معیاری است که بر اساس آن در داوری، منش و زندگیِ انسان‌ها سنجیده خواهند شد. حکیم می‌گوید: «از خدا بترس و فرامین او را نگاه دار، زیرا این است تمام وظیفهٔ انسان؛ زیرا خدا هر کاری را به داوری خواهد آورد.» جامعه ۱۲:۱۳، ۱۴. رسول یعقوب برادران خود را نصیحت می‌کند: «چنان سخن بگویید و چنان عمل کنید، چون کسانی که به موجب شریعت آزادی داوری خواهند شد.» یعقوب ۲:۱۲.

آنان که در داوری «شایسته شمرده می‌شوند»، در قیامتِ عادلان سهمی خواهند داشت. عیسی فرمود: «کسانی که شایسته شمرده شوند تا به آن جهان و قیامت از مردگان نایل آیند، ... همچون فرشتگان‌اند و فرزندان خدایند، زیرا فرزندانِ قیامت‌اند.» لوقا ۲۰:۳۵، ۳۶. و باز او اعلام می‌کند که «آنان که نیکی کرده‌اند» بیرون خواهند آمد «برای قیامتِ حیات.» یوحنا ۵:۲۹. مردگانِ عادل تا پس از داوری‌ای که در آن شایستهٔ «قیامتِ حیات» شمرده می‌شوند، برانگیخته نخواهند شد. از این‌رو، آنان هنگام رسیدگی در محکمه، وقتی سوابقشان بررسی و دربارهٔ ایشان حکم صادر می‌شود، شخصاً حاضر نخواهند بود.

عیسی به‌عنوان مدافع آنان ظاهر خواهد شد تا در حضور خدا به نفعشان شفاعت کند. «اگر کسی گناه کند، نزد پدر شفاعت‌کننده‌ای داریم: عیسی مسیحِ عادل.» ۱ یوحنا ۲:۱. «زیرا مسیح به مکان‌های مقدسی که به دست انسان ساخته شده و تنها نمونه‌های اصل‌اند داخل نشده است، بلکه به خودِ آسمان، تا اکنون برای ما در حضور خدا ظاهر شود.» «از این رو او قادر است کسانی را که به‌وسیلهٔ او نزد خدا می‌آیند به‌طور کامل نجات دهد، زیرا همواره زنده است تا برای آنان شفاعت کند.» عبرانیان ۹:۲۴؛ ۷:۲۵.

چون در داوری کتاب‌های سوابق گشوده می‌شود، زندگیِ همه کسانی که به عیسی ایمان آورده‌اند در برابر خدا مورد بازبینی قرار می‌گیرد. از کسانی که نخست بر روی زمین زیسته‌اند آغاز می‌شود؛ شفیع ما پرونده‌های هر نسلِ پیاپی را عرضه می‌کند و با زنده‌ها پایان می‌یابد. هر نامی ذکر می‌شود، هر پرونده‌ای به‌دقت بررسی می‌گردد. نام‌هایی پذیرفته می‌شوند، نام‌هایی رد می‌شوند. هرگاه گناهانی در کتاب‌های سوابق باقی مانده باشد که برای آنها توبه نشده و آمرزیده نشده است، نام‌های ایشان از کتاب حیات محو خواهد شد و ثبت اعمال نیکشان از کتاب یادبودِ خدا پاک خواهد گردید. خداوند به موسی فرمود: «هر که بر ضدّ من گناه ورزد، او را از کتاب خود محو خواهم کرد.» خروج ۳۲:۳۳. و پیامبر حزقیال می‌گوید: «هرگاه عادلی از عدالت خود برگردد و شرارت ورزد، ... تمام عدالت‌هایی که کرده است یاد نخواهد شد.» حزقیال ۱۸:۲۴. نبرد عظیم، ۴۷۹-۴۸۳.