رم چشم‌انداز را تعیین می‌کند - شماره شانزده

کسانی که در این جنجال نهایی دربارهٔ نماد روم در سوی نادرست ایستاده‌اند، بر کاربستِ معیوبِ یک کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت تکیه می‌کنند؛ زیرا می‌گویند سه «روم» با سه قانون یکشنبه در سال‌های 321، 538 و قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده در شُرف وقوع است تعریف می‌شود. با این کار، همان‌گونه که در مناقشهٔ مربوط به چهار حشرهٔ یوئیل نیز رخ داد، بر قاعده و تاریخ نبویِ برگزیدهٔ خود گرایشی نادرست تحمیل می‌کنند. چهار نسلی که در شش آیهٔ نخست یوئیل با چهار حشرهٔ خورنده دنبال می‌شوند، نشان می‌دهد که چگونه قوم خدا طی چهار نسل به‌تدریج قلع‌وقمع می‌شوند و اینکه این قلع‌وقمع از رهگذر پذیرش الهیاتِ روم و پروتستانیسمِ مرتد از سوی ادونتیسم تحقق یافت.

در مجادلهٔ کنونی، کسانی که می‌کوشند از قانون یکشنبه برای تعریف رم‌های سه‌گانه استفاده کنند، این حقیقت را نادیده می‌گیرند که در واقع چهار قانون یکشنبه در کلام نبوی خدا شناسایی شده‌اند؛ اینکه سال ۳۲۱ نشان‌دهندهٔ قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد، و اینکه قانون یکشنبهٔ سال ۵۳۸ نمونهٔ قانون یکشنبه‌ای است که بر همهٔ ملت‌های جهان به اجرا گذاشته خواهد شد. چهار قانون یکشنبه معرّفِ سه قانون یکشنبه نیست، به‌ویژه وقتی که تجلّی سوم در کاربرد سه‌گانهٔ نبوت نمایندهٔ تحقق نهایی است. قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد، قانون یکشنبهٔ نهایی نیست؛ بلکه در واقع آغازگر سلسله‌ای از قوانین یکشنبه است، زیرا هر کشور در سراسر جهان به‌تدریج نشانِ اقتدار پاپی را می‌پذیرد.

آنانی که در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ بیدار شدند باید درک کنند که آزمون نبوی‌ای که با آن روبه‌رو هستند طی افاضهٔ روح‌القدس رخ می‌دهد، و اینکه در جریان آن افاضه، یک دسته «روغن» دریافت می‌کند و دستهٔ دیگر «گمراهیِ شدید» را دریافت می‌کند. نمونهٔ اصلیِ کسانی که گمراهیِ شدید را دریافت می‌کنند، در همان بابی ارائه شده است که خودِ عبارت «گمراهیِ شدید» در آن آمده، و در آن باب، حقیقتی که یا دوست داشته می‌شود یا رد می‌شود همان حقیقتی است که رابطهٔ نبوی میان رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی را تعریف می‌کند.

رابطۀ نبوتی میان ۳۲۱ و ۵۳۸ از طریق رابطۀ نبوتی میان کلیسای پرگامون و کلیسای تیاتیره نشان داده می‌شود. در ایام آخر، روم بت‌پرست، که ۳۲۱ و پرگامون آن را نمایندگی می‌کنند، نماد ایالات متحده است و روم پاپی، که ۵۳۸ و تیاتیره آن را نمایندگی می‌کنند، نماد روم معاصر است.

روم نخست در سال ۳۲۱ دولتی با قدرتِ واحد بود، و روم دوم در سال ۵۳۸ قدرتی دوگانه بود که نمایانگرِ ترکیبی از کلیسا و دولت بود و در آن کلیسا کنترل این رابطه را در دست داشت. روم سوم و نهایی، که رومِ امروزی است، قدرتی سه‌گانه است که از اژدها، وحش و پیامبرِ دروغین تشکیل شده است.

پولس تعلیم داد که نفهمیدنِ رابطهٔ نبوی و تاریخیِ رومِ بت‌پرست (اژدها) و رومِ پاپی (وحش)، نشانِ نفرت از حقیقت است که به گمراهیِ شدید می‌انجامد. همهٔ انبیا، از جمله پولس، به‌طور مشخص ناظر به روزهای آخر سخن می‌گفتند؛ ازاین‌رو، رابطهٔ میان آن دو قدرت در تاریخِ پولس، نمایانگرِ رابطهٔ میان سه قدرتِ رومِ مدرن در روزهای آخر است. رد کردنِ رابطهٔ نبوی‌ای که «اتحادِ سه‌گانهٔ» اژدها، وحش و نبیِ کاذب را در روزهای آخر شکل می‌دهد، یعنی تضمینِ گمراهیِ شدید برای خود.

تفسیر شخصی اوریا اسمیت از «پادشاه شمال» نمایانگر «علتی» بود که «معلولی» به بار آورد. اما گروهی که در مناقشات دربارهٔ روم در سوی نادرست قرار دارد، به‌طور مشخص به‌عنوان ناتوان از استدلال از علت به معلول معرفی شده است. اسمیت درنیافت که کاربست نادرست او از «پادشاه شمال» مبنایی نبوی پدید می‌آورد که او را نیز به نادرست بازنمایی کردنِ بلای ششم می‌کشاند؛ جایی که هشداری برای حفظ یا از دست دادن جامهٔ عدالتِ مسیح وجود دارد.

همچون تأکید پولس در دوم تسالونیکیان، یوحنا در باب شانزدهمِ مکاشفه و در بلای ششم بر ضرورتِ شناختِ اینکه آن سه قدرتی که جهان را به سوی آرماگدون رهبری می‌کنند کدام‌اند تأکید می‌کند. کاربرد نادرستِ اسمیت از «پادشاه شمال» گواهِ ناتوانی در به‌کارگیریِ درستِ «نمونه» و «ضدنمونه» است.

اسمیت نتوانست یا نخواست آن اصلی را که در نوشته‌های پولس با چنان تأکیدی بیان شده است به کار ببندد؛ این‌که امورِ ظاهریِ پیش از دوران صلیب، نمایانگرِ امورِ روحانیِ پس از دوران صلیب‌اند. وقتی این اصل با دقت و به‌درستی رعایت شود، به‌سادگی نشان داده می‌شود که «پادشاهِ شمال» یکی از نمادهای متعددی است که «پادشاهِ شمالِ» روحانی را در ایام آخر نمایندگی می‌کنند. ادونتیست‌های روز هفتم بیش از هر قوم دیگری باید بدانند که یکی از ارکان اصلی که نبوت بر آن بنا شده، مناقشه میان مسیح و شیطان است. مسیح پادشاه حقیقی شمال است و شیطان در پی آن بوده است که خود را به‌عنوان پادشاهِ جعلیِ شمال آشکار سازد.

تلاش‌های شیطان برای تقلید جعلی از پادشاه حقیقی شمال، شامل به‌کارگیری پاپِ رُم به‌عنوان نماینده زمینی اوست. شیطان ضد مسیح است و پاپِ رُم هم همین‌گونه است؛ او نایب شیطان در کار فریبکاری است.

پس از تجزیهٔ پادشاهی اسکندر مقدونی، طبق تاریخی که در باب یازدهمِ کتاب دانیال بازگو شده، سلوقس نیکاتور نخستین پادشاهِ شمال شد. پدرش، آنتیوخوس، رهبر بانفوذی در پادشاهی اسکندر بود و پسرش، سلوقس، به سمتِ ساتراپِ بابل منصوب شد. «ساتراپ» یعنی فرماندار؛ و هنگامی که سلوقس سه ناحیه از چهار ناحیهٔ جغرافیایی‌ای را که پادشاهی اسکندر به آنها تقسیم شده بود تثبیت کرد، پادشاه شمال شد.

تعبیر شخصی اسمیت و نادیده‌گرفتن قواعد دستوری از سوی او باعث شد که گمان کند قدرت‌های نهایی‌ای که ائتلاف شرِّ شیطان را در واپسین روزها شکل می‌دادند، در نبوّت به‌صورت قدرت‌های عینی، نه قدرت‌های روحانی، تصویر شده‌اند. از این رو، او درنیافت که سلوکوس نیکاتور، به‌عنوان نخستین پادشاهِ شمال که حاکمِ بابل بود، به اقتضای نبوّت نمایندهٔ آخرین پادشاهِ روحانیِ شمال خواهد بود؛ همان قدرتی که بر بابلِ روحانیِ امروزی تسلط داشت.

قدرت حاکم بر بابل در روزهای آخر، کلیسای پاپی است؛ از این رو او پادشاه روحانیِ شمال نیز هست.

فرماندار همان پادشاه است و به گفتهٔ اشعیا، پادشاه هم خودِ پادشاهی است و هم پایتختِ یک پادشاهی.

طبق شهادتِ اشعیا، شاگردِ نبوتی که در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ برای یک فرایندِ آزمونِ نبوی بیدار می‌شود، اگر می‌خواهد استوار گردد باید نمادِ نبویِ «سر» را بشناسد. اگر وقتی لازم است نمادِ «سر» را نشناسد و به کار نگیرد، آنگاه استوار نمی‌شود. کسانی که باور نمی‌کنند استوار نمی‌شوند؛ بنابراین اشعیا دو دسته از پرستندگان را در آخرالایام شناسایی می‌کند که یا استوار می‌شوند یا استوار نمی‌شوند. آن‌ها همان دو دسته‌اند که یا «روغن» دارند یا «روغن» ندارند.

گروهی که مستقر است و روغن دارد، پیامِ فریادِ نیمه‌شب را که از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ شروع به آشکار شدن کرد، دریافت می‌کند؛ یا دچارِ گمراهیِ شدیدِ دوم تسالونیکیان می‌شود. آزمونِ آنان شکل‌گیریِ تمثالِ وحش است، و نیز چگونگیِ تشکیلِ وحش، خواه وحشِ پاپیِ اعصارِ تاریک باشد، خواه تمثالِ آن که توسط ایالات متحده شکل می‌گیرد، یا اتحادِ سه‌گانه‌ای که جهان را به آرمگدون می‌کشاند. این شاملِ ضرورتِ شناختِ این نکته است که «سر»، «پادشاه»، یعنی حاکمِ دو قدرتِ دیگر که اتحادِ سه‌گانه را تشکیل می‌دهند، قدرتِ پاپی است.

«سر»، یعنی پایتخت یهودا، اورشلیم بود، شهری که خداوند برگزید تا نام خود را در آن قرار دهد.

در مناقشه بزرگ میان مسیح و شیطان، پایتخت مسیح، جایی که نام خود را بر آن می‌نهد، اورشلیم است و بدل شیطان، شهر واقعی بابل بود که نمایانگر بابل روحانی، آن شهر بزرگ در روزهای آخر، است. شیطان نام خود را بر پیشانی می‌گذارد به عنوان بدل شهر و پایتخت خدا. حاکمی که در آنجا اقامت دارد، همان مادر فاحشه‌هاست که با پادشاهان زمین زنا می‌کند. مادر فاحشه‌ها قدرت پاپی است و دختران او کلیساهای پروتستان سقوط‌کرده‌اند که برجسته‌ترینِ آنان پروتستان‌های مرتد ایالات متحده‌اند.

آن پروتستان‌های مرتد نمایانگر شاخِ پروتستانیِ وحشِ زمین‌اند و از زمانی که پیام نبوی‌ای را که در ۱۷۹۸ از مهر گشوده شد رد کردند، با مادرشان در پیوندند. همتای آنان، شاخِ جمهوری‌خواهی، از طریق رابطه‌اش با سازمان ملل متحد—ده پادشاهِ مکاشفهٔ هفده—به پادشاهانِ زمین متصل است. اتحادِ سه‌گانه‌ای که جهان را به آرماگدون می‌کشاند، با سرِ آن، جایی که نامش بر آن نهاده شده است، نمایانده می‌شود، و رومِ معنویِ مدرن همان بابلِ معنویِ مدرن است. «سرِ» آن قدرتِ پاپی است.

اولی نمایانگر آخری است، و چه باب دوم دانیال را همان‌گونه که میلرایت‌ها به‌کار بردند، نمایانگر چهار پادشاهی بدانید، و چه چنان‌که در روزهای آخر مکشوف شده، آن را نمایانگر هشت پادشاهی بدانید، نخستین پادشاهی بابلِ واقعی بود. میلرایت‌ها به شما می‌گفتند که آخری، رومِ واقعی بود. بابل و روم نمادهایی قابل‌جایگزینی‌اند، زیرا آنان نخستین و واپسینِ یک خط نبوّتی‌اند.

در روزهای آخر، نخستین پادشاهیِ بابلِ واقعی نمایندهٔ هشتمین و آخرین پادشاهی است که همان بابلِ روحانیِ مدرن است و نیز رومِ روحانیِ مدرن. بر اساس دو شاهدی که در باب دوم دانیال به تصویر کشیده شده‌اند، بابل و روم نمادهایی‌اند که به جای یکدیگر به کار می‌روند.

وقتی فاحشهٔ پاپی با نامی بر پیشانی‌اش به تصویر کشیده می‌شود که او را «بابلِ رازآمیز» می‌خوانَد، همان نام در عین حال «رمِ رازآمیز» را نیز نشان می‌دهد. «رازِ» نبوی نمایانگر حقیقتی است آن‌قدر ژرف که فهمِ عمقِ حقیقتِ نهفته در آن، به‌ویژه بدون تأثیر روح‌القدس، ناممکن است. اما «رازِ» کتاب‌مقدسی همچنین اقتضا می‌کند که آنچه در پیوند با آن راز آشکار می‌شود، برای کسانی که در پی گذر از آزمون‌اند، فهمی الزامی باشد. از همین رو دو شاهد در مکاشفه بر ضرورت درکِ رمِ معاصر تأکید می‌کنند.

«حکمت» عددِ وحش را درک می‌کند؛ عددی که عددِ یک انسان است و عددِ او شش، شش، شش است. «مردِ گناه» سرِ وحش است. حکمت ویژگیِ باکره‌های دانا در روزهای آخر است و نیز نمادِ کسانی است که افزایشِ دانش در روزهای آخر را درک می‌کنند. کسانی که درک نمی‌کنند باکره‌های نادان‌اند و شریران‌اند. «حکمتی» که آنان درک نمی‌کنند بنا به ضرورتِ نبوی باید در چارچوبِ آزمونِ نبویِ نهایی باشد، زیرا این همان زمانی است که باکره‌های دانا و نادان وجود دارند. آن‌ها باید «شش، شش، شش» را درک کنند. «ذهنِ دارای حکمت» نیز به‌وسیلهٔ یوحنا در روزهای آخر در فصلِ هفدهمِ مکاشفه ذکر شده است.

آن "فکر" که حکمتِ فهمیدنِ عددِ "شش، شش، شش" را دارد، دوشیزه‌ای خردمند است که "فکرِ مسیح" را به‌دست آورده است.

گروه دوشیزگان دانا فکر مسیح را دارند و دوشیزگان احمق و شریر فکر دشمن مسیح را دارند.

شکل‌گیری تصویرِ وحش آخرین آزمون برای باکره‌های این مَثَل است، و باکره‌های دانا فکرِ مسیح را دارند، زیرا به همان تصمیمی رسیده‌اند که مسیح گرفته است، چون ارادهٔ خود را تسلیمِ هدایتِ روح‌القدس کرده‌اند. شکل‌گیری تصویرِ مسیح در باکره‌های دانا در تقابل است با شکل‌گیری تصویرِ وحش در باکره‌های نادان. باکره‌های نادان به همان تصمیمی می‌رسند که وحش گرفته است، زیرا در پرسشِ آزمون دربارهٔ شناساییِ درستِ ضدّ مسیح، که پادشاهِ بدلیِ شمال و رأسِ رومِ امروزین است، دچار سردرگمی شدند.

دوشیزگان نادان در دوران آزمایش که از آن با شکل‌گیریِ تصویرِ وحش یاد شده است، در فهمِ کلام دچار سردرگمی می‌شوند. سردرگمیِ آنان بر سوءبرداشت از کلامِ نبویِ خدا استوار است، و چون معنای درستِ رمِ مدرن را نمی‌بینند، دچار گمراهیِ شدید می‌شوند، به همان تصمیمِ وحش می‌رسند، همان عقایدِ پاپی را در تقابل مستقیم با کلام خدا ترویج می‌کنند و خود را در صفِ ضد مسیح قرار می‌دهند.

ما این مباحث را در مقاله بعدی این دسته‌بندی ادامه خواهیم داد.