رم چشم‌انداز را تعیین می‌کند - شماره چهار

از پیش به ما هشدار داده شده که «مناقشات قدیمی» در روزهای آخر دوباره احیا خواهند شد.

بی‌استثنا آن مناقشه‌های قدیمی تلاشی شیطانی برای تضعیف نقش رومِ مدرن بود، زیرا این رومِ پاپیِ ایام آخر است که رویا را تحقق می‌بخشد. در تاریخ ادونتیسم نمونه‌های متعددی از این واقعیت وجود دارد. نخستین مورد، مناقشهٔ میان پروتستان‌ها و میلری‌ها بود، چنان‌که در نمودار پیشگام ۱۸۴۳ بازنمایی شده است. تنها اشاره در آن نمودار مقدس پیشگام ۱۸۴۳ — که «به هدایت خداوند تنظیم شد و نباید تغییر داده شود» — که ارجاعی مستقیم به حقیقتی نبوی از کلام خدا نبود، بازنماییِ مناقشهٔ میلری‌ها با پروتستان‌های آن دوره بود. پروتستان‌ها «غارتگران قوم تو» در دانیال، باب یازدهم، آیهٔ چهارده را آنتیوخوس اپیفانس می‌دانستند، حال آن‌که میلری‌ها می‌دانستند که آن روم است.

پس از آن میان جیمز وایت و اوریا اسمیت بر سر شناسایی درستِ «پادشاهِ شمال» در باب یازدهمِ کتاب دانیال مناقشه‌ای درگرفت. جیمز در این‌که «پادشاهِ شمال» در آیات پایانی باب یازدهمِ دانیال «رمِ پاپی» است — یا آن‌گونه که من می‌نامم «رمِ مدرن» — درست می‌گفت. اسمیت استدلال می‌کرد که «پادشاهِ شمال» در باب یازدهمِ کتاب دانیال، آیهٔ سی‌وشش، فرانسهٔ بی‌خداست.

اسمیت «برداشت شخصیِ» خود را وارد کرد هنگامی که گفت: «پادشاهی که در اینجا معرفی شده نمی‌تواند بر همان قدرتی دلالت کند که آخرین‌بار مورد اشاره قرار گرفت؛ یعنی قدرت پاپی؛ زیرا مشخصات مذکور در صورت انطباق بر آن قدرت صادق نخواهد بود.» کلام خدا هرگز باطل نمی‌شود، و از نظر دستوری نادرست است که با یک مدعای انسانی ساختار دستوریِ روشنِ متن را انکار کنیم. آیه می‌گوید «و پادشاه»، که ایجاب می‌کند پادشاهِ مورد نظر همان پادشاه مذکور در بخش پیشین باشد. هیچ قرینه‌ای بر وجود پادشاهی تازه نیست، و اسمیت تصدیق می‌کند که «همان قدرتی که آخرین‌بار مورد توجه قرار گرفت» همان «قدرت پاپی» بود. او در کتابش اذعان می‌کند که آیاتِ سی‌ویک تا سی‌وپنج مربوط به قدرت پاپی هستند، و چون در آیه سی‌وشش هیچ قرینه دستوری‌ای برای معرفی پادشاهی تازه وجود ندارد، صرفاً استدلال می‌کند که آیاتِ پس از آیه سی‌وپنج ویژگی‌های نبویِ قدرت پاپی را نشان نمی‌دهند. ازاین‌رو نظر خود را دربارهٔ فرانسه وارد می‌کند.

وقتی اسمیت به آیهٔ چهل می‌پردازد، بنیان نبویِ معیوبی که با تفسیر خصوصیِ خود بنا کرده، او را وادار می‌کند جنگی سه‌جانبه را شناسایی کند؛ جنگی که بر پایهٔ حدس‌وگمان‌هایش، پادشاه جنوب را مصر معرفی می‌کند، که در آیه بر ضد فرانسه «یورش می‌برد»، و ترکیه را پادشاه شمال می‌داند که او نیز بر ضد فرانسه می‌آید. آن تفسیر انسانیِ افزوده مدلی نبوی می‌سازد که در آن اسمیت آرماگدونی حرفی را تشخیص می‌دهد، جایی که ترکیه به سوی اورشلیم پیش‌روی می‌کند و با برخاستن میکائیل، پایان دورهٔ آزمایش بشر را نشان‌گذاری می‌کند. در تاریخ ادونتیسم کتاب‌های بسیاری نوشته شده که به‌درستی مغالطهٔ چنین تطبیقی را نشان داده‌اند.

هدف این مقاله پرداختن به ثمراتِ تفسیرِ شخصیِ اوریا اسمیت نیست، بلکه تنها شناساییِ مناقشه‌ای است که زمانی پدید آمد که او به ترویجِ تفسیرِ شخصیِ خود پرداخت؛ زیرا با مخالفتِ جیمز وایت با دیدگاهِ مغالطه‌آمیزِ او، این مسئله به محورِ دیگری از مناقشه در ادونتیسم بدل شد که در آن شناساییِ درستِ روم با کاربردی نادرست مورد حمله قرار گرفت.

همچنین مناقشه‌ای طولانی‌دامن دربارهٔ «روزانه» در کتاب دانیال وجود داشت، هنگامی که ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای دیدگاهِ پروتستانِ مرتد را پذیرفت که «روزانه» در کتاب دانیال را خدمتِ مسیح در قدس می‌دانست؛ امری که با حقیقتِ بنیادینِ تثبیت‌شده مبنی بر این‌که «روزانه» نمادی از رومِ بت‌پرست بود، در تضاد بود.

در وقتِ پایان، در سال ۱۹۸۹، هنگامی‌که مُهرِ شش آیهٔ پایانیِ دانیالِ یازده شکسته شد، «پادشاهِ شمال» در آن هنگام رومِ پاپی شناخته شد؛ همان‌گونه که جیمز وایت پیش‌تر در مناقشه‌اش با اوریاه اسمیت آن را چنین دانسته بود. وایت برای پاسخ به مغالطهٔ اسمیت روش «خط بر خط» را به‌کار گرفت. او استدلال کرد که اگر آخرین قدرتِ نمایانده‌شده در دانیالِ دو، و آخرین قدرتِ نمایانده‌شده در دانیالِ هفت، و آخرین قدرتِ نمایانده‌شده در دانیالِ هشت همگی روم باشند، آنگاه بر پایهٔ سه خطِ شاهد، آن قدرتی که در دانیالِ یازده به پایان خود می‌رسد روم است، نه آن‌گونه که اسمیت ادعا می‌کرد که آن ترکیه است.

جنبش نبوتی فرشته سوم که در سال ۱۹۸۹ آغاز شد، اندکی پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ با مناقشه‌ای درباره فصل نخست یوئیل روبه‌رو گردید. در پنج آیهٔ نخست، دو شاهد—نخست نسل‌ها و سپس حشرات—نابودی تدریجی‌ای را که از سوی روم بر ادونتیسم تحمیل شده است نشان می‌دهند. «مستان» در نبوت، بنا بر اشعیا، همان «مردان استهزاگری هستند که بر اورشلیم حکم می‌رانند». آنان در نسل چهارم و نهایی بیدار می‌شوند. این نابودی تدریجی، نابودی‌ای روحانی است، زیرا خطاب به اورشلیمِ روزهای آخر است، و از شورش سال ۱۸۶۳ به بعد، ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودیکیه‌ای به تدریج در آموزه‌های روم غرق شدند.

پس از آنکه ساختمان‌های عظیمِ شهر نیویورک فروریختند، فهمیده شد که بارانِ پسین آنگاه شروع به «نم‌نم باریدن» کرد و این‌که مجادلهٔ بابِ دومِ حبقوق، که در تاریخِ جنبشِ میلری تحقق یافته بود، بار دیگر در جریان بود. این مجادله بر سر روشِ درستِ تفسیرِ نبوت‌ها بود.

آزمونِ باب دومِ حبقوق نمونه‌ای بود از آزمونِ جنبشِ صد و چهل و چهار هزار که زمانی آغاز شد که فرشتهٔ نیرومندِ باب هجدهِ مکاشفه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد. سپس مناقشه‌ای آغاز شد میانِ کسانی که بر بنیادهای ادونتیسم که بر نمودارِ پیشگامانِ ۱۸۴۳ بازنمایی شده بود ایستادند، و آنان که بنا بر حبقوق «به‌واسطهٔ شراب» تعدی می‌کنند و همان «مستانِ» یوئیل بودند که سپس «بیدار شدند»، اما «شیرۀ تازه» از «دهان‌شان» منقطع شد.

واژهٔ عبری «reproved» در آیهٔ نخست به معنی «argued with» است. استدلالی که به نگهبانانِ پیروانِ میلر ارائه شد، بر روی نمودارِ پیشگامِ ۱۸۴۳ که در ماهِ مهٔ ۱۸۴۲ در تحققِ این آیات تهیه شد، به تصویر کشیده شده بود. گروهی که به ایمانِ خود زندگی می‌کردند، بر سر پیامِ نبویِ حقیقتِ حاضر برای آن دوره، با گروهِ دیگری که به‌واسطهٔ شراب تعدی می‌کردند، در مناقشه بودند. آنان مست‌های یوئیل‌اند که بیدار می‌شوند و درمی‌یابند که شراب، که نمادی از آموزه است، از دهان‌هایشان قطع شده است. آنان مست‌های اشعیا از افرایم‌اند که بر اورشلیم حکومت می‌کنند و از فهمِ کتابِ مهرشده ناتوان‌اند.

بحثِ حبقوق میانِ مستانِ افرایم و آنان که با ایمان به کلامِ نبویِ خدا سلوک می‌کنند، در شهادتِ اشعیا به‌طورِ مشخص به‌عنوان بحثی بر سر روشِ درست در برابر روشِ نادرست شناسایی می‌شود؛ زیرا اشعیا تصریح می‌کند که همین روشِ «خط بر خط» است که مستان را به لغزش می‌اندازد و آنان را به عهدی با مرگ داخل می‌کند.

سپس اشعیا مشخص می‌کند که خدا چه چیزی را در مناقشهٔ حبقوق قرار داده بود که داوری را بر میگساران بیاورد، و آن سنگِ بنیاد بود، «هفت بار»ِ لاویان ۲۶، که نخستین نبوتِ زمانی بود که جبرئیل و فرشتگان ویلیام میلر را هدایت کردند تا آن را درک کند.

اندکی پس از اینکه خداوند از 11 سپتامبر 2001 به بعد قوم خود را به راه‌های کهن بازگرداند، گروهی از کسانی که در آن جنبش مشارکت داشتند به این نتیجه رسیدند که چهار حشرهٔ یوئیل نمایانگر اسلامِ وای سوم هستند. هنگامی که روش «خط بر خط» برای قوم خدا در آن نسلِ آخر گشوده شد، یک قاعدهٔ مهم نبوی شناخته شد. آن قاعده «کاربرد سه‌گانهٔ نبوت» است، و آن گروه که تشخیص داده بودند چهار نسلِ یوئیل نمایانگر اسلامِ وای سوم هستند، برای پشتیبانی از کاربرد نادرست خود، قاعدهٔ کاربرد سه‌گانهٔ نبوت را به‌اشتباه به کار بردند.

سپس در بازهٔ زمانی سال ۲۰۱۴، به شیطان اجازه داده شد که با دستورکار «ووک» همجنس‌گرایانه‌ای که از بریتانیا و استرالیا سرچشمه می‌گرفت، وارد این جنبش شود؛ دستورکاری که حمله‌اش را بر پایهٔ تفسیری نادرست از تاریخی که در دانیال باب یازدهم، آیات یک تا پانزده، بیان شده بود، بنا کرده بود. رهبران طرفدار همجنس‌گرایی که در این جنبش نفوذ کردند و به آن حمله بردند، در نهایت ادعا کردند که ادونتیسم باید از پاپ روم عذرخواهی کند، به‌خاطر این‌که گویا اتهامات نادرستی علیه ضدّ مسیح، یعنی پاپ روم، مطرح کرده است. هدف این حمله از پا درآوردن جنبش بود و عمدتاً برای ایجاد سردرگمی درباره همان بخش (دانیال 11:1-15) که در آن «غارتگران قوم تو» شناسایی می‌شوند.

تمام این مناقشه‌ها تلاشی از سوی شیطان بود برای مغشوش کردن نمادِ رومِ پاپی. به گفتهٔ حکیم‌ترین انسانی که تاکنون زیسته، هیچ چیز تازه‌ای زیر آفتاب نیست. امروز نیز مناقشه بار دیگر بر سر شناساییِ روم است که نماد آن «غارتگران قوم تو» دانسته شده است. تفسیر تازه و خصوصی ادعا می‌کند «غارتگران قوم تو» ایالات متحده است و با این کار آشکارا از این غافل‌اند که این دقیقاً همان مناقشهٔ نخستین میان میلری‌ها و پروتستان‌هاست، و نیز از آن ضرب‌المثل کهن منسوب به نویسندهٔ سدهٔ شانزدهم، جان هی‌وود، که می‌گوید: «هیچ‌کس به اندازهٔ آن‌که نخواهد ببیند، کور نیست.» گونه‌ای دیگر از عبارت او چنین است: «هیچ‌کس به اندازهٔ آن‌که نخواهد بشنود، کر نیست.» بیشترِ مردم احتمالاً نمی‌دانند این عبارت به هی‌وود نسبت داده می‌شود، و درنمی‌یابند که عبارتِ هی‌وود برگرفته از بخش‌هایی از کتاب مقدس است؛ همچون آنچه در ارمیا، اشعیا و نیز در عهد جدید به نقل از عیسی آمده است.

این «شریرانِ» دانیال و «دوشیزگانِ نادانِ» متی هستند که «افزایشِ معرفت» را درک نمی‌کنند. افزایش معرفت در سال ۱۹۸۹ در اصل تشخیص این بود که شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال، خیزش و سقوط نهاییِ قدرت پاپی — یا چنان‌که من نامیده‌ام، رمِ مدرن — را مشخص می‌کنند. این آیات به ایالات متحده اشاره می‌کنند، اما صرفاً از حیث رابطهٔ آن با قدرت پاپی. «شریران» و «نادانان» در تقابل با «خردمندان» قرار می‌گیرند، و خردمندانِ ایام آخر، افزایشِ معرفت در سال ۱۹۸۹ را درک می‌کنند. نادانان کسانی‌اند که چشم دارند اما نمی‌بینند، و گوش دارند اما نمی‌شنوند.

مخاطبانِ فصل ششمِ اشعیا کسانی هستند که ادعا می‌کنند در پیام «حقیقت حاضر»ی قرار دارند که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، زیرا اشعیا فصل شش این بخش را مربوط به زمانی می‌داند که «زمین از جلال خداوند پر است». زمین با جلال خدا روشن شد، هنگامی که فرشتهٔ باب هجدهمِ مکاشفه فرود آمد، آنگاه که ساختمان‌های عظیمِ شهر نیویورک با لمسی از جانب خدا به زیر افکنده شدند.

خواهر وایت اعلانِ فرشته را با رویدادی پیوند می‌دهد که نشان می‌دهد چه زمانی فرشتهٔ باب هجدهمِ مکاشفه زمین را از جلالِ خود پر می‌کند.

اشعیا، که نمایندهٔ قوم خدا در دوران مُهرگذاری بود که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، پیامی دریافت کرد تا آن را به قومی برساند که چشم داشتند اما نخواستند ببینند، و گوش داشتند اما نخواستند بشنوند. عیسی، به‌عنوان آلفا و اُمگا، پایان زمان مُهرگذاریِ صد و چهل‌وچهار هزار را با آغاز آن نشان می‌دهد. در پایان، بار دیگر فرستاده‌ای خواهد بود که اشعیا نمایندهٔ اوست و پیامی را برای قومی می‌برد که نمی‌خواهند ببینند و بشنوند. آن پیام سبب پالایش نهاییِ صد و چهل‌وچهار هزار خواهد شد. آن پیام سخنانِ حقیقت است که از شهادت نبویِ خدا آورده می‌شود. آن شهادت نبوی همان «رؤیا»یی است که به‌واسطهٔ قدرتی که با عنوان «غارتگرانِ قوم تو» نمادین شده، استوار می‌گردد.

در مقالهٔ بعدی، هر یک از این مناقشات را برمی‌گیریم و آن‌ها را به شیوهٔ خط‌برخط روی هم می‌گذاریم. خط میلریتی، خط اسمیت و وایت، خط «روزانه»، خط «پادشاهِ شمال» در سال ۱۹۸۹، خط حشراتِ یوئیل و مناقشهٔ کنونی. شش مناقشهٔ قدیمی که وقتی به‌صورت خط‌برخط نگریسته شوند، به‌روشنی حقیقتِ مناقشهٔ نخست را که بر نمودار پیشگامانِ ۱۸۴۳ به تصویر کشیده شده است، تأیید می‌کنند. و آن حقیقت این است که روم «غارتگرانِ قومِ تو» است؛ همانانی که خود را بزرگ می‌سازند، و سقوط می‌کنند، و رؤیا را تثبیت می‌کنند.

ردِ حقایقِ مندرج در آن نمودار، هم‌زمان به معنای ردِ مرجعیتِ روحِ نبوت است، و آن نمودار نشان می‌دهد که این روم است، نه ایالات متحده، که «مکاشفه» را برپا می‌کند؛ همان «مکاشفه»‌ای که سلیمان به ما می‌آموزد که بدون آن، قومِ خدا هلاک خواهند شد.