لاودیکیه - شمارهٔ سه

چند سالی است که فیوچر فور آمریکا تشخیص داده است که هفت کلیسای مکاشفه نه‌تنها نمایانگر تاریخ اسرائیل معاصر از زمان رسولان تا پایان جهان هستند، بلکه هفت کلیسا همچنین نمایانگر اسرائیل باستان از زمان موسی تا سنگسار استفان هستند. پیشگامان ادونتیسم این حقیقت را تعلیم ندادند، اما اصولی را که این حقیقت را ثابت می‌کند درک کردند و به کار گرفتند. عیسی پایان را از ابتدا اعلام می‌کند و اسرائیل باستان نمایندهٔ اسرائیل معاصر است. بنابراین، هر حقیقتی که بخشی از ویژگی‌های نبوی اسرائیل معاصر است، در اسرائیل باستان نیز وجود داشته است.

پیش از تاریخ جنبش میلریتی، دیدگاه سنتی مسیحیان درباره هفت کلیسا این بود که آن‌ها نماینده همان کلیساهای واقعی در آسیای صغیر در زمان یوحنا بودند. همچنین چنین فهمیده می‌شد که رهنمودهایی که به هر یک از آن کلیساها داده شده است، می‌تواند رهنمودهای مشخصی برای کلیساهای گوناگون در سراسر تاریخ مسیحیت دانسته شود، و نیز همان رهنمودها و هشدارها خطاب به مسیحیانِ فردی نیز هست. آنان همچنین بر این باور بودند که هفت کلیسا نماینده هفت دوره از تاریخ کلیسا، از زمان شاگردان تا پایانِ جهان است. این دیدگاه‌ها پیش از تاریخ جنبش میلریتی وجود داشت. آن چهار برداشت از هفت کلیسا که دیدگاه سنتیِ پیش از ویلیام میلر را شکل می‌دادند، بر تفسیر «تاریخ‌گرایانه» کتاب مقدس استوار بوده و هستند. و همین روش بود که فرشتگان خدا ویلیام میلر را به اتخاذ آن هدایت کردند.

خواهر وایت با دیدگاه «تاریخ‌گرایانه» که میلر به آن معتقد بود موافق است و آن را تأیید و حمایت می‌کند، اما دربارهٔ کتاب مکاشفه بینشی عمیق‌تر ارائه می‌کند، زیرا میلر قدس را آن‌گونه که واقعاً هست نشناخته بود. میلر قدس را زمین می‌دانست. خواهر وایت دریافت که وقتی عیسی پیشگویی‌های بیان‌شده در کتاب مکاشفه را ارائه می‌کرد، مسیح این کار را در پیوند با خدمت خود به‌عنوان کاهن اعظم آسمانی انجام می‌داد.

وقتی یوحنا روی برمی‌گرداند و مسیح را می‌بیند، او با جامه‌های کاهنی در میان چراغدان‌ها راه می‌رود، و چراغدان‌ها در قدس قرار دارند؛ بنابراین این صحنه به دوره‌ای از تاریخ پس از عروج او مربوط است، اما پیش از آن‌که در سال ۱۸۴۴ به قدس‌الاقداس وارد شود. میلر نمی‌توانست اهمیت این واقعیت را درک کند؛ تیندیل، لوتر یا جان وایکلیف و هیچ‌یک از اصلاح‌گران اولیه نیز نمی‌توانستند. حقیقت پیش‌رونده است و تا روز کامل، روشن‌تر و روشن‌تر می‌درخشد.

اگر این واقعیت که حقیقت در سراسر تاریخ به‌تدریج منکشف می‌شود به رسمیت شناخته نشود، آنگاه تشخیص اهمیتِ هر نورِ تازه‌ای در این نسلِ پایانی شاید عملاً ناممکن شود. به‌محض اینکه کسی درکِ ماهیتِ پیش‌روندهٔ «حقیقت» را از دست بدهد، خودبه‌خود به سنت‌ها، آداب‌ورسوم و راهنماییِ بشریِ سقوط‌کرده تکیه می‌کند.

روشی که میلر به کار گرفت، نشانۀ راهی است که در سراسر خط نبوت امتداد دارد و گواهی بر سیر تکوینِ حقیقتِ کتاب مقدس است که با رسولان آغاز شد. با این حال، در نشانۀ راهی که میلر نمایندۀ آن است، آغازی را می‌یابیم که در پایان همتایی را می‌طلبد. بیشترِ مردم هرگز این واقعیت‌ها را درک نمی‌کنند، اما شیطان چنین نیست.

شیطان از زمان شورش خود در آسمان تاکنون در برابر حقیقت و پیشرفت آن مقاومت کرده است. وقتی تاریخ به جایی رسید که اصلاح‌گران به‌روشنی دریافتند چگونه باید کتاب‌مقدس را مطالعه کنند، شیطان نیز همان کاری را که همیشه می‌کند انجام داد و بدل‌های جعلی عرضه کرد. شواهد تاریخیِ کار او در جعل حقیقت نشان می‌دهد که یسوعیانی چون ریبرا و لوئیس د آلکاسار روش بدلیِ خود را به‌طور خاص علیه کتاب مکاشفه متمرکز کردند. روشِ فاسدی که «پراتریسم» نامیده می‌شود در سده‌های دوم و سوم آغاز شد و دو نمایندهٔ اصلی داشت: یکی اوسبیوسِ قیصریه (۲۶۰–۳۳۹)، و دیگری ویکتورینوسِ پتّاو (درگذشت حدود ۳۰۴). هر دوی این شخصیت‌های آغازین تاریخی آن روش را ترویج کردند که می‌گفت کتاب مکاشفه در دوران امپراتوری روم، به‌دست شخصیت‌هایی تاریخی چون امپراتور بدنام نِرون، تحقق یافته است.

در قرن نوزدهم، جان داربی (۱۸۰۰–۱۸۸۲) از بریتانیا روش‌شناسی شیطانی دیگری را معرفی کرد که همچنین در پانویس‌های کتاب مقدسِ اسبِ تروا، موسوم به «کتاب مقدس مرجع اسکوفیلد» که پیش‌تر آن را شناسایی کرده‌ایم، گنجانده شد. «دوره‌گرایی» چارچوبی الاهیاتی است که تاریخ و تعامل خدا با انسان را به دوره‌های متمایز، یا «تدابیر»، تقسیم می‌کند که در هر یک خدا نقشه‌اش را به شیوه‌های متفاوتی اداره می‌کند. این را در اینجا یاد می‌کنم، زیرا یکی از دروغ‌هایی است که صداهایی از همان ناحیه‌ای که داربی اندیشه‌های شیطانی‌اش را ترویج کرده بود، به جنبش «فیوچر فور آمریکا» وارد کردند. اندیشه‌های داربی که علیه فیوچر فور آمریکا به کار گرفته شد، با فلسفه جنبش موسوم به «ووک» در روزگار ما همراه بود که همان هرج‌ومرجِ نمایان‌شده در انقلاب فرانسه و همان بی‌بندوباریِ مجسم در سدوم و عموره را ترویج می‌کند.

امروز الهی‌دانانِ ادونتیسمِ مدرن از روشی برای شکافتنِ حقایقِ کتاب‌مقدس بهره می‌برند که بر اساس نظامی دوگانه در تفسیر کتاب‌مقدس است؛ نظامی که از آن برای تضعیف و انکارِ هم کتاب‌مقدس و هم روحِ نبوت استفاده می‌کنند. آنان افراد را یا به‌عنوان متخصصِ زبان‌های کتاب‌مقدس یا به‌عنوان متخصصِ تاریخِ کتاب‌مقدس معرفی می‌کنند. از این‌رو، الهی‌دانانِ ادونتیسمِ امروز اذهانِ ادونتیسمِ لائودکیه‌ای را یا با تفسیرِ کلامِ خدا بر پایهٔ فهمِ انسانِ سقوط‌کرده از تاریخ، یا بر پایهٔ فهمِ انسانِ سقوط‌کرده از زبان کنترل می‌کنند. این نمودهای مدرنِ خطا که بارها برای حمله به پیامی که اکنون می‌خوانید به کار رفته‌اند، در این مقالات، آنگاه که به نمادپردازیِ انقلابِ فرانسه می‌پردازیم، بیشتر مورد بررسی قرار خواهند گرفت. شیطان زنده است و می‌داند که زمانش کوتاه است. آخرین قاعده از قواعدِ میلر، یعنی شمارهٔ چهارده، با پاراگرافِ زیر پایان می‌یابد.

در دوره‌ای بلافاصله پس از روزگارِ یوحنا، نویسندهٔ مکاشفه، و در روزگار اصلاح دینی، شیطان به‌طور فعال در حال پدیدآوردنِ روش‌شناسیِ پیشگویانهٔ دروغین بود تا تحلیلِ راستینِ کتاب‌مقدسی را سردرگم و نابود کند. آنچه گاه در میان این واقعیت‌های تاریخی نادیده می‌ماند این است که همهٔ آن روش‌شناسی‌های شیطانی مستقیماً فقط کتاب مکاشفه را هدف می‌گرفتند. کتاب مکاشفه موضوع و کانونِ توجهِ هر یک از این مروّجانِ سردرگمیِ شیطانی بود. کتاب مکاشفه همواره هدفِ شیطان بوده است. شیطان می‌داند که این کتاب مکاشفه است که باید علیه آن بجنگد. وقتی این حقیقت را درمی‌یابیم، آنگاه می‌توانیم واقعیتِ نادیدهٔ دیگری را نیز بشناسیم؛ واقعیتی که به‌سببِ حقیقتِ مهمِ دیگری مستور مانده است.

روش باطلِ یسوعیان با این هدف طرح شده بود که از درکِ روشنِ این واقعیت جلوگیری کند که پاپِ کلیسای روم، ضدّ مسیحِ پیشگویی‌های کتاب مقدس است. هر یک از اصلاح‌گران پروتستان به این حقیقت پی بردند و آن را شناسایی کردند. بنابراین، هرگاه در گذشته تاریخِ دقیقِ مردانی چون ریبرا و لوئیس د آلکاسار از طریق سخن و نشر به‌طور علنی عرضه شده، از این تاریخ برای نشان دادنِ تلاش‌های شیطانی به‌منظور جلوگیری از درک درستِ «مردِ گناه» استفاده شده است. شهادت‌های مکتوب یا شفاهی که هدف از معرفیِ این روش‌های شیطانی را افشا می‌کنند، تا آنجا که پیش می‌روند درست‌اند، اما شیطان در پی پوشاندن چیزی بیش از صرفاً دلایلِ کتاب‌مقدسی بود که ضدّ مسیح را به‌عنوان پاپِ روم معرفی می‌کنند.

در کتاب مکاشفه حقایقی وجود دارد که با سردرگمیِ ناشی از این نظام‌های کاذبِ تفسیر کتاب مقدس، که خارج از بحثِ مربوط به مردی که عدد او شش، شش، شش است قرار می‌گیرند، پوشانده شده‌اند. یکی از آن حقایق، بی‌گمان، همان حقیقتی است که با درک هفت کلیسا در کامل‌ترین سیر رشدشان نمایان می‌شود. در درون هفت کلیسا حقایقی هست که مستقیماً به تاریخی سخن می‌گویند که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و در بحران قانون یکشنبه به پایان می‌رسد. شیطان در پی آن بوده که این نور را مدفون نگه دارد و برای تیره و مبهم ساختنِ چندین گوهرِ حقیقتِ موجود در کتاب مکاشفه—نه فقط شناسایی پاپِ رم به‌عنوان ضدمسیح—روش‌های شیطانی را ابداع کرده است.

پیش از آن‌که «مرد گناه» در سال ۵۳۸ آشکار شود، مردانی چون اوسبیوس و ویکتورینوس به کتاب مکاشفه حمله کردند تا ظهور قدرت پاپی را در پردهٔ ابهام فروبرند. بعدها در تاریخ، مسیح وعدهٔ خود را به تیاتیره به انجام رسانید و ستارهٔ صبحِ اصلاح دینی (ویکلیف) را پدید آورد، و پس از آن شیطان دو چهرهٔ برجستهٔ تاریخی را پیش آورد تا از کار شیطانی‌اش حمایت کنند و آن را ادامه دهند. جنگی طولانی‌مدت بر سر پیشرفت حقیقت که زمانی به اوج می‌رسد که راز کتاب مکاشفه مهرش گشوده شود (اندکی پیش از پایان مهلت آزمایش)، شامل نوری از هفت کلیساست که میلر هرگز آن را نشناخت و خواهر وایت نیز چنین نکرد؛ اما به‌آسانی می‌توان نشان داد که هم میلر و هم روح نبوت نور تازه را تأیید می‌کنند، زیرا نور تازه هرگز با نور قدیم تناقض ندارد.

معیار اصلیِ نور تازه این است که آیا با حقیقتِ تثبیت‌شده در تضاد است و آیا حقایقِ بنیادین را حفظ می‌کند.

شیطان از زمانی که یوحنا پیام‌های مندرج در آن را نوشت، کتاب مکاشفه را هدف حملهٔ خود قرار داده است. عیسی گفت:

برکتی که با دیدن و شنیدن همراه است، برکتِ درکِ پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح است. وقتی یوحنا، به نمایندگی از کسانی که در «روزهای آخر» پیام را می‌بینند و می‌شنوند، به سجده افتاد تا فرشتهٔ جبرئیل را پرستش کند، جبرئیل فوراً به یوحنا گفت که چنین نکند.

جبرئیل و یوحنا هر دو مخلوق‌اند و تنها باید خالق را بپرستند. بسیاری از پیامبران و مردان صالح، و نیز فرشتگان، آرزو داشته‌اند که پیام ندای نیمه‌شب را، وقتی در پایان جهان تکرار می‌شود، «ببینند» و «بشنوند».

آنچه مردان پارسا (یوحنا) و هم‌خادمانشان (فرشتگان) آرزو داشتند ببینند، تحقق نهایی فریاد نیمه‌شب در پایان ادونتیسم بود، زمانی که زمین از جلال خدا روشن می‌شد. آن ظهور نهایی قدرت در باران آخر، به‌واسطهٔ گشوده‌شدن مهرهای مکاشفهٔ عیسی مسیح پدید می‌آید.

انبیا، مردانِ پارسا و فرشتگان آرزو داشته‌اند در زمانی زندگی کنند که «فیض»، یعنی قدرتِ خدا، در جریانِ تحققِ نهاییِ «فریادِ نیمه‌شب» افاضه شود. آن «فیض» که همان قدرتِ خلاقهٔ خداست، هنگامی که مکاشفهٔ عیسی مسیح مهرش گشوده شود، به انسان‌ها می‌رسد. شیطان می‌داند که مجرای رساندنِ قدرتِ خلاقهٔ خدا به قومِ او، پیامی است که در کتابِ مکاشفه مهرش گشوده می‌شود؛ ازاین‌رو بزرگ‌ترین تلاشِ او این بوده است که نورِ موجود در کتابِ مکاشفه را مغشوش کند، سرکوب کند و بپوشاند. آن نور صرفاً شناساییِ «مردِ گناه» نیست، زیرا آن حقیقت قرن‌ها پیش به‌وسیلهٔ همهٔ اصلاح‌گرانِ پروتستان به‌طور کامل مستند شده است.

در حالی که ادونتیسم بر روش‌شناسی «تاریخی‌گرا» پای می‌فشرد، آنان تشخیص می‌دادند که همهٔ کلیساهای باب‌های دوم و سومِ مکاشفه در کلیسای نهایی تکرار می‌شوند. متأسفانه، در اواخر قرن نوزدهم، شیطان پیشاپیش چشمان ادونتیسم را نسبت به آن روش‌شناسی مقدس ــ و اینکه پاسداری از آن و عمل‌کردن به آن بخشی اساسی از مسئولیت ایشان به‌عنوان «امانت‌دارانِ حقایق بزرگ نبوت» است ــ می‌بست. حتی همان هنگام که آن روش‌شناسی در ادونتیسم کنار گذاشته می‌شد، هنوز کسانی بودند که آن روش‌شناسی مقدس را به‌کار می‌بستند. ما از کتاب «داستان غیب‌بینِ پاتموس» به‌عنوان شاهدی استفاده می‌کنیم بر این واقعیت که تطبیق دادن همهٔ کلیساها بر تاریخ لاودیکیه، کاربستی معتبر از نبوت است. آنچه در ادامه می‌آید گزیده‌هایی از آن کتاب است که مقصودِ موردِ اشارهٔ مرا بیان می‌کند.

هسکل به‌درستی خاطرنشان می‌کند که تجربه چهار کلیسای نخست تکرار می‌شود، یا به گفته او، "در آخرین نسل همتای خود را خواهد داشت".

هاسکل دربارهٔ این سخن می‌گفت که ویلیام میلر سال ۱۸۴۳ را به‌عنوان بازگشت دوم مسیح تعیین کرده بود و خاطرنشان می‌کرد که شرایط ظهور نخست در زمان میلری‌ها تکرار شد. هاسکل درست می‌گفت و خواهر وایت تأیید می‌کند که خودِ میلر توسط یحییِ تعمیددهنده نمایانده شده بود.

هاسکل حتی خاطرنشان می‌کند که در طول تاریخ پرگاموس (کلیسای سوم که نمایانگر سازش مسیحیت با بت‌پرستی است)، تاریخ ساردیس، یعنی کلیسای پنجم، تکرار شد.

ساردیس، کلیسای دوران اصلاح دینی بود که بیدار شد و علیه مغالطات شیطانی پاپی‌گری اعتراض کرد؛ اما پیش از آن‌که کارشان به پایان برسد، پیشاپیش بازگشت به رم را آغاز کرده بودند. آنها همان‌گونه که کلیسای پرگاموس می‌پنداشت، گمان می‌کردند پاپ‌گرایی مرده است، اما در واقع هنوز زنده بود. هسکل همچنین تصریح می‌کند که بر کلیسای باقی‌مانده «پرتوهای انباشته‌شدۀ همۀ اعصار گذشته» می‌تابد.

من ادعا نمی‌کنم که هسکل دریافته بود که تاریخ پیش‌رونده‌ای که هفت کلیسا نمایانده‌اند، در تاریخ اسرائیل باستان نیز تحقق یافته است؛ اما او بی‌گمان هنگامی که می‌نویسد «پرتوهای انباشتهٔ همهٔ اعصار گذشته» بر «کلیسای آخر» «می‌تابند»، آن حقیقت را تأیید می‌کند. اسرائیل باستان نیز در زمرهٔ «پرتوهایِ» «اعصار گذشته» است. و هرچند اصول لازم برای بازشناسی نمادپردازیِ هفت کلیسا را در تاریخ اسرائیل باستان تأیید می‌کند، من مطمئن نیستم که تا چه اندازه به عمق همانندی‌های بازنمایی‌شده در آن نمادها پی برده بود. همچنین یقین دارم که او جنبه‌ای حتی مهم‌تر از تاریخ‌هایی را که به‌وسیلهٔ هفت کلیسا بازنمایی شده‌اند، نشناخته بود؛ جنبه‌ای که ما در پی پرداختن به آن هستیم.

ما به این حقیقت در مقاله بعدی‌مان خواهیم پرداخت.